အခန်း (၂၀) နှစ်ရှစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ နေကြာပန်း

ရေကန်အလယ်ရှိ ကျွန်းပေါ်တွင်။

လုချန်က ဝိညာဉ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အားပါးတရ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ အရိုးများက ပဲပေါက်ပေါက်များကဲ့သို့ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေသော ကြွက်သားများကို မြင်တွေ့နိုင်၏။

သူ၏ ငွေပြာမြက် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပထမနှင့် ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းများ အဆက်မပြတ် ပူးတွဲလိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ စုဆောင်းထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အဆင့် ၃၀ အထိ တဖြည်းဖြည်း ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်ရုံသာမက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကိုပါ သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

ခွန်အားသက်သက်အရ ပြောရလျှင် လုချန်သည် အချို့သော ဝိညာဉ်သားရဲများထက် မညံ့သော်လည်း သူတွင် ထက်မြက်သော သွားများနှင့် လက်သည်းများ မရှိသလို သက်ဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းများလည်း မရှိချေ။

သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် လုချန်တွင် လက်ရှိ၌ အကြံဉာဏ် နှစ်ခုသာ ရှိပေသည်။

ပထမချဉ်းကပ်မှုမှာ တိုက်ပွဲအတွင်း ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို ဖန်တီးကြည့်ရန်ပင်။

ဒုတိယချဉ်းကပ်မှုမှာ သင်၏ ဒုတိယသိုင်းဝိညာဉ် အနက်ရောင် သံမဏိတံစဉ်ကို ဝိညာဉ်ကွင်းဆက် ပေါင်းထည့်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

လုချန်က ဒုတိယအကြံဉာဏ်ကို ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် ဒုတိယသိုင်းဝိညာဉ်ကို ဝိညာဉ်ကွင်း ပေါင်းထည့်ခြင်းက နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ကွင်းဆက်ဖြစ်လျှင်တောင် အလွန် ဆိုးရွားသော အပေးအယူတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဤအရာအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် ပထမချဉ်းကပ်မှုကိုသာ ကြိုးစားနိုင်တော့၏။ လာမည့် တိုက်ပွဲများတွင် ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်အချို့ကို ဖန်တီးရန် ကြိုးစားခြင်းဖြစ်သည်။

လုချန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

‘ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်နဲ့ ငွေပြာမြက် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ဝိညာဉ်ကွင်း ပေါင်းထည့်လိုက်တာကြောင့် ခံနိုင်ရည်က အများကြီး မြင့်တက်လာပြီ။ ချည်နှောင်ခြင်း စွမ်းရည်တွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ ငါ ကြိုးစားကြည့်လို့ရတယ်’

‘ချည်နှောင်ခြင်းဆိုတာ အပင်တစ်ပင်ရဲ့ ဗီဇပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြိုင်ဘက်ကို လုံးဝ မချည်နှောင်နိုင်ရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို နှေးကွေးသွားအောင် လုပ်နိုင်သရွေ့ ငါ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်တယ်’

‘နောက်တစ်ချက်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖိသိပ်ခြင်းနဲ့ ထုတ်လွှတ်ခြင်းကနေတစ်ဆင့် ဒီအခြေအနေ နှစ်ခုကြား အပြန်အလှန် ပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားတွေကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်’

‘ငါ့ဆီမှာ ငွေပြာ ပြန်လည်သက်သာခြင်းနဲ့ ငွေပြာ ကျေးဇူးတော် စွမ်းရည်တွေ ရှိနေပြီဆိုတော့ ဒဏ်ရာရမှာကို ငါ မကြောက်တော့ဘူး။ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ကြိုးစားကြည့်လိုက်ရင် နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းရည် ဖန်တီးရာမှာ သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ’

ယင်းကို တွေးမိပြီးနောက် လုချန်သည် အစီအစဉ်များ စတင်ဆွဲလိုက်သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေသော တိမ်မြူ လက်ဖက်ပင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်၏။

“နှစ်လေးထောင် သက်တမ်းရှိ တိမ်မြူ လက်ဖက်ပင်က အနည်းဆုံးတော့ ရွှေပြား လေးသိန်းတန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းတာက အခု ငါ လိုအပ်နေတာ ရွှေပြားတွေ မဟုတ်ဘဲ သင့်တော်တဲ့ ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုပဲ”

“ဒါကြောင့် မင်းကို ခုတ်လှဲပစ်ရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီလက်ဖက်ရွက်တွေကို အလဟဿ ဖြစ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဒီလက်ဖက်ရွက်တွေက တော်တော်လေး တန်ဖိုးရှိတယ်။ အဖေနဲ့အမေ၊ ရွာလူကြီး ဂျက်ခ်နဲ့ နော့တင်း အကယ်ဒမီက ဆရာတွေအားလုံးကို ဒါတွေ ပေးလို့ရတယ်”

