အခန်း ၂၁ — ရှရက်ခ် 

ချီလင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တိုက်မုပိုင်၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်! နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်သာ ထပ်မှန်ခဲ့လျှင် သူသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်ပြီး ဤနေရာမှ ထွက်သွားနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့! ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါတော့!" တိုက်မုပိုင်က တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည် — "ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျာက ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီရဲ့ ဆရာကြီး  ပါပဲ!"

ထို့နောက် တိုက်မုပိုင်သည် အမြွှာညီအစ်မနှစ်ဦး၏ တွဲကူမှုဖြင့် ယိမ်းထိုးလျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံအရ ဆိုလျှင် တစ်ရက်အတွင်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

မထွက်ခွာမီ တိုက်မုပိုင်က ချီလင်းကို ကဒ်တစ်ကဒ် ကမ်းပေးခဲ့သည် — "ချီလင်း... ဒီကဒ်ကို ယူထားပြီး သုံးလိုက်ပါ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းတို့ရဲ့ အသုံးစရိတ်အားလုံးကို ငါ တာဝန်ယူပါ့မယ်! ဒါက ညှာတာပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ပေးတာပါ"

"အော်... မင်းက တော်တော် သဘောကောင်းတာပဲလား မျက်လုံးလေးလုံးနဲ့ကောင် ရဲ့!" ချီလင်းက ကဒ်ကိုယူရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချီလင်း၏ စကားကြောင့် တိုက်မုပိုင်မှာ ခြေချော်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူက အားနာသလိုဖြင့် — "ချီလင်း... နာမည်ပြောင်လေး ပြောင်းပေးလို့ မရဘူးလား။ အဲ့လို အခေါ်ခံရတာ ငါ့မျက်နှာ အတော်လေး ပျက်လို့ပါ"

"အင်း... နာမည်ပြောင် ပြောင်းရမယ်ပေါ့..." ချီလင်းက ထန်ဆန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး — "ဒါဆိုရင် မင်းကို ရှောင်ပိုင် (Xiao Bai) လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်!"

တိုက်မုပိုင်မှာ မျက်ရည်ကျချင်စဖွယ် ဆွံ့အသွားရသည်။ ရှောင်ပိုင် ဆိုလျှင်လည်း ရှောင်ပိုင်ပေါ့လေ။ မျက်လုံးလေးလုံးနဲ့ကောင် ဆိုတာထက်စာရင် ပိုတော်သေးသည်။ ထိုနာမည်က ချစ်စရာကောင်းနေသဖြင့် မိန်းကလေးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပင် ရနိုင်သေးသည် မဟုတ်လား။

တိုက်မုပိုင် ထွက်သွားသည်နှင့် ရှောင်ဝူသည် ချီလင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး ခုန်ပေါက်နေတော့သည် — "အစ်ကိုချီ... အစ်ကိုက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ! အဲ့ဒီကျားကြီးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ လဲအောင် လုပ်နိုင်တယ်!"

"ကျွန်မကြည့်ရတာ အဲ့ဒီလူက အပြင်ပန်းပဲ ကြည့်ကောင်းပြီး ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့သူပဲ! အာ... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သူက ကြည့်လည်း မကောင်းဘူး၊ အသုံးလည်း မကျဘူး။ ကျွန်မတို့ အစ်ကိုချီလောက်တောင် ချောတာမဟုတ်ဘဲနဲ့!"

ချီလင်းက သူမကို အောက်သို့ ပြန်ချပေးလိုက်ပြီး — "တိုက်မုပိုင်ရဲ့ ခွန်အားက တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး။ အကယ်၍ နင်နဲ့ ရှောင်ဆန်းသာ သူ့ကို ပုံမှန်အတိုင်း တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး သူ့ကို နိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်။ ဒါက 'ပုံမှန်အတိုင်း' တိုက်ရင် ပြောတာနော်"

ထန်ဆန်းက ခေါင်းအသာညိတ်ကာ — "ဟုတ်ပါတယ်။ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေကို အသုံးမပြုဘဲနဲ့ဆိုရင် သူ့ကိုနိုင်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အခွင့်အရေး ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိပါဘူး"

"ဒါဆိုရင်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူ ရှုံးသွားတာပဲဥစ္စာ!" ရှောင်ဝူက ဆိုသည် — "သွားရအောင် အစ်ကိုချီ၊ အစ်ကိုဆန်း... အဲ့ဒီအခန်းကို သွားကြည့်ရအောင်"

စုံတွဲဟိုတယ် (Couples' Hotel) ရှိ ထိုအခန်းမှာ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ရာဂစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည့် အပြင်အဆင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာပြီး မျက်နှာများ ရဲတက်လာစေနိုင်သည်။

ရှောင်ဝူသည်လည်း အခန်းထဲရောက်မှ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားတော့သည်။ ချီလင်းက သူမ ဒီမှာတည်းချင်တယ်လို့ ပြောတုန်းက ဘာကြောင့် ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူမ အခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ ဤနေရာသည် သူမလို မိန်းကလေးအတွက် အချိန်စောလွန်းနေသေးသည်။

