“၇၆၊ ၇၇၊ ၇၈...”
ဝမ်ရှန်းသည် ချီလင်း၏ ညွှန်ကြားချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရင်း အသံထွက်၍ ရေတွက်နေသည်။ သူ၏လက်အစုံသည် ရှောင်တ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။
ဝမ်ရှန်းသည် မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ခေါ်ယူထားပြီး လက်ဝါးကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ကာကွယ်ထားသော်လည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏လက်ဝါးများပင် ထုံကျဉ်လာခဲ့သည်။
ရိုက်ရသူပင် ဤမျှဖြစ်နေလျှင် အရိုက်ခံရသူ၏ အခြေအနေကို မှန်းဆကြည့်၍ရနိုင်သည်။ ရှောင်တ၏ ခေါင်းမှာ ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆခန့် ကြီးသွားပြီး ပါးနှစ်ဖက်စလုံးမှာလည်း ဖူးယောင်နေသဖြင့် အရင်က ရှိခဲ့သည့် ခန့်ညားသော အသွင်အပြင်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အတိုင်းထက်အလွန် နောင်တရနေမိပြီး မိမိသည် ချီလင်းကို ဘယ်နေရာမှာများ သွားပြစ်မှားမိသနည်းဟု အသည်းအသန် စဉ်းစားနေမိသည်။ တခြားသူများကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးခဲ့ပါလျက်နှင့် သူ့ကိုမှ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ အငြိုးထားနေရသနည်း။
နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ အဖြေရှာတွေ့သွားသည် — ရှောင်ဝူ့ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လုပ်မည်ဟု ပြောလိုက်မိသည့် အချိန်မှာပင် သူ့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်! အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်က ချီလင်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်လှသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုဒေါသမှာ မိမိက အမှုပင်မထားသည့် အားနည်းသူတစ်ဦးက အင်အားကြီးသူ၏ အရှိန်အဝါကို လာရောက်စိန်ခေါ်မိသည့်အခါ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် ဒေါသမျိုးပင်!
ဤသတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်ကြောင့်ပင် ရှောင်တ၏ ခုခံလိုစိတ်မှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိထက် အားနည်းသော ဝမ်ရှန်း၏ အရှက်ခွဲမှုကို ခံနေရစဉ်မှာပင် သူ ပြန်မတိုက်ရဲတော့ချေ။
ရှောင်တ တစ်ယောက် ဒီလောက်ထိ အခြေအနေ ဆိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဝူက မနေနိုင်တော့ဘဲ “ဟေး... ချီလင်း၊ တော်လောက်ပြီထင်တယ်။ နင် သူ့ကို အရိုးတွေ ဘာတွေ ချိုးပစ်လိုက်ရင် သူက ငါ့ရဲ့ လက်ပါးစေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... နင်က ခေါင်းဆောင်ဆိုတော့ နင်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲပေါ့။ နင် ဒေါသပြေရင် ပြီးတာပါပဲ” ချီလင်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ရှန်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည် — “ဝမ်ရှန်း... တော်ပြီ၊ ရပ်လိုက်တော့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ!” ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဝမ်ရှန်းက ချက်ချင်းရပ်လိုက်ပြီး လက်ကို ခါထုတ်ကာ ဘေးသို့ ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ကဲ... ရှောင်တ၊ မင်း ရှောင်ဝူ့ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် လုပ်ချင်သေးလား” ချီလင်းက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာပြီး မလိုတမာလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မင်းအတွက် ရေလေး ဘာလေး ခပ်ပေးရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်ဆန်းကို မင်းရဲ့ ကျောလေး ဘာလေး နှိပ်ပေးခိုင်းရမလား”
“မ... မလိုပါဘူး...” ရှောင်တ၏ မျက်နှာမှာ ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ဖူးယောင်နေပြီး ပါးစပ်မှ စကားသံကို အနိုင်နိုင် ညှစ်ထုတ်နေရသည်။
“စီ... စီနီယာချီ... အခုကစပြီး အစ်ကိုက ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ ဆရာ (Boss) ပါပဲ”
“မှားသွားပြီ။ ငါက ဆရာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက အင်အားကြီးပြီး မောက်မာလှတဲ့ မမလေး ရှောင်ဝူ ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်ပဲ” ချီလင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
“အခုကစပြီး ရှောင်ဝူက အားလုံးရဲ့ ဆရာပဲ။ နားလည်လား”
“နားလည်ပါပြီ! နားလည်ပါပြီ!” ရှောင်တမှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ရှောင်ဝူ့ကို အလျင်အမြန် လှမ်းပြောသည် — “မမလေး ရှောင်ဝူ! အခုကစပြီး မမလေးက ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ ဆရာပါ!”
