ချီလင်းက သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူက ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်းတည်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာသခင် တစ်ယောက်ပဲလေ၊ သိုင်းဝိညာဉ်ကိုတောင် အသုံးမပြုရသေးဘူး။ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တားနိုင်ရတာလဲ။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ တိုက်ဆိုင်မှုပဲ ဖြစ်ရမှာ!” လုရွှမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည် — “မင်းက ငါ့တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တားနိုင်မှာလဲ!”
“ဒုတိယ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် — ရိပ်ခြေလက်သည်း တစ်ရာ!”
လုရွှမ်၏ ဒုတိယ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်မှာ ရန်သူကို တစ်စက္ကန့်အတွင်း အချက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ တိုက်ခိုက်နိုင်သော စွမ်းရည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လျှင်မြန်တိုက်ခိုက်ရေးစနစ် ဝိညာဉ်ဆရာသခင်များအတွက် အနှစ်သက်ဆုံး တိုက်ကွက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် လုရွှမ်ကို စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲစေသည်မှာ သူ၏ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး လွှမ်းခြုံထားသော လက်သည်းရိပ်များကြားတွင် ချီလင်းသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော မိုးမခပွင့်ဖတ်လေးများကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ တိမ်းစောင်းရုံဖြင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ရှောင်တိမ်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ အရှိန်မှာ ချီလင်းထက် သိသိသာသာ ပိုမြန်နေသော်လည်း သူ့ကို လုံးဝ ထိအောင် မတိုက်နိုင်ချေ!
သူ တိုက်ခိုက်လိုက်တိုင်း ချီလင်းက ထိုနေရာတွင် မရှိတော့သလိုမျိုး ခံစားနေရသဖြင့် လုရွှမ်မှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့သြနေမိသည်။
ဤသည်မှာ အမှန်တရားမျက်လုံး ကြောင့် ရရှိလာသည့် မျက်လုံးစွမ်းအားက လုရွှမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ချီလင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနှေးပြကွက်အလား မြင်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ လုရွှမ် တိုက်ခိုက်မှု မစတင်မီကတည်းက ချီလင်းက ကြိုတင် လှုပ်ရှားနေသဖြင့် လုရွှမ်ထက် နှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့်ပင် အလွယ်တကူ ရှောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုရွှမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ချီလင်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရသော သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည် — “ဒီလောက်ပဲလား ဆရာလု? ကျွန်တော်က အစွမ်းကုန်တောင် မထုတ်ရသေးဘူး၊ ဆရာက အရှုံးပေးချင်နေပြီလား”
“ကျွန်တော် တစ်ခုပြောပြမယ်... သိုင်းဝိညာဉ် ဆိုတာ အဲ့လိုမျိုး သုံးရတာ မဟုတ်ဘူး! သိုင်းဝိညာဉ် ပေါင်းစပ်ခြင်း — နတ်ဘုရား နဂါးဧကရာဇ်!”
နတ်ဘုရား နဂါးဝိညာဉ်မှာ ချီလင်းနှင့် ထပ်မံ ပေါင်းစပ်သွားပြန်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချီလင်း၏ ပတ်လည်တွင် အဝါရောင် ရာစုနှစ်သက်တမ်း ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ချီလင်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ကြည့်ရင်း လုရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ အတော်ပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။
ချီလင်း၏ ဝိညာဉ်က အစွမ်းထက်မှန်း သူ သိသော်လည်း ချီလင်းက ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်းတည်းရှိသော ဝိညာဉ်ဆရာသခင် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ချီလင်း၏ ဖိနှိပ်မှုကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ခံနေရသနည်း။
“မင်းက ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်းပဲရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာသခင် တစ်ယောက်ပါပဲ၊ သိုင်းဝိညာဉ် ပေါင်းစပ်လိုက်ရုံနဲ့ ဘာထူးသွားမှာလဲ!” လုရွှမ်က တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါက မင်းကို ထိအောင် မတိုက်နိုင်ရင်တောင် မင်းလည်း ငါ့ကို ထိအောင် မတိုက်နိုင်ဘူး! လျှင်မြန်တိုက်ခိုက်ရေးစနစ် ဝိညာဉ်ဆရာသခင် တစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်ကို မင်း လိုက်မီနိုင်ပါ့မလား”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လုရွှမ်သည် ချီလင်း၏ ပတ်လည်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။ သူ၏ အရှိန်အသာစီးကို အပြည့်အဝ အသုံးချနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ အမြင်တွင် ချီလင်း၏ အရှိန်မှာ သူ့ထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေသဖြင့် ချီလင်းက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်နိုင်စေဦးတော့၊ သူ၏ အရှိန်ကို လိုက်မမီသရွေ့ လုရွှမ်သည် ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချီလင်းက သူ၏ရှေ့တွင် မြန်နှုန်းမြင့် လှုပ်ရှားနေသော လုရွှမ်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါရင်း ပြုံးလိုက်သည် — “ဆရာလု... လူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ ဆိုတာ အတူတူပဲလို့ ထင်မနေပါနဲ့!”