"ရှောင်ဆန်း... ငါထင်တာတော့ ဒီအခန်းက လေဝင်လေထွက် သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ် ဟားဟား" ချီလင်းက ရုတ်တရက် ဆိုသည် — "ငါတို့ တခြားဟိုတယ်တစ်ခု သွားရှာကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

"အာ... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ" ထန်ဆန်းသည်လည်း အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ လျှို့ဝှက်လက်နက်များကိုသာ စွဲလမ်းနေသော သူသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးပါ့မည်နည်း။ "အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုပြောတာ မှန်ပါတယ်!"

သူတို့သုံးဦး နေစရာနေရာ အသစ်ရှာတွေ့ပြီးနောက် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကိုယ့်ဘာသာ အချိန်ဖြုန်းကြသည်။ နောက်တစ်နေ့မနက်ကျမှသာ သုံးဦးစလုံး ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအပ်နှံခြင်း အခမ်းအနားသို့ တရားဝင် ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

မြို့ပြင်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ သုံးဦးသည် တောင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ခရီးဝေးလာလေလေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပို၍ ခြောက်ကပ်လာလေဖြစ်ပြီး လယ်တောထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လမ်းဘေး ဝဲယာတွင် လယ်ကွင်းပြင်ကြီးများကိုသာ တွေ့ရတော့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ပိုပြီး ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ နေရာကို ရောက်နေသလိုပဲ" ရှောင်ဝူက ဇဝေဇဝါဖြင့် — "ဆရာကြီးက ငါတို့ကို တောင်ပေါ်ရွာမှာ ပြန်ရောင်းစားလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"ဟားဟား... ဘယ်သူက နင့်ကို ဝယ်ရဲမှာလဲ ရှောင်ဝူရဲ့။ နင်က သူတို့အိမ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်မှာ မဟုတ်လား" ချီလင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"တော်ပြီ အစ်ကိုချီ... ကျွန်မကို ထပ်ပြီး စနောက်ပြန်ပြီ!" ရှောင်ဝူက ချီလင်း၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး — "အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မကို ပွေ့ခေါ်သွားရမယ်!"

ချီလင်းက ရှောင်ဝူကို မြဲမြံစွာ ဖက်ထားပြီး မတတ်သာသလို ဆိုသည် — "နင်ကလည်း... ပွေ့ခေါ်စေချင်ရင်လည်း အကောင်းပြောပါလား။ ဘာလို့ လှည့်ပတ်ပြောနေတာလဲ"

မကြာမီမှာပင် မျက်စိလျှင်သော ထန်ဆန်းသည် အဝေးတွင် ရွာငယ်လေးတစ်ရွာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ အိမ်ခြေ တစ်ရာခန့်သာရှိပြီး အလွန်မကြီးမားသော ရွာကလေးဖြစ်သည်။ ရွာအဝင်ဝတွင် လူအများအပြား စုဝေးကာ တစ်ခုခု လုပ်နေကြပုံရသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ရှောင်ဝူ... ဟိုမှာ ရွာတစ်ရွာရှိတယ်၊ သွားပြီး လမ်းမေးကြရအောင်!" ထန်ဆန်းက ဆိုသည်။

သူတို့ သုံးဦး နီးကပ်သွားသည့်အခါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ရွာအဝင်ဝရှိ လူများမှာ သူတို့နှင့် ရွယ်တူ လူငယ်များဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ မိဘများနှင့်အတူ တန်းစီနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချီလင်းက သံသယဖြင့် — "ဒီနေရာကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်တရားမှာ သူတို့ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ စားပွဲတစ်ခုတွင် အသက် ၆၀ ကျော် ၇၀ ခန့်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အဘိုးအို၏ နောက်ဘက်ရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် 'ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီ' ဟူသော စာလုံးကြီး ငါးလုံးကို မှေးမှိန်စွာ ရေးသားထားသည်။ ဘေးတွင်မူ ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာရုပ်ပုံတစ်ခုကို ဆွဲထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးအိုသည် လူအချို့နှင့် စကားများနေပုံရသည်။ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် — "လိမ်လည်သူတွေ! ခင်ဗျားတို့က လိမ်လည်နေတဲ့ အကယ်ဒမီပဲ! ငါ့ရဲ့ ကျောင်းဝင်ကြေးကို ပြန်ပေး!"

"ငါ့သားက သူ့ကျောင်းမှာ အတော်ဆုံး ကျောင်းသားပဲ၊ အဆင့် ၁၂ ရှိတဲ့ ကိရိယာဝိညာဉ်ဆရာသခင် (Tool Spirit Master) ဖြစ်ပြီး နှစ်တစ်ရာသက်တမ်း ဝိညာဉ်ကွင်းတောင် ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့က သူ့ကို အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးလို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့? ဒါက သက်သက်မဲ့ လူလိမ်တာပဲ!"

