အခန်း (၂၃) - ပြောင်းလဲမှုများ

စုချန်၏ ဖြစ်ရပ်တွင်မူ၊ သူသည် တိမ်တိုက်နဂါးပတ် ကြေးချိုကြံ့၏ ဝိညာဉ်ကွင်းကို မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ သိမ်မွေ့သော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် ဖြစ်စဉ်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ချန်းရန်ရွှဲ၏ အံ့အားသင့်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် စုချန်၏ ဗလာကျင်းနေသော ရင်ဘတ်အထက်ပိုင်း၌ ဓားဒဏ်ရာများနှင့် ဆင်တူသည့် ဖျော့တော့သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ထိုဓားဒဏ်ရာ အရိပ်များသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာများမဟုတ်ပုံရပြီး သွေးစွန်းခြင်းလည်း မရှိဘဲ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေသည်။

ဓားဒဏ်ရာအရိပ်များ၏ အရေအတွက်မှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သေးငယ်သော ဓားချီစွမ်းအင် များ စတင်ဖြာထွက်လာတော့သည်။ ထိုမတည်ငြိမ်သော ဓားချီစွမ်းအင်များသည် မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရသည့် ခေါင်းပြတ်ယင်ကောင်များကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့လွင့်သွားကြသော်လည်း စုချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သုံးပေထက် ပိုမိုဝေးကွာသောနေရာသို့ ဘယ်သောအခါမျှ ပျံသန်းမသွားချေ။ ၎င်းတို့သည် မည်သည့် ပုံသေစည်းကမ်းမျှမရှိဘဲ ပုံမှန်မဟုတ်စွာ ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေကြသည်။

သို့သော် အချိန်ကုန်လွန်လာပြီး မိနစ်သုံးဆယ်ကျော် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ထိုကွဲကြေနေသော ဓားဓာတ်များသည် စုစည်းလာခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သေးငယ်သည့် ဓားချီစွမ်းအင်များသည် သုံးလက်မခန့် ရှည်လျားပြီး လင်းထိန်နေသော ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် မီနီဓားငယ် ဆယ်စင်းကျော်အဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းသွားကာ စုချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းကို လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေကြသဖြင့် အလွန်တရာ အနုပညာဆန်လှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သည်မြင်ကွင်းကြောင့် ချန်းရန်ရွှဲမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ဦး ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူသည့်အခါ ဝိညာဉ်ကွင်းအတွင်းရှိ စွမ်းအင်များသည် သူတို့၏ ခံနိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေပါက စွမ်းအင်များ ယိုစိမ့်မှုကြောင့် ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်အမျိုးမျိုး အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ စုချန်သည် ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းကို မတ်မတ်နှင့် တည်ငြိမ်စွာ ထားရှိလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မည်သည့် ရုန်းကန်ရသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိချေ။ သူသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို အားစိုက်ထုတ်ရန်မလိုဘဲ ထိန်းချုပ်နိုင်နေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ထို့ပြင် ပေါ်ပေါက်လာသော ပြောင်းလဲမှုများမှာလည်း စုချန်၏ သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် သိသိသာသာ သက်ဆိုင်နေပြီး ထိုဓားချီစွမ်းအင်များသည် သာမန် စွမ်းအင်ယိုစိမ့်မှုမျိုး မဟုတ်ချေ။

ချန်းရန်ရွှဲ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

'သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထခြင်းလား...'

သို့သော် သူမသည် မိမိ၏ အတွေးကို ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါယမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်ပြန်သည်။

'မဟုတ်ဘူး... ဒါက သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ ဒုတိယအကြိမ် နိုးထခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘူး...'

သူမသည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများထဲတွင် ထူးခြားသော သိုင်းဝိညာဉ်အချို့၏ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်နိုးထခြင်းအကြောင်း မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ဖူးပြီး ၎င်းတို့၏ ဖြစ်တည်မှုပုံစံများမှာ ယခုကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသည်မဟုတ်ပေ။

'တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ...'

