အခန်း (၃၆) - သူ၏နေ့စဉ်မှတ်တမ်း

စုချန်၏ အခန်းထဲတွင် စာအုပ်များစွာ ရှိသော်လည်း ထိုစာအုပ်အားလုံးကို ချန်ရန်ရွှဲ ဖတ်ရှုပြီးသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ ပို၍အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာအချို့ကိုမူ အကြိမ်ကြိမ်ပင် အထပ်ထပ်အခါခါ ဖတ်ရှုလေ့လာခဲ့သည်။

"ဟူး... တစ်လတောင် ရှိသွားပြီပဲ၊ ဆရာ ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲမသိဘူး"

ယခုအချိန်တွင်မူ စာဆက်ဖတ်ရန် စိတ်ပါဝင်စားမှု အလျဉ်းမရှိတော့ချေ။ စာပွဲပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ခေတ္တမျှ မှောက်နေပြီးနောက် ချန်ရန်ရွှဲသည် ထိုင်ရာမှထကာ အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်နေမိသည်။ စာအုပ်စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို ဟိုလှန်သည်လှန်လုပ်ရင်း ရှုပ်ပွနေသော လက်ရေးမူအချို့ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်နားတွင်ရပ်ကာ ပြင်ပရှုခင်းများကို ငေးမောနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျယ်ဝန်းသော ကုလားထိုင်ဆီသို့ ပြန်လာကာ ပျင်းရိ ပျော့ခွေစွာ မှီထိုင်လိုက်ရင်း သံစဉ်တစ်ခုလို လှပလွန်းသော ခါးအလှကွေးလေး ပေါ်လွင်သွားသည်အထိ ပျင်းကြောဆန့်လိုက်သည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤလောကုတ္တရာအလှတရားကို မည်သူမျှ မြင်တွေ့ခွင့်မရခဲ့ခြင်းပင်။

သူမသည် ဤနေရာတွင် အမြဲလိုလို နေထိုင်တတ်သော်လည်း စာရေးစားပွဲ၏ နောက်ကွယ်က နယ်မြေသည် သူမအတွက် အမြဲတမ်း တားမြစ်ချက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာကား စုချန်၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့မှီချလိုက်စဉ် ချန်ရန်ရွှဲသည် စာရေးစားပွဲ၏ အောက်ခြေရှိ သော့ခတ်ထားသော အံဆွဲတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် စူးစမ်းလိုစိတ်များ တားမနိုင်ဆီးမရ ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်မိသည်။

အံဆွဲတွင် သော့ခတ်ထားသော်လည်း ဤအရာသည် ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တစ်ဦးအတွက်တော့ အတားအဆီး မဖြစ်နိုင်သည်မှာ အထင်အရှားပင်။ သူမသည် သော့ကို ဖျက်ဆီးရန် မကြိုးစားဘဲ သော့အိမ်၏ တကုပ်ကိုသာ အသာအယာ ဖြုတ်လိုက်သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် မူလအတိုင်း ပြန်တပ်ရန် လွယ်ကူလှသည်။

အံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မှတ်စုစာအုပ်အဆင့်ဆင့်က မျက်စိထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

"ဒါ... ဒါက ဖြစ်နိုင်မလား..."

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လက်သွားသည်။ ချန်ရန်ရွှဲ၏ အသက်ရှူသံများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာပြီး ထူးခြားသော ရင်ခုန်သံကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှန်လိုက်ရာ လက်ရေးလက်သားမှာ ကလေးတစ်ယောက် ရေးထားသကဲ့သို့ အလွန်ပင် နုနယ်လှသည်။

{၂၆၁၁ ခုနှစ်၊ ၂ လပိုင်း၊ ၅ ရက်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားအဖေက ပြောတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးသမိခင်ဖခင်ဟာ ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ အရှင်သခင် ချန်ရွှန်ကျဲရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတာတဲ့။ ဖခင်အတွက် ကလဲ့စားချေနိုင်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံရမယ်။}

