အော်စကာ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းစုပ်ယူမှုမှာ ချောချောမွေ့မွေ့ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ နာရီဝက်မပြည့်မီမှာပင် သူသည် သူ၏ တတိယဝိညာဉ်ကွင်း ကို ရရှိခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပျံသန်းနိုင်သော မှို ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မထင်မှတ်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ တစ်လမ်းလုံး အဆက်မပြတ် ခရီးနှင်ခဲ့ရခြင်းက ထန်ဆန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပုံရပြီး သူသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် အဆင့် ၃၀ သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဟားဟားဟား... မင်္ဂလာသတင်းတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု လာနေတာပဲဟေ့! ထန်ဆန်း... မင်း အခုလို အဆင့်တက်သွားပြီဆိုတော့ မင်းဟာ အကယ်ဒမီမှာ အသက်အငယ်ဆုံး ဝိညာဉ်အကြီးအကဲ ဖြစ်လာပြီပေါ့ ဟုတ်လား" ကျောက်ဝူကျီက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
ထန်ဆန်းက ပြုံးပြီး "မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ၊ အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး စောစောကတည်းက အဆင့်တက်ခဲ့တာပါ။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက အဆင့် ၃၀ ရောက်နေတာလေ" ဟု ဆိုသည်။
ကျောက်ဝူကျီက သူ၏နဖူးကို ရိုက်ကာ "ဟုတ်သားပဲ... ငါ သူ့ကို မေ့သွားတယ်! ဒီကောင်လေးကလည်း... သူက အဆင့် ၃၀ ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ!"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အခြေအနေက ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါတို့ စတားဒူး တောအုပ်ကြီး ထဲမှာ သင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းတွေကို ဆက်ရှာကြရအောင်" ကျောက်ဝူကျီက ဆိုသည်မှာ - "စုစုပေါင်း နှစ်ကွင်းပေါ့၊ ထန်ဆန်း မင်းအတွက် တစ်ကွင်းရယ် ချီလင်း အတွက် တစ်ကွင်းရယ်"
"နောက်ထပ် တစ်ကွင်း ကျန်သေးတယ် ဆရာကျောက်" ချီလင်းက ထိုအချိန်တွင် ဝင်ပြောလိုက်သည် - "ကျွန်တော် ခုနက မုန့်ရိရန် ကို ကတိပေးထားခဲ့တယ်၊ သူမအတွက်လည်း ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု ရှာပေးမယ်လို့လေ"
ကျောက်ဝူကျီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဘာလဲ... ငါတို့က သူမအတွက်ပါ ဝိညာဉ်ကွင်း ရှာပေးရဦးမှာလား။ ငါပြောမယ် ချီလင်း... မင်းက နည်းနည်းတော့ သဘောကောင်းလွန်းမနေဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်!" ရှောင်ဝူကလည်း ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောသည် - "အစ်ကိုချီ... ခုနက အစ်ကိုက တရားမျှတစွာ နိုင်ခဲ့တာပဲ။ အစ်ကို သူမအပေါ် ဘာမှ ကြွေးမြီရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး!"
"သူက ငါ့အပေါ် ဘာမှ အကြွေးမတင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ" မုန့်ရိရန်က ရှရက်ခ်အဖွဲ့သားများကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းလေးရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည် - "သူက ငါ့ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့အပေါ်ကို အရမ်းလွန်ကဲတဲ့ အပြုအမူတွေ လုပ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါကြောင့် သူက သေချာပေါက် တာဝန်ယူရမှာပေါ့!"
"တာဝန်ယူရမယ် ဟုတ်လား?!" ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်ဝူ အော်ဟစ်လိုက်ရုံသာမက နင်ရုံရုံပင် မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောတော့သည် -
အားလုံးက သူမကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသဖြင့် နင်ရုံရုံ မျက်နှာနီသွားသော်လည်း သူမ ဆက်ပြောသည်မှာ - "ဘာ... ဘာတာဝန်ယူရမှာလဲ။ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်နေရင်လည်း အခု သူမကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ယုံပဲပေါ့!"
