အခန်း (၁၆) - ဘီဘီတုန်း၏ ဒေါသ

ချန်းရန်ရွှဲ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ညှိုးမှိန်သွားသည်ကို မြင်လျှင် စုချန်က လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်၏။

"ဟင်း... ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး လက်ဝင်မယ့်ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း အဲဒီအလုပ်က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိရင် ငြင်းပယ်လိုက်လို့ ရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြောစမ်းပါဦး... မင်းရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အချိန်တွေကို လိုလိုလားလား အလဟဿ အကုန်ခံရလောက်အောင် အဲဒါက ဘယ်လို အလုပ်မျိုးမို့လို့လဲ"

ဒါသည် စမ်းသပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ချန်းရန်ရွှဲထံမှ သူ မည်မျှအထိ ယုံကြည်မှု ရရှိနိုင်မည်ကို သိလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာ တော်ဝင်မိသားစုထဲသို့ လျှို့ဝှက်ဝင်ရောက်ပြီး မင်းသားရွှဲချင်းဟယ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ဧကရာဇ်ပလ္လင်ကို လုယူရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်သည် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ အကြီးအကဲ အားလုံးပင် ဤအကြောင်းကို အပြည့်အဝ သိရှိကြသည် မဟုတ်ချေ။ စုချန်သည် ဆက်၍ မလောဆော်တော့ဘဲ ချန်းရန်ရွှဲ၏ အဖြေကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချန်းရန်ရွှဲက စကားစလာသည်။

"သူမက ကျွန်မကို ကောင်းကင်ဒိုတော်ဝင်မိသားစုထဲ ခိုးဝင်ခိုင်းပြီး မင်းသားရွှဲချင်းဟယ်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ပြီးတော့ ဧကရာဇ်ပလ္လင်ကို လုခိုင်းတာပါ"

"..."

စုချန်၏ မျက်နှာတွင် ဖော်ပြရခက်သော အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သာမန်ကာလျှံကာ လေသံဖြင့်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ရယ်စရာပဲ။ ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ သမီးတော်လေး ရယ်... ဘယ်လို စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ မင်း ဒီလိုအလုပ်ကို လက်ခံလိုက်ရတာလဲ ဆိုတာ ကျွန်မတော်လေး စိတ်ကူးကို ငါ့ကို ပြောပြလို့ ရမလား"

သူ့လေသံသည် ပို၍ အေးစက်သွားကာ—

"ဒီကိစ္စရဲ့ အောင်မြင်နိုင်ခြေက ဘယ်လောက်ရှိလဲ၊ အောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် အချိန်ဘယ်လောက် ပေးရမလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ မင်းကိုယ်မင်း ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတာလား၊ မောက်မာနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လောကကြီးမှာရှိတဲ့ လူတွေအကုန်လုံးကို လူအတွေလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါကို အလုပ်တစ်ခုလို့တောင် သတ်မှတ်လို့ မရဘူး၊ ဒါက လောင်းကစားပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို အမှတ်မထင် ဆွဲယူကာ အပေါ်တွင် ရေးခြစ်လိုက်သည်။

"ကဲ... အတူတူ တွက်ကြည့်ရအောင်။ လက်ရှိမှာ ဧကရာဇ်ရွှဲယဲ့က အားမာန်ပြည့်ဝနေတုန်းပဲ၊ သူ့အောက်မှာ သားလေးယောက် ရှိတယ်။ မင်း ဘယ်လိုနည်းလမ်းပဲ သုံးသုံး အိမ်ရှေ့စံ ရာထူးကို ရအောင်ယူဖို့ အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မက အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ တခြားမင်းသားတွေကို ထောက်ခံတဲ့သူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကိုလည်း မင်း ရင်ဆိုင်ရဦးမှာ။

မင်း ဒီအဆင့်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ကျော်ဖြတ်ပြီးတဲ့အခါမှာ မင်းရဲ့ ခမည်းတော်က နောက်ထပ် အနှစ်သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်လောက် အသက်ရှင်ဦးမယ်ဆိုတာကို မင်း တွေ့ရလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မင်းက သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်တယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ငါးနှစ်ကနေ ဆယ်နှစ်လောက် အချိန် ထပ်ပေးရမှာဖြစ်ပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ သေချာပေါက် ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။

