အခန်း (၁၄) - ချန်ရန်ရွှဲ၏ ဒွိဟ
စုချန်သည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရန်ရွှဲမှာမူ အကြံအမှိုင်ရလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဝေးကွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။
“မလိုက်ဘူးလား”
ရှေ့ဆီမှ လှမ်းမေးလိုက်သော အသံကို ကြားရမှသာ သူမသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး အမြန်ပင် နောက်ကနေ ပြာပြာသလဲ လိုက်သွားခဲ့သည်။
...
ဝိညာဉ်မြို့တော်အတွင်း၌ အကြီးအကဲတစ်ဦးစီအတွက် သီးသန့်အခန်းများ စီစဉ်ပေးထားသည့် ရုံးခန်းဧရိယာတစ်ခု ရှိသည်။ စုချန်သည် ဝိညာဉ်နန်းတော်သို့ တရားဝင် မဝင်ရောက်ရသေးသော်လည်း ဘီဘီတုန်းက သူ သုတေသနပြုလုပ်ရာတွင် အဆင်ပြေစေရန်အတွက် အခန်းတစ်ခန်း ကြိုတင်စီစဉ်ပေးထားခဲ့သည်။
ချန်ရန်ရွှဲသည် သူ၏ အခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ စာပွဲခုံနှင့် အနီးအနားရှိ ကုလားထိုင်အချို့ပေါ်တွင် စာအုပ်မျိုးစုံ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုစာအုပ်များထဲတွင် သူမ ယခင်က စာကြည့်တိုက်မှ ငှားယူဖတ်ရှုဖူးသော “ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီး၏ ဝိညာဉ်သားရဲ လမ်းညွှန်”၊ “နေဝင်တောအုပ်၏ ဝိညာဉ်သားရဲ လမ်းညွှန်”၊ “နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ ထူးခြားချက်များအား အနက်ဖွင့်ဆိုခြင်း”၊ “သားရဲသိုင်းဝိညာဉ်များ၏ စွမ်းအားမြစ်ဖျားခံရာကို ဆန်းစစ်ခြင်း” စသည့် စာအုပ်များ ပါဝင်နေသည်။ ထို့အပြင် စာပွဲခုံဘေးတွင်လည်း စာသားများ ပြည့်နှက်နေသည့် စာရွက်ပုံအချို့ ရှိနေပြီး အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်ရှိ စာရွက်ပေါ်တွင်မူ စာသားအနည်းငယ်သာ ရေးသားထားကာ “စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းဖြင့် နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူနိုင်ခြေ ရှိမရှိ” ဆိုသည့် စာကြောင်းက သိသာထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။
“ဒါတွေက ဘာလဲဟင်...” သူမက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်ရင်း စာပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သိမ်းဆည်းနေသော စုချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အော်... စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကနေတစ်ဆင့် သတ်မှတ်သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူတဲ့ နည်းလမ်းကို ကျွန်တော် သုတေသနပြုလုပ်လို့ ပြီးခါနီးနေပြီ။ အခု ပြဿနာက ဒီသက်တမ်း ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုကနေတစ်ဆင့် နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းကို တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနိုင်မလားဆိုတာပဲ”
“ဂလု...”