"အဲ့လောက် မရိုးရှင်းဘူး!" မုန့်ရိရန်က အောင်နိုင်သူတစ်ဦးနှယ် ဆိုသည်မှာ - "ဒီလူက ခုနက တစ်လမ်းလုံး ငါ့ကို ပွေ့ချီလာခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ငါ့အပေါ်ကို အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ယူခဲ့သေးတာ! အခု နင်တို့က ငါ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးမယ်ဆိုလို့ ငါကလည်း ပြန်မသွားတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"
"အား... တောက်! အစ်ကိုချီ... အစ်ကို့ရဲ့ အမြင်ကလည်း ဆိုးလိုက်တာ!" ရှောင်ဝူက မကျေမနပ်ဖြင့် "အစ်ကိုက အခွင့်အရေးယူချင်ရင် ရှောင်ဝူ့ ဆီပဲ လာခဲ့ပါလား! ဘာလို့ ဒီမြွေမိန်းမဆီ သွားရှာနေရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ် ချီလင်း... ရှင်က..." နင်ရုံရုံ မျက်နှာနီမြန်းလျက် - "ကျွန်မက သူမလောက် တကယ်ပဲ မတော်လို့လား"
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြဿနာရှာမနေကြနဲ့ဦး။ ငါ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး!" ချီလင်းမှာ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မထွက်နိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်နေရသည် - "မမလေးမုန့်... ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်။ မင်းကို ပြန်လွှတ်ပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား"
"အခုမှ လွှတ်ပေးချင်နေတာလား။ နောက်ကျသွားပြီ! ချီလင်း... ငါ ပြောထားမယ်၊ နင်တော့ ဒုက္ခရောက်ပြီသာမှတ်!" ချီလင်း၏ စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာပေးကို မြင်ရသဖြင့် မုန့်ရိရန်မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
'ကောင်လေး... နင် ငါ့ကို စရဲတယ်ပေါ့။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဒေါသထွက်လာရင် ဘယ်လောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ မသိဘူးလား' ဟု မုန့်ရိရန်က ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်သည်။
ဘေးမှ ကြည့်နေသော အော်စကာနှင့် မာဟုန်ကျွင်းတို့မှာမူ မနာလိုလွန်းသဖြင့် ငိုမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။
"ဟူး... ဒါဟာ တကယ်ပဲ ရေငတ်တဲ့သူက သေခါနီးဖြစ်နေချိန်မှာ ရေလျှံနေတဲ့သူက ရေနစ်နေသလိုပဲကွာ!" မာဟုန်ကျွင်းက သက်ပြင်းချသည် - "ကောင်းကင်ကြီးရေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ နွေဦးကော ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမှာလဲ"
အော်စကာက မာဟုန်ကျွင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ဝက်ကလေး... မကြောက်နဲ့။ မင်းမှာ ငါရှိသေးတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။
"အော်... နေဦး၊ ငါရယ်၊ စီနီယာမုပိုင်ရယ်၊ ရှောင်ဆန်းရယ်... ငါတို့ အားလုံးရှိသေးတယ်!"
ချီလင်းမှာ မတတ်သာသဖြင့် မုန့်ရိရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကွင်း အရင်ရှာပေးရန် သဘောတူလိုက်ရသော်လည်း ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့က ချီလင်းသည် မုန့်ရိရန်ကို ဆက်လက် စောင့်ကြပ်နေမည်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြသည်။
ချီလင်းကိုယ်တိုင်လည်း သူမကို မစောင့်ကြပ်ဘဲနေရန် စိတ်မချချေ။ မုန့်ရိရန်မှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန်ပင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေပုံရသော်လည်း သူမသာ ထွက်ပြေးသွားပါက နောင်တရရန် နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ချီလင်းသည် သူ အခုလေးတင် ရရှိထားသော နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်သည့် နတ်မိစ္ဆာချည်နှောင်ကြိုးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဤနတ်ဘုရားလက်နက်မှာ ပျက်စီးနေသော အခြေအနေတွင် ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ အာနိသင်မှာမူ အလွန်ပင် လက်တွေ့ကျလှပေသည်!
