အခန်း (၁၆) ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီး

နော့တင်း အကယ်ဒမီ၏ ပင်မတံခါးပေါက် တည်ရှိရာနေရာ။

အရပ် ၁.၈ မီတာရှိသော လုချန်သည် ကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်ကာ အကယ်ဒမီထဲမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အနောက်တွင် သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးရန် ရောက်လာသော ရှောင်ဝူနှင့် ရှောင်ဝူ၏ နံပါတ်တစ် ဖားယားတတ်သူ ထန်စန်းတို့ ရှိနေခဲ့သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ထန်စန်းက တကယ်ကို ဇွဲကောင်းလှ၏။ အကြိမ်ကြိမ် လူပြက်ဖြစ်ခဲ့ရပြီးနောက်တွင်ပင် သူက အရှက်မရှိဘဲ ရှောင်ဝူနှင့် နီးစပ်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ဝူ၏ နံပါတ်တစ် ဖားယားတတ်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဝူ၏ ကင်းမြီးကောက်အမြီးပုံစံ ကျစ်ဆံမြီးများက သူမ၏ နောက်တွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေပြီး သူမက လုချန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်၏။ သူမ၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းကာ လူငယ်တို့၏ တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ခေါင်းဆောင် လုချန်.. ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီးရင် မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့နော်။ ကျွန်မတို့ အကယ်ဒမီမှာ စောင့်နေမယ်”

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အခန်းဖော်များနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဤခွဲခွာရမည့်အချိန်တွင် လုချန်က ရှောင်ဝူဘက်သို့ လှည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို အမဲလိုက်ရတာ အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်။ ဒီခရီးက ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ကံကြမ္မာကသာ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ငါတို့ တစ်နေ့မှာ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံကြဦးမှာပါ”

ရှောင်ဝူသည် တကယ်ကို အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ပူပင်သောက ကင်းဝေးသူဖြစ်သည်။ သူမက အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့်ပင် ပြောလိုက်သေး၏။

“ငါတို့တွေ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံကြမှာပါ။ ရှောင်စန်းကို ကြည့်ပါလား... သူတောင် ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ခုကို စုပ်ယူပြီး ဝိညာဉ်ဆရာကြီး ဖြစ်လာတာတောင် ခြေလက်တစ်ခုမှ မပြတ်သွားပါဘူး”

ရှောင်စန်းဆိုသည်မှာ ထန်စန်းပင်။ ရှောင်ဝူ၏ ဖားယားတတ်သူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ထန်စန်းသည် ရှောင်ဝူ၏ရှေ့တွင် သူ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝူက သူ့ကို ရှောင်စန်းဟု ခေါ်သည့်တိုင်အောင် ထန်စန်းက အံကြိတ်ကာ အတင်းပြုံးလျက် လက်ခံခဲ့သည်။

ဖားယားတတ်သူများသည် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသော သတ္တဝါများဖြစ်ကြောင်း ပြောရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန်စန်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရောနှောနေသည့် အံ့အားသင့်မှု တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ အံ့အားသင့်သွားရခြင်းမှာ လုချန် ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်ဝူက သူနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်လာခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သူက ဖားယားတတ်သူ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်နေဦးတော့၊ နေ့စဉ် ရှောင်ဝူ၏အနီးတွင် နေနေသရွေ့ တစ်နေ့တွင် ရှောင်ဝူ၏ နှလုံးသားကို အပိုင်ရနိုင်ပေမည်။

လုချန်အနေဖြင့် အခြား ပြိုင်ဘက်များ မရှိတော့စေရန် ဝိညာဉ်သားရဲကို အမဲလိုက်ရင်း အပြင်ဘက်တွင် လုံးဝ သေဆုံးသွားသင့်သည်ဟု သူက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တွေးလိုက်လေသည်။

