"အား... ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ၊ ငါဘယ်ရောက်နေတာလဲ"
ချီလင်းသည် အိပ်ရာပေါ်မှ အားမရှိသော အသံဖြင့် နိုးလာခဲ့သည်။
သူ့ရှေ့မှ လုံးဝစိမ်းသက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း၊ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို အသေအချာ ပြန်လည်စဉ်းစားနေသော်လည်း အခုအချိန်မှာတော့ သူ အတော်လေး ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။
သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူသည် အထူးတာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေရင်း ရန်သူများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရန်သူများနှင့်အတူ အသေခံဗုံးခွဲပြီး အတူတူ သေဆုံးသွားခဲ့သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။
"နိုးပြီလား၊ နေလို့ ဘယ်လိုနေသေးလဲ"
ချီလင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက် အပြင်ကနေ လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီး သူ့ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
ထိုသူမှာ မုတ်ဆိတ်တိုနှင့် အသက် ၄၀ ကျော်၊ ၅၀ အရွယ်ခန့် ရှိပုံရသည်။ သူ့ထံမှ ပျင်းရိငြီးငွေ့ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်မျိုး ရနေသော်လည်း အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့် သူ့ရုပ်ရည်ကိုကြည့်ရုံနှင့် တစ်ချိန်က ရုပ်ဖြောင့်ခဲ့မည့်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ချီလင်းက အထူးသတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။
"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က မင်းကို အပြင်ဘက်က တောအုပ်ထဲမှာ ငါကောက်ရလာခဲ့တာပါ" ဟု ထိုလူက ဆိုသည်။
"ငါ့နာမည်က ယွီရှောင်ကန်း တဲ့။ တခြားလူတွေကတော့ ငါ့ကို 'ဆရာကြီး' လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ မင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"
"ဆရာကြီး ဟုတ်လား" ချီလင်း မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့သည်ဆိုရုံနှင့် သူ၏ သတိထားမှုကိုတော့ လျှော့မချလိုက်ပေ။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နောက်တစ်ချိန် အခွင့်အရေးရရင် ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်တော် အသေအချာ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"
ထိုသို့ပြောရင်း ချီလင်းသည် အိပ်ရာပေါ်မှ လှိမ့်ဆင်းပြီး ထွက်သွားရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
"အဆင်ပြေရဲ့လား၊ သတိထားဦးလေ၊ မလောပါနဲ့" ယွီရှောင်ကန်းက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ချီလင်းကို တွဲထူကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်မကောင်းသေးဘူး၊ အနားယူဖို့ လိုသေးတယ်။ ငါ့မှာ ပြန်လည်အားဖြည့်ပေးမယ့် ဆေးအချို့ရှိတယ်၊ အဲဒါ အရင်သွားယူပေးမယ်"
ယွီရှောင်ကန်း၏ စကားများကို ချီလင်း လုံးဝမကြားတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း နက်နက်နဲနဲ အတွေးပေါက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒီသေးကွေးလှတဲ့ လက်မောင်းနဲ့ ခြေထောက်တွေက ဘယ်သူ့ဟာတွေလဲ။ ဒီလို ပိန်ချည့်အားနည်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကကော ဘယ်သူ့ဆီကလဲ။ မြင်းတွေတောင် ပြိုင်ပြေးနိုင်လောက်တဲ့ သူ့ရဲ့ သန်မာတဲ့ လက်မောင်းတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ သူ ဂုဏ်ယူခဲ့ရတဲ့ အဖုအထစ်တွေနဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားတွေကကော ဘယ်မှာလဲ။
ထို့နောက် ချီလင်း ခေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နံရံပေါ်ရှိ မှန်ထဲ၌ သူ့ကိုယ်သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ဆံပင်အနက်ရောင်၊ မျက်လုံးအနက်ရောင်နှင့် တွေဝေငေးငေါ့နေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်၊ ထိုနုနယ်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေရထားပြီးမှ မင်းလို ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုများ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါတကယ်ကို မတွေးတတ်တော့ဘူး..."
တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော ယွီရှောင်ကန်း၏ အသံက ချီလင်း၏ စိတ်ထဲရှိ သံသယကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။ သူသည် တကယ်ပင် ၆ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ့မှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာက ငါသိတဲ့ ကမ္ဘာနဲ့လည်း မတူသလိုပဲ" ချီလင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။
"ဒါနဲ့... ယွီရှောင်ကန်း... ယွီရှောင်ကန်း... ဘာလို့ ဒီနာမည်က ရင်းနှီးနေရတာလဲ"
"ဟုတ်ပြီ! ယွီရှောင်ကန်းဆိုတာ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ တိုက်ကြီး ထဲက ထန်ဆန်း ရဲ့ ဆရာ နာမည်ပဲ" ချီလင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "ငါသိပြီ၊ ငါ တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ တို့ရဲ့ ကမ္ဘာထဲကို ကူးပြောင်းလာခဲ့တာပဲ!"