“မမလေး ရှောင်ဝူက အရှေ့ကို သွားဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အနောက်ကို လုံးဝ မလှည့်ပါဘူး! မြောက်ဘက် သွားဆိုရင်လည်း တောင်ဘက်ကို ခြေဦးမလှည့်ပါဘူး! မမလေးရဲ့ စကားက ကျွန်တော်တို့အတွက် ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ အမိန့်တော်ပါပဲ!”
ရှောင်ဝူသည် စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားသော်လည်း ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ရှောင်တကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည် — “အင်း... သိပြီ။ အခုတော့ ပြန်တော့တော့! ငါ တစ်ခုခုလိုရင်တော့ လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်!”
ရှောင်ဝူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်တမှာ အထူးလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သလို ခံစားရပြီး အသက်လုကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။
ရှောင်တ ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရှောင်ဝူမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ချီလင်း၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။
“ဟေး! ချီလင်း... နင်က တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ! သူတို့ကို အလွယ်လေး နှိမ်နင်းလိုက်တာ! နင်က ငါ့ရဲ့ အိုင်ဒေါပဲ!”
ကျန်သည့်သူများလည်း ချီလင်းကို ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ သူတို့မှာ စီနီယာရှောင်တ၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ယနေ့လောက် ကျေနပ်စရာကောင်းသော နေ့မျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။
“ချီလင်း! မင်းက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ! ငါတို့အတွက် ရပ်တည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”
“မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က အရမ်းမိုက်တာပဲ! အဲ့ဒါက နတ်ဘုရားနဂါးလား။ အဲ့လို ဝိညာဉ်မျိုး မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ!”
“နောက်ဆို မင်းဆီမှာ ငါပညာသင်မယ်၊ မင်းလိုပဲ အမြန်ဆုံး အစွမ်းထက်လာအောင် ကြိုးစားမယ်!”
ဝမ်ရှန်းက သူတို့ကို တားဆီးကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် — “ဆူမနေကြနဲ့... ဆူမနေကြနဲ့! ချီလင်းကို ငါက ပထမဆုံး ဆရာတင်ထားတာ။ မင်းတို့ အကုန်လုံးက ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာတွေပဲ! သိလား”
“မင်းတို့ ငါခုနက ပြောတာကို မေ့သွားကြပြီလား” ချီလင်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည် — “ရှောင်ဝူက မင်းတို့ရဲ့ အစ်မကြီးပဲ။ အားလုံးက သူ့စကားကို နားထောင်ရမယ်! နားလည်လား”
“ပြီးတော့ ဝမ်ရှန်း...” ချီလင်းက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ — “မင်းက သူတို့ရဲ့ စီနီယာဆိုတော့ တစ်ခုခု ကျွေးသင့်တာပေါ့”
“ဒီနေ့ အားလုံး ဒုတိယထပ်က ထမင်းဆိုင်မှာ သွားစားကြမယ်! ဝမ်ရှန်းက ဒကာခံလိမ့်မယ်!”
“ဟေး! မိုက်တာပဲ!” ရှောင်ဝူက ပထမဆုံး ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အလုပ်လုပ်ရင်း ကျောင်းတက်နေကြသော ကျောင်းသားအားလုံးမှာ မျက်နှာဖြူလျော့သွားသည့် ဝမ်ရှန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ထမင်းဆိုင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။
“ရှောင်ဆန်း... မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ” အားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် ချီလင်းက ကျန်နေခဲ့သော ထန်ဆန်းကို မေးလိုက်သည် — “ငါ လုပ်တာ အရမ်းလွန်သွားတယ်လို့ မင်းထင်လား”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကြင်နာမှုနဲ့ အာဏာကို မျှတအောင် သုံးတတ်ပြီး ပြတ်သားတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးတာ— အစ်ကိုချီက မွေးရာပါ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပါပဲ! ဒီကိစ္စမှာတော့ ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို မမီပါဘူး” ဟု ထန်ဆန်းက ဆိုသည်။
“ဟားဟား... ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။ မင်းရဲ့ နေရာကို ငါ လုယူသလို ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်နေတာ” ချီလင်းက ပြောရင်း ထန်ဆန်း၏ ပုခုံးကို ဖက်ကာ ထမင်းဆိုင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“သွားကြစို့။ ဒီနေ့တော့ အဲ့ဒီ ဝမ်ရှန်း ဆိုတဲ့ကောင်ကို ပိုက်ဆံ အကုန်ခံခိုင်းရမယ်!”
