အခန်း (၂၇) - စစ်ဗျူဟာတွေ ငါ့ဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ?
ထိုစဉ်မှာပင် ချန်ရန်ရွှဲသည် ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားပြီး စုချန်ကို မော့ကြည့်ကာ “ဆရာ... ကျွန်မ တကယ် မလုပ်တတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“မလုပ်တတ်ရင်လည်း အခုသင်ပေါ့၊ ဝိညာဉ်ကွင်းက နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ်လောက်အထိ တည်ရှိနေနိုင်သေးတယ်”
စုချန်သည် မိမိ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ ချန်ရန်ရွှဲတစ်ယောက် ယနေ့ ဘာဖြစ်လို့ သည်လို ဂျစ်ကန်ကန် နိုင်နေမှန်း သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။
“ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူး”
မိန်းကလေးငယ်၏ ရှည်လျားပြီး နုနယ်သော မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ သူ့ကို ခေါင်းမာစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“...”
ချန်ရန်ရွှဲသည် ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်၏။
စုချန်သည် မြေအောက်လှောင်အိမ်၏ အဝင်ဝရှိ လှေကားထစ်များဆီသို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းလိုက်ရင်း “ကောင်းပြီလေ... မင်းကို ကူညီဖို့ လင်ယွမ်ဒိုလော်ကို သွားရှာပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အခြားလူတွေကို မယုံဘူး”
“မင်းအဘိုးကရော သူ့ကို မယုံလို့လား”
“ဒါဆိုရင်လည်း မင်း ဒီနေရာမှာပဲ နေပြီး အချိန်ဖြုန်းနေလိုက်တော့”
စုချန်သည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုစဉ် နောက်ကျောဘက်မှ လေပြင်းတစ်ချက် ဝှေ့တိုက်လာ၏။ စုချန်သည် ပင်ကိုယ်အသိဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ ခေါင်းကို အသာစောင်း၍ လွတ်အောင် ရှောင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဖုန်း...
လက်ဝါးခန့်ရှိသော သစ်သားသေတ္တာငယ်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ကျောက်နံရံကို ထိမှန်ကာ အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားပြီး အတွင်းရှိ ငွေအပ်အနည်းငယ်မှာလည်း ထက်ပိုင်းကျိုးသွားခဲ့သည်။
“တောက်...”
စုချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ အခြေအနေက သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ထွက်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ ယခုအခါ ချန်ရန်ရွှဲ၏ သူ့အပေါ်ထားသော ရိုသေလေးစားမှုများမှာ လျော့နည်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း ထဲမှ အခြား ငွေအပ်သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ နောက်ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လေသံကို လျှော့ကာ သူမကို အကျိုးအကြောင်းပြ၍ ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ “ရှောင်ရွှဲ... မင်း ဒီလောက် စိတ်မမြန်သင့်—”
ဖုန်း...
“တစ်ယောက်ချင်းစီ... ဒါက—!”
သူ့ရှေ့တွင် အခြားသစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စုချန် နှုတ်ဆိတ်သွားရသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး တင်းမာစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ချန်ရန်ရွှဲ... မင်း အတင့်ရဲလွန်းလှချေကော။”
ချန်ရန်ရွှဲသည် မူလနေရာမှာပင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ အနည်းငယ် ရဲနေသည်မှလွဲ၍ ယခင်ကထက် ထူးခြားမသွားပေ။
စုချန်၏ မျက်ခုံးများမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ နှစ်ကြိမ်မျှ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။
“မင်း အဆင့်မတက်ချင်လည်း မတက်နဲ့တော့” သူသည် လှည့်ထွက်ကာ လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်သွားတော့သည်။ “မင်း သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်ဦး။ အပေါ်ကို တက်လာပြီး ငွေအပ်တွေ ယူဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါကျရင် ငါ့ကို လာရှာလိုက်”
...
အချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
စုချန်သည် မြေအောက်လှောင်အိမ်၏ အဝင်ဝရှိ ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သံတံခါးကို မှီရင်း အတွေးကမ္ဘာထဲသို့ နစ်မြောနေမိသည်။ ကမ္ဘာ့အစစ်အမှန်တွင်သာ ချန်ရန်ရွှဲကို လိုက်ရမည်ဆိုပါက သူ လိုလိုလားလား ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း သည် အတုယူဖန်တီးမှု ထဲတွင်မူ နောက်ဆုံးရလဒ်က ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အနာဂတ်တွင် ရန်သူများ ဖြစ်လာကြရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
ထို့ပြင် သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို တစ်ချိန်လုံး အသုံးချနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အစီအစဉ်၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်း၊ အရေးကြီးဆုံး လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်၏။ ချန်တောက်လျိူ၊ ဘီဘီတုန်း နှင့် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ အကြီးအကဲများအားလုံးသည် သည်အနာဂတ် ကောင်းကင်တမန်နတ်ဘုရားကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် လိုအပ်ကြသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် ငရဲသို့ သွားရပေလိမ့်မည်။
စုချန်သည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းထဲမှ အခြား ငွေအပ်သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လက်ချောင်းများကြားတွင် ပွတ်သပ်နေမိသည်။ သူသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ အာရုံမရှိဘဲ ငေးကြည့်နေမိ၏။
ပုံတူကူးခြင်း ထဲက ဘဝသည် အစစ်အမှန်ကမ္ဘာနှင့် ဘာမှ မခြားနားပေ။ ဒါက ဂိမ်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အခြားသော အစစ်အမှန်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းနားလည်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ချန်ရန်ရွှဲ၊ ချန်ရှင်း၊ ကျူဒိုလော် တို့သည် NPC များ မဟုတ်ကြဘဲ အသက်ရှူနေကြသည့် လူသားစစ်စစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဘာတစ်ခုမှ အတုအယောင် မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ အပြန်အလှန် ပေးဆပ်ခဲ့ကြသည့် သံယောဇဉ် ခံစားချက်များသည် အစစ်အမှန်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူသာ ထိုအရာထဲတွင် အလွန်အကျွံ နစ်မြောသွားပါက အချိန်တန်သည့်အခါ နှလုံးသားကို ရက်စက်နိုင်ပါဦးမည်လော။
နှလုံးသားရေးရာကိစ္စရပ်များသည် ဘယ်သောအခါမှ သည်မျှ မရိုးရှင်းခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် လိုအပ်သည့်အချိန်တိုင်း ချန်ရန်ရွှဲနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုကို အမြဲတစေ ထိန်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သည် ပုံတူကူးခြင်း ရဲ့ ခက်ခဲမှုက ဝိညာဉ်နန်းတော်ကြောင့်တင် မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း စုချန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
“ငါ တကယ် ရူးနေပြီပဲ။ သူမဘာသာ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူခိုင်းလိုက်ရင် ပြီးနေတာကို... ငါက ဘာလို့ ဝင်ပါမိပါလိမ့်”
နာရီဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း မြေအောက်လှောင်အိမ်ထဲမှ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ ရှိမလာသေးပေ။ နောက်ထပ် နာရီဝက် ကြာလျှင်မူ ထိုရှားပါးလှသော ဝိညာဉ်ကွင်းသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
အခုအချိန်မှာ ချန်တောက်လျိူကို သွားရှာဖို့က လုံးဝ အချိန်ကောင်း မဟုတ်ပေ။ သည်အခြေအနေက တကယ့်ကို ရှင်းပြရခက်လှသည်။ အကယ်၍ ထိုအဖိုးကြီးက နားလည်မှုလွဲပြီး ဒေါသထွက်ကာ ချန်ရန်ရွှဲရဲ့ ပညာသင်ကြားခွင့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လျှင် ဘာလုပ်မည်နည်း။ ဒါက မူလအစီအစဉ်ကို ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသွားစေမည်မှာ အမှန်ပင်။
...
နောက်ဆုံး နာရီဝက်သာ ကျန်ရှိတော့သည့်တိုင်အောင် မြေအောက်လှောင်အိမ်သည် ယခင်အတိုင်း ဆိတ်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“တောက်... ဒါက လူရိုးကို ဗိုလ်ကျနေတာပဲ မဟုတ်လား။”
စုချန်သည် ဒေါသတကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ငါ့ကို ‘လှေနံဓားထစ်’ ကစားကွက် လာသုံးနေတာပေါ့လေ။ တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား။ ဥပဒေဆိုတွေ မရှိတော့ဘူးလား။
ချန်ရန်ရွှဲကတော့ နောက်ဆုတ်မယ့်လမ်း မချန်ဘဲ အကြံကုန် ဂလန်စားချက် လုပ်နိုင်သော်လည်း စုချန်ကမူ သည်အတိုင်း ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ သူမကို အခြေခံအချက်အလက်အားလုံးကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးပြီး အကောင်းဆုံး အခြေအနေဖြင့် နတ်ဘုရားအဆင့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို ရင်ဆိုင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မှသာ ဝိညာဉ်လက်နက်နှစ်ခုပိုင်ရှင် ဖြစ်သော ဘီဘီတုန်းကို အနိုင်ယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိပေလိမ့်မည်။
...
“မင်းက တကယ့်ကို ဘီဘီတုန်းရဲ့ သမီးပီသပါပေတယ်၊ အတွေးအခေါ်တွေ ပုံမှန်မဟုတ်တာချင်းကတော့ အတူတူပဲ”
မှောင်မည်းနေသော မြေအောက်လှောင်အိမ်ထဲတွင် စုချန်၏ လှောင်ပြောင်သရော်သံက ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ချန်ရန်ရွှဲသည် သူပြောသမျှကို ဘာမှ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်တောင့်တင်းနေသော တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ တောက်ပမှုသည် မှောင်မည်းနေသော မြေအောက်လှောင်အိမ်ကိုပင် လင်းထိန်သွားစေသယောင် ထင်ရသည်။
စုချန်ပင်လျှင် ခဏမျှ မိန်းမောသွားရ၏။
“ဆရာ... ကျွန်မက အရည်အချင်း မရှိလို့ပါ၊ တကယ် မလုပ်တတ်ဘူး”
...