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဤအရာသည် သူမ၏ဆရာ စုချန်၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း အစစ်အမှန် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ပထမဆုံးစာမျက်နှာရှိ အကြောင်းအရာများက သူမကို အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို အသာဖိကာ ဆက်လက်၍ လှန်လှောဖတ်ရှုမိသည်။

{၂၆၁၁ ခုနှစ်၊ ၂ လပိုင်း၊ ၆ ရက်။

ကျွန်တော် ဘာလို့ ဘာမှ နားမလည်ရတာလဲ။ ဓားသိုင်းပညာကို သင်ယူရတာ တကယ်ပဲ ခက်ခဲလွန်းတယ်။}

{၂၆၁၁ ခုနှစ်၊ ၄ လပိုင်း၊ ၁၁ ရက်။

မွေးစားအဖေက ပြောတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားသိုင်းပါရမီက အလွန်ပဲ ညံ့ဖျင်းတယ်တဲ့။ ရပါတယ်၊ ပါရမီညံ့ရင်တောင် ကျွန်တော် ပိုပြီးတော့ပဲ လေ့ကျင့်ရုံပေါ့။}

{၂၆၁၄ ခုနှစ်၊ ၃ လပိုင်း၊ ၆ ရက်။

မနက်ဖြန်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနား ကျင်းပမယ့်နေ့ ဖြစ်တယ်။ မွေးစားအဖေကတော့ ကျွန်တော်ဟာ 'မယိမ်းမယိုင်သောဓား' ကို ဆက်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေမလဲမသိဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖခင်နဲ့ မွေးစားဖခင်တို့လို အစွမ်းထက်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဓားကို ဘယ်တော့မှ အရှက်အကွဲမခံဘူး။}

{၂၆၁၄ ခုနှစ်၊ ၃ လပိုင်း၊ ၇ ရက်။

ကံကြမ္မာက လူတွေကို အမြဲတမ်း နောက်ပြောင်တတ်တာပဲ။ သူတို့တွေ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ထဲကနေ လှောင်ရယ်နေကြမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။}

ချန်ရန်ရွှဲသည် စုချန်၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မှတ်စုစာအုပ်ကို လက်တွင်ကိုင်ထားရင်း စာမျက်နှာတစ်ခုချင်းစီကို တိတ်ဆိတ်စွာ လှန်လှောဖတ်ရှုနေမိသည်။ သူမသည် ထိုကျင့်စဉ်ကျမ်းစာများကို လေ့လာစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို၍ အာရုံစိုက် စိတ်ဝင်စားနေသည်။

စုချန်၏ နုနယ်သော ကလေးဘဝ၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်၊ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သော လူငယ်ဘဝနှင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော လူလားမြောက်စ အရွယ်တို့သည် ချန်ရန်ရွှဲ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လွင်လာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် စုချန်၏ ပုံရိပ်နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း ဝမ်းသာဝမ်းနည်း ဖြစ်ရပ်များတွင် အတူတကွ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမိသည်။

ဆက်လက်ဖတ်ရှုရင်းဖြင့် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ် ကုန်သွားသောအခါ နောက်ထပ်တစ်အုပ်ကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းထဲက ကလောင်ချက်များသည် ကလေးကလား လက်ရေးမှသည် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော လက်ရေးလက်သားအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် နေ့ရက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်တိုင်အောင်ပင်။

{၂၆၂၆ ခုနှစ်၊ ၁၀ လပိုင်း၊ ၇ ရက်။

ကံကြမ္မာရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုပါပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်လေးက ချန်ရွှန်ကျဲရဲ့ သမီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် သူမကို မမုန်းပါဘူး၊ အဲဒီအစား သနားမိပါတယ်။ ကလေးတစ်ယောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဖခင်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သိတာပေါ့။}

