အခန်း (၅) - သီအိုရီ ထုတ်ဝေခြင်း

ယခုအချိန်တွင် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ စုချန်၏ သေချာစွာ စီစဉ်တွက်ချက်ထားသော ခြေလှမ်း ဖြစ်သည်။ အချိန်ကာလကို တွက်ဆကြည့်လျှင် အာရင်၏ စတေးခြင်း ဖြစ်ရပ်၊ ချန်ရွှန်ကျဲမှာ ထန်ဟောက်၏ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ပေးခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ဘီဘီတုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် ဇာတ်သိမ်းရမည့် အချိန်နှင့် ကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာကား ရိုးရှင်းလှပေသည်။ သေလူတစ်ယောက် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ချန်ရွှန်ကျဲထံမှ ကြိုတင်၍ ယုံကြည်မှုရရှိအောင် အားအင်အကုန်ခံရန် မလိုလားသောကြောင့် ဖြစ်သည့်အပြင်၊ အာဏာအပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပြီးနောက် ဘီဘီတုန်းထံ မည်သို့ သစ္စာခံရမည်ဟူသော ရှုပ်ထွေးသည့် ကိစ္စရပ်များကိုလည်း ရှောင်ရှားလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

...

နင်ဖုန်းကျီ ပေးထားသော လိပ်စာအတိုင်း စုချန်သည် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရတနာခုနစ်ပါးဂိုဏ်းက ဖွင့်လှစ်ထားသော စာအုပ်တိုက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားပြီးနောက် စာအုပ်တိုက် တာဝန်ခံ ဖြစ်သူ ရန်မိုနှင့် ချောမွေ့စွာ တွေ့ဆုံခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

“ဆရာစု... ဆရာ ထုတ်ဝေမယ့် စာအုပ်က ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ ဘယ်လို အစိတ်အပိုင်းမျိုးနဲ့ သက်ဆိုင်တာလဲဗျာ။”

ရန်မိုသည် စုချန်တစ်ယောက် ရတနာခုနစ်ပါးဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သဘာဝကျကျ သိရှိထားသော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင်က အကျိုးနှင့် အန္တရာယ်ကို ခွဲခြားသိမြင်သော သာမန်စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် လေသံကို ရိုရိုသေသေပင် သုံးနှုန်းလိုက်ရှာသည်။

“ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်းပဲ။” စုချန်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်ကိရိယာထဲမှ ပြင်ဆင်လာသော အချက်အလက်အချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအထဲတွင် ပထမဆုံးနှင့် ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို သက်တမ်းကျော်လွန်၍ စုပ်ယူမည့် နည်းလမ်းများသာ ပါဝင်သည်။ နောက်ထပ် အကြောင်းအရာများကိုမူ ငါးမျှားရန်အတွက် ချန်ထားလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရန်မိုက အပြင်ပန်းတွင် ရိုသေဟန်ဖြင့် အလျင်အမြန် လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း နှလုံးသားထဲတွင်မူ အနည်းငယ် နှာခေါင်းရှုံ့မိသည်။ သူ၏ အမြင်တွင်မူ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ၀.၅ မျှသာရှိသော စုချန်သည် အကယ်၍ မိသားစုကောင်းတစ်ခုတွင် မမွေးဖွားခဲ့ပါက ယခုအချိန်အထိ အဆင့် ၁၀ သို့ပင် ရောက်ရှိရန် မသေချာချေ။ ဤမျှအဆင့်ရှိသောသူက ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း စာအုပ်ထုတ်ဝေရန် ကြံရွယ်နေသည်မှာ လှောင်စရာပင် မဟုတ်ပါလား။

ဒီအတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဤလူကို ပြန်လွှတ်လိုက်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း၊ စာသားများကို တစ်ချက် ဖြတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်မိရုံမျှဖြင့် ရန်မို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ဆရာစု... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ထုတ်ဝေပေးလို့ မရပါဘူး။”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“ဟို... ဒါက...” ရန်မိုသည် ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ယုတ္တိရှိသော အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်သဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

စုချန်သည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး - “ထုတ်ဝေဖို့ ကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့။ မကြာခင် ကျွန်တော် ဝိညာဉ်နန်းတော်ဆီ သွားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်ကို စစ်ဆေးခိုင်းပါဦးမယ်” ဟု ဆိုသည်။

ထိုအချိန်တွင် အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဓားကျိုးတစ်လက်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မြောလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသိုင်းဝိညာဉ်က အဓိက မဟုတ်ပါချေ။ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်း၏ မှိန်ဖျော့သော ခရမ်းရောင် အရှိန်အဝါသည် စာအုပ်တိုက်ပိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများကို ကွယ်မတတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

