အခန်း (၁၂) တရားထိုင်ခြင်းနည်းလမ်း၊ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်း ၁.၅ ဆ တိုးလာခြင်း

အကယ်ဒမီကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် နေ့လည်စာစားချိန် ရောက်လာခဲ့သည်။ လုချန်ကဲ့သို့ပင် ဝမ်ရှန်းနှင့် သူ၏ လူပျိုပေါက် ကောင်လေးများမှာလည်း အလွန်ဗိုက်ဆာနေကြပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကန်တင်းထဲသို့ အုပ်စုလိုက် ဝင်လိုက်ကြသည်။

ကန်တင်းကို ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ်ဟူ၍ ခွဲခြားထားလေသည်။ ပထမထပ်တွင် အစားအသောက်နှင့် ဟင်းလျာများ အပြည့်ထည့်ထားသော အိုးကြီးများ ရှိနေခဲ့သည်။

ကြေးပြား အနည်းငယ်မျှဖြင့် ကောင်းမွန်သော အစားအစာကို စားသုံးရန် လုံလောက်ပြီး အစားအသောက်များမှာ အရမ်းမကောင်းသော်လည်း ဗိုက်ပြည့်စေရန်တော့ လုံလောက်ပေသည်။

ဒုတိယထပ်မှာမူ အပြင်ဘက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် ကွာခြားမှုမရှိပေ။ အစားအစာများကို သီးခြားမှာယူနိုင်ပြီး အကြော်နှင့် အချက်မျိုးစုံ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အကယ်ဒမီမှ ဆရာများနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ် ကျောင်းသားများ စားသောက်ရာနေရာပင်။

လုချန်၊ ဝမ်ရှန်းနှင့် သူ၏ အုပ်စုတို့မှာ အလုပ်သင်ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြပြီး ငွေကြေးပြတ်လပ်နေသောကြောင့် သဘာဝကျကျပင် သူတို့သည် ဒုတိယထပ်တွင် မစားနိုင်ကြပေ။ သူတို့က ပထမထပ်တွင်သာ စုပေါင်းစားသောက်ခဲ့ကြ၏။

ထို့အပြင် စားသောက်နေစဉ်အတွင်း အသေးအဖွဲ ပြဿနာလေးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဒုတိယထပ်တွင် စားသောက်ပြီးသော မင်းမျိုးမင်းနွယ် ကျောင်းသားတစ်စု အောက်ဆင်းလာပြီး ဝမ်ရှန်းကို မြင်သောအခါ ထုံးစံအတိုင်း စတင် ရန်စကြတော့သည်။

ဝမ်ရှန်းက သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်ထားပြီး အလွန် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကျောင်းတွင်း အနိုင်ကျင့်မှုမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ နောက်ဆုတ်နေခြင်းက အသုံးမဝင်ကြောင်း လုချန် နားလည်ထားပေသည်။ ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ကျင့်သူများကို ကြောက်ရွံ့သွားစေရန် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးက ထာဝရ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လုချန်၏ ညွှန်ကြားမှုဖြင့် ဝမ်ရှန်းက နောက်နေ့ နေ့လည် ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် အကယ်ဒမီနောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရန် မင်းမျိုးမင်းနွယ် ကျောင်းသားတစ်စုနှင့် သဘောတူညီမှု ရယူလိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်သူက အကယ်ဒမီတွင် တွေ့ဆုံတိုင်း အနိုင်ရရှိသူနှင့် ခပ်ခွာခွာနေရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုမင်းမျိုးမင်းနွယ် ကျောင်းသားများက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထင်ကြီးနေကြပြီး ဝမ်ရှန်း၏ စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူတို့တွင် ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းမရှိသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သဘောတူလိုက်ကြသည်။

တိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်ပြီးနောက် ဝမ်ရှန်းနှင့် အခြား အလုပ်သင်ကျောင်းသားများ အားလုံးက လုချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး ရှင်းလင်းစွာပင် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များအားလုံးကို သူ့အပေါ် ပုံအပ်ထားခဲ့ကြသည်။

တကယ်တော့ လုချန်က ပြဿနာမရှာချင်သော်လည်း သူကသာ ကြံ့ခိုင်သော ရပ်တည်ချက်ကို မပြသနိုင်ပါက အနာဂတ်တွင် ပြဿနာပိုများလာမည်ကို သူက မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိနေခဲ့သည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် အလုပ်သင်ကျောင်းသားများ အားလုံး အခန်း ၇ သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

အခန်း ၇ တွင် လုချန်သည် ထန်စန်းကို မတွေ့ရသော်လည်း ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်မှ ပြန်ရောက်လာသော ရှောင်ဝူကိုမူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ဝူသည် ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်မှ ရွှေပြား ထောက်ပံ့ကြေးကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ပန်းရောင် အိပ်ရာခင်းအသစ်စက်စက် တစ်စုံကို ဝယ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သူမက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ သရေစာများစားရင်း ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင် လုချန်... ရှင်တို့တွေ အကုန်ပြန်ရောက်လာပြီပဲ”

