အခန်း (၃၄) တူကူရန်

ကောင်းကင်အင်ပါယာ အကယ်ဒမီ။

၎င်းသည် ကောင်းကင်အင်ပါယာ၏ တော်ဝင်မိသားစုမှ တိုက်ရိုက် ရန်ပုံငွေ ထောက်ပံ့ထားသော အကယ်ဒမီတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်အင်ပါယာ၏ လက်ရှိ ဧကရာဇ်ဖြစ်သော ဧကရာဇ် ရွှယ်ယဲ့ပင်။

သေချာသည်မှာ ဧကရာဇ်ရွှယ်ယဲ့သည် အကယ်ဒမီကို တိုက်ရိုက် စီမံခန့်ခွဲခြင်း မရှိပေ။ အကယ်ဒမီ၏ သင်ကြားရေး ကော်မတီဝင်သုံးဦးက အကယ်ဒမီ၏ နေ့စဉ် စီမံခန့်ခွဲမှုများကို တာဝန်ယူရသည်။

အကြီးအကဲ ကော်မတီဝင် မန်ရှန်ကျီ၊ ဒုတိယ ကော်မတီဝင် ပိုင်ပေါင်ရှန်းနှင့် တတိယ ကော်မတီဝင် ကျီလင်။

သုံးဦးစလုံးမှာ ကွင်းရှစ်ခုရှိသော ဝိညာဉ်တိုလောများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့က ကွင်းကိုးခုရှိသော ဘွဲ့ခံတိုလောများပြီးနောက် အစွမ်းထက်ဆုံး စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြသည်။

တူကူပိုက လုချန်ကို ကောင်းကင်အင်ပါယာ အကယ်ဒမီသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပညာရေး ကော်မရှင်နာသုံးဦးက တူကူပိုထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်း ခံစားသိရှိသွားကြသည်။

အကယ်ဒမီ ရင်ပြင်။

ရွှေရောင် အဆင်တန်ဆာများ ပါရှိသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သုံးဦး တူကူပိုနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

“အရှင် မြစိမ်းရောင်ကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သုံးဦးထဲတွင် အဓိက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ကော်မတီဝင် မန်ရှန်ကျီက ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး တူကူပိုကို စိုက်ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မြစိမ်းရောင်ရောက်လာတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်တာ တစ်ခုခုများ ရှိမလား”

သင်ကြားရေးအကြီးအကဲသုံးဦး ဤမျှ စိုးရိမ်နေရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိလေသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်အင်ပါယာ အကယ်ဒမီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ ကျောင်းသားများ အားလုံးမှာ ရွေးချယ်ခံထားရသူများဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်အင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၏ အနာဂတ်များ ဖြစ်ကြ၏။

ယခု၌ တူကူပိုကဲ့သို့သော အန္တရာယ်များသည့် သူတစ်ယောက်က ကောင်းကင်အင်ပါယာ အကယ်ဒမီသို့ ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသာ ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းပါက ကောင်းကင်အင်ပါယာ အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများ အားလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သုတ်သင်ပစ်နိုင်ပေသည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန် နည်းပါးသော်လည်း ပညာရေး ကော်မရှင်နာ သုံးဦးမှာ သတိထားနေရဆဲဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ တာဝန်ပင်။

အကယ်ဒမီကို ကာကွယ်ခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော တာဝန်ဖြစ်၏။

တူကူပိုက သူတို့သုံးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် ဝိညာဉ်တိုလော သုံးဦးဖြစ်သဖြင့် သူက လုံးဝ လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်ပေ။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ သွေးသောက်ညီအစ်ကို တစ်ယောက်ရှိတယ်... ဒီနေ့ ငါ သူ့ကို ငါ့မြေးမလေးဆီ အလည်ခေါ်လာတာ။ မင်းတို့ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းတို့ လုပ်စရာရှိတာသာ လုပ်ကြ... ငါတို့အကြောင်း စိတ်ပူမနေနဲ့”

တူကူပို၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ သင်ကြားရေးအကြီးအကဲသုံးဦးမှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

သို့သော် ထိုနောက်တွင် ပညာရေး ကော်မတီဝင် သုံးဦးသည် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် တွေးတောနေသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် သူတို့၏ အကြည့်များကို လုချန်ထံသို့ လှည့်လာကြသည်။

