အခန်း (၁) - ဝိညာဉ်ကုန်းမြေဖန်ဂရု
"ဝိညဉ်ကုန်းမြေ ဖန်ဂရု" လို့အမည်ရတဲ့ ချက်ဂရု ထဲမှာ…
【ဒယ်ဒီတုန်လော့ : ကလေးတို့ရေ… ငါမင်းတို့ကို မိုက်တာတစ်ခုပြောပြမယ်၊ ငါ ကမ္ဘာကူးလာခဲ့ပြီကွ】
【အစစ်အမှန်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး: ???】
ဝိညာဉ်မြို့တော်။
ပုပ်ရဟန်းမင်းနန်းဆောင်။
ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဘီဘီတုန်သည် သူမ၏ ပလ္လင်ထက်တွင် မှေးထောက်ကာထိုင်နေ၏။
ရှည်လျားသော အနက်ရောင်ဂါဝန်သည် ကြမ်းပြင်ထက်တွင် လျှောကျနေပြီး ဦးခေါင်းတွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါသော သရဖူကို ဆောင်းထားလေ၏။
သူမ၏ ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းတစ်စုံသည် ရှေ့တည့်တည့်သို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေပြီး
ရုံးကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ခေတ္တအနားယူတော့မည့် ဆဲဆဲဖြစ်၏။
ထိုစဉ် အပြာနုရောင် အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခုသည် သူမ၏ရှေ့တွင် အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ထိုမျက်နှာပြင်ထက်တွင် တောက်ပသော စာကြောင်းအချို့ ပေါ်ထွက်လာ၏။
"အင်း"
သူမ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။
သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။
မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းနန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခတ်သွားရာ နန်းဆောင်ပြင်ပရှိ အစောင့်များသည် ထိုမွန်းကျပ်လှသော ဖိအားကြောင့် တုန်လှုပ်စွာ ဒူးထောက်ကျသွားကြရသည်။
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးအား မည်သူက ဒေါသထွက်အောင် သွားဆွလိုက်သနည်းဟု သူတို့ စိတ်ထဲမှ တတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေကြ၏။
ခဏအကြာတွင် ဘီဘီတုန်သည် သူမ၏ စွမ်းအားရောင်ဝါများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ဒါက ဘာကြီးလဲ
" ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်တာများလား"
သူမသည် ရှေ့ရှိ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒါသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုမဟုတ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။
စိတ်စွမ်းအား သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှုပ်ခတ်မှုများလည်း မရှိပေ။
ကြုံတောင့်ကြုံခဲ ဆန်းကြယ်သော မန္တန်တစ်ခုနှင့်ပင် ပိုတူနေသေးသည်။
သူမသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော လက်ချောင်းလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လက်ချောင်းသည် ဟာလာပြင်ကို ထိုးဖောက်သွားရုံမှအပ မည်သည့်အတားအဆီးကိုမျှ မခံစားလိုက်ရပေ။
"ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေတာကို မင်းတို့ မြင်ရလား"
ဘီဘီတုန်၏ အကြည့်သည် နန်းဆောင်ဝင်းဝတွင် တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသော အစောင့်တစ်ယောက်ထံ ကျရောက်သွားသည်။
ထိုအစောင့်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ချွေးစေးများ ပြန်လာပြီး မြေပြင်ထက်သို့ ဦးခေါင်းဖြင့် တိုက်ကာ ဝတ်ပြုလိုက်၏။
"အရှင်မ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး… ကျနော်… ကျနော် ဘာမှမမြင်ရပါဘူး"
"..."
ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်။
ဘီဘီတုန်သည် သူမ၏ လက်မောင်းအင်္ကျီစကို ခါလိုက်ရင်း -
"မင်းတို့ သွားကြတော့။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
အစောင့်များသည် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ကာ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
ပုပ်ရဟန်းမင်းနန်းဆောင်ထဲတွင် ဘီဘီတုန် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိခဲ့တော့၏။
သူမသည် အလင်းမျက်နှာပြင်ထက်သို့ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်ပြီး….. ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးစမ်းလိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။
"ဒီအရာက ဟာလာပြင်ကနေ ပေါ်လာပြီး စာတွေတောင် ဖော်ပြပေးနိုင်တယ်… ဒါရဲ့ မူလအစက ဘာများလဲ"
သူမသည် ဒီအရာ၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သည့် လှည့်ကွက်များ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ချင်သွားခဲ့သည်။
…
အခြားတစ်ဖက်တွင်။
ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ကျေးရွာ။
သစ်ပင်အိုကြီး၏ အောက်တွင်။
သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနား ကျင်းပရာ နေရာ၌ ဖြစ်သည်။
အသက် (၆) နှစ်အရွယ် နက်မှောင်သော ဆံပင်နှင့် ကြည်လင်သော မျက်လုံးများရှိသည့် ကလေးငယ် လင်ချင်းမိုသည် သူ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလေသည်။
သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လွှမ်းမိုးနေ၏။
【ဒယ်ဒီတုန်လော့: ငါ ကမ္ဘာကူးလာခဲ့ပြီ】
【ဒယ်ဒီတုန်လော့: တည်နေရာက— ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ】
【ဒယ်ဒီတုန်လော့: အခုလောလောဆယ် ငါ့အခြေအနေက အရမ်းကောင်းမွန်နေတယ်၊ (၆) နှစ်အရွယ် ကလေးခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေတာတစ်ခုကလွဲလို့ပေါ့။】
【ဒယ်ဒီတုန်လော့: ဘာ ရွှေလက်ချောင်းမှလည်း ရှာမတွေ့သေးဘူး၊ အရမ်း၀မ်းနည်းနေတယ်…။】
သူ့ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသော အဝါနုရောင် အလင်းမျက်နှာပြင်သည် မကူးပြောင်းခင်က သူသုံးခဲ့သော "ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ ဖန်ဂရု" ဖြစ်သည်။
ဂရုထဲတွင် မန်ဘာအများကြီး မရှိပေ။ သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် အွန်လိုင်းတွင် စကားစမြည်ပြော၊ နောက်ပြောင်လေ့ရှိသည့် သူငယ်ချင်းဟောင်းများဖြစ်သည်။
ဒီအချိန်တွင် အွန်လိုင်း၌ ဘီဘီတုန်၏ အရူးအမူးဖန်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး "အစစ်အမှန်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး" ဟု နာမည်ပြောင်ပေးထားသူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။
လူတိုင်းကတော့ သူမကို "မမကြီး" ဟု ခေါ်လေ့ရှိကြသည်။
"ငါ အခု ဝိညာဉ်ကုန်းမြေကို ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ နည်းနည်းတော့ ကြွားလိုက်ဦးမှပါ။"
【ဒယ်ဒီတုန်လော့: @အစစ်အမှန်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး မမကြီး… ဂရုထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဘာလို့ရှိနေတာလဲ အာထူတို့တစ်သိုက်ရော ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ】
ထိုအခါမှ သူ သတိထားမိလိုက်သည်။
တစ်ချိန်က စည်းကားခဲ့သော ဂရုလေးသည် ယခုအခါ အစစ်အမှန်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး တစ်ယောက်တည်းသာ အွန်လိုင်းရှိတော့၏။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဒီဂရုသည် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကျဖြစ်သည်။
သို့သော် လင်ချင်းမိုက သူ၏ ကမ္ဘာကူးပြောင်းမှုကြောင့် ချက်ဂရု တွင် ပြဿနာတစ်ခုခု တက်သွားသည်ဟုသာ သာမန်တွေးလိုက်သည်။
သူ မသိခဲ့တာကတော့…
မျက်နှာပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ "အစစ်အမှန်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး" သည် သူသိထားသော မမကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၏ အစစ်အမှန် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဘီဘီတုန် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့တာပင်။