ထန်စန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်သားရဲ အမဲလိုက်ခြင်း နှစ်ကြိမ်ကို ပြန်လည်တွေးတောလိုက်သည်။ ပထမအကြိမ်က ဒေါသကြီးမြွေကို အမဲလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအကြိမ်က တစ္ဆေနွယ်ပင်ကို အမဲလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြည့်စုံသော ပြင်ဆင်မှုများ ရှိခဲ့သည့်တိုင်အောင် သူသည် အကြိမ်တိုင်းတွင် သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

ယခု လုချန်က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။ သူက ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်ရန် ဝိညာဉ်သားရဲ တောအုပ်ထဲသို့ သွားမည်ဖြစ်ရာ ဆယ်ပုံ ကိုးပုံကတော့ တောအုပ်ထဲတွင် သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ထန်စန်း၏ အမှောင်မိုက်ဆုံး အတွေးပင်။

သူ လုချန်ကို ကြည့်လိုက်သော အကြည့်မှာ သေလူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့်အလားဖြစ်နေခဲ့သည်။

လုချန်မှာ မျက်ကန်းမဟုတ်ပေ။ ထန်စန်းက သူ့အပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို သူက ဘယ်လိုလုပ် မခံစားမိဘဲ နေမည်နည်း။

သို့သော် ယခုအချိန်က တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရန်သူဖြစ်ရမည့်အချိန် မဟုတ်သေးပေ။

သူ့အတွက် ဤခရီးစဉ်က ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော ငှက်တစ်ကောင်နှင့် သမုဒ္ဒရာထဲတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ငါးတစ်ကောင်နှင့် တူနေခဲ့သည်။

သူ အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာသောအခါ ထန်ဟောက်၊ ထန်စန်း သားအဖနှင့် သူ နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ထန်ဟောက်နှင့် ထန်စန်း သားအဖက သူနှင့် သူ၏မိဘများအပေါ် ယူဆောင်လာခဲ့သော နာကျင်မှုနှင့် အရှက်ရမှုများကို သူ ယခုတိုင် မမေ့နိုင်သေးပေ။

သူ၏ နေ့စဉ် တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ အမြန်ဆုံး အစွမ်းထက်လာစေရန်နှင့် ထို့နောက်တွင် ထန်ဟောက်၊ ထန်စန်း သားအဖကို လက်စားချေရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဤလောကတွင် လူလာဖြစ်ရခြင်းအတွက် နောင်တရသွားစေရန် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ရမည်။

ဤသည်မှာ လုချန် ပိုမိုသန်မာလာရန်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော တွန်းအားများထဲမှ တစ်ခုပင်။

ယင်းကို တွေးမိပြီးနောက် လုချန်က လှည့်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီး သူ၏ ကျယ်လောင်သော အသံက ပဲ့တင်ထပ်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။ ငါ သွားတော့မယ်”

ရှောင်ဝူကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လုချန်သည် နော့တင်းမြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်သားရဲကို ချက်ချင်း အမဲလိုက်မည့်အစား သူက သူတော်စင်ဝိညာဉ်ရွာသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဤအကြိမ် ထွက်ခွာခြင်းက နော့တင်း အကယ်ဒမီတွင် ပညာသင်ကြားနေစဉ် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်တစ်ခါ ပြန်လာနိုင်သည်နှင့်မတူဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားနိုင်ချေ ရှိလေသည်။

သူဟာ အချိန်အကြာကြီး ဝေးကွာနေရမည်ကို သိသောကြောင့် လုချန်သည် သူ၏ မိဘများဖြစ်သော လုအန်းနှင့် ရိုစ့်တို့အပြင် သူ့အပေါ် ဂရုစိုက်ပေးသော ရွာလူကြီးဂျက်ခ်ကိုပါ နှုတ်ဆက်ရန် သူတော်စင်ဝိညာဉ်ရွာသို့ ပြန်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် လုချန်တွင် ပူပန်စရာများ မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ အိတ်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုပ်ပိုးကာ ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်မည့် ခရီးစဉ်ကို တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ စတင်ခဲ့လေသည်။

...

