အခန်း ၁၈ — သွေးသောက်ညီအစ်ကိုများ

"ဝိုး! ဒါက ရှောင်ဆန်း ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ တောင်ပေါ်ရွာလေးပေါ့။ ရှုခင်းတွေက တကယ့်ကို လှတာပဲ!" ရှောင်ဝူက သူမရှေ့ရှိ ရှေးဆန်ပြီး အေးချမ်းလှသော ရွာကလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

ထန်ဆန်း၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံပြီးနောက် ချီလင်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့သည် သူနှင့်အတူ စိန့်ဝိညာဉ်ကျေးရွာ သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွာလူကြီး အဘိုးဂျက်သည် ထန်ဆန်းတစ်ယောက် အတန်းဖော်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

"အို! ဒါ ငါ့မြေး ရှောင်ဆန်း မဟုတ်လား။ အဘိုးကလည်း မင်းကိုလာကြိုဖို့ ကျောင်းကိုသွားမလို့ ပြင်နေတာ၊ အခုတော့ မင်းဘာသာ ပြန်လာနိုင်ပြီပဲ!" အဘိုးဂျက်က တက်ကြွစွာ ပြောဆိုပြီးနောက် — "ဒီကလေးနှစ်ယောက်က မင်းရဲ့ အတန်းဖော်တွေလား။ တကယ့်ကို ထူးချွန်ထက်မြက်မယ့် ပုံစံလေးတွေပါလား!"

ချီလင်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့က အဘိုးဂျက်ကို နှုတ်ဆက်ကြပြီးနောက် ထန်ဆန်းက "ရွာလူကြီးမင်း... ကျွန်တော့်အဖေရော? အိမ်မှာ ရှိသေးလားခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးဂျက်၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘဲ — "အဘိုးက မင်းအဖေနဲ့အတူ မင်းကိုသွားကြိုမလို့ စဉ်းစားထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမနက် အဘိုး မင်းတို့အိမ်ကို သွားကြည့်တော့ အိမ်ထဲမှာ ဒီစာရွက်ပဲ တွေ့တော့တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အဘိုးဂျက်က ထန်ဆန်းကို စာရွက်တစ်ရွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ထန်ဆန်း၏ ဖခင် ထန်ဟောက် ၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသော စာဖြစ်သည်။

စာ၏ အနှစ်သာရမှာ ထန်ဟောက်အနေဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စအချို့ကို သွားရောက်ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သဖြင့် ခရီးထွက်ရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထန်ဆန်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားထားသော နှုတ်ဆက်စာတစ်စောင်ပင် ဖြစ်သည်။

စာရွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ထန်ဆန်းမှာ အဆုံးမရှိသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားရသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် လွမ်းနေရသော ဖခင်ဖြစ်သူကို တွေ့ရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အခုတော့ အရာအားလုံးက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုအချိန်တွင် ထန်ဆန်းမှာ အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ဟေး! ရှောင်ဆန်း... ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ!" ချီလင်းက ထန်ဆန်း၏ ပုခုံးကို ရုတ်တရက် ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်မောင်းကို ဖက်ကာ — "မင်းတို့ရွာကို ရောက်ခဲလှပါတယ်၊ ငါတို့ကို မင်းတို့အိမ်မှာ ခဏလောက် ထိုင်ဖို့ မဖိတ်တော့ဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ဝူကလည်း ဘေးမှ ဝင်ပြောသည် — "ဟုတ်တယ် ရှောင်ဆန်း၊ မြန်မြန် ငါတို့ကို နင့်အိမ်ခေါ်သွားတော့! ငါ ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ၊ နင် ငါ့အတွက် အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတွေအများကြီး ချက်ပေးရမယ်နော်!"

ထန်ဆန်းကို တစ်ယောက်တစ်ဖက် ဆွဲခေါ်သွားကြသော ကလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း အဘိုးဂျက်က စိတ်အေးသွားသည့် အပြုံးဖြင့် — "သိပ်လိမ္မာတဲ့ ကလေးတွေပဲ! ရှောင်ဆန်းမှာ ဒီလိုသူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ရှိနေမှတော့ အဘိုးလည်း စိတ်အေးအေးနဲ့ အနားယူလို့ ရပါပြီ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထန်ဆန်း၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ထဲရှိ ရှုပ်ပွနေသော မြင်ကွင်းကြောင့် သုံးဦးစလုံး မှင်တက်သွားကြရသည်။