ပုပ်ရဟန်းမင်းနန်းဆောင် အတွင်း၌။
ဘီဘီတုန်သည် သူမ၏ ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းများကို အန္တရာယ်ရှိစွာ မှေးစက်လိုက်သည်။
ဒယ်ဒီတုန်လော့
"ရိုင်းစိုင်းပြီး မောက်မာလှတဲ့ ဘွဲ့အမည်ပါလား…"
ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတွင် ဒီလိုဘွဲ့အမည်မျိုး ဘယ်တုန်းက ပေါ်ထွက်လာခဲ့သနည်း။
တစ်နေရာရာမှ တောထွက် မကောင်းဆိုးဝါးအိုကြီး တစ်ယောက်များလား။
သို့သော် ထိုသူ၏ လေသံသည် အနည်းငယ် ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပြီး သမရိုးကျ မဟုတ်ပေ။
နှစ်ရာပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သည့် မိစ္ဆာအိုကြီးနှင့်လည်း မတူပေ။
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် စာရိုက်၍ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
【အစစ်အမှန်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး: ကမ္ဘာကူးတယ်ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ】
【ဒယ်ဒီတုန်လော့: ဘာ မမကြီး… မင်း ဝိညာဥ်ကုန်းမြေ ဖန်ဖြစ်ရေးထားတာ တွေကို အလကားဖတ်ခဲ့တာလား】
【ဒယ်ဒီတုန်လော့: ငါ ကမ္ဘာကူးလာခဲ့ပြီလို့ ပြောနေတယ်လေ တကယ့် အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ ကမ္ဘာထဲကို ငါ တကယ်ကြီး ရောက်လာခဲ့တာ】
"တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာတာလား"
ဘီဘီတုန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလေထန်သွားရသည်။
"တခြားကမ္ဘာက လာတဲ့လူ"
ဒီကမ္ဘာမှာ တခြားကမ္ဘာက လာတဲ့ သက်ရှိတွေ တကယ်ရှိတာပဲ
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဘီဘီတုန်သည် အခြားအရာများကို ထပ်မေးရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် မျက်နှာပြင်ထက်တွင် စာအသစ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာ၏။
【ဒယ်ဒီတုန်လော့: ကဲ… လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ ခဏရပ်ထားရအောင်။ ငါက အခု အသက် (၆) နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကလေး၊ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထပွဲ လုပ်ရတော့မယ်】
【အစစ်အမှန်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး: …???】
အသက် (၆) နှစ်အရွယ် ကလေး
သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထပွဲ လုပ်မယ်
ဒါသည် သူမ မူလက ခန့်မှန်းထားသည်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။
အသက် (၆) နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ စကားပြောဟန်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မည်နည်း ။
ထို့အပြင် သူက တခြားကမ္ဘာမှ လာသည်ဟုလည်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေသေးသည်။
ဘီဘီတုန်၏ သံသယများသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒီ "ဒယ်ဒီတုန်လော့" ဆိုသူနှင့် ဆန်းကြယ်သော ချက်ဂရု ကိုလည်း စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။
သူတော်စင် ဝိညာဉ်ကျေးရွာ။
သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနားသည် ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
"နောက်တစ်ယောက်… လင်ချင်းမို"
မိမိ၏ နာမည်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းမိုသည် ကွင်းပြင်၏ ဗဟိုသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထပေးသည့် တာဝန်ခံသည် အတော်အတန် ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းမို: 'သူ့ကြည့်ရတာ နည်းနည်း ရင်းနှီးသလိုပဲ။'
"ညီလေး… ဒီကိုလာခဲ့။"
လင်ချင်းမို တိုးသွားလိုက်သည်။
သူသည် ထိုသူအား သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
သူက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဦးလေး… ဦးလေးနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"