ချန်ရန်ရွှဲ၏ မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သွားပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စုချန်၏ ပုံရိပ်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ထင်ရှားသလိုလိုနှင့် ဝေဝါးနေသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထင်ရှားသည်ဟု ဆိုရခြင်းမှာ သူတို့သည် နေ့တိုင်း ဆုံတွေ့နေကြရပြီး သူသည် သူမအတွက် ဆရာတစ်ဦးလည်းဖြစ်၊ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ကာ သူမ အနီးစပ်ဆုံးဟု ခံစားရသောသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ဤဆရာသည် အရာရာကို တတ်စွမ်းနိုင်လွန်းပြီး မျှော်လင့်မထားသည်များကို လုပ်ဆောင်တတ်ကာ မတွေးဆနိုင်သော အံ့ဖွယ်များကို အမြဲ ဖန်တီးပေးနိုင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာလည်း ခန့်မှန်းရခက်လှသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆရာသည် လက်လှမ်းမီသလိုလိုနှင့် လှမ်းမမီနိုင်သလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

ယနေ့တွင်မူ စုချန်၌လည်း ပူပန်သောကများ၊ စိတ်ဓာတ်ကျစရာများနှင့် ဆုံးရှုံးမှု၊ ပျော်ရွှင်မှုများ ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ စုချန်သည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် အရာရာကို တတ်စွမ်းနိုင်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးထက် လူသားတစ်ယောက်နှင့် ပို၍ တူညီသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ချန်ရန်ရွှဲသည် ဆက်လက်၍ ဖတ်ရှုနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ စိတ်အခြေအနေသည် ရုတ်တရက် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ရပ်တစ်ခုထဲသို့ ခြေချမိလိုက်သကဲ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ လွင့်မြောသွားပြီး ကိုယ်အလေးချိန်မဲ့သွားသည့် ခံစားချက်က ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ရသည်...

"ချန်ရွှန်ကျဲ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေတယ်၊ ထန်ဟောက်ရဲ့ လက်ချက် မဖြစ်နိုင်တာကတော့ အသေအချာပဲ..."

"ချန်ရွှန်ကျဲ မသေဆုံးခင် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့သူက ဘီဘီတုန်း ဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှ ဘီဘီတုန်းက ချန်ရွှန်ကျဲ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ကြေညာခဲ့တာ..."

"ဘီဘီတုန်းဟာ တစ်ချိန်က သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်ရဲ့ နယ်ပယ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားလို့ လူသိများခဲ့တယ်။ သူမဟာ နတ်ဘုရားအဆင့် ဆက်ခံခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ခံယူနေတာ ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ အလွန်များပြားပြီး အစွမ်းထက်ပြီး သွေးဆာနေတဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်..."

"ချန်ရွှန်ကျဲကို ဘီဘီတုန်းက အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်လိုက်တာဆိုတာ ကျွန်တော် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာနေပြီ... ဒီကလေးမလေးဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးရိုးကနေ မွေးဖွားလာခဲ့ပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ သနားစရာကောင်းတဲ့ ဘဝမျိုး ရှိနေရတာပဲ..."

ဖတ်

နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်သည် သူမ၏လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ကျသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ချန်ရန်ရွှဲသည် ဘာကိုမျှ သတိမပြုမိတော့ဘဲ သူမ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲတွင်သာ နစ်မျောနေမိတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူမသည် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်နေမိသော်လည်း နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်ဝန်းများကလည်း အကြည့်မရှိတော့ချေ။

