"အစ်ကိုကြီး... ကျူးကျူးချင်းရဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပေးပါ" ထန်ဆန်းက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောက်တုံးတွေပါ အစ်ကို့ဆီ ပေါင်းထည့်လိုက်ရင် အရမ်း လေးလွန်းနေပြီ"
"စိတ်ချပါ ရှောင်ဆန်းရဲ့၊ မင်းအစ်ကိုက ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်။" ချီလင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် မင်းတို့ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကလည်း ငါ့ထက် ပေါ့နေတာမှ မဟုတ်တာ"
ယခင်ကတည်းက နင်ရုံရုံနှင့် အော်စကာတို့၏ ကျောက်တုံးများကို ထန်ဆန်းနှင့် တိုင်မုပိုင်တို့က ခွဲဝေလွယ်ပိုးထားပြီးဖြစ်ရာ ထိုအကြောင်းကြောင့်သာ ပံ့ပိုးမှုအမျိုးအစား ဝိညာဉ်ဆရာသခင် နှစ်ဦးစလုံး ယခုတိုင် တောင့်ခံနိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအတောအတွင်း အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိခဲ့သေးသည်။ နင်ရုံရုံ ဆက်၍မခံနိုင်တော့ချိန်တွင် တိုင်မုပိုင်က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး သူမ၏ ကျောက်တုံးများကို အတင်းအကျပ် လွှဲယူခဲ့သည်။
နင်ရုံရုံက တိုင်မုပိုင်ကို ပြုံးပြခဲလှသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြကာ "ကျားကြီးတိုင်... ဒီနေ့တော့ ရှင်က သိပ်ပြီး မျက်စိနောက်စရာ မကောင်းလှဘူးပဲ" ဟု ပြောခဲ့သည်။
ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကင်းမဲ့သွားသော ကျူးကျူးချင်းသည် ရှောင်ဝူ၏ ဖေးမကူညီမှုဖြင့် အခြားသူများနှင့်အတူ ဆက်လက်သွားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားတော့သည်။
အဋ္ဌမမြောက် အခေါက်သို့ ရောက်သောအခါ ကျူးကျူးချင်းသည် လုံးဝ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ သတိလစ်မေ့မြောသွားလေသည်။ ထို့ကြောင့် နင်ရုံရုံနှင့် အော်စကာက ကျူးကျူးချင်း၏ ကျောက်တုံးများကို လွှဲယူလိုက်ကြပြီး ချီလင်းကမူ ကျူးကျူးချင်းကို ကျောပိုးထားလိုက်သည်။
နဝမမြောက် အခေါက်တွင် တိုင်မုပိုင်သည်လည်း သူ၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားရာ သူသယ်ဆောင်ထားသော ကျောက်တုံးများကို အခြားသူများထံ ခွဲဝေပေးလိုက်ရသည်။
အော်စကာနှင့် နင်ရုံရုံတို့သည်လည်း ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ ကန့်သတ်ချက်အသီးသီးသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ နင်ရုံရုံ သတိလစ်သွားပြီး အော်စကာမှာလည်း ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့ဖြင့် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
"ရှောင်ဆန်း" ထိုအချိန်တွင် ချီလင်းက လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ ကျောက်တုံးတွေကိုပါ ငါ့ဆီ ပေးလိုက်"
အော်စကာနှင့် နင်ရုံရုံတို့၏ ကျောက်တုံးအလေးချိန်မှာ စုစုပေါင်း ပေါင် ၂၀ ရှိရာ အကယ်၍ ချီလင်းထံသို့ ရောက်သွားပါက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများ၏ အလေးချိန်မှာ ပေါင် ၈၀၀ ကျော်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ထိုမျှမကသေးဘဲ ချီလင်းသည် နင်ရုံရုံနှင့် ကျူးကျူးချင်း နှစ်ယောက်စလုံးကိုပါ ကျောပိုးထားလိုက်ရာ သူ၏ စုစုပေါင်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ ပေါင် ၁၀၀၀ နီးပါးအထိ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။
ဤအလေးချိန်မှာ ချီလင်းအတွက်ပင် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။ ယခုအခါ သူ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေပြင်မှာ အနည်းငယ် ကျွံဝင်သွားရာ မြင်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် မာဟုန်ကျွင်းသည်လည်း ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်သွားသဖြင့် သူ၏ ကျောက်တုံးများကို တိုင်မုပိုင်ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရပြီး အော်စကာနှင့် အချင်းချင်း ဖေးမကူညီကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေရသည်။
လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ကန့်သတ်ချက်များကို တွန်းလှန်ရင်း ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။
"အစ်ကိုချီ... ရုံရုံနဲ့ ကျူးကျူးချင်းက သိပ်ကောက်ကျစ်တာပဲ။ ကျွန်မကိုလည်း အစ်ကိုချီ ကျောပိုးပါဦး" ရှောင်ဝူသည် ချီလင်း၏ အနီးသို့ ကပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ယုန်စစ်စစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေပြီဖြစ်ရာ သူမသည်လည်း ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