တူကူပိုက တန်ဖိုးထားရသော ညီအစ်ကို တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရရန်အတွက် ဤသူသည် သေချာပေါက် ထူးခြားသူ ဖြစ်ရပေမည်။

ကော်မတီဝင် မန်ရှန်ကျီ၊ ကော်မတီဝင် ပိုင်ပေါင်ရှန်းနှင့် ကော်မတီဝင် ကျီလင်တို့မှာ ဝိညာဉ်တိုလောများ ဖြစ်ကြသည့်အားလျော်စွာ အတော်လေး အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအားကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ သူတို့က လုချန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သုံးဦးစလုံးမှာ မြူခိုးများထဲမှ ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ့ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။

လုချန်က ဟန်ဆောင်နေကြောင်း သူတို့ သုံးဦး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြ၏။

သို့သော် တူကူပိုကဲ့သို့ပင် လုချန် အသွင်ယူထားကြောင်း သူတို့ ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း လုချန်၏ အစစ်အမှန် သဘာဝကို မမြင်နိုင်ကြပေ။

ကော်မတီဝင် မန်ရှန်ကျီက အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“ကျွန်တော်က ကော်မတီဝင် မန်ရှန်ကျီပါ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၈၆ ရှိတဲ့ ထိန်းချုပ်မှုစနစ် ဝိညာဉ်တိုလော တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်အင်ပါယာ အကယ်ဒမီရဲ့ အဓိက သင်ကြားရေး အရာရှိလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အရှင့်ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ။ အရှင် မြစိမ်းရောင်ကို ညီအစ်ကိုလို့ ခေါ်ဆိုရလောက်တဲ့အထိဆိုတော့ အရှင်က သာမန်လူတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

သူ စကားပြောပြီးနောက် ကော်မတီဝင် ပိုင်ပေါင်ရှန်းနှင့် ကော်မတီဝင် ကျီလင်တို့ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ သုံးဦးစလုံးက သူတို့၏ အကြည့်များကို လုချန်ထံသို့ လှည့်လာကြသည်။

ဝိညာဉ်သခင်များ၏ လောကတွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ လူသား ဆက်ဆံရေးများနှင့် လူမှုရေး အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုများလည်း ပါဝင်လေသည်။

ယခုအခါ သင်ကြားရေးအကြီးအကဲသုံးဦးစလုံးက သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်ပြီးကြပြီဖြစ်သည်။

လုချန်က တစ်ခုခု မပြောပါက ၎င်းမှာ ရိုင်းစိုင်းရာကျမည်ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်သခင်များ၏ လူမှုကျင့်ဝတ်ပင်။

လုချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ပညာရေး ကော်မတီဝင် သုံးဦးကို ဖြတ်ကျော်သွား၏။ သူတို့က သူ၏ အချက်အလက်များကို စုံစမ်းချင်နေကြသဖြင့် အနည်းငယ် ထုတ်ဖော်ပြသရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“ကျွန်တော်က လန်ချန်ပါ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၆၉ ရှိတဲ့ အထောက်အကူပြု စနစ် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးပါ။ သင်ကြားရေးအကြီးအကဲသုံးယောက်ရဲ့ နာမည်တွေကို အရင်ကတည်းက ကြားဖူးပါတယ်။ ဒီနေ့ တွေ့ဆုံရတာ တကယ်ကို ဂုဏ်ယူမိပါတယ်”

ကော်မတီဝင် မန်ရှန်ကျီက လုချန်ကို တွေးတောစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

“ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၆၉ ရှိနေပြီဆိုတော့ အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ညီအစ်ကို လန်ချန်က တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်လေးပါပဲ”

လုချန်၏ အသွင်ယူထားသော အသွင်အပြင်မှာ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ဖြစ်သည်။

အသက် ၃၀ ခန့်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၆၉ ရှိနေခြင်းမှာ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးရှိ ထိပ်တန်း အဆင့်များထဲတွင် ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်အင်ပါယာ အကယ်ဒမီမှ ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သော ချင်မင်မှာ အသက် ၃၀ ခန့်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၆၀ သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

ဒါကတောင် သူတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချင်မင်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သော တိုးတက်မှုကို ရရှိခဲ့သူတစ်ဦး ရှိနေမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အသက် ၃၀ ခန့် တူညီသော အရွယ်တွင် ထိုသူမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၆၉ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကော်မတီဝင် မန်ရှန်ကျီ၊ ကော်မတီဝင် ပိုင်ပေါင်ရှန်းနှင့် ကော်မတီဝင် ကျီလင်တို့ အားလုံးတွင် ထိုအချိန်၌ လျှို့ဝှက်သော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြပြီး ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို သူတို့ဘက်ပါလာအောင် လုပ်နိုင်မလားဟု တွေးတောနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် တူကူပိုက ဝင်ပြောလိုက်၏။