“ကြည့်ပါဦး... ဒါက ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်က ရလာတဲ့ ရွှေပြားတွေနဲ့ ကျွန်မ ဝယ်လာတဲ့ အိပ်ရာခင်းအသစ်စက်စက်လေး။ ပြီးတော့ သရေစာတွေလည်း အများကြီး ဝယ်လာသေးတယ်”

ရှောင်ဝူက လူတိုင်းကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသလိုက်သည်။

လုချန်က ရှောင်ဝူကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားခဲ့သည်။ ရှောင်ဝူ၏ နှစ်တစ်ရာ ဝိညာဉ်ကွင်းက အတော်လေး ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။ မနက်ဖြန် သူတို့အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရန် စိန်ခေါ်ထားသည့်နေရာသို့ သူမကို ခေါ်သွားမည်ဆိုပါက သေချာပေါက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် လုချန်က ရှောင်ဝူကို ဆွဲဆောင်သည့်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ဝူ... ငါတို့ ခုနလေးတင် ကန်တင်းကနေ ပြန်လာတာ။ ရန်စတတ်တဲ့ မင်းမျိုးမင်းနွယ် ကျောင်းသားတစ်စုနဲ့ မနက်ဖြန် ကျောင်းဆင်းရင် အကယ်ဒမီနောက်ဘက် တောအုပ်ထဲမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ချိန်းဆိုခဲ့တယ်”

“မင်းကလည်း ငါတို့ အလုပ်သင်ကျောင်းသားတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲဆိုတော့ မနက်ဖြန် လိုက်ခဲ့ချင်လား”

စိန်ခေါ်မှုဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ရှောင်ဝူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လဲ့သွားလေသည်။ သူမက ကုတင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြားကပ်နေသော ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ အတုမရှိသော ရဲရင့်မှုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“သေချာပေါက် ပါဝင်မှာပေါ့။ ငါက အခန်း ၇ ရဲ့ အစ်မကြီး ရှောင်ဝူပဲ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မှာလဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်ဝူကို ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ဝူက တကယ် ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ မနက်ဖြန် အလုပ်သင်ကျောင်းသားတွေအနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ နာမည်ကို လူသိများအောင် လုပ်ကြရအောင်။ ငါတို့တွေ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ အဲ့ဒီ မင်းမျိုးမင်းနွယ် ကျောင်းသားတွေကို သိအောင် လုပ်ပေးရမယ်”

ရှောင်ဝူက မြှောက်ပြောလျှင် အလွယ်တကူ သာယာတတ်သည်။ လုချန်၏ ချီးကျူးစကားအောက်တွင် ရှောင်ဝူက ခါးထောက်ကာ ခေါင်းကို မော့ထားပြီး သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝင့်ကြွားသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

မည်သူမျှ အကြိမ်ကြိမ် ချီးမွမ်းခံရခြင်းကို မခုခံနိုင်သလို နှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ အရိုးပျော့ယုန်မလေး ရှောင်ဝူပင်လျှင် ဤအရာမှ ကင်းလွတ်ခွင့်မရပေ။

ရှောင်ဝူကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သဖြင့် မနက်ဖြန် တိုက်ပွဲအတွက် လုချန်မှာ ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုမင်းမျိုးမင်းနွယ် ကျောင်းသားများကို အနိုင်ယူခြင်းက သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေမည်မှာ သေချာသော်လည်း ၎င်းက ရန်ငြိုးကိုလည်း ကြီးထွားစေနိုင်ပြီး အဆုံးမဲ့ ပြဿနာဖန်တီးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ကို အနိုင်ယူသည်ထက် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းက ပို၍ အရေးကြီးလေသည်။

ရှောင်ဝူ၏ နှစ်တစ်ရာ ဝိညာဉ်ကွင်းက မြို့စား၏သားဖြစ်သူ ရှောင်ချန်ယွီပင် မပိုင်ဆိုင်နိုင်သော တန်ဖိုးကြီး ဝိညာဉ်ကွင်းဖြစ်သည်။

ဤအရာက မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင် အားနည်းချက်တစ်ခုနှင့် ပိုတူပုံရသော်လည်း မြို့စားတစ်ဦး၏ သားက သူ၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းအဖြစ် နှစ်တစ်ရာ ဝိညာဉ်ကွင်းဆက်ကို မပိုင်ဆိုင်ထားဘဲ ဆယ်စုနှစ် ဝိညာဉ်ကွင်းဆက်တစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့သည်။

မနက်ဖြန်တွင် ရှောင်ဝူက ထိုနှစ်တစ်ရာ ဝိညာဉ်ကွင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သရွေ့ ထိုမင်းမျိုးမင်းနွယ် ကျောင်းသားများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့က နောက်တစ်ကြိမ် ပြဿနာရှာဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။

...