သူ့အလုပ်က ထူးခြားလှသော်လည်း ချီလင်းသည် အမှန်တကယ်တော့ ဝတ္ထုနှင့် အန်နီမေးများကို ရူးသွပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ၎င်းကသာ အလုပ်ချိန်ပြင်ပတွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အပန်းဖြေမှု မဟုတ်ပါလား။
ဝတ္ထုထဲက ကမ္ဘာထဲကို တကယ်ရောက်လာမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် ချီလင်း စတင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက သူ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေထဲက တစ်ခုပဲလေ။
ခဏတာ စမ်းတဝါးဝါး လုပ်ကြည့်ပြီးနောက် ချီလင်းသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်နိုင်လာသည်။ သူ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် လုံးဝစိမ်းသက်သော ကမ္ဘာကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဒါက အတိအကျ ဘယ်နေရာလဲ" ချီလင်း ငေးမောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အို... မင်း အိပ်ရာပေါ်ကဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီလား" ယွီရှောင်ကန်းက ထိုအချိန်တွင် လမ်းလျှောက်လာရင်း မေးသည်။
"မင်းပုံစံကြည့်ရတာ ခေါင်းကို တစ်ခုခုနဲ့ ထိခိုက်မိပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာများလား"
ချီလင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤအခြေအနေမှာ လောလောဆယ်အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဆင်ခြေပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ဒါက ယွီရှောင်ကန်းဆီကနေ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာကို အသေအချာ မေးမြန်းဖို့ အခွင့်ကောင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
ယွီရှောင်ကန်း၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ချီလင်းသည် ဤနေရာမှာ ဝိညာဉ်သခင်များကို လေ့ကျင့်ပေးသည့် မူလတန်းကျောင်း တစ်ကျောင်းဖြစ်သော နော့ဒင်း အကယ်ဒမီ ဖြစ်ကြောင်း လျင်မြန်စွာ သိလိုက်ရသည်။
ယွီရှောင်ကန်းမှာလည်း ဤနေရာတွင် အထူးဆရာတစ်ယောက်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူသည် စာသင်ခန်းထဲ၌ စာမပြသော်လည်း အထူးအခွင့်အာဏာရှိသည့် အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
"ဝိညာဉ်လက်နက် ဟုတ်လား။ ဒီနေရာက တကယ့်ကို ငါ့ရဲ့ မူလကမ္ဘာ မဟုတ်တော့တာ သေချာသွားပြီ" ချီလင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆိုသည်။
"ငါ့ဆီကို ဒီလို ဝတ္ထုဆန်ဆန် ကမ္ဘာကူးပြောင်းမှုမျိုး တကယ်ကြီး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ငါ့ဆီမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတဲ့ 'စနစ်' တွေများ ပါလာဦးမလား"
【ဒေါင်! လက်ခံသူ၏ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်များ တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ရွေးချယ်မှုစနစ် ကို စတင်လိုက်ပြီဖြစ်ပါသည်။ အောက်ပါ ရွေးချယ်မှုများထဲမှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပေးပါ၊ ရွေးချယ်မှုပြုလုပ်ပြီးပါက စနစ်သည် ဆက်လက်လည်ပတ်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်။】
ရွေးချယ်မှု ၁ - ဤကမ္ဘာတွင် နေထိုင်ရန် ငြင်းဆန်ပြီး အခြားကမ္ဘာသို့ ထပ်မံကူးပြောင်းရန်။ ဆုလာဘ် - တစ်ကြိမ်စာ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားခွင့်။
ရွေးချယ်မှု ၂ - ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ ကမ္ဘာတွင် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အသစ်ဖြင့် နေထိုင်ရန်။ ဆုလာဘ် - မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါရမီ။
ထူးဆန်းသောအသံတစ်ခု ချီလင်း၏ ဦးနှောက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
ငါ့ပါးစပ်က နတ်ပါးစပ်များပဲလား။ ပြောလိုက်တာနဲ့ တန်းဖြစ်တော့တာပဲ။
"ဟင်း... ငါက သေရမှာတောင် မကြောက်တဲ့သူပဲ၊ မင်းတို့လို ကမ္ဘာလေးတစ်ခုကို ကြောက်နေမတဲ့လား" စနစ်ကပေးထားသည့် ရွေးချယ်မှုနှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း ချီလင်း စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
"ဒီကမ္ဘာက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားလပ်ရက် ပေးလိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်"
【ဒေါင်! လက်ခံသူသည် သည် ရွေးချယ်မှု ၂ ကို ရွေးချယ်လိုက်ပါပြီ၊ ဆုလာဘ် ဖြစ်သော မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါရမီကို ရရှိပါပြီ။】
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချီလင်းသည် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုစွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ချီလင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဝိညာဉ်စွမ်းအား တဲ့လား၊ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားပဲ"
ချီလင်း ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအားကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အဆင့် ၁၀ ရှိသော ဝိညာဉ်ပညာသင် တစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ် ကိုသာ မနိုးထရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။
"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ၊ ငါ ဒီကမ္ဘာကို စပြီး စိတ်ဝင်စားလာပြီ" ချီလင်း ရယ်မောလိုက်ရင်း "ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်က ဘာများ ဖြစ်မလဲဆိုတာ တကယ်ကို သိချင်နေပြီ"