စုချန် နားလည်ထားသည်မှာ တစ်ဖက်လူသည် စာအုပ်ထဲရှိ အကြောင်းအရာများ၏ စစ်မှန်မှုနှင့် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာပါက ကြုံတွေ့ရမည့် အကျိုးဆက်များကိုသာ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါက လူသားတို့၏ သဘာဝပဲ မဟုတ်ပါလား။ ဤသီအိုရီများသည် ဝိညာဉ်နယ်မြေ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံခြင်း စည်းမျဉ်းများကို အခြေခံအားဖြင့် ရိုက်ချိုးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မွေးရာပါ ပါရမီကို အားကိုးရန် မလိုဘဲ၊ တန်ဖိုးကြီးလှသော သက်တမ်းရင့် ဝိညာဉ်ရိုးများ မလိုအပ်ဘဲ၊ ကုန်ကျစရိတ်မှာကား တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အပ်စိုက်အကွက် အနည်းငယ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးခြင်းနှင့် တန်ဖိုးမကြီးလှသော ဆေးရည်အချို့ကို လိမ်းကျံပေးခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

“မင်း... ဒါက...” ရန်မိုသည် ဓားကျိုးသိုင်းဝိညာဉ်ကို ကြည့်လိုက်၊ စုချန်ကို ကြည့်လိုက်၊ ပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် မျက်လုံးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပြီးနောက် စူးရှတောက်ပခြင်း မရှိသော်လည်း အရှိန်အဝါရှိလှသော ခရမ်းရောင် ဒုတိယဝိညာဉ်ကွင်းပေါ်သို့ မျက်လုံးများ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ရတနာခုနစ်ပါးဂိုဏ်း၏ စာအုပ်တိုက် တာဝန်ခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဒိုမြို့တော်၏ စည်ကားလှသော ဘဝတွင် ကျင်လည်ခဲ့သူ ဖြစ်သည့်အတွက် ရန်မိုသည် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်ပါးသော်လည်း ဗဟုသုတမှာကား ကြွယ်ဝလှပေသည်။ သို့သော်လည်း အခရာကျသည်မှာ သူ ဗဟုသုတ ပိုမိုရှိလေလေ၊ ပိုမို၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ရလေလေ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူသည် အတော်ကြာအောင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီး စကားလုံး ရှာမရ ဖြစ်နေရှာသည်။

“အခုဆိုရင် ကျွန်တော် ရေးထားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ယုံကြည်နိုင်ပြီလား။” စုချန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ပထမဆုံးနဲ့ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို သက်တမ်းကျော်လွန်ပြီး စုပ်ယူနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေကို ရှင်းပြထားတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ သက်သေပြချက်ပဲ။ ဘယ်လိုထင်လဲ။”

“မင်း တကယ်ပဲ ဒီနည်းလမ်းတွေကို လူသိရှင်ကြား ဖြန့်ဝေတော့မှာလား။” ရန်မိုက မေးမြန်းလိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ ယခင်ကထက် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ အကယ်၍ ယခင်က ရိုသေပြခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ မွေးစားဖခင်ဖြစ်သူ ဓားဒိုလော် ချန်ရှင်းကြောင့် ဆိုပါက၊ ယခုအချိန်တွင်မူ စုချန်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်ဖြတ်နိုင်စွမ်းနှင့် မိမိကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ ပေးဆပ်လိုသော စိတ်ဓာတ်တို့ကြောင့် အကြွင်းမဲ့ လေးစားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါပေါ့၊ ကျွန်တော်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ။” စုချန်က အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် - “ခင်ဗျား သဘောတူသလား၊ မတူဘူးလား။ မတူရင်လည်း ကျွန်တော် တခြားနေရာမှာ သွားပြီး ဆွေးနွေးရုံပဲ ရှိတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

ဒါက မိသားစုကောင်းတစ်ခုတွင် မွေးဖွားလာခြင်း၏ အားသာချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့နောက်ကွယ်တွင် ဓားဒိုလော်သာ ရှိမနေခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းတို့ကို ဖြန့်ဝေရန် အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းအစား အသက်အန္တရာယ်နှင့်ပင် ကြုံတွေ့ရနိုင်သေးသည်။ အကယ်၍ ကံဆိုးခဲ့ပါက ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုခု၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံရပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါချေ။

“ဒီကိစ္စကို ဂိုဏ်းချုပ် နင်ဖုန်းကျီထံ အကြောင်းကြားလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သီအိုရီစာအုပ် ထုတ်ဝေမယ့် နှုန်းကိုတော့ မထိခိုက်ပါစေနဲ့။” စုချန်က ရန်မိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။ “မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် တခြားဂိုဏ်းကို ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်။ ကောင်းကင်ဒိုတော်ဝင်မိသားစုဆီ သွားရင်တောင်မှ ဒီနည်းလမ်းကို ဖြန့်ဝေဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”

“ရပါတယ်... ရတာပေါ့...” ရန်မို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားရပြီး မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် အကွက်ချမှုများကို အမြန်ပင် ပြန်လည်နှိမ်နင်းလိုက်ရသည်။ နောက်ပြောင်နေတာမှ မဟုတ်ဘဲ၊ သူက စာအုပ်တိုက် မန်နေဂျာတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ အရေးကိစ္စများကို သူ ဝင်ရောက်ပူပန်နေရန် အကြောင်းမရှိပါချေ။ အကယ်၍ မတော်တဆ ပါဝင်ပတ်သက်မိပါက နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို သူ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

