အခန်း (၃၁) တူကူပို၏ ရွေးချယ်မှု
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော တူကူပိုသည် လေကို ထိုးဖောက်၍ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တောင်ကြား အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
သူက ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်တွင် ရပ်ကာ သူ၏ အဆိပ်ဝင်္ကပါ ပျက်စီးသွားသော နေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးမားသော အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာလေသည်။
သူ၏ အမြင်တွင် အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် သူစိမ်း ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးက သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်ထားပြီး စတုတ္ထဝိညာဉ်စွမ်းရည် သက်သက်ဖြင့် သူ၏ ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖရပ်မြွေအဆိပ်ကို သန့်စင်လိုက်ခြင်းပင်။
တူကူပို ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်သခင်များ၏ လောကတစ်ခုလုံးကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖရပ်မြွေအဆိပ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်သူ အလွန် နည်းပါးလှ၏။
သို့သော် ယနေ့တွင် ကွင်းခြောက်ခု ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးက သူ၏ ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖရပ်မြွေအဆိပ်ကို ချိုးဖျက်လိုက်လေသည်။
ဤအရာက တူကူပို၏ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖရပ်မြွေအဆိပ်မှာ သူ၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်ဖြစ်၏။ ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖရပ်မြွေအဆိပ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်စွမ်းရှိသော ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးမှာ သူ အသက်ရှင်ခွင့် လုံးဝ မပြုနိုင်သော အရာတစ်ခုပင်။
ယင်းကို တွေးမိပြီးနောက် တူကူပိုသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။ သူသည် အနာဂတ်တွင် ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန် ဤဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ကို သတ်ဖြတ်လိုသော်လည်း ဤဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ကို အထင်ကြီးလေးစားမိခြင်းနှင့် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တို့အပေါ် စူးစမ်းလိုစိတ်များကြောင့် ချက်ချင်း အရေးယူဆောင်ရွက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
“ဟီးဟီးဟီး... အထင်ကြီးစရာပဲ။ ဒီနေ့ခေတ် ဝိညာဉ်သခင်တွေရဲ့ လောကက မျိုးဆက်သစ်တွေက မျိုးဆက်ဟောင်းတွေကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖရပ်မြွေအဆိပ်ကို တကယ်ပဲ ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တယ်။ မဆိုးဘူး... တကယ်ကို မဆိုးဘူး”
စကားလုံးများက ချီးကျူးနေသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ပါဝင်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က မည်သူ့ကိုမဆို ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။
ထိုအသံကို ကြားသောအခါ လုချန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
‘ပွဲကြမ်းကြီး ရောက်လာပြီပဲ’
သူ တူကူပိုကို အောင်မြင်စွာ စည်းရုံးနိုင်မည်၊ မနိုင်မည်ဆိုသည်မှာ ဤခြေလှမ်း တစ်လှမ်းအပေါ်တွင် မူတည်နေခဲ့သည်။
သူက ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက မြစိမ်းရောင် အဆိပ်ဝင်္ကပါထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
ထိုပိန်လှီသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အစိမ်းရောင်မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် လုချန်မှာ တင်းမာသွားခဲ့ရသည်။
ဘွဲ့ခံတိုလော တစ်ဦးရှေ့တွင် သူ မပေါ့ဆရဲချေ။
လုချန်က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသဖြင့် အသံနှိမ့်ကာ တမင်တကာ ပြောလိုက်၏။
“ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖရပ်မြွေအဆိပ်။ ဒါဆို အရှင်က ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖရပ်မြွေအဆိပ်ပိုင်ရှင် စီနီယာ တူကူပိုပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“ဒီနေရာမှာ လူရှိနေပြီကိုး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုအတွက် တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာ”
“ကျွန်တော် အခု ပြန်တော့ပါမယ်။ နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”
စကားပြောပြီးနောက် လုချန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့မည့် ပုံစံမျိုး လုပ်ပြလိုက်လေသည်။
လုချန်က သူသည် ဤနေရာသို့ မတော်တဆ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယခုအချိန်တွင် ဟန်ဆောင်ရမည်ကို သိထားခဲ့သည်။
ဤနည်းဖြင့်သာ တူကူပို၏ သတိထားမှုများကို အကြီးမားဆုံး အတိုင်းအတာအထိ ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