စကားပြောပြီးသည်နှင့် လုချန်က လဲကျနေသော တိမ်မြူ လက်ဖက်ပင်အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး သစ်ပင်ထိပ်မှ အနုဆုံး လက်ဖက်ရွက်များကို စတင် ခူးဆွတ်လေသည်။

လုချန်သည် ခူးဆွတ်ပြီးစ လက်ဖက်ရွက်များကို ပြုပြင်ရန် သုံးရက်အချိန်ယူခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက လက်ဖက်ရည် ဖျော်စပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်သလို တိမ်မြူ လက်ဖက်ရွက်များကို မည်သို့ မှန်ကန်စွာ ပြုပြင်ရမည်ကိုလည်း မသိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ပြုပြင်ခဲ့သော တိမ်မြူ လက်ဖက်ရွက်များမှာ အကောင်းဆုံးအနေအထားတွင် အလယ်အလတ်အဆင့် အရည်အသွေးသာ ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးမှာ ကြီးမားစွာ လျော့ကျသွားခဲ့ရသည်။

လုချန်က အကြိမ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“နှမြောစရာပဲ... တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ”

ထိုနောင်တများနှင့်အတူ လုချန်သည် တိမ်မြူ လက်ဖက်ရွက် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး ရေကန်အလယ်ရှိ ကျွန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကာ သူနှင့် ကိုက်ညီမည့် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်သားရဲကို ရှာဖွေရန် သူ၏ အိတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လွယ်ကာ စတင် ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

...

မှန်ကန်သော ဝိညာဉ်သားရဲကို ရှာဖွေခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် မည်သည့်အခါမှ မချောမွေ့ချေ။ အန္တရာယ်များလှသော ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီးထဲတွင် မှန်ကန်သော ဝိညာဉ်သားရဲကို ရှာဖွေရန် အချိန်နှင့် ခွန်အားများစွာ လိုအပ်၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်လကျော် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီးထဲတွင် ဝိညာဉ်သားရဲများကို ရှာဖွေနေသော လုချန်သည် ဝိညာဉ်သားရဲကို ရှာဖွေခြင်းအပြင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို ဖန်တီးရန် သတိရှိရှိ စတင်ကြိုးစားနေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းက ငွေပြာမြက်၏ ချည်နှောင်ခြင်း နည်းစနစ်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖိသိပ်ခြင်းနှင့် ထုတ်လွှတ်ခြင်း နည်းစနစ်ဖြစ်စေ သူသည် အခြေခံအချက်များကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့တွင် လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးဘဲ ၎င်းက ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိ၊ မရှိကို သေချာ မသိနိုင်သေးချေ။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်သည် ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီးရှိ တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ၁.၈ မီတာ မြင့်သော နေကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို တွေ့ရှိခဲ့၏။

နေကြာပန်းနှင့် ဆင်တူသော အပင်ဝိညာဉ်သားရဲကို အဝေးမှကြည့်ရင်း လုချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“နေကြာပန်းက နေထွက်ပြီးရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူ သိုလှောင်ဖို့ နေဘက်ကို အမြဲတမ်း မျက်နှာမူထားတယ်။ နေဝင်ပြီးရင် သူက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားပေမယ့် နေ့ဘက်မှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ နေရောင်ခြည် စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပြီး နေရောင်ခြည်ကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တယ်”

“ဒါက ငါ ရှာနေတဲ့ အကာအကွယ် စွမ်းရည်အတိအကျပဲ။ ပြီးတော့ ဒီနေကြာပန်းရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရတာ သူက အနည်းဆုံး နှစ်ရှစ်ထောင်လောက် ကျင့်ကြံထားပြီး ငါ စုပ်ယူနိုင်တဲ့ အချိန်ကာလဘောင်ထဲမှာ ရှိနေတယ်”

လုချန်၏ ပထမနှင့် ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းများမှာ အသီးသီး နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ သွေးနီမြက်နှင့် နှစ်လေးထောင် သက်တမ်းရှိ တိမ်မြူ လက်ဖက်ပင်တို့၏ ဝိညာဉ်ကွင်းများကို စုပ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူက ဤနှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းများကို အောင်မြင်စွာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ရာ ဤနှစ်ရှစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ နေကြာပန်းကရော ဘယ်လိုနေမလဲ။ လုချန်က သူ ဝိညာဉ်ကွင်းကို အောင်မြင်စွာ စုပ်ယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထား၏။

နေကြာပန်းကို သူ၏ တတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းအဖြစ် အမဲလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် လုချန်က သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ချထားလိုက်ပြီး နေကြာပန်း ရှိရာနေရာသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ကောင်းကင်တွင် တောက်ပသော နေမင်းကြီး မြင့်မားစွာ သာနေပြီး နေ့လည်ခင်း အချိန်ဖြစ်သေးသည်။ နေကြာပန်း၏ ပန်းပွင့်ခေါင်းက နေဘက်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး ၎င်းမှာ အတက်ကြွဆုံး အချိန်ပင်။

