အခန်း ၅  မင်းတို့သွားလို့ရပြီ.... ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မယူဘူး

ဖူယဲ့နှင့် အာယင်တို့၏ လိုက်ဖက်ညီလှသော ပုံရိပ်သည် ဘေးလူများအား မနာလိုဖြစ်စေလောက်သည်။ ရုပ်ရည်ချင်း လိုက်ဖက်လွန်းရုံသာမက လူအများရှေ့တွင်လည်း တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ကြင်နာပြနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဝစားသောက်ပြီးနောက် ဖူယဲ့သည် သူ၏ထိုင်ခုံတွင် ဇိမ်ရှိရှိ ထိုင်ရင်း အောက်ထပ်မှ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသူများကို ကျေနပ်အားရစွာ ငေးကြည့်နေသည်။ အာယင်ကမူ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ နီရဲနေသော ကျောက်စိမ်းပုစွန်လေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ အရသာခံစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း"

အာယင်၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီမှ သာယာသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖူယဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကလေးမလေးသည် အစားအသောက် စားရင်းဖြင့်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ယခုအခါ အဆင့် ၆၆ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် နီမြန်းသွားသည်။ အစားအစာများတွင် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သိသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ ဆက်၍ မစားနိုင်တော့ချေ။

စားချင်သော်လည်း ဆက်မစားနိုင်ဘဲ စိတ်ဒွိဟဖြစ်နေသော အာယင်၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဖူယဲ့ သူမကို အလွန် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

"ကဲ... မကုန်ရင် သိမ်းထားလိုက် မနက်ဖြန်မှ ဆက်စားတာပေါ့။ အစားအသောက်ကောင်းတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ခါတည်း အများကြီးစားရင် ကျန်းမာရေး ထိခိုက်လိမ့်မယ်"

ဖူယဲ့သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော အစားအစာများကို စနစ်၏ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အာယင်၏ လက်ထဲမှ တစ်ဝက်သာ စားရသေးသော ကျောက်စိမ်းပုစွန်ကို ယူကာ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

အာယင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ကောက်သွားသည်။ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူမ၏ ပုစွန်လေးကို လူဆိုးကြီး ဖူယဲ့က စားပွဲတင် စားပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါပြောတာနားထောင် ဒီလို အာဟာရဓာတ် အရမ်းများတဲ့ အစားအစာတွေကို အလွန်အမင်း စားရင် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မကောင်းဘူး"

ဝိညာဉ်သားရဲဘဝတွင် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သားရဲကဲ့သို့ အလွန်အမင်း စားသောက်ပါက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

"ဟုတ်ကဲ့"

ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသော စွမ်းအင်များကို ခံစားရင်း ဖူယဲ့နှင့်အတူ အပြင်ထွက်လာခြင်းသည် အလွန်မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ကြောင်း အာယင် တွေးမိသည်။

ထို့နောက် ဖူယဲ့သည် ဟောက်ထျန်ဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးဖြစ်သော ထန်ဟောက်နှင့် ထန်ရှောင်တို့ မည်သည့်လှည့်ကွက် ဆင်ဦးမည်ကို သိရှိနိုင်ရန် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ၎င်းတို့ထံ စေလွှတ်လိုက်သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အောက်ထပ်မှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျကွဲသွားသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခွမ်း... ဝုန်း"

"ဒီလို အစားအစာတွေက လူစားဖို့ တော်လို့လား။ ဒီလောက် ညံ့ဖျင်းတဲ့ လက်ရာကို အပြင်မှာ ဘယ်လိုတောင် ရောင်းရဲတာလဲ"

ပထမထပ်မှ ရင့်သီးလှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဖူယဲ့ကမူ ထန်ဟောက်ကို လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ သဘောထားကာ ငေးကြည့်နေသည်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ခွဲပစ်လိုက်ခြင်းက ဘာမှမဟုတ်ချေ။ တစ်ဖက်လူက လျော်ကြေးပေးနိုင်လျှင် အားလုံး အဆင်ပြေသည်။

"လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... အစားအစာတွေက လူကြီးမင်းတို့ အကြိုက်နဲ့ မကိုက်ညီတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှာထားတာတွေကို အကုန်စားပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငွေရှင်းပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ"

စားပွဲထိုးမလေးသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော စားသုံးသူမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးသည်။ ကျူရှန့်ဂေတွင် ပိုက်ဆံမပေးဘဲ ပြဿနာရှာသူများကို ဆိုင်၏ လူမည်းစာရင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်ခွင့် ပိတ်ပင်လေ့ ရှိသည်။

ဧည့်သည်များက လာရောက်ရန်ပွဲ ရှာကြသည် ဆိုသည်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ချေ။ ကျူရှန့်ဂေသည် ကောင်းကင် တော်ဝင်မြို့တော်အနီးတွင် တည်ရှိသဖြင့် မြို့တော်အနီးအနားတွင် ရန်ပွဲဖြစ်ပွားပါက ပြစ်ဒဏ်က ကြီးမားလှသည်။

ထန်ဟောက်တို့ ဖန်တီးလိုက်သော ဆူညံသံကြောင့် အခြားစားသုံးသူများလည်း အာရုံစိုက်လာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖူယဲ့သည် ဘေးလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြတင်းပေါက်ကို မှီရင်း ထန်ဟောက် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို လူပြက်များပမာ ကြည့်ရှုနေသည်။

"ဟင်... သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ စားလို့လည်းပြီးရော ပန်းကန်တွေကို ခွဲပစ်လိုက်ကြတာပဲ။ တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းတာပဲ"

အာယင်သည် အောက်ထပ်မှ လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများတွင် အထင်သေးရွံရှာသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"သူတို့က လူပြက်နှစ်ယောက်ပါပဲ။ နောက်နောင်ဆိုရင် ဒီလို ဓားပြတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"အင်း"

ဖူယဲ့နှင့် အာယင်တို့သည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုခြင်း မရှိသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အနည်းငယ်ရှိသူတိုင်း ကြားနိုင်ကြသည်။ ထိုအထဲတွင် ဟောက်ထျန်ဂိုဏ်းမှ ထန်ဟောက်နှင့် ထန်ရှောင်တို့လည်း ပါဝင်သည်။

"အစ်မလန်... မင်းရဲ့ အလုပ်တွေကိုပဲ ဆက်လုပ်ပါ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ဆီက ပိုက်ဆံယူဖို့ မလိုဘူး ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာလောက်ကတော့ ကျူရှန့်ဂေအနေနဲ့ အရှုံးခံနိုင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ နောက်နောင်ကျရင် ဟောက်ထျန်ဂိုဏ်းကို ငါတို့ဆိုင်ရဲ့ လူမည်းစာရင်းထဲ ထည့်လိုက်ပါ"

အောက်ထပ်မှ စားပွဲထိုးမလေး၏ နာမည်မှာ ရှောက်လန် ဖြစ်သည်။ ရှောက်လီကဲ့သို့ပင် သူမသည်လည်း ဆိုင်၏ ဝါရင့်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆိုင်ရှေ့တန်းတွင် ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးလေ့ ရှိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ပိုင်ရှင်ကြီး"

ဖူယဲ့၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ရှောက်လန်သည် ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထန်ဟောက်နှင့် ထန်ရှောင်တို့ကို ပြုံးပြလိုက်ကာ ၎င်းတို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြားထဲမှ အံ့ဩတုန်လှုပ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟောက်ထျန်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား ငါမှတ်မိပြီ သူတို့က ဟောက်ထျန်ဂိုဏ်းက နာမည်ကြီး ပါရမီရှင် နှစ်ယောက်ပဲ"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ရုပ်က ရင်းနှီးနေတာကိုး။ သူတို့က ထန်ဟောက်နဲ့ ထန်ရှောင် ညီအစ်ကိုတွေပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဟောက်ထျန်ဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်ကျော် ညီအစ်ကိုတွေက ထင်သလောက် မဟုတ်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ စရိုက်လက္ခဏာက တော်တော်လေး စူးစမ်းဖို့ ကောင်းနေပြီ"

လူအများ၏ ဝေဖန်သံများကြောင့် ထန်ဟောက်နှင့် ထန်ရှောင်တို့၏ မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့သွားပြီးနောက် နီမြန်းလာကြသည်။

ဖူယဲ့သည် ပထမထပ်တွင် အကျပ်ရိုက်နေသော ထန်ရှောင်နှင့် ထန်ဟောက်တို့ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤဝိညာဉ်ဒိုလော့ နှစ်ဦးသည် ပုရွက်ဆိတ်ငယ်များပမာသာ ဖြစ်သည်။

