နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ထန်ဆန်းနှင့် ယွီရှောင်ကန်းတို့သည် ကျောင်းတံခါးဝတွင် ချီလင်းကို စောင့်နေကြစဉ်၊ ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေပြီး မျက်နှာထက်မှ အပြုံးကို ဖုံးဖိ၍မရနိုင်သော ချီလင်းနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ချီအစ်ကို? တစ်ခုခု ကောင်းတာဖြစ်လာလို့လား" ထန်ဆန်းက စပ်စုလိုက်သည်။
"ဟားဟား၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ထန်ဆန်းလေးရာ။ အခွင့်သာရင် မင်းကို ငါပြမယ်၊ မင်း အကြီးအကျယ် အံ့ဩသွားစေရမယ်လို့ ငါအာမခံတယ်!" ချီလင်းက သူအချစ်ဆုံး ကစားစရာအသစ်ကို ကြွားဝါချင်နေသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြောလိုက်သည်။
"ချီလင်း... ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်ကို သွားမယ့်ခရီးက ရှည်တယ်၊ ညဘက် အပြင်မှာ အိပ်ရဖို့ များတယ်။ မင်း ဘာအထုပ်အပိုးမှ ယူဖို့မလိုဘူးလား" ယွီရှောင်ကန်းက ချီလင်း၏ ဗလာဖြစ်နေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာကြီး။ ကျွန်တော် အားလုံး အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ပြီးသားပါ။"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ချီလင်းသည် သူ၏ အကန့်အသတ်မဲ့ သိုလှောင်မှုဟင်းလင်းပြင် ထဲမှ အထုပ်အပိုးပုံကြီးကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တောင်ငယ်လေးတစ်ခုပမာ ပုံသွားတော့သည်။
"ကြည့်ပါဦး ဆရာကြီး။ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားတာတွေက အပြင်မှာ လဝက်လောက် နေဖို့တောင် လုံလောက်ပါတယ်"
သူ့ရှေ့က တောင်လိုပုံနေသော အထုပ်အပိုးများကို ကြည့်ပြီး ယွီရှောင်ကန်းမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ ဒီကလေးက ဘယ်တုန်းက သိုလှောင်မှု ဝိညာဉ်ကရိယာ ရသွားတာလဲ?
ထို့ပြင် သူ ထန်ဆန်းကို ပေးထားသည့် ဝိညာဉ်ကရိယာမှာ သိုလှောင်မှု ဧရိယာ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း၊ ချီလင်း ပြသလိုက်သည့် ဟင်းလင်းပြင်မှာမူ သူပေးထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားနေသည်။
ဤမျှ ပမာဏကြီးမားသော သိုလှောင်မှု ဝိညာဉ်ကရိယာမျိုးမှာ ငွေနှင့်ဝယ်၍ရသည့် အဆင့်မဟုတ်တော့ဘဲ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာပင် ဖြစ်သည်။ ဒီကလေး ချီလင်းမှာ သူ မသိသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတာလဲ?
ခရီးထွက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦး အတူတူ ခရီးနှင်ခဲ့ကြရာ နောက်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။
ကျယ်ပြောလှသော၊ အဆုံးမရှိသယောင် ထင်ရသော မြင့်မားသည့် သစ်ပင်ကြီးများကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရချိန်တွင် မည်သူမဆို မိမိကိုယ်ကိုယ် သေးငယ်သည်ဟု ခံစားရပေလိမ့်မည်။ ဆရာကြီးက သူတို့ကို ကြိုတင်ပြောပြထားသော်လည်း ချီလင်းနှင့် ထန်ဆန်းတို့မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်အံ့ဩနေကြဆဲပင်!