ဝိညာဉ်မာစတာသည် သူ့အား ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။
"ညီလေး… ငါ့နာမည်က ဆူယွမ်ထောင်း လို့ခေါ်တယ်၊ ငါ့ကို အကိုထောင်း လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်။"
"အကိုထောင်း"
လင်ချင်းမို၏ သူငယ်အိမ်များသည် ချက်ချင်း ကျယ်သွားခဲ့သည်။
ဒါ နာမည်ကြီး "မျက်မမြင်တုန့်လော့" မဟုတ်ဘူးလား။
သူသည် စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဂရုထဲသို့ စာအမြန် ရိုက်ပို့လိုက်သည်။
【ဒယ်ဒီတုန်လော့: ငါ့ကံတွေ ကောင်းလိုက်တာမှ ပေါက်ကွဲနေတာပဲ ငါ့ကို ဝိညာဉ်နိုးထပေးတဲ့သူက ကိုထောင်း ကွ—
မျက်မမြင်တုန့်လော့ကြီး】
【ဒယ်ဒီတုန်လော့: @အစစ်အမှန်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး မမကြီး… ငါ့ကို အောင်မြင်အောင် ကူညီဆုတောင်းပေးပါဦး】
ပုပ်ရဟန်းမင်းနန်းဆောင် အတွင်း၌။
ဘီဘီတုန်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ထိန်းမရဘဲ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
မျက်မမြင်တုန့်လော့
ဒါ ဘယ်လို ဘွဲ့အမည်ရ တုန့်လော့ လဲ။
သူမ၏ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိအောင် နှိမ့်ချထားသည့် ဘွဲ့အမည်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။
ထို့အပြင်…
ဒီ ဒယ်ဒီတုန်လော့ ဆိုသူသည် သူမအား "မမကြီး" ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခေါ်ဝေါ်ရဲသေးသည်။
"ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ သဘောထားမျိုး…"
သူမအား ဒီလို ဆက်ဆံရဲသူမှာ မည်သူမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
သို့သော်လည်း ဘီဘီတုန်သည် ထိုစာထဲမှ သော့ချက်ကျသော အချက်အလက်ကို ရရှိလိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာ ဒီ ဒယ်ဒီတုန်လော့ ဆိုတဲ့သူက တကယ်ပဲ အသက် (၆) နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရတယ်။"
ပြီးတော့ သူက သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထတော့မည်။
တခြားကမ္ဘာက လာတဲ့ အသက် (၆) နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ
ဘီဘီတုန်သည် စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ပြန်မပို့သေးဘဲ နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမည်ကို ဆက်ကြည့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
သူတော်စင် ဝိညာဉ်ကျေးရွာ၏ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထပွဲ။
ဆူယွမ်ထောင်းသည် လင်ချင်းမို၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို စတင်နိုးထပေးနေပြီဖြစ်သည်။
"မင်းရဲ့ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီး လျှော့ထားလိုက်။"
ဆူယွမ်ထောင်သည် ဖန်လုံးကို လက်တွင်ကိုင်ထားရင်း ပါးစပ်မှလည်း ပွစိပွစိ ရွတ်ဆိုနေသည်။
သူ၏ လက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် လင်ချင်းမို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွား၏။
လင်ချင်းမိုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် နွေးထွေးသော စွမ်းအားများ စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အရိုးအဆစ်များက နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွား၏။
ခဏအကြာတွင်။
သူ၏ လက်ဝါးထဲမှ ယားယံသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လက်ဝါးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ…
သေးငယ်သော အပြာနုရောင် မြက်ပင်လေးတစ်ပင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
အရွက်များသည် သေးသွယ်ပြီး နွဲ့နှောင်းလွန်းလှ၏။
"ငွေပြာမြက် သိုင်းဝိညာဉ်။"
ဆူယွမ်ထောင်သည် ထိုမြက်ပင်လေးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဖန်လုံးကို ကိုင်ကာ လင်ချင်းမိုထံ တိုးလာခဲ့၏။
"လာ… မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရအောင်။"
လင်ချင်းမိုသည် လက်ကို ဖန်လုံးထက်သို့ တင်လိုက်သည်။
