အခန်း (၉၄) အိမ်ပြန်ခြင်း
ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းရင်း နားထဲတွင် တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းသံများကို နားထောင်ကာ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကို ကြည့်ရင်း လုချန်သည် သူ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
သူ အိမ်နဲ့ ဝေးနေခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပေပြီ။
အခု အိမ်ပြန်ရောက်တော့ တကယ့်ကို “လူငယ်ဘဝက ထွက်ခွာပြီး အိုမင်းမှ ပြန်လာရတယ်”ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး နည်းနည်း ရနေခဲ့သည်။
ယင်းကို တွေးမိသောအခါ အိမ်ပြန်ချင်စိတ်က ပိုမို ပြင်းပြလာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပေါက်ကွဲထုတ်ကာ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။
သုံးနာရီ ကြာပြီးနောက်။
သူတော်စင်ဝိညာဉ်ရွာ၏ အကြမ်းဖျင်း ပုံစံလေး ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။ လုချန်သည် ငြိမ်းချမ်းသော ရွာလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့၏။
ထို့နောက် လုချန်သည် ရွာအဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။
သူ ခြေလှမ်းလှမ်းပြီး ရွာထဲသို့ ဝင်တော့မည့်ဆဲဆဲ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။
သူ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ရှည်လျားသော အပြာရောင်ဆံပင်များက ပိုးသားကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ငါ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ငါ့ မိဘတွေနဲ့ အဘိုး ဂျက်အိုကြီးက သာမန် လူတွေပဲဆိုတော့ သူတို့ ဒါကို နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အရင်က ပုံစံအတိုင်း ပြန်ပြောင်းတာ ပိုကောင်းမယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့အဆင့်... ငါက ဘွဲ့ခံတိုလောဖြစ်သွားပြီလို့ ပြောရင် သူတို့ကို သေချာပေါက် လန့်သွားစေမှာပဲ။ လောလောဆယ် ငါ ဝိညာဉ်အကြီးအကဲ ဖြစ်နေပြီ လို့ပဲ ပြောလိုက်မယ်”
“ငါ ဘွဲ့ခံတိုလောဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သူတို့ကို နောက်မှ ပြောပြတော့မယ်”
စကားပြောပြီးသည်နှင့် လုချန်သည် ငွေပြာနယ်ပယ် ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူ၏အသွင်အပြင်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲရန် ၎င်း၏ အသွင်ဖျောက်နိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။
သူ၏ ရှည်လျားသော အပြာရောင်ဆံပင်များက ချက်ချင်း အနက်ရောင်ပြောင်းသွားပြီး သူ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာမှာ မြူခိုးများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံရပြီးနောက် သူ၏ မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ ငွေပြာအင်ပါယာ မဖြစ်ခင်က ပုံစံပင်။
လုချန် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
သူက မိဘများနှင့် ဂျက်အိုကြီးတို့ကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ပြောင်းလဲမှုများက အလွန် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သာမန် လူများသာ ဖြစ်ကြသော သူ၏ မိဘများနှင့် ဂျက်အိုကြီးတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။
သူ့ကိုယ်သူ အသွင်ပြောင်းပြီးနောက် လုချန်သည် ရွာဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ရွာထဲရှိ ရင်းနှီးသော အပင်များနှင့် သစ်ပင်များကို ကြည့်ရင်း လုချန် စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။ သူသည် ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာသို့ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် ဤရွာကို သူ၏ အိမ်အဖြစ် မှတ်ယူထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
သုံးနှစ်တာ ကွဲကွာပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရခြင်းက ရင်ထဲတွင် ထူးခြားသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သူ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားရာ မကြာမီ သူ၏ အိမ်ခြံဝင်း ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ မီးခိုးငွေ့လေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်သည် ခြံတံခါးကို ချက်ချင်း တွန်းဖွင့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်၏။
“အဖေ၊ အမေ... သား အိမ်ပြန်ရောက်ပါပြီ”
ဤအသံကို ကြားသောအခါ အိမ်ထဲမှ အလျင်စလို ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ လုချန်၏ မိဘများဖြစ်သော လုအန်း နှင့် ရို့စ်တို့ အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လုချန်သည် ရွာသို့ မပြန်မီ သူ၏ အသွင်ပြေညင်းနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြု၍ သူ၏ အသွင်အပြင်ကို ငွေပြာအင်ပါယာ ဝိညာဉ်မနိုးထမီက ပုံစံသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲထားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် လုအန်း နှင့် ရို့စ်တို့သည် လုချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားကြပြီး ကိုယ့်သားကို ပြန်မမှတ်မိသည့် အရှက်ရစရာ အခြေအနေမျိုးကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့၏။
လုအန်း၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ရှိနေပြီး သူ၏ ဆံပင်များမှာ မီးခိုးရောင်များ ရောနှောနေကာ သူ့ကို ပိုမို အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ထင်ရစေသည်။ သို့သော် သူ၏ သားကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများက အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခုက မျက်နှာပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
“ရှောင်ချန်... ရှောင်ချန် ပြန်လာပြီ...”