သို့သော် သူမ အနည်းငယ် ပူပန်မိသည်ဆိုသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။ စုချန်၏ ယခင်စကားများနှင့် လှုပ်ရှားမှုများအရ ယခုတစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်ကွင်းစုပ်ယူခြင်းသည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားကြောင်း ထင်ရှားသည်။ မိမိဆရာ၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် စွမ်းရည်များအရ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူခြင်းသည် မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ ရှိလာနိုင်စရာ မလိုချေ။

ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် ကုန်လွန်သွားသောအခါ စုချန်၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်စဉ်များသည်လည်း ငြိမ်သက်သွားကာ မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုအသစ်မျှ ထပ်မံပေါ်ပေါက်မလာတော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် နောက်ကွယ်မှ ခြေသံအချို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ဂန္ဓမာ ဒိုလော် ဖြစ်သည့် ယွဲ့ကွမ်းသည် ထိုနှစ်ဦးရှိရာ ကုန်းစောင်းသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်းရန်ရွှဲနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယွဲ့ကွမ်းသည် စုချန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..." ဟု မေးသည်။

"ကျွန်မလည်း သိပ်ပြီး သေချာမသိဘူး၊ ဆရာ တတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူလို့ ပြီးသွားမှပဲ သူ့ကို မေးကြည့်ကြတာပေါ့..." ဟု ချန်းရန်ရွှဲက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ယွဲ့ကွမ်းက နားလည်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်းစုပ်ယူခြင်း၏ အရေးကြီးဆုံးအချိန်တွင် အနှောင့်အယှက်မပေးသင့်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ သူသည် စုချန်ကို ရှာဖွေရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း မြင်သောကြောင့် ချန်းရန်ရွှဲလည်း စကားဆက်မပြောတော့ချေ။

အချိန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။ နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ စုချန်၏ အရိုးအဆစ်များမှာ ရုတ်တရက် တဖြောက်ဖြောက်နှင့် မြည်ဟည်းလာပြီး သိပ်သည်းလှသော အသံငယ်များ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ မကြာမီမှာပင် ရှည်လျားသော သက်ပြင်းချသံတစ်ခုအောက်တွင် နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်းရန်ရွှဲနှင့် ယွဲ့ကွမ်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘေးနားရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများကို ပိတ်လှောင်ရန် အသုံးပြုထားသော ထူးခြားသည့် လှောင်အိမ်ကြီးမှာ တည့်တည့် ဆွဲခြမ်းကွဲသွားသည်ကို သတိထားလိုက်မိကြသည်။ ထို့နောက် ဖျော့တော့သော ဖိအားတစ်ခုသည် ထိုနှစ်ဦးစလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီးနောက် သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သာမန်လူများမဟုတ်ကြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး—

"နယ်ပယ်လား..." ဟု ရေရွတ်လိုက်မိကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စုချန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရရှိသွားပြီဖြစ်သော မိမိ၏ ဓားသိုင်းဝိညာဉ်ကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ခုနက ဖြစ်သွားတာ နယ်ပယ်တစ်ခုလားဟင်..."

ချန်းရန်ရွှဲသည် စုချန်ထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး သူမ၏အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါက အခြေခံ ပုံသဏ္ဍာန်မျှသာ ရှိပါသေးတယ်..."

အမှန်တော့ စုချန်သည် သည်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို ဆွဲချုပ်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်၏ ချို့ယွင်းချက်သာ ဖြစ်သည်။ သည်ခန္ဓာကိုယ်၏ ဓားသိုင်းပါရမီမှာ ညံ့ဖျင်းလှသည်ဆိုသော်လည်း သူ၏ ဇွဲနပဲကြီးမားမှု၊ ထက်မြက်လှသော ဉာဏ်ပညာနှင့် ဘဝနှစ်ခုစာ အတွေ့အကြုံများ ပေါင်းစပ်မှုတို့ကြောင့် သာမန်ထက်ကျော်လွန်သော သဘောတရားများကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့ပြီး အရာရာကို ဆက်စပ်တွေးခေါ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် လုံလောက်သော အာရုံစူးစိုက်မှုဖြင့် ဓားသိုင်းအတတ်ပညာများကို စွန့်လွှတ်ကာ ဓားလမ်းစဉ် တစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် ပညာရှိစွာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အခြေခံ ဓားသိုင်းလှုပ်ရှားမှုများကို ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ဓားလမ်းစဉ်၏ အနှစ်သာရကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်၏ ပြောင်းလဲမှုများနှင့်အတူ သူသည် သည်အတားအဆီးကို နောက်ဆုံးတွင် ကျော်ဖြတ်ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ချန်းရန်ရွှဲနှင့် ယွဲ့ကွမ်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် စုချန်၏ ကိုယ်ပိုင်ပြောင်းလဲမှုများကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် ချန်းရန်ရွှဲသည် ထိုပြောင်းလဲမှုများကို အသိသာဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်။ အတိတ်တုန်းက စုချန်သည် ခိုင်မာသော စိတ်ဆန္ဒနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ တစ်စုံတစ်ရာ လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်ကို သူ၏ အားကောင်းလှသော ယုံကြည်ချက် အရှိန်အဝါက ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် လူများအနေဖြင့် သတိထားမိရန် ခဲယဉ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုအားနည်းချက် ခံစားချက်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မသင့်တော်သော တင်စားမှုဖြင့် ဖော်ပြရလျှင် စုချန်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ပြည့်စုံလာခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ... ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ချောလာသလိုပဲ..."

