【ဒေါင်! လက်ခံသူသည် ဝမ်ရှန့်၏ စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ရွေးချယ်မှုတာဝန် တစ်ခု စတင်လိုက်ပါပြီ။ အောက်ပါ ရွေးချယ်မှုများထဲမှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပေးပါ!】
ရွေးချယ်မှု ၁ - သန်မာတဲ့နဂါးဖြစ်သော်လည်း မြေခွေးကို မနိုင်ဟူသော စကားအတိုင်း မာနကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး ဝမ်ရှန့်၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံယူရန်။ ဆုလာဘ် - "သံစက္ကူအမှိုက်" ဘွဲ့ထူး။
ရွေးချယ်မှု ၂ - ဝမ်ရှန့်အား ဖားယားအလိုလိုက်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးရန်။ ဆုလာဘ် - "လက်ပါးစေ" ဘွဲ့ထူး။
ရွေးချယ်မှု ၃ - ပြတ်သားသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ ဝမ်ရှန့်ကို သင်ခန်းစာပေးကာ မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို တည်ဆောက်ရန်။ ဆုလာဘ် - အကန့်အသတ်မဲ့ သိုလှောင်မှုဟင်းလင်းပြင်။
ပထမရွေးချယ်မှုနှစ်ခု၏ ဆုလာဘ်များကို ကြည့်ပြီး ချီလင်း တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများပင် ထွက်လာခဲ့သည်။
တခြားတော့ မသိ၊ အကယ်၍ ထိုဘွဲ့ထူးနှစ်ခုသာ တကယ်ရလာခဲ့လျှင် သူ အသက်ရှင်ရကျိုးနပ်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ ခြေအိတ်နှင့်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသက်ရှုကြပ်အောင်လုပ်ကာ သတ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
တတိယရွေးချယ်မှု ဖြစ်သော အကန့်အသတ်မဲ့ သိုလှောင်မှုဟင်းလင်းပြင် ကတော့ အလွန်ကောင်းမွန်သော အရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ချီလင်းအား လိုအပ်သည့်အချိန်တိုင်း အသုံးပြုနိုင်သော သိုလှောင်မှုနယ်မြေတစ်ခုကို အမြဲတစေ သယ်ဆောင်သွားခွင့် ပေးပေလိမ့်မည်။ အိမ်မှာနေရင်းဖြစ်စေ၊ ခရီးသွားရင်းဖြစ်စေ မရှိမဖြစ် ပစ္စည်းတစ်ခုဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ လက်လွှတ်ရမည့် အကြောင်းရင်း လုံးဝမရှိပေ။
【ဒေါင်! ရွေးချယ်မှု ၃ ဖြစ်သော ဝမ်ရှန့်အား သင်ခန်းစာပေးရန် ကို ရွေးချယ်လိုက်သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ ရရှိသည့် ဆုလာဘ် - အကန့်အသတ်မဲ့ သိုလှောင်မှုဟင်းလင်းပြင်!】
ထို့ကြောင့် ချီလင်းသည် ဝမ်ရှန့်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အကောင်းဆုံး ကုတင်ကို ရွေးချယ်ကာ သူ၏ အသုံးအဆောင်များကို တင်လိုက်သည်။
"ဟေ့! ဒီကလေးကတော့... မင်း ငါ့ကို တကယ်ကြီး လျစ်လျူရှုရဲတယ်ပေါ့လေ!" ဝမ်ရှန့်က ဒေါသတကြီးဖြင့် လမ်းလျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ ဒီကုတင်က ငါ့ဟာပဲ။ တခြားကုတင်မှာ သွားအိပ်စမ်း!"
"မင်းရဲ့ ကုတင် ဟုတ်လား" ချီလင်း ပြုံးလိုက်သည် - "တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ကုတင်လေးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး ဒါက ငါ့ကုတင် ဖြစ်သွားပြီ။"
"တောက်... ဒီကလေးကတော့ သေတွင်းတူးနေတာပဲ!"