"အရမ်းကြီးတာပဲ! ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာဆိုရင် ဝိညာဉ်သားရဲတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ!" ချီလင်းက ဆိုသည်။
"သဘာဝပေါ့။ ဒါက အင်ပါယာက မွေးမြူထားတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတောအုပ်လေ၊ မျိုးစိတ်တွေ အစုံအလင်ရှိတယ်။ ဒီမှာ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ရှားပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းတွေအတွက်တော့ လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုပါတယ်" ဟု ယွီရှောင်ကန်းက ပြောသည်။
"ကဲ... သွားကြစို့။ တောအုပ်ထဲကို အရင်ဝင်ရအောင်။"
ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်၏ အဝင်ဝကို အင်ပါယာစစ်တပ်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြပ်ထားသည်။ ဝိညာဉ်သားရဲများသည် နိုင်ငံတစ်ခု၏ အရေးအကြီးဆုံး မဟာဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သောကြောင့် ခွင့်ပြုချက်ရှိသူများသာ ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိသည်။
"ရပ်စမ်း! ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်ဟာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကန့်သတ်နယ်မြေ ဖြစ်တယ်။ အထူးခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး!" တာဝန်ကျအရာရှိက သူတို့ သုံးဦးကို စေ့စေ့စပ်စပ် တားဆီးလိုက်သည်။
ယွီရှောင်ကန်းသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခွင့်ပြုမိန့် လက်မှတ်ကို ထုတ်ကာ အရာရှိထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အရာရှိသည် ထိုလက်မှတ်ကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး "ဆရာကြီး ဖြစ်နေတာကိုး! ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းပျမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ!" ဟု ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
ခွင့်ပြုမိန့်ကို ပြန်ယူပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးသည် သင့်တော်သော ဝိညာဉ်သားရဲများကို ရှာဖွေရန် တောအုပ်အတွင်းသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် မျက်စိလျင်သော ချီလင်းသည် ယွီရှောင်ကန်း၏ တံဆိပ်ပြားပေါ်ရှိ 'အပြာရောင် လျှပ်စီး မိုးကြိုးနဂါး' ပုံစံနှင့် ဆရာကြီး၏ အထီးကျန်နေသော မျက်နှာထားကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် ယွီရှောင်ကန်းက ထုတ်မပြောသဖြင့် ချီလင်းလည်း ဆက်မမေးတော့ပေ။
တောအုပ်ထဲ ဝင်ပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် ဝိညာဉ်သားရဲ အမြောက်အမြားနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အများစုမှာ ထူးဆန်းသော ပုံစံများရှိကြပြီး သာမန်တိရစ္ဆာန်များနှင့် ကွဲပြားကြသည်။
ထန်ဆန်းသည် အပြာရောင် ဓားမြှောင်တိုကို ကိုင်ထားပြီး အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤဝိညာဉ်သားရဲများကို စာအုပ်ထဲတွင်သာ မြင်ဖူးခဲ့ပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ အရှင်လတ်လတ် မြင်ရခြင်းက တစ်မျိုးထူးခြားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤသားရဲများ၏ သက်တမ်းမှာ အလွန်နည်းပါးလှပြီး အများစုမှာ ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင်သာ ရှိကြသည်။ သက်တမ်း နှစ်တစ်ရာ ရှိသည့် သားရဲမှာပင် ရှားပါးလှသည်။ ထန်ဆန်းသည် ဝိညာဉ်သားရဲ အချို့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ့အတွက် သင့်တော်သည့် ဝိညာဉ်ကွင်း မတွေ့သေးပေ။
ချီလင်းမှာမူ ထိုသားရဲများကို ကြည့်ပင်မကြည့်ပေ။ ၎င်းမှာ ဓာတ်သဘာဝ မကိုက်ညီခြင်းကြောင့်သာမက ပို၍ အရေးကြီးသော အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသေးသည်။
သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်များမှာ 'နတ်ဘုရားနဂါး' နှင့် 'နတ်ဆိုးဘုရင်' တို့ ဖြစ်ကြရာ၊ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကိုက်ညီသည့် ဝိညာဉ်ကွင်းကိုသာ သူရှာရမည် မဟုတ်ပါလား။ နတ်ဘုရားနဂါးအတွက် ဖားတစ်ကောင်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို သွားတပ်ပေးလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ?
ဤသို့ဖြင့် သူတို့ သုံးဦးမှာ တောအုပ်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်သားရဲ အမျိုးအစား ပိုစုံလာပြီး သက်တမ်း နှစ်တစ်ရာကျော် သားရဲများပင် စတင်တွေ့ရှိလာရသည်။
လမ်းတွင် ထန်ဆန်းသည် 'တစ်ကိုယ်တော် ဝါးပင်' အပါအဝင် ဝိညာဉ်သားရဲ အချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း လုံးဝစိတ်ကျေနပ်စရာ မတွေ့သေးသဖြင့် သူတို့ ဆက်လက် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။
ထိုသို့ ရှာဖွေရင်းနှင့် ချိုအီအီရှိပြီး ညှီစို့စို့ အနံ့တစ်ခုကို သူတို့ ရရှိလိုက်ကြသည်။
လေထဲမှ ထိုအနံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့် ယွီရှောင်ကန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဒါပဲ! ဒီအနံ့ပဲ! ထန်ဆန်းလေး... ဒါဟာ မင်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းပဲ!" ဟု ဆိုသည်။
"ဟုတ်လား ဆရာ? ဒါက ဘယ်လို ဝိညာဉ်သားရဲလဲ" ထန်ဆန်းက မေးလိုက်သည်။
ယွီရှောင်ကန်း မဖြေရသေးမီမှာပင် ချီလင်းက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း - "သက်တမ်း နှစ်တစ်ရာ ဝိညာဉ်သားရဲ၊ အဆိပ်မြှားနတ်ဆိုး၊ ဒါတူရာမြွေပဲ! အင်း... ဒီသားရဲရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတွေက ထန်ဆန်းရဲ့ ငွေပြာမြက်နဲ့ တကယ်ကို ကွက်တိပဲ။ ဆရာကြီးက အရာရာကို သေချာစဉ်းစားထားတာပဲ!"