"ဟားဟားဟား... ပြဿနာမရှိပါဘူး ရှောင်ဝူရဲ့။ မင်းတစ်ယောက် ပိုလာလို့လည်း ဘာမှ ထူးမသွားပါဘူး" ဟု ချီလင်းက ရှောင်ဝူကို ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ကန့်သတ်ချက်ဆိုသည်ကို လုံးဝ မသိရှိသူ တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသည်။
သို့သော် ရှောင်ဝူက ခေါင်းယမ်းကာ "အစ်ကိုချီ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရပါဘူး။ အစ်ကို့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို မီအောင် ကျွန်မ ကြိုးစားပြီး လိုက်မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချီလင်းသည် ရှောင်ဝူကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးခဲကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသော ခိုင်မာပြတ်သားသည့် ဆန္ဒကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။
"ဒီကောင်မလေး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားမပေးပါနဲ့" ချီလင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အဖွဲ့သားများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမကူညီရင်း အကယ်ဒမီ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဖလန်းဒါးသည် သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် "ဒီကလေးတွေက တကယ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဆရာဖြစ်ခွင့်ရတာ ငါ့အတွက်တော့ တကယ့် ဂုဏ်ယူစရာပဲ" ဟု ပြောလိုက်မိသည်။
ကျောက်ဝူကျိကလည်း ရိုးသားစွာပင် "သူတို့အရွယ်တုန်းက ငါဆိုရင် သူတို့လောက် ဘယ်လိုမှ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ အာ... အခုချိန်ထိတောင် နေရာတော်တော်များများမှာ ငါက သူတို့ထက် အများကြီး နောက်ကျနေသေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယွီရှောင်ကန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် "ကြည့်ထားလိုက်ကြ... ကျောက်ဝူကျိ၊ ဖလန်းဒါး၊ ဒါတွေက ငါတို့ အကယ်ဒမီရဲ့ မိစ္ဆာကောင်လေးတွေပဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ သူတို့ကို တားဆီးနိုင်မယ့် ဘယ်လို အခက်အခဲမျိုး ရှိနိုင်ဦးမှာလဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ကြစမ်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးခြေလှမ်း အဆုံးသတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြားသူများအားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျကာ သတိလစ်သွားကြပြီး ချီလင်း တစ်ယောက်တည်းသာ မတ်မတ်ရပ်ကျန်နေခဲ့တော့သည်။
"ပင်ပန်းသွားပြီ။”
“ ဘယ်လိုနေလဲ" ယွီရှောင်ကန်းသည် တစ်ဦးတည်း သတိရနေသေးသော ချီလင်းကို မေးလိုက်သည်။
"စကားတစ်ခွန်းတည်းပါပဲ..." ချီလင်းက ပြုံးလျက် "ကျေနပ်စရာပါပဲ"
ယွီရှောင်ကန်းသည် ချီလင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ချီလင်းသည်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ၏ ကန့်သတ်ချက်အစွန်းစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ဖိအား အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံပေးလိုက်ပါက သူသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ကျေနပ်စရာပါပဲ" ဟု ပြောနိုင်သေးသည်။ ဤသည်မှာ သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်ရာ ချီးကျူးထိုက်ပေသည်။
"ကောင်လေး... မင်းက တကယ်ပဲ လူ့ပြည်ဆင်းလာတဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးလား" ကျောက်ဝူကျိက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါက မင်းကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဆွဲငင်အား မြှင့်တင်ပေးထားရလို့ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မခံနိုင်တော့ဘူး။ မင်းက ဆက်ပြီး တောင့်ခံနိုင်သေးတယ်ပေါ့လေ"
"ကောင်လေး... ငါ ကျောက်ဝူကျိက တစ်သက်လုံး ဘယ်သူ့ကိုမှ လေးစားဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ငါ လေးစားရတဲ့ သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ"
ချီလင်းက ပြုံးလျက် "ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကျောက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကဲ... ချီလင်း၊ မင်းအတွက် ဆေးစိမ်ကန် ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည် နာလန်ထူဖို့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်" ယွီရှောင်ကန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်တာကို မြန်ဆန်စေရုံသာမက ဝိညာဉ်စွမ်းအား စီးဆင်းမှုကိုလည်း အားပေးပြီး ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ တခြားလုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ပါ" ချီလင်းက ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ဆေးစိမ်ကန်ကို ရှောင်ဆန်းတို့အတွက်ပဲ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ပါ"