မင်းရဲ့ ခေါင်းမာမှုကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ စုချန်သည် လုံးဝကို လက်မှိုင်ချလိုက်ရတော့သည်။
“မင်း သွားပြင်ဆင်တော့”
သည်စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ရန်ရွှဲ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သန့်ရှင်းသော အလင်းသားရဲ ၏ အလောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချက်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ရှက်သွေးဖြန်းလာပြန်သည်။ သူမသည် စုချန်ကို ကျောပေးလိုက်ပြီးနောက် ဂျာကင်အင်္ကျီ၏ ကြယ်သီးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြုတ်လိုက်ရာ အနုစိတ်ချုပ်လုပ်ထားသော ဝတ်စုံသည် ဘေးဘက်သို့ လျောကျသွားခဲ့သည်။
လှပနုနယ်သော လက်မောင်းလေးများသည် လည်ပင်းဆီသို့ ပွတ်သပ်သွားပြီး ရွှေရောင်ဆံနွယ်ဖျားလေးများက ဖယောင်းတိုင်အလင်းအောက်တွင် လှိုင်းထသကဲ့သို့ အသာအယာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမ၏ သွယ်လျသော ညှပ်ရိုးနှင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ပုခုံးသားများက တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
မှောင်မည်းနေသော မြေအောက်လှောင်အိမ်ထဲတွင်ပင် သူမ၏ ချောမွေ့သော အသားအရေမှာ တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းရောင်ကဲ့သို့ အရောင်အဝါ လင်းလက်နေသယောင် ရှိသည်။ အင်္ကျီ လျောကျသွားသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ဖြူစင်သော ကျောက်စိမ်းရောင် ကျောပြင်နှင့် သွယ်လျသော ခါးလွှာလေးတို့သည် အတော်ဆုံး ပန်းပုဆရာပင်လျှင် လိုက်တုရန် ခက်ခဲမည့် ပြည့်စုံလှပသော အကွေးအကောက်ကို ဖော်ဆောင်နေသည်။
ချန်ရန်ရွှဲသည် ခေါင်းကို အသာစောင်းကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဟင်္သာကိုးကဲ့သို့ ရှည်လျားသော လည်ပင်းတိုင်လေးက လှပသော အကွေးအဆန့်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ သူမ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မိမိနောက်ကွယ်ရှိ စုချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပါးပြင်ပေါ်က ရှက်သွေးများမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
သူသည် မည်သည့်အချိန်က ရှာလိုက်သည်မသိသော အနက်ရောင် အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် ခေါင်းကို စည်းနှောင်ကာ မျက်လုံးများကို သေသေချာချာ ဖုံးအုပ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ လွှတ်ခနဲ မေးလိုက်မိသည်။ “မျက်လုံးတွေကို သည်လိုကြီး ဖုံးထားပြီးတော့ သမီးကို အပ် ဘယ်လိုစိုက်မှာလဲ”
“ရတယ်” စုချန်၏ လေသံက မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု အရည်အချင်းကို အထင်မသေးစမ်းပါနဲ့။”
“ဖူး...” ချန်ရန်ရွှဲသည် ခိုး၍ ရယ်မောလိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း လျှို့ဝှက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ စောစောက တည်ငြိမ်ယောင် ဆောင်နေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အမျှင်မပြတ် ထိတ်လန့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ ခံစားချက်များသည် သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဒါက နောက်ပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူရန်အတွက် အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ကြစဉ် စုချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဗဟိုချက်မှ မှိန်ဖျော့သော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား သည် ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မပြည့်စုံသေးသော ဓားနယ်ပယ် နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ့ရှေ့ရှိ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်ကို ပုံဖော်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
စုချန်သည် သစ်သားသေတ္တာထဲသို့ လက်လှမ်းကာ ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူပြီး လက်ဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းများသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးဝင်ကာ သူ့ရှေ့တွင် ခံစားသိရှိနေရသော ခန္ဓာကိုယ်ပုံရိပ်၏ ခါးလွှာဆီသို့ စမ်းသပ်လိုက်သည်။
မျက်လုံးကို အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ခြင်းက တကယ့်ကို လိမ္မာပါးနပ်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် သည်လို အာရုံခံစားမှုစနစ်က သူ့စိတ်ထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်အကြမ်းကိုသာ ဖော်ပြပေးနိုင်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုမူ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် အပြန်အလှန် အလျှော့အတင်းအနေဖြင့် မိမိ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ထိတွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသတ်မှတ်ထားသော သွေးကြောပိတ်အမှတ်နေရာများကို တိကျစွာ ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် လှုံ့ဆော်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။