ချန်ရန်ရွှဲသည် စုချန်၏ ကျောပြင်ကို အံ့ဩလေးစားစွာဖြင့် ကြည့်မိသွားသည်။ နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းနှင့် နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းသည် လုံးဝဥဿုံ ကွာခြားလှပြီး ၎င်းသည် အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ကြီးမားသော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ စုချန် ပြသခဲ့သည့် မယုံနိုင်စရာ အံ့ဖွယ်များကြောင့် မယုံဘဲလည်း မနေနိုင် ဖြစ်နေရသည်။
“ဒီထဲက အကြောင်းအရာတွေက လုံးဝဥဿုံ မပြည့်စုံသေးဘူး။ အချိန်ရမှပဲ ဒါကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့” ဟု စုချန်က ပြောရင်း ရေနွေးကြမ်းနှစ်ခွက်ကို ငှဲ့ကာ စာပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ချန်ရန်ရွှဲကို စိတ်ကြိုက်နေရာတွင် ထိုင်ရန် အရိပ်အယောင် ပြလိုက်သည်။ “မင်း ခုနက မဖြေရသေးဘူးနော်။ နန်းတော်သခင်မက ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်အဖြစ် အကြံပြုချင်တယ်ဆိုတဲ့သူက မင်းပဲလား”
“...”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချန်ရန်ရွှဲက ခေါင်းညိတ်ကာ— “ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဝန်ခံလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များက တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်ရာ စုချန်ကို မထီမဲ့မြင် ပြုဝံ့ခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူမ၏ စကားလုံးများထဲတွင် အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့နေရခြင်းမှာ ယနေ့တွင် မိမိကိုယ်မိမိ အရှက်ရအောင် လုပ်မိခဲ့သည်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စုချန်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေရသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိပြီး သူမ၏ ရှည်လျားလှသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းအစုံက ဘေးသို့ အသာအယာ လွှဲဖယ်နေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ခံစားချက်မျိုးသည် ယခင်က သူမထံတွင် မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်ပေါက်ဖူးခဲ့ချေ။
“အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ဆရာက ဘယ်သူလဲ” စုချန်က ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ငုံသောက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။
ချန်ရန်ရွှဲတွင် ယခင်က ဆရာသမားများ ရှိခဲ့ဖူးသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင် သန်မာလှသော ဆရာကောင်း၊ သမားကောင်းများအတွက် အရင်းအမြစ် ဘယ်သောအခါမျှ မပြတ်လပ်ခဲ့ချေ။ ယခင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးဖြစ်သော ချန်ရွှန်ကျဲ ဖြစ်စေ၊ အကြီးအကဲခန်းမမှ ထိပ်တန်းအကြီးအကဲ ခုနစ်ယောက်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် သာမန် အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြစေကာမူ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ မင်းသမီးလေးကို အမြဲတမ်း လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့ကြဖူးသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူမအနေဖြင့် ဖွင့်ဟပြောဆိုရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
သူမ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စုချန်က ဆက်၍ မမေးတော့ဘဲ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ရင်း— “မင်းရဲ့ ပါရမီက အလွန်ကောင်းလွန်းနေလို့ ဘယ်သူမှ မသင်ရဲကြတာများလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ— “ဒါနဲ့ စကားမစပ်... မင်းက ယခင်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ချန်ရွှန်ကျဲရဲ့ သမီးမလား။ မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ”
“ကျွန်မနာမည် ချန်ရန်ရွှဲပါ”
“ချန်ရန်ရွှဲ... ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တကယ်ကို ရေစက်တစ်ခု ရှိနေတာပဲ”
“ရှင်...?”