တူကူပိုကဲ့သို့သော အထီးကျန် ဝံပုလွေတစ်ကောင်က သူ ဤနေရာသို့ လာခြင်းမှာ သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လာရှာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသွားပါက သူ့အပေါ် အလွန် သတိထားလာမည်မှာ သေချာလေသည်။
၎င်းက အနာဂတ်တွင် သူ့ကို စည်းရုံးရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည် မဟုတ်ပေ။
လုချန် ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ တူကူပိုက သူ့နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားပြီး လုချန်ကို အလျင်အမြန် ကျော်တက်သွားကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းမည့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်၏။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ထားသော အကျည်းတန်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ လုချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အခု ငါတို့ ဒီမှာ ရောက်နေပြီဆိုမှ ဘာလို့ အမြန် ထွက်သွားချင်နေရတာလဲ”
“ငါ ဒီနေရာမှာ လျှို့ဝှက်နေထိုင်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲ”
“မြန်မြန်ပြောစမ်း”
နောက်ဆုံးတွင် တူကူပို၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။
လုချန်၏ အသွင်ယူထားသော မျက်နှာပေါ်တွင် အချိုးကျလှသော တင်းမာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
အဆိပ်တိုလော တူကူပိုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမှာ ပုံမှန်သာ။ မစိုးရိမ်ခြင်းသာလျှင် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။
လုချန်က ကာကွယ်ရေး အနေအထားကို ယူလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်က အပင်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီ အထူးအာရုံခံနိုင်စွမ်းကြောင့် ဒီနေရာကို မတော်တဆ ရောက်လာခဲ့တာပါ”
“ဒါက စီနီယာရဲ့ ပိုင်နက်မှန်းသာ သိခဲ့ရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု စော်ကားမိတာ ရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ စီနီယာ”
“စီနီယာက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူးဆိုရင် တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ စီနီယာရဲ့ အဆိပ်ကို ဖြေပေးဖို့ ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်...”
လုချန် ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ တူကူပို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေးတောနေသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခေသည်။ အမှန်တော့ သူ လျှို့ဝှက်နေထိုင်နေသော တောင်ကြားတွင် အထူးအပင်အချို့ ပေါက်ရောက်နေပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် တန်ဖိုးကြီးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် သေစေနိုင်သော အဆိပ်ပင်များလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။
သူက သူတို့ထဲမှ အများစုကိုပင် မသိသဖြင့် အလွယ်တကူ ခူးဆွတ်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။
သို့သော် လုချန်၏ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားသောအခါ တူကူပို၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လုချန်ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့၏။
လုချန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလင်းရောင်များ တောက်ပသွားပြီးနောက် တူကူပိုက လုချန်ကို ကြည့်ကာ စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဘာပြောနေလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိရဲ့လား”
ထိုအချိန်တွင် တူကူပိုသည် လုချန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် မြူခိုးများထဲမှတစ်ဆင့် ပန်းများကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သေချာစွာ မမြင်ရပေ။
သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်းကာ လုချန်၏ အစစ်အမှန် အသွင်အပြင်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုချန်၏ အသွင်ယူမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသော မြူခိုးအလွှာများ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ၎င်းကို လုံးဝ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
လုချန်၏ အသွင်ယူမှုမှာ ငွေပြာပိုင်နက်မှ လာခြင်းပင်။
သာမန် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက်အတွက် သူ အသွင်ယူထားမှန်း သိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် စိတ်စွမ်းအားက လုချန်ထက် များစွာ သာလွန်သော တူကူပိုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သခင် တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ လုချန်အနေဖြင့် တူကူပိုကို လုံးဝ လှည့်ဖြားရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော် ငွေပြာ ပိုင်နက် ရှိနေသရွေ့ လုချန်၏ အသွင်ယူမှုက ဆက်လက် တည်ရှိနေမည်ဖြစ်၏။
တူကူပိုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သခင် တစ်ဦးပင်လျှင် သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော စိတ်စွမ်းအားဖြင့် လုချန်၏ အသွင်ယူထားမှုကိုသာ ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း သူ၏ အစစ်အမှန် အသွင်အပြင်ကို မမြင်နိုင်ချေ။