ပလ္လင်ပေါ် ရောက်သွားပြီးရင်လည်း ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့ အုပ်ချုပ်ရဦးမယ်၊ အတိတ်က အမှတ်အသားတွေကို ချေဖျက်ရဦးမယ်၊ အဲဒါက နောက်ထပ် ငါးနှစ်ကနေ ဆယ်နှစ်လောက် အချိန်ကုန်ဦးမယ်။ ဒီအချိန်မှာ မင်းက တခြားသူတွေကို သုံးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကောင်းကင်ဒိုရဲ့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေကို မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ နားလည်တာမို့လို့ပဲ။

အခြေအနေကို မနည်း ထိန်းသိမ်းပြီးတဲ့နောက်မှာ အာဏာကို ဗဟိုပြုပြီး ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အင်ပါယာတွင်း အင်အားစုတွေရဲ့ တွန်းလှန်မှုကို မလွဲမသွေ ပိုပြီး ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ ဒီလို အင်ပါယာဆိုတာ တကယ်တော့ နယ်စားပဒေသရာဇ်တွေရဲ့ အကျိုးစီးပွား စုပေါင်းထားတာသက်သက်ပဲဆိုတာ မင်း တွေ့ရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအဆင့်က ပိုပြီးတော့တောင် အချိန်ပေးရဦးမှာပဲ"

စုချန်က လက်ချောင်းလေးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

"အနှစ်လေးဆယ်... ဒါက အနည်းဆုံး တွက်ချက်ထားတာနော်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ ဘဝတစ်ဝက်က ဒီလိုမျိုးနဲ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ"

ချန်းရန်ရွှဲသည် မိန်းမောတွေဝေသွားသည်။ သူမသည် အသက် ဆယ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးချေ။

"မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်က ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ငါ့မှာသာ မင်းလို ကျင့်စဉ်ပါရမီမျိုး ရှိရင် အိပ်မက်ထဲမှာတင် လောကကြီးကို သိမ်းပိုက်ပြီးပြီ။ ငါ့ကို အနှစ်သုံးဆယ်သာ ပေး... အရာအားလုံးက ငါ့လက်ခုပ်ထဲက ရေပဲ။ အုပ်ချုပ်ရေး နည်းလမ်းတွေက လုံလောက်တာထက်ကို ပိုနေတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို လှည့်ကွက် အသေးအဖွဲတွေကို သုံးနေရဦးမှာလဲ"

စုချန်၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ချန်းရန်ရွှဲသည် ယခုအခါ သူ့ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသိအမှတ်ပြုထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ မကျေနပ်နိုင်ဖြစ်နေဆဲပင်။ မည်သူမဆို ယင်းကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ကြားလျှင် လွန်လွန်းသည်ဟု တွေးမိမည်သာ ဖြစ်သည်။

"မင်း မယုံကြည်ဘဲ နေပိုင်ခွင့် ရှိတယ်၊ နောင်ကျရင် ငါတို့ တွေ့ကြတာပေါ့" ဟု စုချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမ မယုံကြည်သည်ကို မြင်သောကြောင့် စုချန်သည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ အခြားမေးခွန်းတစ်ခုကို ပြောင်းမေးလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်နန်းတော်သခင်မနဲ့ မင်းရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ"

ထိုမေးခွန်းကြောင့် ချန်းရန်ရွှဲသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဆရာကြီး... ကျွန်မ နောက်မှပဲ ပြောပြပါရစေ" ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။

ဤအဖြေကြောင့် စုချန် အံ့သြသွားရသည်။ သူမအနေဖြင့် ဆင်ခြေတစ်ခုခု ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အဖြေမျိုး ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ချန်းရန်ရွှဲ၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားသည် အမှန်ပင် အနည်းငယ် ထူးခြားနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အဲဒီ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်အကြောင်းကိုတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သေချာ စဉ်းစားခန်းဖွင့်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အကယ်၍ မင်းက နောက်ဆုံးမှာ ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာကိုပဲ ပြန်ချင်သေးတယ်ဆိုရင်လည်း ငါ မင်းကို ဆက်ပြီး သင်ကြားပေးသွားမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တခြား ဆက်ခံသူတစ်ယောက်ကို ရှာရလိမ့်မယ်"