လုချန်၏ လက်ထဲတွင် နော့တင်းမြို့မှ သူ ဝယ်လာခဲ့သော စုတ်ပြဲနေသည့် မြေပုံတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ စုတ်ပြဲနေသော မြေပုံပေါ်တွင် အင်ပါယာကြီးနှစ်ခု၏ အဓိက မြို့ကြီးများနှင့် နာမည်ကြီး ဝိညာဉ်သားရဲ တောအုပ်အချို့ကို အကြမ်းဖျင်း အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် နေဝင် မဟာတောအုပ် သို့မဟုတ် ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုချန်သည် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတိုက်၏ ဗဟိုတွင်တည်ရှိပြီး အင်ပါယာကြီးနှစ်ခုကြားတွင် ညှပ်နေသော ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားနေခြင်းဖြစ်၏။

ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီးသည် လက်ရှိတွင် တိုက်ကြီးပေါ်၌ အကျယ်ပြန့်ဆုံး ဝိညာဉ်သားရဲ တောအုပ်ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်ဇုန်၊ ရောနှောဇုန်နှင့် အလယ်ဗဟိုဇုန်ဟူ၍ အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ ၎င်းတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဝိညာဉ်သားရဲ အရင်းအမြစ်များ ပါဝင်သော်လည်း အလွန် အန္တရာယ်လည်း ကြီးမားလှ၏။

အပြင်ဘက်ဇုန်တွင် နှစ်ရာနှင့်ချီသော သို့မဟုတ် နှစ်ထောင်နှင့်ချီသော သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲ အများအပြား ရှိလေသည်။

ရောနှောဇုန်တွင် နှစ်သောင်းနှင့် ငါးသောင်းကြား သက်တမ်းရှိ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်သားရဲ အမြောက်အမြား ရှိသည်။

အလယ်ဗဟိုဇုန်တွင် နှစ်ပေါင်း ငါးသောင်းအထက် သက်တမ်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်သားရဲများ ရှိပြီး နှစ်တစ်သိန်းကျော် သက်တမ်းရှိ ထိပ်တန်း ဝိညာဉ်သားရဲများပင် ရှိသေးပေသည်။

ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီးသည် လုချန်က ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။ ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီးရှိ ပေါများလှသော ဝိညာဉ်သားရဲ အရင်းအမြစ်များနှင့်အတူ သူသည် အချိန်တိုအတွင်း သေချာပေါက် အောင်မြင်ကျော်ကြားလာမည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်နှစ်ခုဖြစ်သော ငွေပြာမြက်နှင့် အနက်ရောင် သံမဏိတံစဉ်တို့ကို အနာဂတ်တွင် မည်သို့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်သင့်သနည်း။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်း လုချန်သည် ဤအချက်ကို အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်အောင် စဉ်းစားခဲ့မိသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူက ထန်စန်းထံမှ လုံးဝ သင်ယူ၍မရနိုင်ပေ။ အမြွှာဝိညာဉ်များအတွက် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ အချင်းချင်း၏ အားသာချက်များကို သင်ယူပြီး အားနည်းချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်ပင်။

ထန်စန်း၏ ငွေပြာမြက် သိုင်းဝိညာဉ်က အစပိုင်းတွင် ထိန်းချုပ်မှုအသားပေး လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းအဆင့်များတွင် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်များကိုပါ ရရှိလာခဲ့ရာ ၎င်းကို ထိန်းချုပ်မှုနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ဤအရာက သူ၏ ဒုတိယသိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်သော ကြည်လင်ကောင်းကင်တူနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး လမ်းကြောင်းအချို့ ထပ်နေသောကြောင့် အမြွှာဝိညာဉ်များ၏ အားသာချက်များကို အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်အောင် တားဆီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