စာအုပ်ထုတ်ဝေမည့် ကိစ္စကို အခြေချပြီးနောက်၊ စုချန်သည် ကောင်းကင်ဒိုမြို့ရှိ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ခွဲတမ်းခန်းမသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဤနေရာရှိ ဖြစ်ရပ်များ၏ အစီအစဉ်သည်လည်း အရေးကြီးလှပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ချန်ရွှန်ကျဲနှင့် ဘီဘီတုန်းတို့သည် သူ့အတွက် အချိန်ပေးနိုင်ချင်မှ ပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အမြဲတမ်း သတိထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ပို၍ ပြောရလျှင် ဤအရာသည် ဝိညာဉ်နယ်မြေ ကမ္ဘာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တော်လှန်ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သော တီထွင်ဆန်းသစ်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် မတူညီသော ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံများအလိုက် ကွဲပြားခြားနားနိုင်ပြီး၊ ထိုပါရမီရှင်များအနေဖြင့် ဤနည်းလမ်းကို မိမိတို့၏ မွေးရာပါ ပါရမီနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်း၏ သီအိုရီအရ ကန့်သတ်ချက်ကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ပင် မြှင့်တင်နိုင်ကောင်း မြှင့်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာ၏ တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်နန်းတော်သည် အထင်ရှားဆုံးနှင့် အခမ်းနားဆုံး အဆောက်အအုံ ဖြစ်သည်။

“ရပ်စမ်း!”

တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေသော အစောင့်များက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး စုချန်ကို တားဆီးလိုက်ကြသည်။

“ဖယ်ကြစမ်း!”

အစောင့်များက လမ်းဖွင့်ပေးပြီးနောက် စုချန်သည် ကောင်းကင်ဒိုမြို့ရှိ ဝိညာဉ်နန်းတော်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်လေသည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်ကို စစ်ဆေးဖို့ လာတာပါ။”

ခန့်ညားထည်ဝါပြီး စနစ်တကျ ရှိလှသော ခန်းမကြီးနှင့် ခွဲတမ်းများတွင် စောင့်ကြပ်နေကြသော မြောက်မြားစွာသော အစောင့်များကို ကြည့်ရင်း စုချန်တစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဒါက ကမ္ဘာပေါ်ရှိ စစ်မှန်သော အထိပ်တန်း အင်အားစုကြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဖြိုဖျက်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပါချေ။ သူ ယခင်က နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော ရတနာခုနစ်ပါးဂိုဏ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် နှစ်ခုကြားတွင် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ပါချေ။ တစ်ခုက မိသားစု သိုင်းဝိညာဉ် အမွေအနှစ်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ခုမှာမူ တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ ပါရမီရှင်များ စုစည်းရာ နေရာ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့လေပြီ။

“မင်းက... ရတနာခုနစ်ပါးဂိုဏ်းက ဆရာစု မဟုတ်လား။”

စုချန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ အမျိုးသမီး ဧည့်ကြိုတစ်ဦးက သူ့ကို မည်သို့ကြောင့်မသိ မှတ်မိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ကျွန်တော် ရတနာခုနစ်ပါးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့် မဟုတ်တော့ပါဘူး” ဟု စုချန်က အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်။” ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီးက အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးပြပြီးနောက် - “ဆရာစုက ဒီနေ့ ဝိညာဉ်နန်းတော်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်ကို စစ်ဆေးဖို့ လာတာလားရှင့်” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမသည် စုချန်တစ်ယောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား စစ်ဆေးရေး ခန်းမဘက်သို့ ဦးတည်နေသည်ကို ယခုတင် သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။”

“ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး ဆရာ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းတွေကို ထုတ်ဖော်ပြပေးပါရှင့်။”

စုချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ သူ၏ ဓားကျိုးသိုင်းဝိညာဉ်နှင့် ဝိညာဉ်ကွင်းနှစ်ခုကို တိုက်ရိုက်ပင် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေသည်။

“ဝိညာဉ်... ... မဟာသခင်...” ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီး၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ “ဒါက... ဘာလဲဟင်...” သူမသည် ခရမ်းရောင် ဒုတိယဝိညာဉ်ကွင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဇဝေဇဝါမျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဪ... ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တွေ ဝိညာဉ်ကွင်းကို သက်တမ်းကျော်လွန်ပြီး စုပ်ယူနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ့် နည်းလမ်းလေးအချို့ကို တီထွင်ထားလို့ပါ” ဟု စုချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အားလုံးအတွက်လားရှင့်!” ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီးသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စုချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

“ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အားလုံးအတွက်ပါ” စုချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် - “ဒါပေမဲ့ လက်ရှိမှာတော့ ပထမဆုံးနဲ့ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းတွေအတွက်ပဲ ကန့်သတ်ထားပါသေးတယ်။ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက်တော့ စိတ်ကူးအချို့ ရှိပေမဲ့ လုံးဝကြီးတော့ မသေချာသေးပါဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။