“မိုက်မဲတဲ့ ကလေး... မင်း ဘာလို့ သုံးနှစ်တောင် ပျောက်နေရတာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မင်း ထွက်သွားတုန်းက ဝိညာဉ်သားရဲကို အမဲလိုက်ဖို့ သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဝိညာဉ်သားရဲကို အမဲလိုက်တာက သုံးနှစ်တောင် ကြာလို့လား..”
“စာတစ်စောင်လောက်တော့ ပြန်ပို့သင့်တာပေါ့။ ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံး အဖေနဲ့ မင်းအမေက မင်းအတွက် နေ့တိုင်း စိတ်ပူနေခဲ့ရတာ...”
ရို့စ်မှာ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အတော်လေး ပိန်သွားပြီး ပါးများ ချိုင့်ဝင်ကာ ပါးရိုးများ ပေါ်လွင်နေခဲ့လေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများက လုချန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လုချန် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ပင်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် စူးရှနေခဲ့သည်။
“ရှောင်ချန်... သား အသက်ရှင်နေသေးတယ်နော်... တကယ် ဝမ်းသာလိုက်တာကွယ်...”
“သား သုံးနှစ်လုံးလုံး ပြန်မလာသလို သတင်းတစ်ခွန်းမှလည်း မပို့ဘူး။ ရွာထဲမှာ သားကို ဝိညာဉ်သားရဲက စားသွားလောက်ပြီဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေတောင် ထွက်နေတာ...”
“အဖေနဲ့ အမေက တစ်နေ့ကျရင် သားသေပြီဆိုတဲ့ သတင်း ကြားရမလားဆိုပြီး အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်နေခဲ့ရတာ။ အမေတို့ အများကြီး စဉ်းစားခဲ့တယ်... သားကို ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီကို ပို့လိုက်မိတာ နောင်တရတယ်။ သာမန် လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကတောင် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး ဝိညာဉ်သားရဲ စားခံရတာထက် ပိုကောင်းသေးတယ်..”
မိဘများ၏ စကားများကို ကြားပြီး သူတို့၏ အသံထဲရှိ စိုးရိမ်စိတ်များကို ခံစားရသောအခါ လုချန်၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
သူ၏ မိဘများက သာမန် လူများသာဖြစ်ကြပြီး သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး အမွေအနှစ်ကို မပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ့အပေါ်ထားရှိသော သူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက လောကတွင် အဖြူစင်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သူတို့က သူ၏ ဘေးကင်းရေးနှင့် ကျန်းမာရေးကိုသာ ဆန္ဒရှိကြလေသည်။
ယင်းကို တွေးမိသောအခါ လုချန်သည် ထန်ဟောက် ကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။
‘အဲဒီ ကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းတဲ့ ထန်ဟောက်... သူက ငါ့ကို သုံးနှစ်လုံးလုံး ရွာပြန်ဖို့ ကြောက်နေအောင် လုပ်ပြီး ငါ့မိဘတွေကို အရမ်း စိတ်ပူအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ မင်း သေဖို့ ထိုက်တန်တယ်...’
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုချန်သည် ယခင်ဘဝက သူကြည့်ခဲ့ဖူးသော အန်နီမေးရှင်းတစ်ခုကို သတိရသွား၏။ ဆန်းဂျုတိုဘီရာမာက အူချီဟာမာဒါရာကို မုန်းတီးရခြင်းက တကယ်တော့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပုံသေ စကားစုတစ်ခုပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
‘ကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းတဲ့ အူချီဟာမာဒါရာ..’
‘အူချီဟာမျိုးနွယ်က မွေးရာပါ မိစ္ဆာတွေပဲ..’
ရန်သူများအနေဖြင့် သူတို့သည် လုံးဝကို အသေဆိုးနဲ့ သေသင့်တယ်... အရိုးတွေ အမှုန့်ဖြစ်တဲ့အထိ ဝိညာဉ် တွေ လွင့်စဉ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ။ ဒါမှသာ အမုန်းတရားတွေကို တကယ် ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်။
ရန်သူနဲ့ ပြန်လည် သင့်မြတ်တယ်ဆိုတာ မရှိဘူး၊ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ဖို့ ဆိုတာ ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်သေးတယ်။
သူ၏ အတွေးများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လုချန်သည် သူ၏ မိဘများဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဘယ်လက်ဖြင့် အဖေ့ကို ဖက်ပြီး ညာလက်ဖြင့် အမေ့ကို ဖက်ကာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရလျက် ပြောလိုက်၏။
“အဖေ၊ အမေ... သား နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်...”