လုချန်၏ အမြင်တွင် သူ၏ ငွေပြာမြက် သိုင်းဝိညာဉ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သက်စောင့်အသက်သွေး စွမ်းရည်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် မြှင့်တင်ရန်၊ အထောက်အကူပြု စနစ်ကို အသုံးပြုရန်၊ ကျန်းမာရေးနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်၊ မြှင့်တင်ရန်အတွက် အကာအကွယ်များ ပေးရန်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် သေရာမှ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ရှိလာစေရန် လိုအပ်သည်။

ပထမဝိညာဉ် ငွေပြာမြက်၏ သက်စောင့်အသက်သွေး စွမ်းရည်နှင့်အတူ သူ၏ ဒုတိယသိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်သော အနက်ရောင် သံမဏိတံစဉ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်း၊ အမှောင်ထုနှင့် ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်း အစရှိသော စွမ်းရည်များဖြင့် ပေါင်းစပ်ပေးနိုင်လေသည်။

ပိုမို ရက်စက်လေလေ၊ ပိုကောင်းလေလေဖြစ်သည်။ ပိုမို ကြီးစိုးနိုင်လေလေ၊ ပိုကောင်းလေလေပင်။

ခွန်အားက လုံလောက်အောင် ကြီးမားနေသရွေ့ ရန်သူနှင့် အတူတကွ ပျက်စီးသွားရမည်ဆိုလျှင်တောင် တန်ပေသည်။

ဤနည်းဖြင့်သာ အမြွှာဝိညာဉ်များ၏ အားသာချက်များကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်မည်ဖြစ်၏။ ပထမဝိညာဉ်က အဆုံးစွန်သော အသက်ရှင်သန်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဒုတိယသိုင်းဝိညာဉ်က အဆုံးစွန်သော ဖျက်ဆီးခြင်းကို ကိုယ်စားပြု၏။ ဝိညာဉ်နှစ်ခုက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး သူ့ကို လူသားအသွင်ယူထားသော သတ်ဖြတ်ရေးစက်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာစေမည်ဖြစ်သည်။

အမြွှာဝိညာဉ်များအတွက် မျှော်မှန်းထားသော လမ်းကြောင်းများက ၎င်းတို့၏ အဆုံးစွန်သော အကန့်အသတ်များသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သူတို့သည် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတိုက်ပေါ်တွင် ရှုံးနိမ့်မှုမရှိသော သူများ ဖြစ်လာကြမည်ဖြစ်သည်။

လဝက်ခန့် ခရီးသွားပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လုချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်ခန့်ကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်ရင်း လုချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး အိမ်နှင့်ဝေးရာသို့ ခရီးသွားခြင်းမှာ မလွယ်ကူကြောင်း နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

အပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေချိန်တွင် သတိထားရမည့် အရာများစွာ ရှိလေသည်။ ဓားပြများ၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၊ မသင်္ကာဖွယ်ကောင်းသော ဆိုင်များ... သတိမထားမိပါက ပိုက်ဆံများ ဆုံးရှုံးသွားရုံသာမက အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်၏။

လုချန်မှာ အလွန် ကံကောင်းခဲ့သည်။ အသက်ရှူတိုင်း သူ့ကို ပိုမိုသန်မာလာစေသော အထူးစွမ်းရည်ကြောင့် သူက အသက် ကိုးနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အရပ် ၁.၈ မီတာ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ခွန်အားများကြောင့် အကျပ်အတည်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ လက်များတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး လုချန်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကလည်း ပိုမို ရင့်ကျက်လာခဲ့သည်။ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေကို ကြုံတွေ့ဖူးသူတိုင်းက ပြန်လည်မွေးဖွားလာနိုင်ပြီး လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနိုင်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်က သူ့ရှေ့ရှိ အဆုံးအစမရှိသော မှောင်မိုက်သည့် တောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ရှင်းတို မဟာတောအုပ်ကြီး... ငါ လုချန် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီ”

အခန်း ၁၆ပြီး