ထန်ဟောက်မှာ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်တတ်သူ မဟုတ်သလို ထန်ဆန်း ထွက်သွားပြီးနောက်တွင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ သူက အိမ်ကို သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အိမ်မက်မက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကြည့်ရတာ ငါတို့ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်!" ချီလင်းက သက်ပြင်းချရင်း — "ဒီည ဖုန်တောထဲမှာ မအိပ်ချင်ရင်တော့ ငါတို့ အမြန်ဆုံး အလုပ်စလုပ်ကြတာ ပိုကောင်းမယ်" ဟု ဆိုသည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး ရေခပ်ကြကာ ဖုန်များကို တိုက်ချွတ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ကလေးမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ထန်ဆန်းကလည်း သူ၏ လက်ရာကို ထုတ်ဖော်ကာ သူတို့ သုံးဦးအတွက် အရသာရှိသော ညစာကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

ညစာ စားသောက်ပြီးနောက် သုံးဦးစလုံး ပန်းပဲဖို၏ အဝင်ဝတွင် ထိုင်ကာ နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်နေကြစဉ် ထန်ဆန်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဆန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ခုခု မှားစားမိလို့လား" ရှောင်ဝူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေ့ ငါ တကယ် ပျော်နေလို့ပါ" ထန်ဆန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုသည် — "ဒီနေ့မှ အိမ်ရဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ ပြန်ရခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက ငါ့အတွက် မခံစားရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုချီ၊ ရှောင်ဝူ။ ဒီနေ့ဟာ ငါ့ဘဝမှာ အပျော်ဆုံးနေ့ပဲ!" ထန်ဆန်းက မျှော်လင့်တကြီး မျက်နှာထားဖြင့် — "အကယ်၍ မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ ငါ့ရဲ့ တကယ့် မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်ခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟေး... ဒီကလေးစုတ်၊ အဲ့ဒါက ဘာခက်လို့လဲ!" တံခါးဘောင်ကို မှီရပ်နေသော ချီလင်းက ဆိုသည် — "မင်း ငါ့ကို 'အစ်ကိုချီ' လို့ ခေါ်နေတာ ကြာလှပြီပဲ၊ ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုအရင်း ဖြစ်သွားတာ ဘာအဆန်းရှိလို့လဲ"

"ငါရောပဲ! ဒီ 'မမလေး ရှောင်ဝူ' ကလည်း နင့်ရဲ့ အစ်မ ဖြစ်နိုင်တာပဲ!" ရှောင်ဝူကလည်း ဘေးမှ ဝင်ပြောသည်။

"အစ်ကိုချီက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်လာမယ့်အပေါ် ကျွန်တော် ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အစ်ကိုချီက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေမယ့် ပုံစံကိုတောင် ကျွန်တော် စိတ်ကူးလို့ မရဘူး" ဟု ထန်ဆန်းက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

ထန်ဆန်း ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်။ အကယ်ဒမီတွင် ကျောင်းသားများမှာ အသက်အရွယ် မည်မျှပင် ဖြစ်ပါစေ ချီလင်းကို မြင်လျှင် "အစ်ကိုချီ" ဟုသာ ခေါ်ကြပြီး မည်သူမျှ ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရချေ။

ဤသည်မှာ ချီလင်းတွင် မွေးရာပါ ရှိနေသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူများကို လုံခြုံမှုပေးနိုင်ကာ သူ့ကို ပို၍ လေးစားလာအောင် စွဲဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဝူ ကျတော့ ငါ့ရဲ့ ညီမလေး ဖြစ်တာပေါ့" ထန်ဆန်းက ဆိုသည် — "နောင်ကျရင် နင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ့် အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက် ရှိနေမှာဆိုတော့ နင် ပိုပျော်ဖို့ မကောင်းဘူးလား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ဝူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ငြိုးငယ်သွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ — "ဒါဆိုရင်... နောင်ကျလို့ လူဆိုးတွေက ငါ့အသက်ကို လာယူချင်ရင်၊ အဲ့ဒီလူတွေက နင်တို့နှစ်ယောက် မယှဉ်နိုင်အောင် အစွမ်းထက်နေရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းက ချီလင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချီလင်းကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ နားလည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"အကယ်၍ တကယ့်ကို အဲ့ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်..." ထန်ဆန်းက ဆိုသည်။

"သူတို့ ငါတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို အရင် ကျော်ဖြတ်သွားပါစေ!" ဟု ချီလင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဝူသည် သူမရှေ့ရှိ အလွန်တည်ကြည်လှသော အမျိုးသားနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာတော့သည်! ထန်ဆန်းအတွက်သာမက ဤနေ့မှာ ရှောင်ဝူအတွက်လည်း အပျော်ဆုံးနေ့ပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချီ! အစ်ကိုဆန်း!" ရှောင်ဝူက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည် — "သိပ်ကောင်းတာပဲ! အခုတော့ ငါ့မှာ အစ်ကိုတွေ ရှိသွားပြီ!"