ယွီရှောင်ကန်း၏ 'ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ အဓိက သီအိုရီဆယ်ခု' ကို ရရှိထားသူဖြစ်ရာ ချီလင်းသည်လည်း ယခုအခါ ထူးချွန်သော ဝိညာဉ်သုတေသီတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြင်က ယွီရှောင်ကန်းကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
ချီလင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယွီရှောင်ကန်းသည် သူ၏ ဝါသနာတူ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး "ဟုတ်တယ် ချီလင်း! မင်းလည်း အဲဒီလို ထင်တာလား" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။
"ဒါဟာ အချက်အလက်တွေ အများကြီးကို တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးပြီး ထန်ဆန်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးမှ ငါချမှတ်လိုက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ! ကြည့်စမ်း... ဒါတူရာမြွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ အရေခွံ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အဆိပ်က..."
ဝိညာဉ်များအကြောင်း ပြောပြီဆိုလျှင် ယွီရှောင်ကန်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မေ့လျော့သွားပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မြောသွားလေ့ရှိသည်။ ဒါက သူ၏ အကျင့်ဟောင်းပင်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချီလင်းက "ဆရာကြီး... အရမ်း စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး။ အခု အခြေအနေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။ အရင်ကြည့်လိုက်ပါဦး" ဟု ရေအေးဖြင့် လောင်းချလိုက်သည်။
ချီလင်း၏ စကားကြောင့် ယွီရှောင်ကန်း သတိဝင်လာပြီး ချီလင်း ညွှန်ပြသည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော ဒါတူရာမြွေကြီးအပြင်၊ ရွှေဝါရောင် ဖားတစ်ကောင်ကိုပါ သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မကြီးမားသော်လည်း အလွန် အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်ပေးနေသည်။
"ဒါ... ဒါက..." ယွီရှောင်ကန်းသည် ထိုရွှေဖားကို ကြည့်ပြီး ခဏမျှ မှတ်မိရန် ကြိုးစားနေရသည်။
"နဂါးဟိန်းရွှေဖားပဲ၊ အရမ်းရှားပါးတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်မျိုးပေါ့။ ယေဘုယျအားဖြင့် အရွယ်အစား သေးငယ်ပေမဲ့ အလွန် အန္တရာယ်များတဲ့ အမျိုးအစားပဲ!" ချီလင်းက ဝင်ပြောလိုက်သည် - "ဒီရွှေဖားရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရတာ အနည်းဆုံး သက်တမ်း နှစ်ငါးရာလောက် ရှိနိုင်တယ်"
ဤနဂါးဟိန်းရွှေဖား၏ အရွယ်အစားမှာ အလွန်သေးငယ်လှသည်။ ရှေ့မှ ဒါတူရာမြွေကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် မြွေ၏ သွားကြားညှပ်ဖို့ပင် မလောက်ပေ။
သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုဒါတူရာမြွေကြီး၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာ ရှိနေပြီး၊ ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မတည်မငြိမ် လှုပ်ရှားနေကာ အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်နေသယောင် ရှိသည်။
"ဒီဒါတူရာမြွေကြီးက အရမ်းကြီးတာပဲ၊ သူက ဒီရွှေဖားကို အမဲလိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ထန်ဆန်းက ဆိုသည်။ "ဆရာ... သူတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူတို့ကို ဖမ်းကြမလား"
"ထန်ဆန်းလေး... မင်း ခုနက ပြောလိုက်တဲ့ စကားထဲမှာ အမှား နှစ်ခု ရှိနေတယ်" ယွီရှောင်ကန်းသည် နဂါးဟိန်းရွှေဖားကို စိုက်ကြည့်ရင်း နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။
"ပထမအချက်က... သူတို့ဟာ အမဲလိုက်တဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ ရှိနေတာ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နဂါးဟိန်းရွှေဖားကမှ ဒါတူရာမြွေကို အမဲလိုက်နေတာ! ဒါတူရာမြွေရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ဒီရွှေဖားကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ဘူး"
"ဗျာ! အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ထန်ဆန်း အံ့ဩသွားသည်။ ဖားတစ်ကောင်က မြွေကြီးတစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်တယ် ဟုတ်လား? ဒါက မကြားဖူးတဲ့ ကိစ္စပဲ!
"ဒုတိယအချက်ကတော့!" ယွီရှောင်ကန်းက ဆက်ပြောသည် - "ငါတို့ အခု လုပ်ရမှာက ကြားကနေ အမြတ်ထုတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ အခွင့်ကောင်းရတုန်း အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးဖို့ပဲ!"