“ဘီဘီတုန်းက မင်းကို မပြောဘူးလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးအဖေ ‘ကျိူးပဲ့ဓား စုရှန်း’ ဟာ ချန်ရွှန်ကျဲရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတာ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် တုန်ရင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နုနယ်လှသော မျက်နှာလေးက ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေက မင်းနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ အခု ချန်ရွှန်ကျဲလည်း သေဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ရန်ငြိုးတွေကလည်း အလိုအလျောက် ကျေအေးသွားပါပြီ။ လက်တွေ့မှာ ကျွန်တော် မေးချင်တာက... မင်းအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်၊ ဆိုလိုတာက ပညာအမွေဆက်ခံမယ့်သူ ဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား”
(ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... စနစ်ရဲ့ အကူအညီနဲ့၊ နည်းနည်းလောက် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ပေးပြီး အခြေအနေကို မြှင့်တင်လိုက်ရုံပဲ...) စုချန်က စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
ချန်ရန်ရွှဲမှာမူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ သူမ၏ မာနတရားများနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်းများအားလုံးသည် ယခင်တိုက်ပွဲတွင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လွတ်လပ်မှုနှင့် စိတ်ဆန္ဒများမှာလည်း စုချန်၏ မညှာမတာ ပြောဆိုခဲ့သော စကားလုံးများအောက်တွင် ပြားပြားဝပ်သွားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူမ၏ အမြင်တွင် ဆရာတစ်ယောက်ကို လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိမရှိဆိုသည်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သဘောထားထက် မိမိကိုယ်တိုင်က ထိုအရာနှင့် ထိုက်တန်မှု ရှိမရှိဆိုသည့်အချက်ပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့သည်။ အတိတ်က ရန်ငြိုးရန်စများကိုပင် သူမ ထည့်မတွေးနိုင်တော့ချေ။
စုချန်၏ စကားများကို ထပ်မံကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ရန်ရွှဲသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရသည့် အာရုံကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကျွန်တော့်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ ပါရမီကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အရင်တုန်းက နန်းတော်သခင်မကို ထိပ်တန်းအရည်အချင်းရှိတဲ့သူ လိုချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာက အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူတွေ ရောက်မလာအောင် ကန့်သတ်ချက်ကို မြှင့်ထားချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ တကယ်လို့ မင်းက ကျွန်တော့်ကို သာမန်ပါရမီပဲရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ပေးမယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒီကလေးကို အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားရှင် (သို့မဟုတ်) ဘွဲ့အမည်ရဒိုလော် ဖြစ်အောင်အထိ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ယုံကြည်မှုရှိတယ်” စုချန်က ပြုံးလိုက်ရင်း— “မင်းတို့လို လူမျိုးတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းနားလည်တာမို့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်တပည့်တစ်ယောက် ရလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုချန်၏ လေသံက ပိုမိုတည်ကြည်သွားခဲ့ပြီး— “ဒါပေမဲ့... နန်းတော်သခင်မက ကောင်းကင်တမန် သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်တဲ့ မင်းကို ကျွန်တော့်ဆီ စေလွှတ်ဝံ့တာကတော့ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သူက ဤသို့ပြောရာတွင် တစ်ခုခုကို အရိပ်အမြွက်ပြလိုသည့်အလား လှောင်ပြုံးကလေးဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ခြေနေဟန်ထားကို ပြင်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်ကာ လက်ချောင်းများကို စာပွဲပေါ်တွင် ယှက်ထားလိုက်သည်။ သူသည် တည်ကြည်ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ချန်ရန်ရွှဲကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရင်း နွေးထွေးညင်သာသော လေသံဖြင့် စကားဆိုခဲ့သည်။
“ဒီနေ့... ကျွန်တော် မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်တာက မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်း သို့မဟုတ် ပါရမီနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်... အဲဒါကတော့ မင်းရဲ့ အထီးကျန်မှုကို ကျွန်တော် အာရုံခံမိပြီး မင်းရဲ့ မျှော်မှန်းချက်ကို နားလည်လို့ပဲ။ မင်းကို မြင်ရတာက အတိတ်တုန်းက ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ပြန်မြင်ရသလိုပဲ။ တကယ်လို့ မင်း ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင်... မင်းဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး တပည့်ဖြစ်လာမှာဖြစ်သလို တစ်ဦးတည်းသော တပည့်လည်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