“အဟမ်း... ငါ့ညီကို ငါ့မြေးမလေးဆီ အလည်ခေါ်သွားဖို့ လိုသေးတယ်။ ဒါကြောင့် ပညာရေး ကော်မရှင်နာ သုံးဦး ငါတို့နဲ့ လိုက်လာဖို့ မလိုပါဘူး”

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တူကူပိုက လုချန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အကြီးအကဲသုံးဦးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကောင်းကင်အင်ပါယာ အကယ်ဒမီ၏ သင်ကြားရေး အဆောက်အအုံဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက်။

သင်ကြားရေးအကြီးအကဲသုံးယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အချင်းချင်း တီးတိုး စကားပြောလိုက်ကြသည်။

ကော်မတီဝင် မန်ရှန်ကျီက ပြောလိုက်၏။

“ဒီလူက သာမန် မဟုတ်ဘူး။ အသက် ၃၀ လောက်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၆၉ ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် အသွင်အပြင် မဟုတ်တာ နှမြောစရာပဲ။ အရှင် မြစိမ်းရောင်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနိုင်တာကို ဘယ်လိုများ သူက အရင်က နာမည်မကြီးဘဲ နေနိုင်ခဲ့တာလဲ”

“လန်ချန်... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ဒီနာမည်ကို ကြားဖူးလား”

ကော်မတီဝင် ပိုင်ပေါင်ရှန်းက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်၏။

“မကြားဖူးဘူး.. သူက လေထဲကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသလိုပဲ။ အဆင့် ၆၉ အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်တစ်ဦးက လုံးဝ နာမည်မရှိဘဲ ဖြစ်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီနာမည်က လုံးဝ အတုဖြစ်နေပြီး သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို တမင် ဖုံးကွယ်ထားတာ မဟုတ်ရင်ပေါ့”

ကော်မတီဝင် ကျီလင်က နောက်ဆုံးမှ ပြောလိုက်လေသည်။

“သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က အတော်လေး ထူးခြားတယ်။ ငါ့ရဲ့ စိမ်းပြာရောင် နွယ်ပင်ဝိညာဉ်က သူ့ရှေ့မှာ မသိမသာ ဖိနှိပ်ခံထားရသလို ခံစားရတယ်။ စိမ်းပြာရောင် နွယ်ပင်ကို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုက ထိပ်တန်း အပင်ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်”

သူတို့ သုံးဦးက သူတို့၏ အတွေးများကို မျှဝေလိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လုချန်က သူ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို အဘယ်ကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားရသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

အဆင့် ၆၉ အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးသည် အဆင့် ၇၀ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်တော့မည်ဖြစ်ပြီး မကြာမီတွင် အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်သူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းသောကိစ္စဖြစ်သလို ဆိုးသောကိစ္စလည်း ဖြစ်လေသည်။

ဒီနေ့ခေတ် တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်မှာ ဘုံခုနှစ်ဆင့်ပြဿာဒ်ဂိုဏ်းမှ ဘုံခုနှစ်ဆင့်ပြဿာဒ်ပင်။

ဘုံခုနှစ်ဆင့်ပြဿာဒ်က အစွမ်းထက်သော အထောက်အကူကို ပေးစွမ်းနိုင်သော်လည်း ၎င်းတွင် အကန့်အသတ်များလည်း ရှိလေသည်။ ၎င်းက ဝိညာဉ်ကွင်းခုနစ်ခုကိုသာ လက်ခံနိုင်ပြီး အမြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်သူတော်စင် အဆင့် ၇၉ အထိသာ ရောက်ရှိနိုင်လေသည်။

ဤအခြေအနေများအောက်တွင် တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ နံပါတ်တစ် အထောက်အကူပြု သူရဲကောင်းအဖြစ် ၎င်း၏ နေရာကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး အခြား မည်သည့် အထောက်အကူပြု သူရဲကောင်းကမျှ ၎င်း၏ နေရာကို မစိန်ခေါ်နိုင်ခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ ဘုံခုနှစ်ဆင့် ပြဿာဒ်ဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူက အခြားသော အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်သခင်များကို နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဖိနှိပ်ထားရုံသာမက သတ်ဖြတ်ခြင်းများပင် ပြုလုပ်ခဲ့၏။