ချန်ရန်ရွှဲသည် လူနုံလူအတစ်ယောက် မဟုတ်ပါချေ။ သူမသည် ယခင်က ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဘီဘီတုန်းက သူမအပေါ် ရန်လိုသကဲ့သို့ အေးစက်စွာ ဆက်ဆံခဲ့မှုများ၊ ချန်ရွှန်ကျဲအပေါ် ထားရှိသော နက်ရှိုင်းလှသည့် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ... မည်မျှပင် ဖုံးကွယ်ထားရန် ကြိုးစားပါစေ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် တည်ရှိခဲ့သော ရန်ငြိုးရန်စများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ စုချန်၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်များနှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ဆက်ခံခြင်းဆိုင်ရာ သဲလွန်စများကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအကြောင်းအရာများသည် အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း ချန်ရန်ရွှဲ သေချာသလောက် ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ခေါင်းနားပန်းကြီးစွာ မူးဝေသွားပြီး ခြေလက်များ တောင့်တင်းကာ အေးစက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဘီဘီတုန်းထံ သွားရောက်ကာ ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်ခဲ့ရသနည်းဟု ရင်ဆိုင်မေးမြန်းချင်သော်လည်း မဝံ့ရဲခဲ့ချေ။ အမှန်တရားကို ချက်ချင်း ရင်မဆိုင်နိုင်ရုံမျှမက၊ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ စုချန်က နေ့စဉ်မှတ်တမ်းထဲတွင် သူမအား ယခုအချိန်၌ ဤအကြောင်းကို မသိစေချင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်များ ပြီးနောက်တွင် ဤကမ္ဘာပေါ်၌ ယုံကြည်ထိုက်သူဟူ၍ ကျန်ရှိနေသေးလျှင် ထိုသူမှာ စုချန်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချန်ရန်ရွှဲ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သွေးကြောမျှင်များ ထင်ဟပ်လာပြီး မှိန်ဖျော့သော အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးသွားစေသည်။ ၎င်းကား သူမ၏ ကြီးပြင်းလာမှု ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်ရိုင်းများဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော အခြေအနေတွင် ပိုမို၍ အမြစ်တွယ် ရှင်သန်လာမည့် အရိပ်အယောင်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် အခြားပုံရိပ်တစ်ခုက သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ စုချန်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ နဖူးပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး နူးညံ့သောအကြည့်ဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်ရန်ရွှဲသည် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ရာ သူမ၏ ရွှေရောင်ဆံနွယ်များက ဝန်းရံလျက် ဝဲကျလာသည်။ သူမသည် အားအင်ချိနဲ့စွာဖြင့် လက်ဖဝါးဖြင့် ပါးပြင်ကို အသာအုပ်ထားမိသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်လလုံးလုံးတွင် သူမသည် ယခုအချိန်လောက် စုချန်၏ တည်ရှိမှုကို တောင့်တခဲ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

...

"အဖိုး... ကျွန်မအဖေ သေဆုံးရတဲ့ အစစ်အမှန်အကြောင်းရင်းကို အဖိုးသိလား"

ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူမသည် မကြားတကြား အသံလေးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရက်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝိညာဉ်အကြီးအကဲခန်းမထဲတွင် ချန်ရန်ရွှဲသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ချန်တောက်လျိူ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ချန်တောက်လျိူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သူမ၏ ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားဟန် ထင်ဟပ်သွားပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပုံရသည်။

ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် သူက တိုးညင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည် -

"သူက ထန်ဟောက်ရဲ့ ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ပေးတာကို ခံရပြီး မကယ်တင်နိုင်တော့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အာ... သမီး ဖခင်ကို ပြန်ပြီး သတိရနေတာလား"

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မြေးမလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လျက် နှစ်သိမ့်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ချန်ရန်ရွှဲသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကမ်းမှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေလျက်ကပင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် -

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မ သူ့ကို နည်းနည်း သတိရမိလို့ပါ"

ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ချန်တောက်လျိူ၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပြန်သည် -

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘာလို့ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး အဖေအတွက် ကလဲ့စားမချေရတာလဲ"

"ဒါက ငါနဲ့ ထန်ချန်ကြားက သဘောတူညီချက်တစ်ခု ပါဝင်နေလို့ပါ..."

ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ချန်တောက်လျိူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူသည် ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သော ထန်ချန်ကို အနိုင်မယူနိုင်သေးသရွေ့ ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ မည်သူမျှ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၏ နယ်မြေထဲသို့ ခြေချလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။