စုချန်သည် ပြောင်းလဲသွားသော သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုင်နေရာမှ ထကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စုချန်သည် ချန်းရန်ရွှဲအတွက် ဆေးဝါးများ ပြင်ဆင်ပေးခြင်းနှင့် စာအုပ်များ ရွေးချယ်ပေးခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များကို စာကြည့်တိုက်ထဲတွင်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ သူသည် ယခုအဆင့်တွင် ချန်းရန်ရွှဲကို ဝိညာဉ်စွမ်းရည်များနှင့် ပတ်သက်၍ လမ်းညွှန်မှု များများစားစား မပေးခဲ့ချေ။ စုချန်၏ အမြင်တွင် ယခုအဆင့်၌ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်နေခြင်းသည် လှည်းကို မြင်းရှေ့က ကလန်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်၊ ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်မှုကို အာရုံစိုက်ခြင်းကသာ ပထမဦးစားပေး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူနှင့် မတူချေ။ သူ့တွင် မွေးရာပါ ပါရမီ အလွန်ညံ့ဖျင်းသဖြင့် မည်မျှပင် ကြိုးစားကျင့်ကြံစေကာမူ နေ့စဉ် တိုးပွားလာမည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အကန့်အသတ်ရှိသည်။ ပုလင်းက အလွန်သေးငယ်သဖြင့် ရေအနည်းငယ် ထည့်ရုံမျှဖြင့် ပြည့်လျှံသွားတတ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သုံးရက် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ယွဲ့ကွမ်းသည် စာကြည့်တိုက်သို့ ရောက်လာကာ ဝိညာဉ်နန်းတော်သခင်မက သူ့ကို ဆင့်ခေါ်ထားကြောင်း စုချန်အား လာရောက်ပြောကြားသည်။ နေ့စဉ် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများအတွင်း သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးသည် အနည်းငယ်... ရှုပ်ထွေးပွေလီလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နန်းတော်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယွဲ့ကွမ်းက စေတနာဖြင့် သတိပေးလာသည်။

"မစ္စတာစု... ဟိုရောက်ရင် စကားပြောဆင်ခြင်ပါ။ နန်းတော်သခင်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်"

စုချန်၏ နှလုံးသားသည် လှုပ်ခတ်သွားပြီး တစ်ခုခုကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ချန်းရန်ရွှဲသည် သူလျှိုလုပ်မည့် တာဝန်ကို စွန့်လွှတ်လိုနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမက ယင်းကို မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမည်မဟုတ်သော်လည်း ဘီဘီတုန်းအနေဖြင့် ခန့်မှန်းမိနိုင်ပေသည်။ အကြောင်းမူကား ချန်းရန်ရွှဲသည် ဝိညာဉ်မြို့တော်သို့ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်ခါစက အကောင်းပကတိရှိနေခဲ့ပြီး အခြေအနေများမှာလည်း ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ တစ်ခုတည်းသော ပြောင်းလဲသွားသည့်အချက်မှာ စုချန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဂရုစိုက်စရာမလိုပါ။ အခြေအနေက ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဘီဘီတုန်းက သူ့ကို ယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ မယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ချေ။ အစကတည်းက စုချန်၏ စိတ်ထဲတွင် သူမ၏ တည်ရှိမှုသည် ခြေကုပ်စခန်းတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်၊ သူမနှင့် အလွန်အကျွံ နီးစပ်ရန် သူ မည်သည့်အခါကမျှ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ ကမ္ဘာ၏ ဇာတ်ကွက်ကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဇာတ်လိုက် ထန်ဆန်းတို့အဖွဲ့ကဲ့သို့သော အဓိက ဇာတ်ကောင်များကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါက စိတ်အနှလုံးမရှိဆုံးသူများမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ဘီဘီတုန်းနှင့် ဟူလျဲ့နာ ဟူသော ဤဆရာတပည့် နှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တကယ့်ကို ကျေးဇူးကန်းသော ဝံပုလွေများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော မိန်းမပျို အဖြစ် ရှိနေခြင်း၏ အဆင်ပြေမှု အလုံးစုံကို ခံစားခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းနှင့် ထိုက်တန်သော တာဝန်ဝတ္တရားများကိုမူ ထမ်းဆောင်ရန် လိုလားခြင်း မရှိကြချေ။ ချန်းရွှန်ကျဲသည် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယုတ်မာခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ဘီဘီတုန်းသည်လည်း ကျေးဇူးတရား သိတတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်းများ လုံးဝ ကင်းမဲ့နေသဖြင့် ထိုသူထက် ထူးမခြားနားလှပေ။

