"ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ၊ အစ်ကို့ရဲ့ ပထမ ဝိညာဉ်ကွင်းက နှစ်တစ်ရာသက်တမ်း မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်း ဖြစ်သွားရတာလဲ" အော်စကာက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဤအချက်အတွက် ချီလင်းသည် ဆင်ခြေတစ်ခု ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူက ဆိုသည်မှာ - "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရွှေရောင်နတ်ဘုရားနဂါးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းနေလို့ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အဲ့ဒီစွမ်းအားတွေကို အကုန်လုံး မစုပ်ယူနိုင်ခဲ့ဘူး။"
"အဲ့ဒီတော့ ပိုလျှံနေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းက စုပ်ယူလိုက်ပုံရတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ သူက အဆင့်တက် သွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
ချီလင်း၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ အခြားသူများမှာ ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချီလင်းထံတွင် နားမလည်နိုင်သော အရာများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ ရိုးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီအတိုင်းသာဆိုလျှင် နောက်တစ်နေ့တွင် ချီလင်းသည် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်မဟာဧကရာဇ် တစ်ဦး ဖြစ်သွားလျှင်ပင် မည်သူမျှ အံ့ဩကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။
နတ်ဘုရား နဂါးဧကရာဇ် ကို ဆင့်ခေါ်ပူးကပ်လိုက်ခြင်းမှာ ချီလင်းအနေဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ထန်ဆန်းကို ကယ်တင်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ပထမ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် - ကိုးမိုးကောင်းကင် နဂါးဟိန်းသံ!" ခရမ်းရောင် ပထမ ဝိညာဉ်ကွင်းမှာ လင်းလက်လာပြီး၊ ချီလင်း၏ အဆင့်တက်သွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။
မူလ 'ကိုးမိုးကောင်းကင် နဂါးဟိန်းသံ' မှာ ရန်သူကို အတင်းအဓမ္မ မူးဝေသွားစေသော အာနိသင်သာ ရှိသော်လည်း၊ အဆင့်မြှင့်ပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းကို အသင်းဖော်များအပေါ်တွင်ပါ အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
မိမိလူများအပေါ် အသုံးပြုလိုက်ပါက၊ နဂါးဟိန်းသံ၏ အစွမ်းဖြင့် အသင်းဖော်များကို သတိပြန်ဝင်လာစေခြင်း၊ လှည့်စားမှုများ နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မကောင်းသော အခြေအနေများအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးခြင်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကို ကြည်လင်နေစေခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည်။
လူမျက်နှာနှင့် မိစ္ဆာပင့်ကူ၏ ယုတ်မာသော အတွေးများကို ရုန်းကန်တွန်းလှန်နေရသော ထန်ဆန်းသည် သူ၏ နားထဲတွင် အစ်ကိုကြီး၏ ရင်းနှီးလှသော နဂါးဟိန်းသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
ယခင်နှင့်မတူဘဲ ဤနဂါးဟိန်းသံမှာ သူ့ကို နေရခက်အောင် မလုပ်သည့်အပြင်၊ သူ၏ စိတ်ကို ကြည်လင်သွားစေကာ ပို၍ သတိရှိလာစေသည်။
ထို့ပြင် သူ့ကို မဆုတ်မနစ် နှောင့်ယှက်နေသော ယုတ်မာသည့် အတွေးများသည်လည်း ဤခန့်ညားလှသော နဂါးဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင်မူ၊ အလွန်အမင်း နာကျင်နေသကဲ့သို့ အပြင်းအထန် ရုန်းကန်လာကြတော့သည်။
"အခွင့်အရေးပဲ!" ထန်ဆန်းသည် ထိုအခိုက်အတန့်ကို အရယူလိုက်ပြီး၊ နဂါးဟိန်းသံ၏ အကူအညီဖြင့် သူ၏ ပြင်းပြသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ ထိုယုတ်မာသော အတွေးများကို သူ၏ စိတ်ထဲမှ အတင်းအဓမ္မ မောင်းထုတ်လိုက်တော့သည်။
ချီလင်း၏ နဂါးဟိန်းသံကြားတွင် ထန်ဆန်း၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး၊ သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသော အမည်းရောင် မြူခိုးများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ လျောကျသွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အားလုံး မြင်လိုက်ကြရသည်။
ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထန်ဆန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အသက်ဇီဝိန်များ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူသည် ထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး၊ ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးကာ သူ၏ အတွင်းစွမ်းအားများကို စတင်လည်ပတ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။
ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်လာသောအရာများမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှပေသည် - ထန်ဆန်း၏ ကျောဘက်မှ ပင့်ကူခြေလက်ရှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ကာ၊ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာသော ငွေပြာမြက် များက သူ့ကို ပိုးအိမ်တစ်ခုနှယ် ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။
"ကဲ... ရှောင်ဆန်းရဲ့ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အချိန်ကတော့ ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ။ အခု ငါတို့ လုပ်ရမှာက သူ ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူတာ ပြီးဆုံးပြီး ပိုးအိမ်ထဲက ထွက်လာတာကို စောင့်ဖို့ပါပဲ။" ချီလင်း သစ်ပင်တစ်ပင်ကို အမှီပြုကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ယခုမှသာ သူ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့သည်။
ချီလင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အားလုံး ချက်ချင်း စိတ်အေးသွားကြသည်။ ရှောင်ဝူသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချီလင်းကို ဖက်ကာ ပါးကို နမ်းလိုက်ပြီး - "ယေး! အစ်ကိုချီက အတော်ဆုံးပဲဆိုတာ ကျွန်မ သိသားပဲ" ဟု ပြောရှာသည်။
"စီနီယာချီကတော့ စီနီယာချီပါပဲ၊ ဘာကမှ စီနီယာ့ကို အခက်မတွေ့စေနိုင်ဘူး!" မာဟုန်ကျွင်းကလည်း ဝင်ပြောသည် - "ဒါနဲ့ စီနီယာ... ဟို နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်ကွင်းကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပါဦး"
"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ရှောင်ဝူနောက်ကို လိုက်သွားတုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ။ ကျွန်တော်တို့လည်း အရမ်း သိချင်နေကြတာ။ စီနီယာ တကယ်ပဲ ဟို တိုင်တန် ဧရာမမျောက်ဝံကြီးကို အနိုင်ယူခဲ့တာလား" အော်စကာက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
"ရှောင်အော့... မင်းကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ။ တိုင်တန် ဧရာမမျောက်ဝံကြီးလို ပြိုင်ဘက်မျိုးက ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အဆင့်မှာ မရှိပါဘူး" ဟု ချီလင်းက ဆိုသည်။ "မင်းတို့ နားထောင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ပြောပြပါ့မယ်"
ထို့ကြောင့် ချီလင်းသည် အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဓိက အချက်များကို အားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။ သို့သော် ရှောင်ဝူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ပတ်သက်သော အချက်များကိုမူ သဘာဝကျကျပင် ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။
ချီလင်းသည် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကို အနိုင်ယူခဲ့ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံး အံ့ဩတကြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။ ဤသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ခုနှယ် ဖြစ်နေသဖြင့် ယုံကြည်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
ချီလင်း၏ အတွေ့အကြုံကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ်နှယ် နားထောင်ပြီးနောက်၊ အားလုံးသည် ထန်ဆန်း ပိုးအိမ်ထဲမှ ထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကြတော့သည်။ ထိုသို့ စောင့်ဆိုင်းခြင်းမှာ တစ်ရက်နှင့် တစ်ည ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် တစ်ကျော့ပြန် မွေးဖွားလာသော ထန်ဆန်းသည် နောက်ဆုံး၌ အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကျောဘက်တွင် ပင့်ကူခြေလက်ရှစ်ခု ပါရှိနေသဖြင့် သူသည် ပို၍ လျှို့ဝှက်နက်နဲသော ပုံစံ ပေါက်နေသည်။
"ဟားဟားဟား... ရှောင်ဆန်း၊ မင်းမှာ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပင့်ကူခြေထောက် ရှစ်ချောင်း ထွက်လာတာလဲ။ နောင်ကျရင် မင်းက ပင့်ကူကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်သွားတော့မှာလား" မာဟုန်ကျွင်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ထန်ဆန်း၏ ပင့်ကူခြေလက်များကို သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ရန် ကြိုးစားသည်။
"သတိထား!" "မကိုင်နဲ့!" ချီလင်းနှင့် ထန်ဆန်းတို့၏ တားမြစ်သံများ ပြိုင်တူ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မာဟုန်ကျွင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားပြန်ပြီး၊ အဆိပ်သင့်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြန်တော့သည်။
