အခန်း (၄၇) - အမြွှာများ

ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး သီးသန့်အခန်းအတွင်း၌ ဘီဘီတုန်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။

"ရန်ရွှဲ..."

"အဲဒါ အိပ်မက်တစ်ခုလား... တကယ်ကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုပဲ"

သူမအနေဖြင့် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အစွမ်းအစဖြင့်ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါးခန့်ကတည်းက အိပ်မက် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။ သူမအတွက် အိပ်စက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် တရားမှတ်ခြင်း၏ အခြားသော ပုံစံတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပြင် ရာကရှာနတ်ဘုရား စမ်းသပ်ချက်၏ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုအပေါ် နှိပ်စက်ညှင်းပန်းမှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်ရန် မည်သို့မှ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် စောစောက အိပ်မက်ထဲတွင်မူ သူမသည် ဆယ်နှစ်တာ အချိန်ကာလကို ကုန်လွန်ခဲ့ရသည်။ အသေးစိတ်အချက်အလက် အများအပြားမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း အချို့သော အခန်းကွင်းဆက်များမှာမူ တကယ့် လက်တွေ့အတွေ့အကြုံများကဲ့သို့ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေခဲ့သည်။

ဘီဘီတုန်းသည် နတ်ဘုရားခန်းမရှိရာ ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်းဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရ ခက်နေခဲ့သည်။

"ချန်းရန်ရွှဲ... အလင်းနတ်ဘုရား..."

သို့သော် အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ အိပ်မက်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ပါဝင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ ဘီဘီတုန်းသည် ထိုင်ရာမှထကာ သီးသန့်အခန်းမှ ထွက်ခဲ့ပြီး ဂန္ဓမာဒိုလော်ကို ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ခန်းမသို့ ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

"ယွဲ့ကွမ်း... မင်း စုချန်ဆိုတဲ့ လူအကြောင်း ကြားဖူးလား။ အသက်က နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ဝန်းကျင်လောက်ရှိပြီး သူ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က ဓားပဲ၊ ဓားဒိုလော်နဲ့ တစ်ခုခု ပတ်သက်မှု ရှိပုံရတယ်"

"စုချန်?"

ယွဲ့ကွမ်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ထိုအမည်ကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မကြားဖူးပါဘူး"

"ရတနာခုနစ်ပါးဂိုဏ်းမှာ အဲဒီလိုလူမျိုး ရှိလား"

"ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် အပြည့်အဝ မသေချာဘူး"

ဘီဘီတုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထွေထွေထူးထူး ဆက်မပြောတော့ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုရင်း ညွှန်ကြားချက်တစ်ခု ထပ်မံပေးလိုက်သည်။

"သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်။ အဲဒီလိုလူ မရှိရင်လည်း မေ့လိုက်တော့"

ယွဲ့ကွမ်း ထွက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ အမူအရာတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ရှောင်ကန်း... ရှောင်ကန်း..."

သူမ ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ အိပ်မက်မျိုး မက်ရသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရှောင်ကန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် သူမ ဆက်လက် မယုံကြည်တော့ခြင်းကြောင့်လော။ ယွီရှောင်ကန်းသည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုများဖြင့် ကျော်ကြားမှုနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ရှာဖွေနေသည့် အားနည်းပြီး အရည်အချင်းမရှိသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေ၍လော။

"ကိုယ့်မိသားစုကတောင် လက်မခံတဲ့ အားနည်းပြီး အရည်အချင်းမရှိတဲ့ အတုအယောင်တစ်ယောက်ကို ယုံကြည်ကိုးစားပြီး မိမိကိုယ်ကို ချောက်နက်ထဲက ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကိုကျတော့ မယုံကြည်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲလိုက်သလဲ... မင်းရဲ့ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီး မင်းက အမှိုက်ပုံထဲမှာ စားကြွင်းစားကျန်တွေကို လိုက်ရှာနေတဲ့အချိန်တုန်းက လျှပ်စီးပြာနဂါးဂိုဏ်းက အဲဒီ ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေးက မင်းနဲ့ ထပ်တူ ခံစားပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား"

အိပ်မက်ထဲက လူ၏ လှောင်ပြောင်သံမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး! ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ဝိညာဉ်နန်းတော် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ ဝိညာဉ်နန်းတော်ပဲ!"