လုချန်က နေကြာပန်းအနီးသို့ လျှောက်သွားရာ နေကြာပန်းက လုချန်ကို သတိထားမိသွားခဲ့သည်။

နေကြာပန်းသည် နူးညံ့သော သွေးနီမြက် သို့မဟုတ် တိမ်မြူ လက်ဖက်ပင် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။

လုချန်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားသိရှိသွားခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း နေကြာပန်း၏ အဝိုင်းပြားက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် လုချန်ဘက်သို့ လှည့်လာလေသည်။

ယင်းကိုမြင်သောအခါ လုချန်က ချက်ချင်း သတိထားလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နေကြာပန်း၏ ပန်းပွင့်ခေါင်းမှ ပေါက်ကွဲတတ်သော မျိုးစေ့သုံးစေ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး လုချန်ရှိရာနေရာသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

လုချန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကာ ပေါက်ကွဲတတ်သော မျိုးစေ့သုံးစေ့ကို ရှောင်တိမ်းရန် ဘေးသို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

ဘုန်း။ ဘုန်း။ ဘုန်း။

ပေါက်ကွဲတတ်သော မျိုးစေ့သုံးစေ့က လုချန် ရပ်နေခဲ့သော နေရာသို့ ကျရောက်သွားပြီး ပေါက်ကွဲမှု သုံးကြိမ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက ပြန့်နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မီတာအနည်းငယ်ခန့်ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပန်းငယ်များနှင့် မြက်ပင်များမှာ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် အလျင်အမြန် မီးလောင်သွားပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

ယင်းကိုမြင်သောအခါ လုချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ နေကြာပန်းအပေါ် သူ၏ နားလည်မှုမှာ နော့တင်း အကယ်ဒမီရှိ ဆရာများ၏ မိတ်ဆက်မှုမှတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ယခုအခါ နေကြာပန်းကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းက သူ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ပိုမို အံ့သြစရာကောင်းနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

အကယ်၍ ဤပေါက်ကွဲတတ်သော မျိုးစေ့ကသာ သူ့ကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားပါက ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားစေနိုင်ပေသည်။

နေကြာပန်း၏ စွမ်းအားကြောင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လုချန်မှာ နောက်ဆုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူက နေကြာပန်း၏ ပေါက်ကွဲတတ်သော မျိုးစေ့များကို အသုံးပြု၍ သူ၏ လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်များကို လေ့ကျင့်မည်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နေကြာပန်း၏ ပန်းပွင့်ခေါင်းမှ နောက်ထပ် ပေါက်ကွဲတတ်သော မျိုးစေ့ငါးစေ့ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

လုချန်က အလျင်အမြန် ဒူးအနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ခြေထောက်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ကာ ခြေဖဝါးထဲတွင် ဖိသိပ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ဒုံးပျံတစ်ခုကဲ့သို့ သူက ဖိသိပ်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သတိလွတ်သွားသော အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုတွင် ဖိသိပ်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ့ကို အဝေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သော်လည်း သူ တွန်းထုတ်ခံရသော လားရာမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပေါက်ကွဲသွားသည့်တိုင်အောင် ၎င်းက သူ၏ ခြေထောက်များကိုလည်း သွေးထွက်သံယို ဖြစ်သွားစေပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက သူ၏ ခေါင်းထိပ်အထိ ဆောင့်တက်သွားကာ နာကျင်မှုကြောင့် သူ့ကို မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားစေခဲ့သည်။

ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသော လုချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားပြီးနောက် ရပ်တန့်သွား၏။

၎င်း၏ အားနည်းချက် အမျိုးမျိုးရှိသော်လည်း ဖိသိပ်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးဆဲဖြစ်ပြီး ပေါက်ကွဲတတ်သော မျိုးစေ့ငါးစေ့ကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဘုန်း။ ဘုန်း။ ဘုန်း။ ဘုန်း။ ဘုန်း။

ပေါက်ကွဲသံ ငါးသံ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆက်တွဲ ထွက်ပေါ်လာသော မီးလှိုင်းများကြောင့် လုချန်မှာ မီးခိုးခေါင်းတိုင် အခိုးအငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ မည်းနက်လောင်ကျွမ်းနေပြီး စုတ်ပြဲနေပြီဖြစ်သော အဝတ်အစားများတွင် မီးပွားများကြောင့် အရွယ်အစားစုံ အပေါက်များ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ခြောက်သွေ့လောင်ကျွမ်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း နီရဲလောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။

လုချန်က ထိုအရာတစ်ခုကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက ပြတ်သားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် နေကြာပန်းကို ကြည့်လိုက်၏။

“နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်ရအောင်။ ငါ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ကြိုးစားကြည့်လိုက်ရင် ဒီ ပေါက်ကွဲမှု ခြေလှမ်းကို သေချာပေါက် ကျွမ်းကျင်လာမှာပါ”

အခန်း ၂၀ပြီး