ချန်ရန်ရွှဲသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်မိရင်း ခဏတာ ငေးမောသွားခဲ့သည်။
“အတိတ်တုန်းက မင်း ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သေသေချာချာ မသိပါဘူး။ ဓမ္မတာအတိုင်းဆိုရင်တော့ မင်းလို ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိပြီး ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးရဲ့ သမီးဖြစ်တဲ့သူက အခွင့်ထူးခံ ဘဝမျိုးနဲ့ ကြီးပြင်းလာရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ နှလုံးသားက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ဆို့ထားတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကိုတော့ မင်းကို ပြောပြလို့ရပါတယ်၊ သိပ်ပြီးတော့တော့ မရှုပ်ထွေးပါဘူး”
“ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် အစောဆုံးအချိန်ကတည်းက ကျွန်တော်ဟာ ရတနာခုနစ်ပါးဂိုဏ်းမှာပဲ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးအဖေ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာတောင် မသိခဲ့ရဘူး”
“ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမကတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်တော်ဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ နေထိုင်ခဲ့ရတယ်၊ ပါရမီကလည်း ညံ့ဖျင်းခဲ့လို့ ရေတွက်လို့မရတဲ့ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုတွေနဲ့ မျက်နှာသာမပေးမှုတွေကို သည်းခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး အောင်မြင်မှုတွေ အများကြီး ရခဲ့ရင်ကော ဘာထူးမှာလဲ။ အဆုံးမှာတော့ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ကို နားမလည်ပေးနိုင်ခဲ့ကြဘူး”
ချန်ရန်ရွှဲသည် မသိစိတ်ထဲကနေ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်မိသွားသည်။ ဘီဘီတုန်း၏ အေးစက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုတတ်သော မျက်ဝန်းများနှင့် ဤဘဝတွင် သူမ ခဲခဲယဉ်ယဉ်သာ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည့် ချန်ရွှန်ကျဲ၏ နွေးထွေးကာ အားပေးတတ်သော အပြုံးများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သာမန်အကြီးအကဲ အများစုမှာလည်း ဘီဘီတုန်းဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားကြပြီဖြစ်ရာ သူမနှင့် စည်းခြားထားကြသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အဘိုးဖြစ်သူ ချန်တာ့လျိုမှာမူ သံသယအပွားမခံလိုသဖြင့် ဝိညာဉ်ဦးခိုက်နန်းဆောင်ထဲတွင်သာ အနေများပြီး ရံဖန်ရံခါမှသာ တွေ့ဆုံခွင့် ရခဲ့သည်။
ယခင်က တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့စဉ်ကဖြစ်စေ သို့မဟုတ် စုချန်၏ သရော်စာစကားများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်ကဖြစ်စေ မည်သည့်အခါမျှ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိခဲ့သော ချန်ရန်ရွှဲသည် ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်စအချို့ ဝဲတက်လာခဲ့ရတော့သည်။
(သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ပရိယာယ်များပြီး လှည့်ပတ်တွေးတောတတ်ပါစေ... အဆုံးမှာတော့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာပဲ) ဟု စုချန်က စိတ်ထဲက တွေးတောရင်း အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ (စိတ်မကောင်းပါဘူး ဖေဖေရာ... ဒီကိစ္စအတွက် ဖေဖေ့ကိုပဲ အပြစ်ပုံချလိုက်ရတော့မယ်)
သူ ယခင်က ပြောခဲ့သော စကားအများစုမှာ လိမ်ညာလှည့်ပတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ချန်ရန်ရွှဲ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို လှုံ့ဆော်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင် သူသည် ရတနာခုနစ်ပါးဂိုဏ်း၌ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သော အချိန်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ချန်ရှင်းသည် ပါရမီကို အထူးတလည် တန်ဖိုးထားတတ်သူမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူ ခေါ်ဝေါ်သည့် ‘သန်မာသူတစ်ဦး၏ နှလုံးသား’ ကိုသာ တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သည်။ အတင်းအဖျင်းနှင့် ကောလာဟလအချို့ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သူမျှ သူ့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ဝံ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် နင်ရုံရုံ၏ ဖခင် နင်ဖုန်းကျီ၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသဖြင့် သူသည် အရင်းအမြစ်မျိုးစုံကို အလွယ်တကူ ရရှိခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းမှ မထွက်ခွာမီ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အပယ်ခံရသည့် ကာလမှာလည်း ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့် စီမံကိန်းသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်ခဲ့ပါချေတည်း။