ဘီဘီတုန်း၏ အနည်းငယ် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော အမူအရာသည် တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ဝတ်ရုံစကို ခါထုတ်ကာ သူမ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို သံသယဝင်ခြင်းမျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးပြီးသွားသည့်နောက်တွင် ၎င်းသည် စိတ်နှလုံးမြေဆီလွှာထဲ၌ ထိုမျှလွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် ညှိုးနွမ်းသွားနိုင်ပါမည်လော။

ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာ မြို့တော်ရှိ အိမ်ရှေ့စံ နန်းတော်အတွင်း၌။

အိမ်ရှေ့စံရွှယ်ချင်းဟယ် သို့မဟုတ် ချန်းရန်ရွှဲသည် ကြောင်တောင်တောင် အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုစွတ်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များကြားတွင် ရိပ်ခနဲ လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်အချို့ ရှိနေပုံရသည်။

"ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

သူမကိုယ်သူမ သတိမထားမိခင်မှာပင် မျက်ရည်များက ပါးပြင်ထက်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ချန်းရန်ရွှဲသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် မိမိ၏ နန်းတော်အတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အလင်းနတ်ဘုရားလည်း မဟုတ်သေးကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ အဆင့် ၅၀ အောက်ရှိသော သာမန် ဝိညာဉ်သမားတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘီဘီတုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ အိပ်မက်ထဲက သူမ၏ အမှတ်တရများမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဆယ်နှစ်ကျော် အချိန်ကာလမှာ လက်တွေ့ဘဝက အမှတ်တရများထက်ပင် ပိုမို ရှည်လျားနေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ထိုနေရာတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သော ထိုလူသား၏ ရုပ်သွင်လည်း ရှိနေသည်။ ၎င်းက အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် လုံးဝမတူဘဲ အခြားဘဝတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဇာတ်သိမ်းက ဝမ်းနည်းစရာနှင့် ရယ်စရာကောင်းခဲ့သော်လည်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရပုံမှာ လက်ရှိအချိန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းခဲ့သည်။

ချန်းရန်ရွှဲသည် လက်ကိုဆန့်ကာ နဖူးကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သော ဓားအရိပ်မှာ စိတ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုပဲ၊ တခြားဘာမှမဟုတ်ဘူး" ဟု ချန်းရန်ရွှဲက မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟဟ... အိပ်မက်တစ်ခု ဟုတ်လား။ တကယ့်ဟာသပဲ!"

အခြားသော အသံတစ်သံက သူမ၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအသံမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံနှင့် ထူးဆန်းစွာ တူညီနေသော်လည်း ပိုမို အေးစက်ကာ မြွေတစ်ကောင်၏ လျှာက နားရွက်အဖျားကို လာရောက် လျက်သွားသကဲ့သို့ စေးကပ်ကပ်ဖြင့် ထူးခြားသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဘယ်သူလဲ?!"

ချန်းရန်ရွှဲသည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက မင်းပဲ၊ မင်းကလည်း ငါပဲလေ"

သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အမှောင်ထုအတိပြီးသော မျက်ဝန်းတစ်စုံ ပေါ်လာပြီး သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်း?!"

ချန်းရန်ရွှဲတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားပြီးမှ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။ "ငါ နားလည်ပြီ..."

"သူ မင်းကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ ‘သွေးကြောဖြတ်ပြီး ချီစွမ်းအင်စီးဆင်းခြင်း’ အတတ်ပညာကို ဘာလို့ စမ်းမကြည့်တာလဲ။ အဲဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးတယ် မဟုတ်လား"

အခြားအသံက မြှူဆွယ်သွေးဆောင်မှု အပြည့်ဖြင့် ထပ်မံ ပြောကြားလာပြန်သည်။

"ငါ မေ့သွားပြီ" ချန်းရန်ရွှဲက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမမေ့ပါဘူး။ မင်းက ကြောက်နေတာပဲ"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအသံက သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မကျေနပ်သည့်ပုံစံဖြင့် အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်သံ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"မင်းက ရင်ဆိုင်ဖို့ အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် အဲဒါကို ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်းရန်ရွှဲ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားကာ သူမ၏ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို ချက်ချင်းပင် အမှောင်ထုအတိ ဆိုးသွားစေခဲ့သည်။ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ချန်းရန်ရွှဲအနေဖြင့် မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်ခဲ့ချေ၊ သို့မဟုတ် သူမ၏ စိတ်ထဲကပင် အထူးတလည် မခုခံခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါက သူမ၏ အခြားတစ်ဖက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိစိတ်ထဲတွင် ဤအရိပ်များ တည်ရှိနေသည်ကို အမြဲတစေ သိရှိထားခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက ချန်းရန်ရွှဲသည် မျက်နှာဖုံးများ မည်သို့တပ်ဆင်ရမည်၊ နာကျင်မှုများကို မည်သို့ ဖုံးကွယ်ရမည်နှင့် အထီးကျန်မှုကို မည်သို့ သက်သာစေရမည်ကို သင်ယူခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤလှည့်စားမှုက တခြားသူများကို ညာနိုင်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုမူ ညာ၍မရချေ။

အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားချက် အားလုံးသည် အမှိုက်များကဲ့သို့ သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ယနေ့အချိန်အထိ တဖြည်းဖြည်းချင်း စုပုံလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်းရန်ရွှဲသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဖဝါးသည် လေညင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းသွားပြီး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါမျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ကြည့်စမ်း... ဒါက ‘သွေးကြောဖြတ်ပြီး ချီစွမ်းအင်စီးဆင်းခြင်း’ အတတ်ပညာပဲ။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

"..."

သူမ၏ စိတ်ထဲက ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ၎င်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည့် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားချက်များ ပါဝင်နေသည်။

"နောက်လာမယ့် အချိန်ကာလတွေမှာတော့ မင်း အရင်နားနေလိုက်ပါ" ဟု အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ချန်းရန်ရွှဲက ရှေ့သို့ လှမ်းမြန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို သွားရှာလိုက်မယ်"

"သခင်လေး... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ဘွဲ့အမည်ရဒိုလော် နှစ်ဦးဖြစ်သော မြွေလှံဒိုလော် နှင့် တောဝက်အစွယ်ဒိုလော် တို့သည် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်းရန်ရွှဲကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

"မရဘူးလား"

ချန်းရန်ရွှဲ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်းရန်ရွှဲသည် ခဲခဲခဲခဲသာ ပြုံးတတ်သူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုဒိုလော်နှစ်ဦးက သူမကို မပြုံးစေချင်တော့ချေ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးနေသော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာမူ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ထိုနှစ်ဦး၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစိမ့်သော အထိအတွေ့တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"လူတစ်ယောက်ကို စုံစမ်းဖို့ ငါ့အတွက် အင်အားစုအားလုံးကို လှုပ်ရှားပေးပါ။ သူ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က ဓားဖြစ်ပြီး သူ့နာမည်က စုချန် တဲ့။ ရုပ်ရည်၊ သိုင်းဝိညာဉ် ဒါမှမဟုတ် နာမည် တူညီတာမျိုး ရှိရင် ငါ့ဆီ ချက်ချင်း သတင်းပို့ပါ"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ချန်းရန်ရွှဲသည် စားပွဲပေါ်မှ ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ကောက်ယူကာ ထိုနှစ်ဦးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ စနိတ်စပီးယားဒိုလော်က လက်ဆန့်ယူလိုက်ရင်း အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... မလုပ်နိုင်ဘူးလား" ထိုသူ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို သတိပြုမိသဖြင့် ချန်းရန်ရွှဲက မေးလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ သြဇာသက်ရောက်မှုသည် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီး ဝိညာဉ်သမား အားလုံးသည်လည်း အမျိုးမျိုးသော ဂိုဏ်းခွဲများတွင် မှတ်ပုံတင်ထားကြသဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် မခက်ခဲသင့်ချေ။

"ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဘက်ကကျတော့..."

"ဟက်... ဝိညာဉ်နန်းတော်က ဘယ်တုန်းကတည်းက သူမ စကားအတိုင်း ဖြစ်သွားလို့လဲ။ ငါ့မှာ သူမနဲ့ ရှင်းစရာ စာရင်းတွေ ရှိသေးတယ်"

သူတို့ရှေ့မှ သခင်လေးသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောရဲတော့ချေ။

ကောင်းကင်ဒို အင်ပါယာ၏ အနောက်တောင်ဘက် ဒေသရှိ ဝေးလံခေါင်သီသော ရွာငယ်လေးတစ်ရွာတွင် စုချန်သည်လည်း ပုံတူကူးခြင်းစနစ် ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဘီဘီတုန်းနှင့် ချန်းရန်ရွှဲကဲ့သို့သော လူများသည် အတုယူဖန်တီးထားသော ကမ္ဘာမှ အမှတ်တရ အချို့ကို အနည်းနဲ့အများ ရရှိသွားခဲ့ကြသည်ကို သူ ယခုထိ မသိသေးချေ။ ချန်းရန်ရွှဲ၏ စိတ်နှလုံးထဲက အမှောင်ဘက်ခြမ်းသည်ပင် ဤအကြောင်းကြောင့် နိုးထလာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။