အခန်း ၈ အာယင် ခိုးသောက်ခြင်း

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် မိမိကို ဝိုင်သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်သော ဖူယဲ့ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အသက် ၁၆နှစ် ၁၇နှစ်ထက် မပိုသော လူငယ်လေးတစ်ဦးက ဒီလောက်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ချွမ်း ချွမ်း ချွမ်း...

ဖူယဲ့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ ခြေရင်းတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဝိုင်အိုးများ ပြည့်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှင်းသည် ထိုရှေးဟောင်းဝိုင်များကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ မြေအိုးများ၏ အရောင်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤဝိုင်များသည် နှစ်ပေါင်း ရာကျော် မြေမြှုပ်ထားသော ရတနာများ ဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိလိုက်သည်။

ဒုန်း...

ဖူယဲ့သည် အိုးတစ်အိုးကို အလွယ်တကူ ကောက်ယူကာ ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ဝိုင်အိုးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အလွန် မွှေးကြိုင်လှသော အနံ့သည် ကျူရှန့်ဂေတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

"ဟင်း... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် ချက်ပြုတ်နည်းအတိုင်းပဲ အရသာက တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှတယ်"

ဖူယဲ့သည် စနစ်မှ အခမဲ့ ရရှိထားသော အရာကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ရတနာဖြစ်ကြောင်း အရှက်မရှိ ပြောဆိုလိုက်ပြီး ချန်ရှင်းသည် ဝိုင်၏ အနံ့ကို ရရှိသောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ဝိုင်။ ထို့ပြင် ဤသည်မှာ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ရာချီ၍ မြေမြှုပ်ထားသော ရှားပါးလှသည့် နှစ်တစ်ရာ ဝိညာဉ်ဝိုင် ဖြစ်သည်။

"အရမ်းမွှေးတာပဲ။ အာယင်လည်း သောက်ချင်တယ်"

အာယင်သည် ဖူယဲ့၏ ဘေးတွင် ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများတွင် နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ဝိုင်အပေါ် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"မရဘူး မင်း အသက် ၁၈နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး ဝိုင်မသောက်ရဘူး"

အာယင်က ဝိုင်သောက်ချင်တယ် ဟုတ်လား။ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဤသည်မှာ နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ဝိုင် ဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်အဆင့်သာ ရှိသေးသော သူမသည် သောက်သုံး၍ မရနိုင်ချေ။

"အစ်ကို ချန်ရှင်း သောက်ကြရအောင်။ ဒီနေ့ ကျူရှန့်ဂေကို ကူညီပေးခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး ဒါကို သူငယ်ချင်း ဖြစ်ရတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုအနေနဲ့ သဘောထားလိုက်ပါ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဖူယဲ့သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ဝိုင် အိုးသုံးဆယ်စလုံး၏ အဖုံးများ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ ဝိုင်၏ မွှေးကြိုင်သော အနံ့ကို မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ရရှိနိုင်သဖြင့် ဝိုင်ချစ်သူများ၏ တောင့်တမှုကို နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဂလု ဂလု...

နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ဝိုင် တစ်အိုးကို သောက်ပြီးနောက် ဖူယဲ့သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နွေးထောင်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝိုင်သည် သူ့အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိသော်လည်း စားသမျှ အရာအားလုံးသည် မည်သည့်အခါမျှ အလဟဿ မဖြစ်ဟူသော စကားက မှန်ကန်လှသည်။

ချန်ရှင်းသည် ပွင့်လင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဖူယဲ့က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးဖြစ်ရာ သူ တွန့်ဆုတ်နေပါက မည်သို့သော ယောကျာ်း ဖြစ်လာမည်နည်း။ ယောကျာ်းဆိုသည်မှာ လုပ်စရာရှိသည်ကို ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ရမည်။

သို့သော် စိတ်ကောက်နေသော အာယင်သည် လူဆိုးကြီး ဖူယဲ့က မိမိကို ကောင်းမွန်သော ဝိုင်များ မတိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ငွေပြာမြက်မင်းသမီး ဝိညာဉ်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ဖော်ပြီး နောက်ဆုံးတန်းရှိ နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ဝိုင် နှစ်အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ချိုမြိန်သော အရည်ကို သောက်သုံးပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း မိမိ၏ ခေါင်းများ မူးဝေလာသည်ကိုမူ သူမ သတိမပြုမိချေ။

ဖူယဲ့နှင့် ချန်ရှင်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ အမူးကို ပြေပျောက်စေရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မသုံးစွဲကြချေ။ ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် အမူးပြေရန် လွယ်ကူသော်လည်း မူးယစ်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ဘာမှမရှိဘဲ လွတ်လပ်နေသော ခံစားချက်က ပိုမို၍ စိတ်အပန်းပြေစေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ သောက်ခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးလျှင် ဝိုင် ၁၄အိုးစီ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဖူယဲ့သည် အနည်းငယ် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ချန်ရှင်းတို့သည် ဝိုင် ၁၄အိုးစီသာ သောက်ခဲ့ကြသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် နောက်ဆုံး နှစ်အိုးက ဗလာဖြစ်နေရသနည်းဟု သူ ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ ဤပြဿနာကို သတိမပြုမိဘဲ မိမိမူးသွားသဖြင့် မေ့သွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ ယူဆလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သုံး၍ သတိအနည်းငယ် ပြန်လည် ဆယ်ယူပြီးနောက် သူသည် ချန်ရှင်းကို ဧည့်သည်ခန်းတွင် ထားရှိလိုက်ပြီး ဆုလာဘ်အနည်းငယ် (စနစ်မှ ရရှိထားသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခွင့်အရေးတစ်ခု) ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အာယင်ကို အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော မိမိ၏ နေအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် အိပ်ခန်းသုံးခန်း ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းနှင့် ဝရံဒါကျယ်ကြီးတစ်ခု ပါဝင်သော နေအိမ်နှင့် တူညီသည်။

အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သော အာယင်ကို ဒုတိယ အိပ်ခန်းထဲတွင် ထားရှိပြီးနောက် ဖူယဲ့သည် ထကာ မိမိ၏ ပင်မအိပ်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူကြီးလူကောင်း ပီသလွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ ဒုက္ခရောက်နေသူတစ်ဦးကို အခွင့်ကောင်း မယူလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဖူယဲ့၏ အမြင်တွင် မူးယစ်နေသော အပြစ်ကင်းစင်သူတစ်ဦးကို အခွင့်ကောင်းယူခြင်းသည် အရှက်ရဆုံး အလုပ် ဖြစ်သည်။

ဖူယဲ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ခံစားချက်အမျိုးမျိုး ဝင်ရောက်နေသည်။ အနိုင်မခံနိုင်သော စွမ်းအားကို ရရှိပြီးနောက် အစပိုင်းတွင် သူ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း ဤအခြေအနေသည် နောင်တွင် မိမိအား အထီးကျန်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသဖြင့် စိတ်ထဲရှိ လွတ်လပ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းရန် အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေရသည်။ မိန်းကလေးများကို ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်ရန်ပေါ့။

သူ၏ စနစ်သည် တစ်ဖက်လူ၏ နှစ်သက်မှုကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ ကျဆင်းသွားမည်မဟုတ်ရာ သူသည် သေးငယ်သော ပန်းတိုင်တစ်ခုကို သတ်မှတ်လိုက်သည်။ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် ဝိညာဉ်လောကရှိ မိန်းကလေးအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ရန် ဖြစ်သည်။ ဟုတ်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်မည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ဖူယဲ့ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေစဉ် သူ၏ တံခါးသည် ညင်သာစွာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ အပြာနှင့် ရွှေရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အာယင်သည် ငွေပြာမြက် ဖိနပ်များကို စီးနင်းကာ သူ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မူးယစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပါးပြင်များလည်း နီမြန်းနေသည်။ ငွေပြာမြက်မင်းသမီး၏ ကူညီမှုဖြင့် သူမသည် ဖူယဲ့၏ ကုတင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး ခေါင်းလေးကို ဖူယဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ မှီတွဲလိုက်သည်။

"အာယင်... ဖူယဲ့ရဲ့ အနံ့ကို ကြိုက်တယ်"

အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သော ဖူယဲ့သည် ရင်ခွင်ထဲရှိ နွေးထွေးမှုနှင့် နူးညံ့မှုကို ခံစားမိသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ တစ်ဖက်လူကို မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မသိစိတ်ဖြင့် ဆွဲဖက်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်၌ သာယာသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး အလွန် ချိုမြိန်သော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဧည့်သည်ခန်း၌ ချန်ရှင်းသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေတွင် ဝိညာဉ်ဆရာသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အနှစ်သာရနှင့် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်၏ အနှစ်သာရကို ပိုမို၍ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်နိုင်သည်။ ဝိညာဉ်ဆရာလောကတွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပြီးနောက် ဆယ်နှစ်အတွင်း မည်သည့် အတားအဆီးမျှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ဟူသော စကား ရှိသည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ဦး၏ ဘဝတွင် တစ်ကြိမ်သာ ကြုံတွေ့နိုင်သော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို အခြားသူများက နှောင့်ယှက်ပါက နောင်တွင် ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်တော့မည်မဟုတ်ဘဲ ကျဆင်းသွားနိုင်ခြေပင် ရှိသည်။

နံနက်လင်းအားတွင် နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ဖူယဲ့သည် အိပ်ရာမှ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ကောင်းမွန်စွာ မအိပ်စက်ရသေးသဖြင့် မနေ့ညက အိပ်စက်ခြင်း အရည်အသွေးက အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ ခန္ဓာကိုယ် လေးလံနေသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းမှအပ ကျန်ရှိသောအရာအားလုံး အဆင်ပြေသည်။

အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖူယဲ့သည် ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကြီးကို လှမ်းကြည့်ကာ ရင်ခွင်ထဲရှိ နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်လှသော မိန်းကလေးထံသို့ တိုးကပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပို၍ အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဟင်... ခဏလေး။ မနေ့ညက ငါ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဖူယဲ့၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပွင့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အာရုံမစိုက်နိုင်သော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသောအခါ အပြာနှင့် ရွှေရောင် ပုံရိပ်လေးသည် သူ၏ ရှေ့တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟင်... ဟာ... အာယင်...

မဟုတ်ဘူး သူမ ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ကုတင်ပေါ် ရောက်နေတာလဲ။ မနေ့ညက ငါ သူမကို ဧည့်သည်ခန်းထဲမှာ ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဖူယဲ့ မနေ့ညက မြင်ကွင်းများကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေစဉ် အာယင် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများတွင် နုပျိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဖူယဲ့ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး မိမိကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ဖူယဲ့... နည်းနည်း နောက်ကျမှ ထကြရအောင်။ အာယင် နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်ချင်သေးတယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဖူယဲ့သည် အာယင်က မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ ဆက်လက် အိပ်စက်နေသည်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဤသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုက ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်လေး ဖူယဲ့ကို...

ရုတ်တရက် ဖူယဲ့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။