ရှောင်ဝူ၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထန်ဆန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချီလင်းပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ကောင်းပြီ! ဒီနေ့ ငါတို့ သုံးယောက် သွေးသောက်ညီအစ်ကို တွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ အောင်ပွဲမခံဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ!" ချီလင်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ၏ အကန့်အသတ်မဲ့ အာကာသထဲမှ ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ရှောင်ဆန်း... ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး မပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့ဦး! ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကို အရက်ပြိုင်သောက်လို့ နိုင်ရင် မင်းကို အစ်ကိုကြီး အဖြစ် ငါလက်ခံမယ်! ဘယ်လိုလဲ!?" ချီလင်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းကလည်း ပြုံးကာ — "ကောင်းပါပြီ! အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း ဒီနေ့ အဆုံးအထိ အစ်ကိုနဲ့ အတူ သောက်တာပေါ့!"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပန်းကန်လုံးကြီးများကို ချကာ ဝိုင်ဖြူများ ဖြည့်လိုက်ကြသည်။ ရှောင်ဝူက ဘေးမှ ပြုံးလျက် — "ဒါဆိုရင် ငါက ဒိုင်လူကြီး လုပ်မယ်! အစ်ကိုချီ၊ အစ်ကိုဆန်း... နှစ်ယောက်လုံး အသင့်ပြင်ထားကြနော်၊ ဒိုင်လူကြီး ရှောင်ဝူကတော့ ဘက်မလိုက်ဘဲ တရားမျှတမှာနော်!"

"ဟားဟားဟား... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှောင်ဆန်း တစ်ယောက် ဘယ်လိုပဲ လှည့်ကွက်သုံးသုံး ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ ငါပဲ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်တော့မှာပါ!" ချီလင်းက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆိုသည်။

တကယ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထန်ဂိုဏ်း၏ အတော်ဆုံး ပါရမီရှင် ဖြစ်သော်လည်း ထန်ဆန်း၏ အရက်ခံနိုင်ရည်မှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျလှသည်။ သုံးခွက်မြောက် သောက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စတင် ရီဝေလာတော့သည်။

"ဟားဟားဟား... ဘယ်လိုလဲ ရှောင်ဆန်း၊ အရှုံးပေးပြီလား" ချီလင်းက နောက်ထပ်တစ်ခွက်ကို မော့ချလိုက်ပြီးနောက် ထန်ဆန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ရှုံးပါပြီ အစ်ကိုကြီး..." ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ထန်ဆန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။ သူတို့ ဘယ်လောက်ပင် ခေါ်စေကာမူ သူ ပြန်နိုးမလာတော့ချေ။

"ဟားဟားဟား... အစ်ကိုဆန်း၊ နင်ကတော့ တကယ် မရဘူးပဲ!" ရှောင်ဝူက ထန်ဆန်း၏ ကျောကို ပုတ်ကာ — "ထားလိုက်ပါတော့ အစ်ကိုချီ၊ ကျွန်မပဲ အစ်ကိုနဲ့ ဆက်သောက်မယ်!"

"ကောင်းပြီလေ! လာ... အပြည့်ဖြည့်စမ်း!" ချီလင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ချီလင်းသည် ရှောင်ဝူနှင့် ထန်ဆန်းကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အိမ်ထဲသို့ ပွေ့ချီသွားရတော့သည်။ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည် — "ဟင်း... အနိုင်မရနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်ရတာ တကယ့်ကို အထီးကျန်ဖို့ ကောင်းပါလား!"

သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် အားလပ်ရက် တစ်ခုလုံးကို စိန့်ဝိညာဉ်ကျေးရွာတွင် ငါးဖမ်းခြင်း၊ ငှက်ဖမ်းခြင်းများဖြင့် ကုန်ဆုံးစေခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကလေးဘဝ၏ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ကြရသည်။

အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ငါးနှစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ကျောင်းဆင်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီး ယွီရှောင်ကန်းသည် သူ၏ ထူးချွန်လှသော တပည့် သုံးဦးကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် — "ကောင်းပြီ... မင်းတို့ သုံးယောက်၊ ဒီနေ့ စော်တိုမြို့ကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်ကြတော့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီကို သွားရမှာလား" ရှောင်ဝူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ကို ဘာစည်းကမ်းချက်မှ မရှိဘဲ လက်ခံချင်နေတဲ့ အလယ်တန်း ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အကယ်ဒမီတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ! အဲ့ဒီ ရှရက်ခ် ဆိုတာက တကယ်ပဲ အဲ့လောက် ကောင်းလို့လား"

"ဟားဟားဟား... စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်ဝူ၊ ရှောင်ဆန်းနဲ့ ချီလင်းတို့လည်း ပါတာပဲ။ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီက မင်းတို့ကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး!" ယွီရှောင်ကန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတိရဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီကျောင်းက အဲ့ဒီလူရဲ့ အကယ်ဒမီပဲဟာ၊ ပျင်းစရာကောင်းနေပါ့မလား"