သူမသည် လုချန်၏ သန်မာသော လက်မောင်းများထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားခံလိုက်ရသည်။
လုအန်း နှင့် ရို့စ်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရစွာ ပြုံးလိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ သားသည် တကယ်ပဲ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက လက်လှမ်းကာ လုချန်ကို ပြန်ဖက်လိုက်ကြလေသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မိသားစု သုံးယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။
ဤအချိန်တွင် လုချန်သည် သိုလှောင် ဝိညာဉ် ကိရိယာထဲမှ လှပသော အဝတ်အစားများ နှင့် လှပသော လက်ဝတ်ရတနာများ အများအပြားကို ထုတ်ယူရန် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။
နှစ်များတစ်လျှောက် သူကိုယ်တိုင်အတွက် အဝတ်အစားများ ဝယ်သည့်အခါ သူသည် မိဘများအတွက်လည်း အဝတ်အစားများနှင့် လက်ဝတ်ရတနာအချို့ကို ဝယ်ယူလေ့ရှိသော်လည်း ပြန်လာရန် အချိန်မရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏ သိုလှောင် ဝိညာဉ်ကိရိယာထဲတွင် ပုံနေခဲ့သည်။
လုချန်သည် သူ၏ မိဘများကို အပြုံးကြီးကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
“အဖေ၊ အမေ... ဒါတွေက သား ဝယ်လာတဲ့ အဝတ်အစားတွေပါ။ ဝတ်ကြည့်ပြီး ကြိုက်လားဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး”
လုအန်းသည် ဘယ်ကမှန်းမသိ အဝတ်အစားများနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများ အများအပြားကို မှော်ဆန်ဆန် ထုတ်ပေးလိုက်သော လုချန်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နားမလည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။
“ရှောင်ချန်... ဒီ အဝတ်အစားတွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ဘယ်က ရလာတာလဲ။ မင်းဆီမှာ ဘာအထုပ်အပိုးမှ မတွေ့ပါဘူး”
ယင်းကို ကြားသောအခါ လုချန်သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆန့်ထုတ်ပြလိုက်ရာ သိုလှောင် ဝိညာဉ်ကိရိယာက သူ၏ ငွေလက်ကောက်လေး ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒါက ငွေလက်ကောက်လေးပါ။ သိုလှောင် ဝိညာဉ် ကိရိယာလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါက ဝိညာဉ်သခင်တွေ သုံးတဲ့ ပစ္စည်းဆလ။ သူ့အထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းထားဖို့ သုံးလို့ရတဲ့ အထူး နေရာလေး တစ်ခု ရှိတယ်”
လုချန်၏ မိတ်ဆက်မှုကို နားထောင်ရင်း လုအန်း သည် သာမန် လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သိပ်နားမလည်သော်လည်း ဝိညာဉ်သခင်သာ အသုံးပြုနိုင်သည့် အရာဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြသည့် အမူအရာ ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
သူမ၏ ဘေးတွင် ရို့စ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် အဖိုးတန်ပုံရသော ထူးခြားသည့် ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အဝတ်အစား အမျိုးမျိုးကို သူမ၏ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသော လက်များဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကြည့်နေခဲ့၏။
သူမ တစ်ခဏသာ ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်လေသည်။ ရို့စ်သည် သူမ၏ တစ်သက်လုံး ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အထည်အလိပ်မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမက မဝံ့မရဲဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ရှောင်ချန်... ဒီ အဝတ်အစားတွေက အရမ်း စျေးကြီးမှာပဲ။ အမေတို့က နေ့တိုင်း လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေရတာဆိုတော့ ဒီ အဝတ်အစားတွေနဲ့ မသင့်တော်ပါဘူး။ ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿ မဖြစ်အောင် အကုန် ပြန်ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား”
လုချန်သည် ရို့စ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။
“သားက အခု ဝိညာဉ်သခင်ဖြစ်နေပြီလေ။ ဝိညာဉ်သခင်တွေအတွက် ပိုက်ဆံရှာရတာ လွယ်ပါတယ်။ ဒီ အဝတ်အစားတွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေက သိပ်စျေးမကြီးပါဘူး... ဒါကြောင့် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဝတ်လိုက်ပါ”
“သား ပိုက်ဆံ တချို့ ချန်ထားခဲ့မယ်။ အခုကစပြီး အဖေတို့ အမေတို့ လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ နေ့တိုင်း စားလိုက် သောက်လိုက်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ ရပြီ”
“သား အပြင်မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စ တချို့ ရှိသေးတယ်။ ပြီးသွားရင် မြို့ထဲမှာ အိမ်ကြီး တစ်လုံး ဝယ်ပြီး အဖေတို့ အမေတို့ကို သက်တောင့်သက်သာ နေဖို့ ခေါ်သွားမယ်”
လုချန်က အချိန်အတော်ကြာအောင် နားချပြီးနောက်မှ လုအန်း နှင့် ရို့စ်တို့ဟာ နောက်ဆုံးတွင် အဝတ်အစားများနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများကို လက်ခံလိုက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။