"ဟူး... တကယ်ပါပဲ ဝက်ကလေးရာ၊ မင်းကတော့ ဘယ်တော့မှ သင်ခန်းစာ မရဘူးလား!" ချီလင်း မတတ်သာသလို ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်ဆန်း... မင်းရဲ့ ပင့်ကူခြေထောက်တွေနဲ့ ဝက်ကလေးကို ထိုးပြီး သူ့ကိုယ်ထဲက အဆိပ်တွေကို ပြန်စုပ်ထုတ်လိုက်ဦး! မဟုတ်ရင်တော့ ဒီတစ်ခါ သူ တကယ် သေသွားလိမ့်မယ်"
ထန်ဆန်းသည် ချီလင်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူ၏ကျောမှ ပင့်ကူခြေလက်များကို ခက်ခက်ခဲခဲ လှုပ်ရှားကာ မာဟုန်ကျွင်းကို အဆိပ်ဖြေပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ - 'ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ ဒီပင့်ကူခြေလက်တွေအကြောင်းကို ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး သိနေရတာလဲ' ဟု တွေးနေမိသည်။
ယင်းနောက်တွင် အားလုံးသည် ထန်ဆန်း ဘေးကင်းသွားသည့်အတွက် အောင်ပွဲခံကြပြီး၊ မြို့ငယ်လေးရှိ ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ အားလုံး အလိုရှိသောအရာများကို ရရှိသွားကြပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် မလိုတော့ပေ။
သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချီလင်းက ရုတ်တရက် ဆိုသည်မှာ - "ဒါနဲ့... ငါ လုပ်စရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ မင်းတို့ အရင် မြို့က ဟိုတယ်မှာ သွားစောင့်နေကြပါ၊ ငါ ခဏနေရင် လိုက်လာခဲ့မယ်"
စတားဒူး တောအုပ်ကြီး၏ အစွန်အဖျားတွင် မိမိအတွက် သင့်တော်သော ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရှာဖွေနေသည့် မုန့်ရိရန်သည်၊ စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် ကျောက်စိမ်းဖားတစ်ကောင်ကို ကန်ထုတ်ရင်း ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေရှာသည်။
နဂါးအဘိုး မုန့်ရှူသည် သူ၏ မြေးမလေးကို ကြည့်ပြီး၊ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို ဖြတ်သန်းဖူးသူပီပီ တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ - "ရိရန်... စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲ့ဒီကောင်လေး သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။
"ဘယ်သူ... ဘယ်သူက သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေလို့လဲ! ကျွန်မ မစိုးရိမ်ပါဘူး။" မုန့်ရိရန်က ငြင်းလိုက်သော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ထပ်မေးသည်မှာ - "တိုင်တန် ဧရာမမျောက်ဝံကြီးက အရမ်းသန်တာလေ၊ သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဟဲဟဲ... စိတ်ချပါ။ ချီလင်းက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သလို လုပ်တတ်ပေမဲ့၊ အမှန်တော့ သူက အရမ်းကို ပါးနပ်တဲ့သူပါ။ သူ သေချာမသိတဲ့ အရာကို ဘယ်တော့မှ ဇွတ်မလုပ်ဘူး" ဟု မုန့်ရှူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဟမ့်! ဒီသူခိုးလေး... သူ ငါ့ကို ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်း ကြွေးကျန်သေးတယ်! ငါ သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးနိုင်ဘူး" ဟု မုန့်ရိရန်က ဆိုသည်။
"ငါက မင်းရဲ့ မျက်စိထဲမှာ အဲ့လောက်တောင် ယုံကြည်လို့ မရတဲ့သူ ဖြစ်နေတာလား။ ဒါက ငါ့နှလုံးသားကို တကယ် နာကျင်စေတာပဲ" ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မုန့်ရိရန်၏ ခေါင်းပေါ်မှ ချီလင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူမ လန့်သွားတော့သည်။
မုန့်ရိရန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချီလင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်တရာ တောက်ပကြည်လင်စွာ ပြုံးပြလျက် အောက်မှ မုန့်ရိရန်ကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲတွင်လည်း အမည်မသိ မြွေတစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားသည်။
"နင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ။ ဟို တိုင်တန် ဧရာမမျောက်ဝံကြီးကော ဘယ်မှာလဲ" ချီလင်း ဘေးကင်းကင်းနှင့် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ရိရန် ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ... သူ ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ငါ သူ့ကို ဖမ်းမိခါနီးလေး တင်ပါ" ချီလင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟမ့်! ကြွားလိုက်တာ!" မုန့်ရိရန်က မယုံကြည်သလို ပြောရှာသည်။
"ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေ! ဒါကတော့ ငါ နင့်ကို ရှာပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းပဲ။ ငါက ကတိမတည်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး" ချီလင်းသည် ထိုသို့ဆိုကာ သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ မြွေကို မုန့်ရိရန်၏ ရှေ့သို့ ချပေးလိုက်လေတော့သည်။