ဤအချိန်တွင် သင်ကြားရေးအကြီးအကဲသုံးယောက်က လုချန်၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို အဘယ်ကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားရသည်ကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားပြီဟု ယုံကြည်နေခဲ့ကြသည်။

ကော်မတီဝင် မန်ရှန်ကျီက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်က ပုန်းအောင်းနေဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရတာ နှမြောစရာပဲ။ အဲ့ဒီ ဂိုဏ်းချုပ်က အရမ်း အာဏာရှင်ဆန်လွန်းတယ်”

“လန်ချန်ကို ငါတို့ဘက် ပါလာအောင် လုပ်ချင်ရင် အရှင်မင်းကြီး တစ်ပါးတည်းသာ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အခြေအနေကို အရှင်မင်းကြီးဆီ အသေးစိတ် အစီရင်ခံလိုက်မယ်။ အရှင်မင်းကြီးသာ ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီ ဂိုဏ်းချုပ်က အများကြီး ဖိအားပေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”

“အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် လန်ချန်လည်း သူ့ရဲ့ မူလနာမည်ကို ပြန်သုံးနိုင်လိမ့်မယ်”

ကော်မတီဝင် ပိုင်ပေါင်ရှန်းနှင့် ကော်မတီဝင် ကျီလင်တို့က အလေးအနက် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သင်ကြားရေး အဆောက်အအုံ ရှိရာနေရာတွင်။

တူကူပို၏ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှုကြောင့် မူလက အတန်းတက်နေသော တူကူရန်ကို ဆရာက ချက်ချင်း တစ်ရက် ခွင့်ပေးလိုက်၏။

ခရမ်းရောင် ဆံပင်များနှင့် အပြာရောင် မျက်လုံးများ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှအပနှင့် တက်ကြွသော လူငယ်စွမ်းအင်များဖြင့် တူကူရန်က စာသင်ခန်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး တူကူပို၏ လက်မောင်းကို ဖက်ကာ ချိုသာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အဘိုး... ဒီနေ့ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ သမီးဆီ လာလည်ရတာလဲ”

တူကူပို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အချစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ သားနှင့် ချွေးမတို့ သေဆုံးသွားပြီးကတည်းက သူ၏ မြေးမလေးက သူ၏ တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

သူမက ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရပြီး သူမ လိုအပ်သော နွေးထွေးမှုအားလုံးကို ရရှိခဲ့သည်။

လုချန်က မြစိမ်းရောင်မြွေအဆိပ်ကို ပျက်ပြယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် တူကူပို၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ လုချန်ကို တူကူရန်၏ အဆိပ်ဖြေပေးရန် ခိုင်းစေခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် တူကူပိုက အလယ်မှနေ၍ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

“ညီအစ်ကို... ဒါက ငါ့မြေးမလေး တူကူရန်ပါ။ မင်း သူ့ကို ယန်ယန်လို့ပဲ ခေါ်လို့ရတယ်”

“ယန်ယန်... ဒါက အဘိုးအသစ် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ညီလေး... သူ့နာမည်က လန်ချန်တဲ့။ မင်း သူ့ကို အဘိုး လန်ချန်လို့ ခေါ်လို့ရတယ်”

လုချန်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက အသက် ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း တူကူရန်၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမက ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

အသက် ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ် ရှိပြီဖြစ်သော တူကူရန်က အသက် ဆယ်နှစ်အရွယ် သူ့အား အဘိုးဟု ခေါ်နေသည်။

လုချန်က ဒါတွေအားလုံးကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လိုက်လေသည်။

တူကူရန်သာ အနာဂတ်တွင် အမှန်တရားကို သိသွားပါက သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေချင်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လုချန်ကလည်း နောက်ပြောင်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာကာ တူကူရန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ယန်ယန်”

တူကူရန်က ငယ်စဉ်ကတည်းက တူကူပို၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ အဘိုးဟု ခေါ်ရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သူမက ငြင်းဆန်တော့မည့် အချိန်တွင် အဘိုးဖြစ်သူ၏ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူမက လုချန်ကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်၏။

“အဘိုး လန်ချန်...”

အခန်း ၃၄ပြီး