အဘိုးအိုက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး — "ငါ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်ပြောမယ်။ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းသားလက်ခံမှု စံနှုန်းကို သေသေချာချာ နားထောင်ထားကြ။ Viscount- ဗိုင်းကောင့် (မြို့စားထက် အဆင့်တစ်ဆင့်နိမ့်သော မှူးမတ်) ဘွဲ့ ရနိုင်မယ်ဆိုတာလောက်နဲ့ လာပြီး ကျောင်းမအပ်ကြနဲ့!"

"ရှရက်ခ်ဆိုတာ ဝိညာဉ်သားရဲတွေထဲမှာတောင် အထူးဆန်းဆုံး တည်ရှိမှုတစ်ခုပဲ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီက မိစ္ဆာတွေကိုပဲ လက်ခံတယ်!"

"အသက် ၁၃ နှစ်ကျော်တဲ့သူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၂၁ မပြည့်သေးတဲ့သူတွေ လူတိုင်းရဲ့ အချိန်ကို လာမဖြုန်းကြနဲ့! ကျောင်းဝင်ကြေး ပေးပြီးရင် ပြန်မအမ်းဘူး။ ဒါ သတိပေးချက်ပဲ!"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ၏ ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်ကွင်း ၆ ကွင်း ပေါ်လာပြီး လက်ထဲတွင် တောင်ဝှေးအရှည်ကြီး တစ်ချောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် သာမန်ဟု ထင်ရသော ဤအဘိုးအိုသည် အမှန်တကယ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၆၀ ကျော်ရှိသော ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်  အဆင့် ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်နေသည်!

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောင်းသားများမှာ ဆူပူရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စိတ်ပျက်စွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ လူသုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူတို့မှာမူ အရည်အချင်း ပြည့်မီသည်ဟု ယုံကြည်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုက ကျန်နေသော လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို လှမ်းပြောလိုက်သည် — "မုပိုင်... ကျန်တဲ့လူတွေကို မင်းပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့။ အရည်အချင်း ပြည့်မီတဲ့သူဆိုရင် ရပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ!" ထိုသူမှာ မနေ့က ချီလင်းတို့နှင့် တွေ့ခဲ့သော တိုက်မုပိုင် ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ များစွာ သက်သာနေပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်မုပိုင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချီလင်းက ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်သည်။ အခြားလူများ တွေဝေနေကြစဉ် သူက ပထမဆုံး လျှောက်သွားပြီး တိုက်မုပိုင်ကို လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည် — "ဟေး! ရှောင်ပိုင်... ငါတို့ မင်းဆီ ရောက်လာပြီဟေ့! ငါတို့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးဦးနော်!"

ချီလင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တိုက်မုပိုင်၏ မျက်နှာရှိ ကြွက်သားများမှာ တွန့်သွားပြီး မတတ်သာသလို ဆိုသည် — "အစ်ကိုချီ... ကျွန်တော့်ကို မစပါနဲ့တော့။ အစ်ကိုကပဲ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ပေးရမှာပါ။ အစ်ကိုတို့ သုံးယောက်အတွက်ကတော့ စစ်ဆေးနေစရာ မလိုပါဘူး၊ တိုက်ရိုက်ပဲ ဝင်သွားလိုက်ပါ"

ဘေးမှ အဘိုးအိုသည် တိုက်မုပိုင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချီလင်းကို အသေအချာ ထပ်ကြည့်မိတော့သည်။ တိုက်မုပိုင်ကဲ့သို့ လူမျိုးက ဤကောင်လေးကို ဤမျှ လေးစားစွာ ဆက်ဆံနေသည်မှာ ချီလင်းသည် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"တခြားလူ ရှိသေးလား။ မရှိရင် သူတို့ကို ငါ ခေါ်သွားတော့မယ်!" တိုက်မုပိုင်က လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ စောင့်နေသောသူ ဘာကြောင့် ပေါ်မလာသေးတာလဲ။

ထိုအချိန်မှာပင် အလွန်ထင်ပေါ်လှသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရှောင်ဝူထက်ပင် အရပ်ပုပုံရသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွံ့ဖြိုးမှုမှာမူ သူမ၏ အရွယ်နှင့်မမျှအောင် ထင်ရှားလှသည်။

နက်မှောင်သော ဆံပင်၊ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် ဖြူစင်လှသော အသားအရေရှိသည့် သူမသည် အလွန်လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သို့သော် သူမ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာထက်တွင်မူ မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ လူတိုင်းကို အဝေးသို့ တွန်းပို့နေသကဲ့သို့ အေးစက်သော အရှိန်အဝါရှိသည် — တကယ့်ကို အေးစက်သော အလှဘုရင်မ ပင် ဖြစ်သည်။

သူမကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တိုက်မုပိုင်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားတော့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူမသည် သူ စောင့်မျှော်နေခဲ့သော သူပင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။