ချီလင်းက ယွီရှောင်ကန်းကို ငြင်းဆိုရခြင်းမှာ ဆရာကြီး၏ ဆေးစိမ်ကန်သည် ကောင်းမွန်သော်လည်း ၎င်း၏ ဆေးစွမ်းမှာ အလွန် ပျော့လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထန်ဆန်းနှင့် အခြားသူများအတွက် အနေတော်ဖြစ်သော်လည်း ချီလင်း၏ ကိုယ်ကာယအတွက်မူ လုံးဝနီးပါး ထိရောက်မှု ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဤအခွင့်အရေးကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးပစ်လိုသဖြင့် ချီလင်းသည် သူနှင့် သင့်တော်ပြီး ဆေးအစွမ်း ပိုမိုပြင်းထန်သော ကိုယ်ပိုင် ဆေးစိမ်ကန်တစ်ခုကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ ချီလင်းသည် ယခင်ကတည်းက "နဂါးကိုးဆင့် ကျင့်စဉ်" ၏ ဒုတိယအဆင့် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ တတိယအဆင့်သို့ အဆင့်ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး လုပ်ရမည့်အရာမှာ တတိယအကြိမ်မြောက် ခန္ဓာကိုယ် ပုံသွင်းလေ့ကျင့်ခြင်းကို ခံယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကန့်သတ်ချက်အထိ တွန်းပို့ခဲ့ခြင်းမှာ အဆင့်ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖန်တီးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ကန့်သတ်ချက် အစွန်းစွန်းသို့ ရောက်နေချိန်တွင် အဆင့်ဖြတ်ကျော်ရန် အလွန်အမင်း အလျင်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ယွီရှောင်ကန်းသည် ချီလင်း၏ အစီအစဉ်ကို မသိသော်လည်း ချီလင်းမှာ ခိုင်မာသော ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်များရှိသူဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့ထက်ပင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်ကြောင်းကို အမြဲတစေ သိရှိထားရာ သူ့ကို မတားဆီးတော့ပေ။ ဖလန်းဒါးနှင့် ကျောက်ဝူကျိတို့၏ အကူအညီဖြင့် အခြားသူများကိုသာ ဆေးစိမ်ကန်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တော့သည်။
"ဟူး... တကယ် မိုက်တာပဲ" သူ၏အခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး သူပြင်ဆင်ထားသော ဆေးရည်ထဲတွင် စိမ်လိုက်ပြီးနောက် ချီလင်းသည် မနေနိုင်ဘဲ အသံထွက်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပါက ချီလင်း၏ ဦးနှောက်များ ချို့ယွင်းနေပြီဟု သေချာပေါက် ထင်မှတ်သွားပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဆေးစိမ်ကန်မှာ ထူးဆန်းသော ဓာတုပစ္စည်းများကဲ့သို့ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံပေါက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုဆေးရည်၏ အာနိသင်မှာလည်း ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။ ဆေးအစွမ်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လူအများစုမှာ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ကုသမှုတစ်ခုထက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု တစ်မျိုးနှင့် ပိုတူနေလေသည်။
သို့သော် ဤပြင်းထန်လှသော ဆေးစိမ်ကန်သည် ယခုအချိန်တွင် ချီလင်းအတွက်တော့ အလွန် အနေတော်ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် လိုအပ်သော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအင်များကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ် ပုံသွင်းလေ့ကျင့်ရန်အတွက် အခွင့်အလမ်းကိုပါ ပေးစွမ်းနိုင်သောကြောင့်ပင်။
ခန္ဓာကိုယ် ပုံသွင်းလေ့ကျင့်ခြင်း၏ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုနှင့် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေသော ခန္ဓာကိုယ်၏ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော ဆေးစွမ်း၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ထိုထူးဆန်းသော ခံစားချက်ထဲတွင် ချီလင်းသည် တစ်ဝက်နိုး တစ်ဝက်အိပ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အလိုအလျောက်ပင် ကြံ့ခိုင်မှု လေ့ကျင့်မှုများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေလေသည်။
ဤသို့ ကြံ့ခိုင်မှု လေ့ကျင့်ခြင်းသည် တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ တစ်ဦးတည်း သတိမလစ်ခဲ့သော သူသည် အမှန်တကယ်တော့ နောက်ဆုံးမှ နိုးလာသူ ဖြစ်သွားလေသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်လင်းအားကြီးအချိန်သို့ ရောက်မှသာ ချီလင်းသည် သူ၏ တတိယအကြိမ်မြောက် "စစ်မှန်သော နဂါးခန္ဓာ" ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လျှပ်စီးရောင်ခြည်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ ပိုမိုသန်မာလာပြီဖြစ်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနေလေသည်။