"ဟွန်း... ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာတည်းမလား။ ငါ ပေးနိုင်တယ်"

"အမျိုးသားတစ်ယောက်အတွက် အထိရောက်ဆုံး ထိုးနှက်ချက်ကတော့ လျစ်လျူရှုခံရခြင်းနဲ့ လူထုရဲ့ ဝေဖန်သံတွေပဲ ဖြစ်တယ်" ဟု စကားပုံ ရှိသည်။ ထန်ဟောက်နှင့် ထန်ရှောင်တို့သည် မူလက ဆိုင်တွင် ရန်ပွဲဖန်တီးကာ ကမောက်ကမ လုပ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ဖူယဲ့ကမူ မင်းတို့ဆီက ပိုက်ဆံမယူဘူး သွားလို့ရပြီဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဂိုဏ်းအပါအဝင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါတို့ဆိုင်က လက်ခံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဟုသာ တည်ငြိမ်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ဤစကားကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဂွမ်းပုံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ဖက်လူ၏ သရော်မှုကိုလည်း ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်ကြသည်။

ထန်ဟောက်သည် ငွေရှင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖူယဲ့၏ စကားကြောင့် အခုမှ အမှားကို သိတာလား.... စိတ်မကောင်းပါဘူး.... နောက်ကျသွားပြီ ဟု ဆိုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ။ လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ စားစရိတ်ကို ပယ်ဖျက်ပေးထားတဲ့အတွက် ပိုက်ဆံပေးဖို့ မလိုပါဘူး"

ရှောက်လန်သည် အခြားစားသုံးသူများ၏ စာရင်းကို မှတ်သားနေစဉ် ထန်ဟောက်က ငွေအိတ်ကို ထုတ်ကာ ပေးရန် ပြုလုပ်သောအခါ ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်၏ ဝန်ထမ်းများတွင် အခြေခံ ကျင့်ဝတ်များ ရှိကြပြီး အထူးသဖြင့် ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်က ငွေမယူရန် ပြောထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့ လက်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းတို့ကို လူမည်းစာရင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးဖြစ်ရာ နောက်နောင်တွင် ဟောက်ထျန်ဂိုဏ်းမှ မည်သူ့ကိုမျှ ဝန်ဆောင်မှု ပေးမည် မဟုတ်တော့ချေ။ ထန်ဟောက်နှင့် ထန်ရှောင်တို့၏ နာမည်များကိုလည်း ဒုတိယထပ်ရှိ နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ကျူရှန့်ဂေက ဘာသဘောလဲ။ ငါတို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံကိုတောင် လက်မခံဘူး ဟုတ်လား"

ထန်ဟောက်သည် သူ၏ ဒေါသများကို ပေါက်ကွဲရန် အခွင့်အရေး ရှာတွေ့သွားသည်။ သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒုတိယထပ်မှ လူငယ်လေးကို ဆုံးမပြီး ထိုမိန်းကလေးအား တကယ့် ယောက်ျားကောင်းဆိုသည်မှာ မည်သို့ရှိကြောင်း ပြသရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူသည် အလကားစားပြီး ပိုက်ဆံမပေးသော လူမိုက်တစ်ဦးအဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ခံလိုက်ရသည့်အပြင် ဆိုင်၏ လူမည်းစာရင်းထဲသို့ပါ အသွင်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ဟောက်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားရသော်လည်း ရှောက်လန်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ဤမျှလောက် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု မရှိပါက ကျူရှန့်ဂေ၏ ရှေ့တန်းမန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး လူကြီးမင်းခင်ဗျာ။ ကျူရှန့်ဂေဆိုတာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အသေးစားလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လို့ လူကြီးမင်းတို့လို အာဏာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို မခံနိုင်ပါဘူး။ အစားအစာတွေက လူကြီးမင်းတို့ အကြိုက်နဲ့ မကိုက်ညီဘူးဆိုရင် အလကား ကျွေးမွေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်နောင် ကျွန်တော်တို့လို သာမန်လူတွေကို လာရောက် အကျပ်မကိုက်ပါနဲ့ဦး။ အစတုန်းကတော့ အစားအစာတွေက ညံ့ဖျင်းလို့ ပိုက်ဆံမပေးချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပြီး အခုကျမှ အတင်းအကျပ် ပိုက်ဆံပေးမယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ သာမန်လူတွေအတွက် တကယ်ကို အခက်တွေ့ရပါတယ်"