“ကျွန်တော်က ဆရာ့ရဲ့ အရှိန်ကို မမီတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဆရာ့လောက် မမြန်ရင် ဆရာ့ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူးလို့ ဘာလို့ ထင်နေရတာလဲ”
“ပထမ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် — ကောင်းကင်ကိုးထပ် နဂါးဟိန်းသံ!”
ချီလင်း၏ အနေအထားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထန်ဆန်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး နားကို အမြန် ပိတ်လိုက်သည် — “မဖြစ်ဘူး! အစ်ကိုချီ အဲ့ဒီကွက်ကို ထပ်သုံးတော့မယ်!”
ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှောင်ဝူက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် — “အဲ့ဒီကွက်? အဲ့ဒါ ဘာလဲ။ ရှောင်ဆန်း... နင် ဘာလို့ နားပိတ်ထားတာလဲ”
“ရှင်းပြနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး ရှောင်ဝူ၊ မြန်မြန် နားပိတ်လိုက်!” ဟု ထန်ဆန်းက ဆိုသည်။
ရှောင်ဝူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း ထန်ဆန်း ပြောသည့်အတိုင်း နားကို ပိတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ချီလင်း၏ ပါးစပ်မှ ရှည်လျားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နဂါးဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
မောက်မာလှသော နဂါးဟိန်းသံမှာ ကမ္ဘာမြေ၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရသော တိရစ္ဆာန်အားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းကာ တုန်ရီနေကြပြီး အထက်သို့ မော့ပင် မကြည့်ရဲကြချေ။
ကြည့်ရှုနေသော လူများမှာလည်း တိရစ္ဆာန်များထက် မသာလှပေ။ လူတိုင်းမှာ နဂါးဟိန်းသံကြောင့် မူးဝေသွားကြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။
ချီလင်း၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော လုရွှမ်မှာမူ ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာ၌ မှင်တက်သွားပြီး မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် မိမိထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာနေသော ချီလင်းကို ဘာမှ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
ဤသည်မှာ ချီလင်း၏ ပထမ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် — ကောင်းကင်ကိုးထပ် နဂါးဟိန်းသံ ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်သဘ့ည် — အခြေအနေအားလုံးကို ကျော်လွန်၍ မဖြစ်မနေ မှုးဝေစေခြင်း !
တစ်ဖက်လူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဘယ်လောက်မြင့်ပါစေ၊ ဝိညာဉ်ကွင်း ဘယ်နှကွင်းရှိရှိ၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဘယ်လောက် တောင့်တင်းပါစေ၊ ဤမှင်တက်မှုကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ချေ! ကွာခြားချက်မှာ မှင်တက်နေမည့် ကြာချိန်နှင့် အာနိသင်သာ ဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက်၏ လှုပ်ရှားမှု အရှိန်မှာ ဘယ်လောက်ပင် မြန်နေပါစေ၊ ထိန်းချုပ်မှုစွမ်းရည်ဖြင့် အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရလျှင် အရာအားလုံးမှာ အချည်းနှီးပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ မဖြစ်မနေ မှုးဝေစေခြင်း မျိုးဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။
မိမိထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသော ချီလင်းကို ကြည့်ရင်း လုရွှမ်မှာ ထိတ်လန့်စပြုလာသည်။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ အလိုကို မလိုက်တော့ဘဲ လက်မဝက်ပင် မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။
ချီလင်းက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးလျက် သူ၏ လက်သီးကို မြှောက်လိုက်ကာ လေတိုးသံများနှင့်အတူ လုရွှမ်၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ထိုးချလိုက်သည်။
လုရွှမ်သည် ချီလင်း၏ လက်သီးကို ကြည့်ကာ ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရိုး ကျိုးသွားမည့် နာကျင်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။ သို့သော် အတော်ကြာသည်အထိ ဘာနာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရချေ။
မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချီလင်း၏ လက်သီးမှာ သူ၏ နှာခေါင်းရှေ့ တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်နေသည်ကို လုရွှမ် မြင်လိုက်ရသည်။
“ဟားဟား... မကြောက်ပါနဲ့ ဆရာ။ ကျွန်တော်က ဆရာ့ကို ဘာလို့ ရိုက်မှာလဲ” ချီလင်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည် — “ဆရာက ဆရာတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ!”
