ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီ၏ အမျိုးသမီးအဆောင်တွင် နင်ရုံရုံသည် ကုတင်ပေါ်၌ ခေါင်းမြီးခြုံကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေလေသည်။ အတော်ကြာမှ ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည် — “ဟေး! ရှင်ကရော... ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ!?”
အခန်း၏ တခြားတစ်ဖက်တွင် ချီလင်းသည် မျက်စိမှိတ်လျက် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေပြီး — “ကျင့်ကြံနေတာလေ၊ တခြားဘာရှိဦးမှာလဲ?” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
နင်ရုံရုံမှာ ဒေါသကြောင့် စကားပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ အချစ်ဒရာမာ ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာဆိုရင် ရှင်က ကျွန်မကို လာချော့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? အခုတော့ ဒီမှာ ဘာလာကျင့်ကြံနေတာလဲ?
“တောက်! ကျင့်ကြံချင်ရင် အပြင်ထွက်ကျင့်ပါလား! အခုအချိန်မှာ ဒီသခင်မလေး ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ချင်ဘူး!” နင်ရုံရုံက ဒေါသတကြီး အော်ပြန်သည်။
“ဟေး ဟေး... မိန်းကလေးကောင်းတစ်ယောက်က ဒီလို စကားမျိုး မပြောသင့်ဘူးနော်” ချီလင်းက ဆိုသည် — “ပြီးတော့ မင်းက ဘာတွေ ဝမ်းနည်းနေတာလဲ? ဖလန်းဒါး ပြောသွားတဲ့အထဲမှာ မှားတာ တစ်ခုခု ပါလို့လား?”
“ကျွန်မ... ရှင်နဲ့ စကားပြောရတာ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေတော့မှာပဲ!” နင်ရုံရုံက အော်ဟစ်သည် — “ရှင်တို့ မိစ္ဆာတွေက ဘယ်က ရောက်လာကြတာလဲ? ဘာလို့ အားလုံးက ဒီလောက်တောင် သန်မာနေကြတာလဲ?”
“အဲ့ဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး၊ ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ကြည့်လေ... မင်းတောင် ခုနစ်သွယ်ရတနာဂိုဏ်းရဲ့ သမီးတော်ဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာပဲ မဟုတ်လား”
“ဟွန့်! ရှင်တို့က ကျွန်မကို ထွက်သွားစေချင်တာလား? အဲ့လောက် မလွယ်ဘူးနော်!” နင်ရုံရုံက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည် — “ကျွန်မ နင်ရုံရုံက ဘယ်သူ့ထက်မှ မညံ့ဘူးဆိုတာ သက်သေပြမယ်! ငါက အားလုံးထက် ပိုသန်မာတယ်!”
“ဟင်း... ထားပါတော့။ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ ငါ့ထက်တော့ သန်မာလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ဆို ငါက 'Cheat' (ဖြတ်လမ်း) သုံးထားတာကိုး” ချီလင်းက အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သော်လည်း နင်ရုံရုံအမြင်တွင်မူ သူက ကြွားလုံးထုတ်နေသည်ဟုသာ ထင်ကာ “ဟွန့်! အရှက်မရှိလိုက်တာ!” ဟု ဆိုသည်။
“ဟေး... ငါက စိတ်ရှည်တတ်ပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဆဲရင်တော့ စိတ်ဆိုးမှာနော်! ငါ စိတ်ဆိုးရင် တကယ် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်!”
“ကြောက်ဖို့ကောင်းတော့ ဘာဖြစ်လဲ? ကျွန်မက ခုနစ်သွယ်ရတနာဂိုဏ်းရဲ့ သမီးတော်ပဲ! ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းမှာအထွတ်အထိပ် ဝိညာဉ်သခင် (Titled Douluo) နှစ်ယောက် စောင့်ရှောက်နေတာ၊ တပည့်တွေကလည်း အစွမ်းထက်တယ်၊ အင်ပါယာ မိသားစုနဲ့တောင် မဟာမိတ် ဖွဲ့ထားတာ—”
နင်ရုံရုံက သူမဂိုဏ်းအကြောင်း ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောနေစဉ် ချီလင်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည် — “ဒါဆိုရင်... မင်းက ခုနစ်သွယ်ရတနာဂိုဏ်းကို ဖယ်လိုက်ရင် မင်းမှာ ဘာကျန်သေးလဲ?”
နင်ရုံရုံမှာ ဆွံ့အသွားစဉ် ချီလင်းက ဆက်ပြောသည် — “တခြားသူတွေ မင်းကို အသိအမှတ်ပြုစေချင်ရင် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးရမယ်၊ တခြားသူကို အားကိုးလို့ မရဘူး!”
“မင်းအဖေ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ၊ သူ အိုမင်းလာမယ့် တစ်နေ့ ရှိမှာပဲ။ အဲ့ဒီကျရင် မင်း ဘယ်သူ့ကို အားကိုးမလဲ? ကိုယ့်လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မရယူထားတဲ့အရာ အားလုံးဟာ နောက်ဆုံးတော့ လေထဲက တိုက်အိမ်လိုပဲ အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားနိုင်တယ်”
ချီလင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ နင်ရုံရုံက — “ချီလင်း... ရှင်က ကျွန်မ အဖေနဲ့ တော်တော်တူတာပဲ! သူလည်း ကျွန်မကို အမြဲတမ်း အဲ့ဒီလိုတွေ လာပြောတတ်တယ်”
“ငါ့မှာ မင်းလို ဆိုးတဲ့ သမီးမျိုး မရှိပါဘူး”
“ဟွန့်! ကျွန်မမှာလည်း ရှင့်လို ဆရာကြီးလုပ်တဲ့ အဖေ မရှိဘူး!”