တူကူပိုက လှောင်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်၏။
“မင်းက အသွင်ယူရာမှာ အရမ်း တော်တဲ့ သတ္တိကြောင်တဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ပဲ... ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ ငါ့မျက်လုံးတွေကို မင်း လှည့်စားလို့ မရဘူး”
လုချန်၏ ရင်ထဲမှ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ တူကူပိုက သူ၏ အသွင်ယူမှုကို တကယ် မြင်သွားခဲ့သည်။ ဘွဲ့ခံတိုလောကို သူ အထင်သေးမိသွားသည်မှာ သေချာပေသည်။
သို့သော် သူ၏ ငွေပြာပိုင်နက်က အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တူကူပိုက သူ၏ အစစ်အမှန် အသွင်အပြင်ကို မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
လုချန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်မှာ သွားလာနေတဲ့အခါ အလွန်အမင်း သတိမထားလို့ မရပါဘူး။ လှည့်ကွက် အနည်းငယ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် သက်သက်ပါ”
“ခုနက ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက်ကတော့ စီနီယာရဲ့ အဆိပ်ကို ဖြေပေးဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တွေထဲက တစ်ခုက အဆိပ်ဖြေပေးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ပဲ”
“ခုနက စီနီယာရဲ့ အဆိပ်ဝင်္ကပါကို ချိုးဖျက်သွားတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆိပ်ဖြေ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ပါပဲ”
“စီနီယာ ပေါ်လာတဲ့ အခိုက်အတန့်ကတည်းက ကျွန်တော် သတိထားမိခဲ့တယ်။ စီနီယာရဲ့ မျက်နှာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြူရော်နေပြီး စီနီယာရဲ့ အငွေ့အသက်ကလည်း အေးစက်ပြီး သဘာဝမကျဘူး။ ပြီးတော့ ဆံပင်၊ မုတ်ဆိတ်နဲ့ မျက်လုံးတွေရဲ့ အရောင်ကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး”
“လက္ခဏာ အမျိုးမျိုးကို ကြည့်ပြီး စီနီယာ အဆိပ်သင့်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ မိုးရွာတဲ့နေ့တွေဆိုရင် စီနီယာရဲ့ နံရိုးတွေက အရမ်း နာကျင်နေလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သန်းခေါင်ယံမှာ တစ်ကြိမ်၊ မွန်းတည့်ချိန်မှာ တစ်ကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အကြိမ်တိုင်းက အနည်းဆုံး နာရီဝက်လောက် ကြာမြင့်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အပ်တွေနဲ့ ထိုးခံနေရသလို ခံစားရလိမ့်မယ်”
“စီနီယာရဲ့ အဆိပ်ကို ဖြေပေးဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အောင်မြင်သွားရင် ကောင်းတာပဲ။ အကယ်၍ ကျွန်တော် ကျရှုံးသွားရင်လည်း စီနီယာအတွက် ဘာမှ ဆုံးရှုံးသွားစရာ မရှိပါဘူး”
“စီနီယာ သေချာ စဉ်းစားနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် အသက်နဲ့ရင်းပြီး နောက်ပြောင်ဖို့ ဆန္ဒမရှိပါဘူး”
တူကူပို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလင်းနှင့် အမှောင်ကြားတွင် ပြောင်းလဲနေခဲ့လေသည်။
လုချန်၏ အကဲဖြတ်မှုမှာ အလွန် တိကျလှသည်။ တူကူပိုသည် အမှန်တကယ်ပင် အဆိပ်သင့်နေပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖရပ်မြွေအဆိပ်ဖြင့်ပင်။ သူက အဆိပ်သင့်ခြင်း၏ လက္ခဏာများကိုပင် တိကျစွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။
ဤအရာက သူ့ကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီဟူသော ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှုတစ်ခုကို တူကူပိုအား ပေးစွမ်းခဲ့သည်။
ဂုဏ်သရေရှိ ဘွဲ့ခံတိုလောတစ်ဦးကို ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးက အမှန်တကယ် ဖော်ထုတ်သွားခဲ့သည်။
ဤအရာက တူကူပိုကို ဒေါသထွက်စေခဲ့လေသည်။
သို့သော် သေချာစွာ ပြန်လည်တွေးတောကြည့်ပြီးနောက် သူ့ရှေ့ရှိ လူသည် သူ၏ ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖရပ်မြွေအဆိပ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ရုံသာမက သူ၏ အဆိပ်သင့်ခြင်း လက္ခဏာများကိုလည်း အတိအကျ ထောက်ပြနိုင်ခဲ့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဖြစ်နိုင်တယ်။
ငါ့ရှေ့က ဒီလူက ငါ့ရဲ့ အဆိပ်ကို ဖြေပေးဖို့ တကယ် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။
သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်နှင့် ကံကြမ္မာအတွက် တူကူပိုသည် အလျင်အမြန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။ သူက လုချန်၏ ပခုံးပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... မင်းကို ငါ စမ်းကြည့်ခွင့် ပေးမယ်”
“မင်း ငါ့အဆိပ်ကို ဖြေပေးနိုင်ရင် ငါတို့ ကြေအေးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်နိုင်ပြီး ငါက မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်”
“မင်း ငါ့အဆိပ်ကို မဖြေပေးနိုင်ဘဲ ငါ လျှို့ဝှက်ကျင့်ကြံနေတဲ့ နေရာကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ မင်း ဒီနေဝင် တောအုပ်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အခန်း ၃၁ပြီး