ဝမ်ရှန့်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ချီလင်း၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အားနည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းများကို ခံစားနေရသည်၊ သူသည် ချီလင်းကို သင်ခန်းစာပေးရန် သူ၏ ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
သို့သော် ချီလင်းသည် ဝမ်ရှန့်၏ လက်သီးကို ကြည့်ပင်မကြည့်ပေ။ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ဝမ်ရှန့် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိနေသော လက်သီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်! ထို့နောက် ချီလင်းက သူ၏ ညာဘက်လက်ကို အားအနည်းငယ် ထည့်လိုက်ရာ ဝမ်ရှန့်သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အသနားခံတော့သည်။
"အား! နာတယ်၊ နာတယ်၊ လွှတ်ပါဦး! မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လွှတ်စမ်းပါ!"
ဝမ်ရှန့်မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်နေမိသည်။ သူ၏ လက်ကို ချီလင်းက ကြိတ်ခြေပစ်တော့မလားဟုပင် သူ ခံစားနေရသည်။
"သေချာနားထောင်စမ်း သောက်ကလေး။ မင်းတို့ ဘာကလေးကစားနည်းတွေ ကစားနေနေ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ် - ငါ့ကို လာမဆွနဲ့။" ချီလင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။
"မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို သေချင်စော်နံအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်!"
ဝမ်ရှန့် ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ ချီလင်းက အားကို ထပ်တိုးလိုက်ပြီး - "နားလည်လား"
"နားလည်ပါပြီ! နားလည်ပါပြီ!" ဝမ်ရှန့် ပျာပျာသလဲ အသနားခံတော့သည် - "အခုကစပြီး အဆောင် ၇ ရဲ့ နံပါတ်တစ်က မင်းပဲ! မင်း ပြောသမျှ အကုန်နားထောင်ပါ့မယ်!"
ဝမ်ရှန့်၏ အဖြေကို ရသောအခါ ချီလင်းသည် အသေးစိတ် ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီး လှဲအိပ်လိုက်တော့သည်။
ဝမ်ရှန့်မှာ ချီလင်းကြောင့် ထိတ်လန့်နေသော်လည်း သူသည် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး "နွားပေါက်လေးဟာ ကျားကို မကြောက်" ဆိုသကဲ့သို့သော သတ္တိမျိုး အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။
ချီလင်း လှဲအိပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး - "မင်း တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ! ခုနက ကျွန်တော့်ကို ထိုးလိုက်တာကို ကာလိုက်တုန်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို သုံးလိုက်တာလား"
"မင်းကို ထိုးဖို့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုတောင် သုံးဖို့ မလိုဘူး၊ သိုင်းဝိညာဉ် ဆိုတာကတော့ ဝေးသေးတာပေါ့" ချီလင်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက အရမ်းအားနည်းလွန်းတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း ညံ့ဖျင်းတယ်။ အနာဂတ်မှာ သေချာလေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါသေးတယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့! ရပါပြီ ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် နောက်ဆို သေချာလေ့ကျင့်ပါ့မယ်။" ဝမ်ရှန့်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
သန်မာသူနောက်သို့ လိုက်လိုခြင်းမှာ လူသားတို့၏ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ ချီလင်းက ဝမ်ရှန့်ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သော်လည်း အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူ၏ လေးစားမှုကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။
"တကယ်တော့ ကျွန်တော်က လူတွေကို အနိုင်ကျင့်ချင်လို့ ဆရာကြီး လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဝမ်ရှန့်က ထပ်ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တို့ အလုပ်သင်ကျောင်းသားတွေက တခြားသူတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို အတော်လေး ခံရလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း မညီညွတ်ရင် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်လို့ပါ"
"အုပ်စုလိုက် စုနေမှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရတယ်ဆိုတာ သိုးတွေရဲ့ အလုပ်ပဲ ဝမ်ရှန့်။" ချီလင်းသည် ဝမ်ရှန့်ကို ပြောမပြတတ်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် - "မင်းက ကျားတစ်ကောင် မဟုတ်လား"
သူ၏ ယနေ့စကားများက ဝမ်ရှန့်အပေါ် မည်သို့သော သက်ရောက်မှုရှိမည်ကို ချီလင်း မသိခဲ့ပေ။ ထိုစကားမှာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိသည်ကို အမှတ်မထင် ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုလက်ရှိ သူရရှိလိုက်သော သက်ရောက်မှုမှာတော့ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ့အပေါ် သစ္စာရှိမည့် နောက်လိုက်တစ်ယောက်ကို ရရှိလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။