နောက်ပိုင်းအချိန်များတွင် အခန်း ၇ ရှိ အလုပ်သင်ကျောင်းသားများသည် ထူးခြားသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ပြသလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့က လျှောက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ဆော့ကစားခြင်း မပြုလုပ်တော့ဘဲ တရားထိုင်ကာ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စတင်ကျင့်ကြံလာကြလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်က ဝိညာဉ်စွမ်းအား တရားထိုင်ခြင်းနည်းလမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဝမ်ရှန်းကို ချက်ချင်း တိုင်ပင်မေးမြန်းလိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဉာဏ်ပွင့်လင်းသူများသည် ဆရာများဖြစ်ရာ ဤအရာအတွက် သူ မရှက်ရွံ့ခဲ့ပေ။

ဝမ်ရှန်းကလည်း သူ၏ ဗဟုသုတများကို အသေးစိတ် မျှဝေပေးခဲ့ပြီး တရားထိုင်ခြင်းနည်းလမ်းနှင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အတွေ့အကြုံအချို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤအခြေခံ တရားထိုင်ခြင်းနည်းလမ်းကို ကျောင်းသားသစ်များ စာရင်းသွင်းပြီးနောက် ပထမဆုံး အတန်းတွင် ဆရာများက သင်ကြားပေးခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဝမ်ရှန်းက လုချန်အား တရားထိုင်ခြင်းနည်းလမ်းကို တစ်ရက်စော၍ သင်ကြားပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားချက်များကို ရရှိပြီးနောက် လုချန်က သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်း ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေကာ သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ စွမ်းအင်များကို ခံစားကာ ထိုစွမ်းအင်များကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား လည်ပတ်မှုတွင် အဓိက လမ်းကြောင်းကြီးများ ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့ကို ဝမ်ရှန်းက အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သဖြင့် လုချန်မှာ အလျင်အမြန် ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့သည်။

လုချန်အတွက် သူ၏ အထူးစွမ်းရည်မှာ အသက်ရှူတိုင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းပင်။

သို့သော် အတိတ်က သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ နိုးထခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာလည်း မလည်ပတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက စွမ်းအင်များကို သတိလစ်စွာဖြင့်သာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့၏။

ယခုအခါ လုချန်သည် ဝိညာဉ်နိုးထခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပြီး အခြေခံ တရားထိုင်ခြင်းနည်းလမ်းကို သင်ယူကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လည်ပတ်မှုကို စတင်၍ တက်ကြွစွာ လမ်းညွှန်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သူက အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စဉ်ဆက်မပြတ် စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ဤစွမ်းအင်များကို လမ်းကြောင်းကြီးများမှတစ်ဆင့် ဒန်တျန်ဆီသို့ တက်ကြွစွာ လမ်းညွှန်ပို့ဆောင်လိုက်၏။

လုချန်၏ ဒန်တျန်ထဲတွင် ဝိညာဉ်နှစ်ခု ရှိလေသည်။ ပထမဝိညာဉ် ငွေပြာမြက်နှင့် ဒုတိယသိုင်းဝိညာဉ် အနက်ရောင် သံမဏိတံစဉ်တို့ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်နှစ်ခုက ဤစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ဝိညာဉ်များက သန့်စင်ပေးပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ သူ၏ ဒန်တျန်ထဲတွင် အခြေချသွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုဆောင်းမှုအမြန်နှုန်းမှာ ယခင်ကထက် ၁.၅ ဆခန့် တိုးလာကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအံ့သြဖြစ်သွားရသည်။

ဤအရာက လုချန်ကို အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေလေသည်။

‘တမင်တကာ တရားမထိုင်ဘဲနဲ့တောင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ဆက်တိုက် တိုးလာပေမယ့် ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းကို ၁.၅ ဆ တိုးလာအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ကျင့်ကြံဖို့ အပျင်းထူလို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်’

ယင်းကို တွေးမိပြီးနောက် လုချန်သည် တရားထိုင်ခြင်းကို အပြင်းအထန် အာရုံစိုက်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပိုမိုလျင်မြန်စွာ စုဆောင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းက သူ့ကို ကျင့်ကြံရန် ပိုမို တွန်းအားပေးလိုက်လေသည်။

ဤတရားထိုင်ခြင်းက နေ့လည်ခင်းတစ်ခုလုံး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

လုချန်၏ ဗိုက်က အသံမည်လာမှသာ သူသည် တရားထိုင်ခြင်း အခြေအနေမှ အပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လုချန်က မျက်လုံးများ ဖွင့်ကာ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခြေလက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး နေ့လည်ခင်း ကျင့်ကြံမှု ရလဒ်များကို အလွန် ကျေနပ်နေခဲ့မိသည်။

ထို့နောက် သူက နိုးနေပြီဖြစ်သော အခြားသူငယ်ချင်း အနည်းငယ်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး ကန်တင်းသို့ အတူတကွ ညစာသွားစားလိုက်ကြသည်။

အခန်း ၇ သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ လုချန်နှင့် အခန်း ၇ မှ သူ၏ အဖော်များသည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် အနားယူရန် အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြလေသည်။

အခန်း ၁၂ပြီး