၎င်းသည် ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးအောက် အဆင့်ရှိသော မည်သူ့ကိုမဆို ချည်နှောင်ထားနိုင်သည်။ သူတို့သည် လက်ခံသူ၏ ဘေးမှ ထွက်ခွာသွားလျှင်သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိလျှင်သော်လည်းကောင်း ၎င်းက သူတို့ကို တစ်ကိုယ်လုံး မလှုပ်နိုင်အောင်၊ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ချက်ချင်း ပြုလုပ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။
ချီလင်း ကြိုးတစ်ခွေ ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ရိရန်မှာ စိုးရိမ်မသွားသည့်အပြင် ပြုံးလျက် - "ဘာလဲ... ခုနက ငါ့အပေါ် အခွင့်အရေးယူခဲ့တာ မလုံလောက်သေးလို့ အခု ကြိုးနဲ့ပါ ချည်ချင်နေတာလား။ ချီလင်း... နင်က တကယ့်ကို လူဆိုးကြီးပဲ!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"အစ်ကိုချီ!" "ချီလင်း!" ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့၏ အသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
မတတ်သာသော ချီလင်းက ဤနတ်မိစ္ဆာချည်နှောင်ကြိုးမှာ သာမန်ကြိုးမဟုတ်ဘဲ ထူးခြားသော အာနိသင်ရှိသည့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်ရသည်။
ထို့ပြင် တစ်စုံတစ်ဦးကို ချည်နှောင်ပြီးနောက် ၎င်းသည် မည်သည့် ကန့်သတ်မှုကိုမျှ ပြသမည်မဟုတ်ဘဲ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်ကာ အာနိသင် အသက်ဝင်လာချိန်မှသာ ပြန်လည် ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ချီလင်းက မုန့်ရိရန်ကို ချည်နှောင်နေစဉ်မှာပင် ထိုမိန်းကလေးက လူကို စိတ်ကူးယဉ်စေမည့် အသံများကို တမင်တကာ ပြုလုပ်နေသဖြင့် ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့ထံမှ မကျေနပ်မှုများ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာရပြန်သည်။
အားလုံးကို အခြေချပြီးသောအခါ အဖွဲ့သားများသည် ဝိညာဉ်ကွင်းများကို ပြန်လည် ရှာဖွေကြတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့မှာ ချီလင်းနှင့် မုန့်ရိရန်တို့၏ နောက်သို့ အမြဲတမ်း တကောက်ကောက် လိုက်နေကြသည်။
မုန့်ရိရန်မှာ ချီလင်း၏ စိတ်ပျက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ပျော်နေပုံရသဖြင့် သူမသည် ချီလင်း၏ ဘေးတွင် အမြဲတစေ ကပ်နေရန် အခွင့်အရေး ရှာနေတော့သည်! ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာပေးနှင့် မနာလိုဖြစ်နေမှုများကို မြင်ရသဖြင့် အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း သူမ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။
နာရီဝက်ခန့် ရှာဖွေပြီးနောက် ဘာမှ မတွေ့ရချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သင့်တော်သော ဝိညာဉ်သားရဲနှင့် တွေ့ဆုံရန်မှာ ကံတရားပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်၊ ကောင်းကင်ဘုံက မပေးသနားပါက ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။
ထိုစဉ် ရှေ့မှ လျှောက်နေသော မာဟုန်ကျွင်းထံမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်ဝူကျီက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး - "ဘာဖြစ်တာလဲ ဝက်ကလေး။ ဘာတွေ့လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" မာဟုန်ကျွင်းက သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း - "ခုနက ကျွန်တော့်ကို ကင်းခြေများ တစ်ကောင် ကိုက်လိုက်သလိုပဲ။ နည်းနည်းတော့ နာတယ်ဗျ!" ဟု ဆိုသည်။
ကင်းခြေများ တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ကြောင်း ကြားရသဖြင့် အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသော်လည်း ချီလင်းနှင့် ထန်ဆန်းတို့၏ မျက်မှောင်များမှာမူ တွန့်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ စတားဒူး တောအုပ်ကြီး ဖြစ်သည်၊ ကင်းခြေများ တစ်ကောင်ကိုပင် လျှော့တွက်၍ မရချေ!
ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မာဟုန်ကျွင်း၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်း သွားကာ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးလိုက်ကြသည်။ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူတို့၏ မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ပင် တွန့်သွားကြတော့သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောင်ဆန်း... စီနီယာချီ... ဘာတွေ့လို့လဲ။ ကျွန်တော့်ကို မခြောက်ပါနဲ့!" သူတို့၏ လေးနက်သော မျက်နှာပေးများကို မြင်ရသဖြင့် မာဟုန်ကျွင်းမှာ တံတွေးမြိုလိုက်ရင်း ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့် မေးရှာသည်။
"ဒါက သာမန် ကင်းခြေများ မဟုတ်ဘူး၊ 'အနက်ရောင်တံစဥ်း' (Black Sickle) လို့ခေါ်တဲ့ ကင်းခြေများ ဝိညာဉ်သားရဲပဲ!" ချီလင်းက လေးနက်စွာ ဆိုသည်မှာ - "ပိုပြီး အရေးကြီးတာက ဒီလို ကင်းခြေများမျိုးက အဆိပ်ရှိတယ်!"
"ဗျာ? အဆိပ်ရှိတယ် ဟုတ်လား" မာဟုန်ကျွင်း လန့်သွားပြီး - "အဆိပ်က ဘယ်လောက် ပြင်းလဲဗျ။ ကျွန်တော် သေသွားနိုင်လား" ဟု မေးသည်။
"မသေပါဘူး" ဟု ချီလင်းက ဆိုသည်။
သို့သော် မာဟုန်ကျွင်း သက်ပြင်းချရန် အချိန်မရသေးမီမှာပင် ချီလင်း ဆက်ပြောလိုက်သော စကားမှာ - "ဒါပေမဲ့ ခြောက်နာရီအတွင်း ဒီအဆိပ်ကို မဖြေနိုင်ရင် မင်းရဲ့ ယောင်္ကျားပီသတဲ့ ပစ္စည်းက စပြီး ပုပ်လာလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင်တော့ ပြတ်ကျသွားလိမ့်မယ်!"
ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မာဟုန်ကျွင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး သုံးစက္ကန့်ခန့် တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည် - "စီနီယာချီ! ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး! အဲ့ဒီပစ္စည်းမပါဘဲ ကျွန်တော် အသက်မရှင်နိုင်ဘူးဗျ!"
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီကင်းခြေများရဲ့ အဆိပ်က ပြင်းထန်ပေမဲ့ ဖြေရတာတော့ အရမ်းလွယ်ကူပါတယ်!" ချီလင်းက ဆိုသည်မှာ - "မြို့ထဲကို ရောက်ပြီး ဆေးအချို့ ရလိုက်တာနဲ့ ဒီအဆိပ်ကို ချက်ချင်း ဖြေနိုင်ပါတယ်"
ကျောက်ဝူကျီက ခေါင်းကို ကုတ်လျက် - "ဟူး... ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ အပြင်ဘက်က မြို့ဆီကို ပြန်သွားဖို့ကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့! ငါပြောမယ် ဝက်ကလေး... မင်းကတော့ နည်းနည်းလောက်တောင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"ဂရားးး—" အားလုံး မြို့သို့ ပြန်ရန် ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် ဝေးကွာသော အရပ်မှ ချိုသာလှသော နဂါးဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာပြီး သူတို့၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။