ဖန်လုံးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို မှိန်ဖျော့သော အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအလင်းသည် စတုတ္ထမြောက် အကွက်သို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွား၏။
"မူလဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၄။"
ဆူယွမ်ထောင်သည် ဖန်လုံးကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
သူ၏ လေသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
အံ့ဩစရာ မရှိသလို အားလျှော့စရာလည်း မရှိပေ။
ငွေပြာမြက်ဆိုသည်မှာ အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဒီလိုရွာငယ်လေးများရှိ ကလေးများတွင် ဒီလိုသိုင်းဝိညာဉ်မျိုး ရရှိခြင်းမှာ ရိုးစင်းလှပေသည်။
သို့သော်လည်း…
လင်ချင်းမို၏ မျက်နှာတွင် အားလျှော့သွားသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။
ထို့ပြင် သူသည် ဆူယွမ်ထောင်အား သေချာစိုက်ကြည့်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ဆရာ ဆူယွမ်ထောင်… ဆရာ မပြောရသေးတဲ့ စကားတစ်ခု ကျန်သေးတယ်မလား"
ဆူယွမ်ထောင် ကြောင်အသွားသည်။
"ငါ ဘာကို မပြောရသေးတာလဲ"
သိုင်းဝိညာဉ်နဲ့ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအားအကြောင်း ပြောပြပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား။
"အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် ဆိုတဲ့ စကားလေ"
"ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို အရမ်းစိတ်ပျက်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောရမှာ"
လင်ချင်းမိုက သတိပေးလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ လွှမ်းမိုးနေ၏။
ဆူယွမ်ထောင်: "..."
လင်ချင်းမို၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်ကြောင့် ဆူယွမ်ထောင် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
'ဒီကလေးများ နာကျင်တာကို သာယာတဲ့ စိတ်ဝေဒနာ ရှိနေတာများလား'
သူများတွေက သူ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်လို့ ပြောတာကိုတောင် သူက မျှော်လင့်နေပါတကား။
"အဟွတ်…"
ဆူယွမ်ထောင် ချောင်းဟက်လိုက်သည်။
လင်ချင်းမို၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ တောင်းဆိုမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
သူသည် တမင်တကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည့် မျက်နှာပေးကို လုပ်လိုက်ပြီး လေးလံသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်… ငွေပြာမြက်က တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ပါပဲ။"
"မိုက်တယ်ကွာ"
"အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်"
ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လင်ချင်းမိုသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သွားသော ပြုံးပြုံးကြီးကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
အကိုထောင်း ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့တင် ဒါက အောင်မြင်သွားပြီဆိုတာ သိနိုင်တယ်။
ဒါကတော့ သေချာသွားပြီ။
လင်ချင်းမိုသည် နိုးထပွဲကျင်းပရာ နေရာမှ ရွှင်မြူးစွာဖြင့် ခုန်ပေါက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူသည် သီချင်းတိုလေးတစ်ပုဒ်ကို တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုနေ၏။
သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဆူယွမ်ထောင်မှာ ခေါင်းကိုသာ အထပ်ထပ် အခါခါ ခါရမ်းလိုက်မိတော့သည်။
"သနားစရာ ကလေးလေးပါလား။"
"အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထလာတာကိုတောင် ဒီလောက် ပျော်နေတာ… သက်ရှိလက်ရှိ အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်ဘဲ ရူးသွားရှာတာ ဖြစ်မယ်။”
(၁-၉ဝိညာဉ်ကျောင်းသား
၊၁၀-၁၉ဝိညာဉ်မာစတာ၊
၂၀-၂၉ ဝိညာဉ်ဂရမ်းမာစတာ
၊၃၀-၃၉ဝိညာဉ်အကြီးအကဲ
၊၄၀-၄၉ဝိညာဉ်ဘိုးဘေး
၊၅၀-၅၉ဝိညာဉ်ဘုရင်၊
၆၀-၆၉ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်၊
၇၀-၇၉ဝိညာဉ်သူတော်စင်
၊၈၀-၈၉ဝိညာဉ်တုန့်လော့၊
၉၀-၉၄ဘွဲ့အမည်ရတုန့်လော့၊
၉၅-၉၈စူပါတုန့်လော့
၊၉၉ကန့်သတ်တုန့်လော့၊
၁၀၀ နတ်ဘုရား)