အဆုံးသတ်တွင်မူ ထိုထမင်းဝိုင်းမှာ ဝမ်ရှန်းအတွက် ပိုက်ဆံ သိပ်မကုန်သွားခဲ့ချေ။ ရှောင်တသည် အနည်းငယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသည်နှင့် ထမင်းဆိုင်သို့ အပြေးရောက်လာကာ ချီလင်းနှင့် အဖွဲ့အတွက် ကျသင့်ငွေကို ရှင်းပေးခဲ့သည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက သူကောင်းမျိုးနွယ်များ၏ အာဏာလုပွဲများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ရှောင်တမှာ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ နောက်နောင် အေးအေးဆေးဆေး နေချင်လျှင် ချီလင်းနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ထားရမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ရှောင်တသည် သူ၏ အငြိုးအတေး အနည်းငယ်ကို ဘေးဖယ်ထားကာ ချီလင်းထံသို့ အပြေးလာ၍ စေတနာပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူက ပညာသင်ရင်း အလုပ်လုပ်သည့် ကျောင်းသားများ၏ တာဝန်ဝတ္တရား အားလုံးကိုလည်း သူတို့ဘက်က တာဝန်ယူပေးမည်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားများအနေဖြင့် ရသင့်ရထိုက်သည့် ပိုက်ဆံကိုသာ လာယူရန် ရက်ရက်ရောရော ကတိပေးခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ အိပ်ဆောင် (၇) ၏ ဘဝမှာ ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အသက်ငယ်သော်လည်း အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသော ဤခေါင်းဆောင်ကို အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ စာသင်ခန်းသို့ တက်ရန် သိပ်စိတ်မပါသည်ကို တွေ့ရှိလာကြသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ချီလင်းကို စာသင်ခန်းထဲတွင် တွေ့ရခဲလှသည်။ သူသည် စာသင်ခန်းထဲ သွားမည့်အစား အိပ်ဆောင်ထဲတွင် အိပ်နေရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်ဟန်ရှိသည်။
“အစ်ကိုချီ... အခုလို ခဏခဏ စာသင်ခန်း မတက်တာတော့ မကောင်းဘူး ထင်တယ်” ထန်ဆန်းက စေတနာဖြင့် အကြံပေးရှာသည်။
“ပညာကို မတိုးတက်အောင် မသင်ရင် ဆုတ်ယုတ်သွားတတ်တယ်။ အစ်ကိုချီမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိရှိ ပညာသင်တာကိုတော့ လျစ်လျူမရှုသင့်ဘူး”
“ဟင်း... ရှောင်ဆန်း၊ ပညာသင်တာ အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မလိုအပ်တဲ့ သီအိုရီ အတုအယောင်တွေကို လာပြောနေတဲ့ လူတွေရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး ဘာလို့ အချိန်ဖြုန်းနေရမှာလဲ” ချီလင်းက မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်ပဲ၊ မင်းလည်း သတိထားမိမှာပါ။ ဆရာကြီး သင်ပေးတာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အဲ့ဒီ ဆရာတွေ ပြောနေတာတွေက အမှားအယွင်းတွေ အများကြီးပဲ!”
ထန်ဆန်းသည် စိတ်ထဲမှ ချီလင်း၏ စကားကို ထောက်ခံနေမိသည်။
ဆရာကြီး၏ သီအိုရီများမှာ ဆန်းကြယ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင် အားလုံးနီးပါး မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ခေတ်ကာလထက် အများကြီး ကြိုတင်နေသော အယူအဆများသာ ဖြစ်သည်။
“ဒါတောင်မှ အစ်ကိုချီ... အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ စာသင်ခန်း မတက်ဘဲတော့ မနေသင့်ဘူးလေ” ဟု ထန်ဆန်းက ထပ်ပြောသည်။
“ဟမ်? ရှောင်ဆန်း... မင်းက စည်းကမ်းကြီးလွန်းတဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူးနော်” ချီလင်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ထန်ဂိုဏ်း၏ အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်များကို ခိုးယူဝံ့သောသူမှာ စည်းကမ်းများကို အတိအကျ လိုက်နာမည့်သူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
“ဒါမှမဟုတ် ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တဲ့၊ အန္တရာယ်တောင် ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ အရာတွေကို နားထောင်ဖို့ မင်းမှာ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိလို့လား”
“အကြောင်းပြချက်ကတော့ ရှိတာပေါ့” ထန်ဆန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“အော်... ဘာအကြောင်းပြချက်လဲ” ချီလင်းက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ကျောင်းတက်ရက် မမှန်တဲ့သူက ကျောင်းဆင်းခွင့် မရဘူးလေ”
“...”
“ရှောင်ဆန်း... သွားကြစို့။ စာသင်ခန်း သွားမယ်!” ချီလင်းက ကုတင်ပေါ်မှ လွှားကနဲ ခုန်ဆင်းကာ ထန်ဆန်းကို ပြောလိုက်လေတော့သည်။