ချန်းရန်ရွှဲက ငေးမောကာ ပြောလိုက်မိသည်။ ထိုစကား ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိမိကိုယ်မိမိ မိုက်မဲသော စကားကို ပြောမိသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ ချက်ချင်းပင် ရဲခနဲ နီမြန်းသွားကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားရှာသည်။

သူမ၏ ဘေးနားတွင်မူ ယွဲ့ကွမ်းမှာ ဆွံ့အလျက် ရပ်နေမိသည်။ စုချန်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တစ်ချက် တွန့်လိုက်ပြီး ပြန်လည်မတုံ့ပြန်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ အဆင့် ၉၅ အထွတ်အထိပ် ဘွဲ့အမည်ရဒိုလော် တစ်ဦးဖြစ်သည့် ယွဲ့ကွမ်းသည် ချန်းရန်ရွှဲထက် သိုင်းဝိညာဉ်များအကြောင်းကို ပိုမိုနားလည်ထားသူဖြစ်ရာ အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ရိပ်မိသွားပြီး စုချန်၏ ညာဘက်လက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာစု... မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က..." ယွဲ့ကွမ်းက စကားစလိုက်သည်။

စုချန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ် ပြောင်းလဲမှုများကို ဖုံးကွယ်ထား၍မရနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် ဗီဇပြောင်းလဲသွားသော မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပွင့်လင်းစွာ ပြသလိုက်သည်။

"အမှန်ပါပဲ... သိုင်းဝိညာဉ်ဆိုတာ အဆုံးသတ်မှာတော့ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး သင်္ကေတပဲ၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကြားမှာ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ အချိတ်အဆက်အချို့ ရှိနေပုံရတယ်..."

ယခုအချိန်တွင် စုချန်၏ 'ဓားကျိုးသိုင်းဝိညာဉ်' သို့မဟုတ် ၎င်းကို 'ဓားကျိုး' ဟုပင် ခေါ်ဆို၍ မရတော့ချေ။ အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့မည့်ပုံစံ ရှိခဲ့သော ထိုဓားသည် ယခုအခါတွင်မူ ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပေ။ ဓားရိုးတံမှာ ခိုင်ခံ့ထည်ဝါပြီး အစွမ်းထက်လှကာ ဓားသွားမှာ ချောမွေ့ပြောင်လက်လျက် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်သံဓားတစ်လက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အတိတ်ကနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အဆမတန် တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ... ရှင်က တကယ်ပဲ သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ ဒုတိယအကြိမ် နိုးထခြင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာပဲ..."

ချန်းရန်ရွှဲသည် စုချန်၏ အသက်ဝင်လာသော ဓားသိုင်းဝိညာဉ်ကို ကြည့်ရင်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ ဝမ်းသာရခြင်းမှာ မိမိ၏ဆရာသည် အနာဂတ်တွင် မွေးရာပါ ပါရမီညံ့ဖျင်းမှုဒဏ်ကြောင့် ထပ်မံချုပ်တည်းခံရတော့မည် မဟုတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်းနည်းရခြင်းမှာမူ အတိတ်တုန်းက ထိုပါရမီညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို တွေးမိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် ခဏတာအတွင်း အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

"လုံးဝကြီးတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး..."

စုချန်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ နားလည်ရခက်လှသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး—

"ဒါက သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထခြင်းအစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး..." ဟု ဆိုသည်။

"နိုးထခြင်း မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား..."

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ချန်းရန်ရွှဲ သာမက ယွဲ့ကွမ်းပါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် စုချန်က

"အင်း... ငါပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါကို သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ဆည်းလိုက်တာလို့ပဲ သတ်မှတ်ရမယ်..."

သူက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်—

"အာ... ငါ အမြဲတမ်း ပြောခဲ့သလိုပေါ့၊ စိတ်ရှိရင် လမ်းရှိတာပဲ၊ မွေးရာပါ ပါရမီ မပြည့်စုံရင် အဲဒါကို ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ပဲ အစားထိုး ဖြည့်ဆည်းရုံပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား..." ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် စုချန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်နေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းမကြီးတစ်ခုသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ဖြန့်ခင်းလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။