ထိုရူးသွပ်သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချန်းရန်ရွှဲကို ထောက်ပံ့ပေးခြင်းက ပို၍ စိတ်ချရပုံပေါ်သည်။ တတိယမြောက်ကွင်း၏ အဓိက တာဝန်အတွက် သူ ရရှိလိုသည်မှာ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ယုံကြည်မှုနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှု ဖြစ်သည်။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ ဝုံဟွန်းနန်းတော်သခင်မ၏ နန်းတော်တစ်ခုတည်းက ဝိညာဉ်နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ကိုယ်စားမပြုနိုင်ချေ၊ အကြီးအကဲခန်းမ သည်လည်း သူ့အတွက် ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်တော် သိပါပြီ၊ သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂန္ဓမာဒိုလော်(ကျူဒိုလော်)"

မကြာမီပင် စုချန်သည် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ အစည်းအဝေးခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကကဲ့သို့ပင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ခန်းမကြီးအတွင်း တခြား အပိုလူများ မရှိဘဲ ရှေ့ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ဘီဘီတုန်းတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ သို့သော် ဤအကြိမ်တွင် အမျိုးသမီး နန်းတော်သခင်မသည် မတိုင်ခင်ကနှင့် မတူတော့ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာတွင် နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ အေးစက်နေကာ လူသတ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"စုချန်... မင်း တော်တော်လေး သတ္တိရှိတာပဲ"

စုချန်သည် ပျာယာခတ်မသွားပေ။ သူသည် သူမနှင့် အလွန်မဝေး အလွန်မနီးသော နေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နန်းတော်သခင်မ... ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ"

"မင်း အလုပ်လုပ်ပြနေဖို့ မလိုဘူး" ဟု ဘီဘီတုန်းက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ချန်းရန်ရွှဲရဲ့ အခြေအနေမှာ မင်း လက်ပါခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"သူမက မတိုင်ခင်က နန်းတော်သခင်မကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို အကြံပြုခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား" စုချန်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့လည်း ကျွန်တော် သူမကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆက်ခံသူဖြစ်လာအောင် တကယ်ပဲ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပါတယ်"

"အဲဒါက ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာက သူမရဲ့ တာဝန်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ တောင်းဆိုရအောင် မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ။ ဒီကိစ္စက ငါတို့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ နှစ်တစ်ထောင် စီမံကိန်းနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်ဆိုတာ မင်း သဘောပေါက်ရဲ့လား"

"ဟားဟား" စုချန်သည် ယင်းကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။ "နန်းတော်သခင်မ... ရယ်စရာတွေ ပြောမနေပါနဲ့။ ဒီတာဝန်က အဲဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေတယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကိုမှ ပေးအပ်ခဲ့ရတာလဲ"

"သတ္တိရှိလှချေလား!"

သူ၏ လှောင်ပြောင်ကျီစယ်သော အမူအရာကို မြင်လျှင် ဘီဘီတုန်း၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး သူမ၏ မာနကြီးသော ရင်အစုံသည် သိသိသာသာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သိသာထင်ရှားသည်မှာ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ ဒေါသကို မနည်း ထိန်းချုပ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း ငါ့ရဲ့ စိတ်ရှည်မှုကို စမ်းသပ်နေတာလား" ဘီဘီတုန်း၏ လေသံသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ "ငါ မင်းကို တကယ် မသတ်ဝံ့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ နန်းတော်သခင်မ ကျွန်တော့်ကို သတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး"

စုချန်သည် သူမ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ချေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ့လက်ထဲ၌ ဖဲချပ်ကောင်းများစွာ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။