“ဒါဆို မင်း စဉ်းစားလို့ ရပြီလား? မထွက်တော့ဘူးပေါ့?”
“ဟုတ်တယ်! ရှင်တို့ အားလုံးကို ငါ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ မနင်းခြေရသေးသရွေ့ ငါ မထွက်ဘူး!” နင်ရုံရုံက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား... ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့ကို နင်းမယ့်နေ့ကို ငါ စောင့်နေပါ့မယ်!” ချီလင်း ရယ်မောလိုက်သည် — “ကဲ... မင်း နားလည်သွားပြီဆိုတော့ ငါ့တာဝန် ပြီးပြီ!”
“စော့ထော့မြို့က ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းကို အမြန်သွားကြရအောင်။ အခုသွားရင် သန်းခေါင်ယံပွဲကို မှီဦးမယ် ထင်တယ်”
နင်ရုံရုံက မသွားလိုသဖြင့် ချီလင်း တစ်ယောက်တည်းသာ မြို့ထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ဒေါသတကြီး ထွက်လာသော တိုက်မုပိုင်နှင့် ဆုံသည်။ တိုက်မုပိုင်မှာ စိတ်တိုနေပုံရပြီး ချီလင်းကိုပင် မစောင့်ဘဲ ထွက်သွားသည်။
ချီလင်း အထဲသို့ ဆက်ဝင်သွားသောအခါ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားသော ကျူကျူချင်း ကို ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ တွဲလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ရှောင်ဝူ၊ ရှောင်ဆန်း... ဘာဖြစ်ကြတာလဲ? ကျူကျူချင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ?”
ရှောင်ဝူက ဒေါသတကြီး ရှင်းပြသည်မှာ — ကျူကျူချင်း ပွဲစဉ်တွင် ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် တိုက်မုပိုင်က ကူညီရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ကျူကျူချင်းက သူ့ကို ရွံရှာသဖြင့် ခါချလိုက်သည်။ လူပုံအလယ်တွင် အရှက်ရသွားသော တိုက်မုပိုင်က ကျူကျူချင်းကို ရုန့်ရင်းသော စကားများ ပြောဆိုကာ တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တိုက်မုပိုင် တစ်ယောက်တည်း ကျောင်းသို့ ပြန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ချီလင်း စိတ်ပူသွားသည် — ဒုက္ခပဲ! နင်ရုံရုံက ကျောင်းမှာ ရှိနေသေးတာ။ အခုလို စိတ်တိုနေတဲ့ တိုက်မုပိုင်နဲ့သာ တွေ့ရင် ပြဿနာ တက်တော့မှာပဲ!
သူတို့အားလုံး ကျောင်းသို့ အမြန်ပြန်လာကြသော်လည်း ဒဏ်ရာရထားသူ ပါသဖြင့် တိုက်မုပိုင်ကို မမှီချေ။ ကျောင်းရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် နင်ရုံရုံနှင့် တိုက်မုပိုင်တို့၏ အပြန်အလှန် စကားများနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တိုက်မုပိုင်မှာ သိုင်းဝိညာဉ်ကိုပင် ထုတ်ဖော်ထားပြီ ဖြစ်သည်။
“တိုက်မုပိုင်... မင်း စိတ်တိုနေတိုင်း ငါ့ကို လာပြီး အညှိုးမထွက်နဲ့! ကျူကျူချင်း မင်းကို မရွေးချယ်တာက သူမ လုပ်သမျှထဲမှာ အမှန်ဆုံးပဲ၊ ဘာလို့ဆို မင်းက မထိုက်တန်လို့!” နင်ရုံရုံက အလျှော့မပေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာပြောတယ်? နင်ရုံရုံ... ငါ့ကို လာမစမ်းနဲ့။ ဒါ နင့်အိမ် မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူတွေက နင့်ကို ကြောက်ရင် ကြောက်မယ်၊ ငါက မကြောက်ဘူး။ သတိထားဦး... နင့်ကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်မယ်!” တိုက်မုပိုင်၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးတက်နေပြီး အစွန်းကုန် ဒေါသထွက်နေသည်။
“ဟွန့်... ကြောက်လိုက်တာ။ စွမ်းနိုင်ရင် လုပ်ကြည့်လေ!” နင်ရုံရုံက လှောင်ပြောင်သည် — “ဒါပေမဲ့ မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေကို နေ့တိုင်းသွားနေတာဆိုတော့... အောက်ပိုင်းက အသုံးမကျတော့တာများလား?”
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့် ချီလင်းမှာ ချွေးပြန်သွားတော့သည်။ ဒီကောင်မလေးကတော့ တကယ်ကို ရဲတင်းတာပဲ၊ ပြောရဲဆိုရဲ ရှိလွန်းတယ်။ ယောက်ျားတွေ အစိုးရိမ်ဆုံးအရာကို သွားထိလိုက်တာပဲ!
အမှန်ပင်... တိုက်မုပိုင်သည် ထိုစကားကြောင့် သူ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အဆင့် ၃၇ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပေါက်ကွဲစေလိုက်ရာ နင်ရုံရုံမှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော နင်ရုံရုံကို ကြည့်ရင်း တိုက်မုပိုင်က အငြိုးမပြေသေးဘဲ သူ၏ ကျားလက်သည်းများကို မြှောက်ကာ နင်ရုံရုံပေါ်သို့ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။