“ဒီပွဲကိုတော့ သရေလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြရအောင်!”
ပြောပြီးသည်နှင့် ချီလင်းသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ကွင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
လုရွှမ်မှာလည်း မှင်တက်နေခြင်းမှ ပြန်လည် နိုးထလာသော်လည်း ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကျသွားတော့သည်။ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ် ပေါင်းစပ်မှုမှာလည်း ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောင်းသားအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ် အားပေးကြတော့သည် — “အစ်ကိုချီ ကတော့ အစွမ်းထက်လိုက်တာ!အစ်ကိုချီ ကတော့ ခန့်ညားလိုက်တာ!”
ချီလင်းသည် လုရွှမ်ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆရာ့မျက်နှာကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် အရှက်မခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း မြင်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျောင်းသားအားလုံးသည် ချီလင်းကို သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝန်းရံကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်။
“တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ! ချီလင်း တစ်ယောက် လုရွှမ်ကို တကယ် အနိုင်ယူလိုက်တာ!” ရှောင်ဝူက အထင်ကြီးလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည် — “ဒါတင်မကဘူး၊ သူက အရမ်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်ပြသွားတာ။ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို အားရစရာပဲ!”
“ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုချီရဲ့ ခွန်အားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ဆုံး ကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ပုံပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ့်ကို အပြစ်ပြောစရာ မရှိပါဘူး!” ထန်ဆန်းကလည်း ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ဆရာက ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုချီဆီကနေ ပညာသင်ယူဖို့ ဘာလို့ အမြဲတမ်း ပြောနေရလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ။ ဒီလို ကဏ္ဍမျိုးတွေမှာတော့ ကျွန်တော်က သူ့ကို တကယ် မမီပါဘူး၊ အဝေးကြီးမှာ ကျန်နေခဲ့တာပါ”
“ဟားဟား... ဒါဆိုရင်လည်း အမြန် ပြန်ကြရအောင်!” ရှောင်ဝူက ပျော်ရွှင်စွာ ဆိုသည် — “ဒီနေ့ သူ ဒီလောက်တောင် နာမည်ကြီးသွားမှတော့ ကျွန်မတို့ကို ထမင်းဝိုင်းကြီး တစ်ခုတော့ ကျွေးရမှာပဲ!”
အကယ်ဒမီရှိ ကျောင်းသားဘဝမှာ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်မှာ မြန်ဆန်လှသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်နှစ် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရှန်းနှင့် ရှောင်တတို့သည် အလယ်တန်း ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အကယ်ဒမီဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် ထွက်သွားကြပြီဖြစ်ပြီး အခြားကျောင်းသားများမှာလည်း မိမိတို့၏ နေအိမ်များသို့ ပြန်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
အလုပ်လုပ်ရင်း ပညာသင်သည့် ကျောင်းသားဆောင် တွင် ထန်ဆန်း၊ ချီလင်းနှင့် ရှောင်ဝူ သုံးဦးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
“မနက်ဖြန်ဆို ကျောင်းပိတ်ပြီလေ... အစ်ကိုချီ၊ ရှောင်ဝူ... မင်းတို့နှစ်ယောက် အိမ်မပြန်ကြဘူးလား” ထန်ဆန်းက အထုပ်အပိုးများ ပြင်ဆင်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဝူက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း အနည်းငယ် အထီးကျန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည် — “ငါကတော့ အိမ်မပြန်တော့ဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ ကျောင်းမှာပဲ နေလိုက်တော့မယ် ထင်တယ်”
ချီလင်းကလည်း — “ငါလည်း သွားစရာ နေရာမရှိပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး အိမ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် နေရာရှိသော ထန်ဆန်းနှင့် မတူဘဲ ချီလင်းသည် ဤကမ္ဘာသို့ စရောက်ကတည်းက ဤအကယ်ဒမီတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ယခင်ဘဝ မှ အရာအားလုံးမှာမူ ယခုပြန်စဉ်းစားလျှင် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားသော အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့သာ ခံစားရသည်။
“အော်... အဲ့လိုလား” ထန်ဆန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို ရုတ်တရက် အကြံပြုလိုက်သည် — “ဒါဆိုရင်... မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါနဲ့အတူ ငါ့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါလား”