အခန်း (၁) ငရဲကမ္ဘာနှစ်ခု ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသည့် ထူးဆန်းဖြစ်ရပ်
“ဂုဏ်ယူပါတယ် အိမ်ရှင်ရေ။ ဒီတစ်ခါတော့ ရတနာကြီးပေါက်သွားပြီ။ ဒီစနစ်က ဒိုလော့တိုက်ကြီးကို စိုးမိုးနိုင်ဖို့ သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုကို ပေးအပ်လိုက်ပါတယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ နောက်ဘဝမှာလည်း ထပ်မတွေ့ကြပါစေနဲ့တော့”
“ဟာ… စနစ်ရေ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ ပြန်လာခဲ့စမ်းပါဦး…”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ ဖန်းဖန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ သွေးတွေ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ စနစ်တစ်ခုကို ရရှိပြီလို့ ဝမ်းသာနေတုန်းမှာပဲ နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်း လက်ဆောင်လေးတစ်ခု ပေးပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။
ဖန်းဖန်က အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထရေးအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ခန်းမခွဲဆီ အပြေးသွားခဲ့သည်။
မကြာခင်မှာပဲ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထရေးနေရာကို ရောက်လာခဲ့သည်။
ရှေ့မှာ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက်လို ဝတ်စားထားတဲ့ အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖန်းဖန်က သူ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“နောက်တစ်ယောက် ဖန်းဖန်…”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဖန်းဖန်က ရှေ့ကို လျှောက်သွားရင်း ထိုလူငယ်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။
‘ဒီလူက ဆုယွင်းထောင်း မဟုတ်ဘူးလား..’
သူ့လက်ကနေ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထခဲ့သူတွေထဲမှာ နတ်ဘုရားဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိသူတွေတောင် ပါတယ်လို့ ပြောကြသည်။
ဥပမာ… အမြဲတမ်း “သေခြင်းလမ်းစဉ်” ကို ပြောနေတတ်တဲ့ ထန်ဆန်းပေါ့။
ဒီအပြင် အခြားကမ္ဘာကနေ ကူးပြောင်းလာသူတွေလည်း အများကြီးရှိသေးသည်။ သူတို့ထဲက အများစုဟာ ဆုယွင်းထောင်းရဲ့ လက်ကနေ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထခဲ့ကြတာပဲ။
“ကလေးတို့ စိတ်မလှုပ်ရှားကြနဲ့။ စိတ်ကို လျှော့ထားပြီး အနက်ရောင်ကျောက်တုံးဝိုင်းရဲ့ အလယ်မှာ ရပ်လိုက်ကြမယ်”
ဆုယွင်းထောင်းက သူ့ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း ရုပ်ရည်ချောမောပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ကလေးလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။
ဖန်းဖန်လည်း သူပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ကျောက်တုံးဝိုင်းက အလင်းရောင်တောက်ပလာပြီး ဖန်းဖန်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
နွေးထွေးတဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဝင်လာတာကို ဖန်းဖန် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝုန်း.....
သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခု နိုးထလာသလို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
နောက်တစ်ခဏမှာပဲ ငရဲစွမ်းအင်နှစ်ခုက ကောင်းကင်ပေါ်ကို တဟုန်ထိုး ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။
“ဝေါင်း...”
နားကွဲလုမတတ် ကျားဟောက်သံကြီးနဲ့ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်တော့မတတ် ဓားသံရှည်ကြီးတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဆုယွင်းထောင်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖုတ်ခနဲ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားခဲ့သည်။
သူက ဖန်းဖန်ကို မျက်လုံးပြူးကြီးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့ ကလေးတွေကလည်း ကြောက်လန့်ပြီး ငိုယိုကုန်ကြသည်။ နှစ်ယောက်ဆိုရင် လှည့်ပြေးသွားကြတဲ့အထိပဲ။
တစ်ရွာလုံးလည်း ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကြီးကြောင့် အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ အနက်ရောင်အလင်းတိုင်နှစ်တိုင် ကောင်းကင်ထက်ကို ထိုးတက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အလင်းတိုင်နှစ်တိုင်က ကောင်းကင်ထက်မှာ ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြာရင့်ရောင် ဧရာမကျားကြီးတစ်ကောင်နဲ့ သွေးနီရောင် ဓားရှည်ကြီးတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုစလုံးက အလွန်ကြီးမားလွန်းလို့ ကောင်းကင်ကိုတောင် ဖုံးလွှမ်းထားသလို ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။
“ဝိုး…”
လူအများအပြား အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“ဒီ… ဒီသိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုက အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းတာပဲ နတ်ဘုံကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်တောင် ဖြစ်ပေါ်လာတယ်ပေါ့ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်စဉ်လား ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ”
ဆုယွင်းထောင်းက ကောင်းကင်ကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
သူက မြေပြင်ပေါ်ကနေ ထလိုက်ပြီး တင်ပါးမှာ ကပ်နေတဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကို ခါချလိုက်သည်။
ပြီးနောက် ဖန်းဖန်အနားကို အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားရတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“ဖန်း… ဖန်းဖန်လေး ဟုတ်တယ်နော်…”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“မင်း… မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ကလေးပဲ သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား ငါ ဝိညာဉ်ခန်းမမှာ အမှုထမ်းလာတဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး မင်းက ပါရမီရှင်တွေထဲက ပါရမီရှင်ပဲ မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
ဆုယွင်းထောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ စကားတောင် ထစ်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဖန်းဖန်ကိုတော့ တတ်နိုင်သမျှ နူးညံ့တဲ့လေသံနဲ့ ပြောဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
ဖန်းဖန်ဟာ လူ ၁၀,၀၀၀ မှာ တစ်ယောက်တောင် ရှာတွေ့ဖို့ မလွယ်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။
သူသာ ဝိညာဉ်ခန်းမထဲ ဝင်ရောက်လိုက်ရင် ဝိညာဉ်ခန်းမဆီက ဆုလာဘ်တွေ ရရှိမှာ သေချာသည်။
အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ့ကိုယ်တိုင်လည်း ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရနိုင်သလို ပိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်းကို ရရှိလာနိုင်သည်။
“တစ်ခုက ငရဲကမ္ဘာကျားဆိုးလို့ ခေါ်တယ် နောက်တစ်ခုကတော့ ငရဲကမ္ဘာဓားလို့ ခေါ်ပါတယ်”
ဖန်းဖန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငရဲကမ္ဘာကျားဆိုး… ‘ဆိုး’ ဆိုတာ မကောင်းတဲ့အတွေးအခေါ်တွေထဲက ‘ဆိုး’ ကို ပြောတာလား”
ဆုယွင်းထောင်းက ဘောပင်ကို ထုတ်ယူပြီး မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ဒီကလေးရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုစလုံးက ငရဲကမ္ဘာနဲ့ ဆက်စပ်နေတာပဲ။ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးနေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
ဖန်းဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စနစ်က ပေးသွားတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုဟာ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်မယ်လို့ သူလည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထရုံနဲ့ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုတောင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒါဟာ သမိုင်းမှာ တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နောင်လည်း ထပ်ဖြစ်ဖို့ မလွယ်လောက်ဘူး။
ဖန်းဖန်ကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ စနစ်က ထွက်ပြေးသွားပေမဲ့ သူ့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာကတော့ အတော်လေး ကြီးမားနေဆဲပဲ။
‘စနစ်ရေ နှုတ်ဆက်ပါတယ်’
“ကောင်းပြီ အခု မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင် လက်ကို မြှောက်ပြီး စိတ်ကို လျှော့ထား ပြီးရင် ဒီသလင်းကျောက်ပေါ် တင်လိုက်ပါ”
ဆုယွင်းထောင်းက အဖြူရောင်သွားတွေ ပေါ်အောင် ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဖန်းဖန်က လည်း သူပြောတဲ့အတိုင်း လက်ကို မြှောက်ပြီး သလင်းကျောက်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
ဝုန်း.....
သလင်းကျောက်က ရုတ်တရက် အလင်းရောင်တောက်ပလာပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသွားခဲ့သည်။
“ဒါ… ဒါက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝပဲ”
ဆုယွင်းထောင်းဟာ ဖန်းဖန်ရဲ့ ပါရမီကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်သွားပြန်သည်။
ကလေးတွေရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထရေးကို လိုက်လံဆောင်ရွက်ပေးလာတဲ့ အချိန်ကစပြီး သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသလို မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားလည်း အပြည့်အဝရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ။
ဒါဟာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပါပဲ။
ဖန်းဖန်လေးက သူ့အတွက် ကံကောင်းခြင်းကို ယူဆောင်လာပေးတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်ပဲ။
သူ့ကို သေချာဂရုစိုက်ပေးရမယ်။
“အရမ်းကောင်းတယ် ဖန်းဖန်လေး ဝိညာဉ်ခန်းမထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား။ မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုနဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့်အဝကြောင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက မင်းကို သေချာပေါက် သတိထားမိလာလိမ့်မယ်။ မင်းအတွက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို အသုံးပြုပေးမှာဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့အနာဂတ်ကလည်း တောက်ပလာလိမ့်မယ်။ နောက်ပိုင်းကျရင် လူပေါင်းများစွာအပေါ် အုပ်စိုးနိုင်တဲ့ ဘွဲ့ခံဒိုလော့တစ်ယောက် ဒဏ္ဍာရီလာ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်”
ဆုယွင်းထောင်းက သလင်းကျောက်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဖန်းဖန်ရဲ့ ဖြူဖွေးနူးညံ့တဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို သူ့လက်ထဲမှာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အဲဒီလက်နှစ်ဖက်က သူ့ကို ပိုမြင့်မားတဲ့ ရာထူးတစ်ခုဆီ ဆွဲတင်ပေးနိုင်မယ့်အရာတွေလိုပဲ။
“အင်း…”
ဖန်းဖန်က ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ခဏလောက် အံ့ဩသွားသည်။
ဝိညာဉ်ခန်းမထဲ ဝင်ရောက်ဖို့လား…
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဘီဘီတုံက အချစ်ကြောင့် အမြင်မှားပြီး ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ အနာဂတ်မှာ သန့်ရှင်းသော သမီးတော်ဖြစ်လာမယ့်သူကလည်း အချစ်ကြောင့် အမြင်မှားပြီး ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့သူပဲ။
ဆရာဘယ်လိုဖြစ်သလဲ တပည့်ကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ။
သူမရဲ့သမီး ချန်ရန်ရွှယ်တောင် အချစ်ကိုပဲ အစွဲအလမ်းကြီးနေခဲ့သည်။
တကယ့်ကို အတူတူပဲ။ တစ်အုပ်စုတည်းကလူတွေဆိုတော့ တစ်ပုံစံတည်းပဲပေါ့။
ဒီလူသုံးယောက်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ဝိညာဉ်ခန်းမဟာ နောက်ဆုံးမှာ ပြိုကွဲသွားပြီး ပျက်စီးခြင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဘီဘီတုံဟာ သူ့တပည့်အပေါ် တကယ်ကောင်းခဲ့တာလည်း အမှန်ပဲ။
ဟူလီနာက ထန်ဆန်းဆီ သတင်းပေါက်ကြားစေခဲ့မှန်း သိသွားတဲ့အချိန်မှာတောင် နောက်ဆုံးမှာ သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် ဘီဘီတုံရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာတာဟာ ရွေးချယ်သင့်တဲ့ လမ်းတစ်လမ်းပဲ။
ထန်ဆန်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ့်အချိန်မှာ ကြုံတွေ့လာနိုင်တဲ့ “သေခြင်းလမ်းစဉ်” အတွက်ကတော့…
နတ်ဘုရင်နဲ့ ပင်လယ်နတ်ဘုရားရဲ့ အကူအညီနှစ်မျိုးစလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ထန်ဆန်းကို သူ မကြောက်ဘူး။
ထန်ဆန်းမှာလည်း သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခု ရှိသည်။ ဒါ့အပြင် ရွှမ်ထျန်းရတနာမှတ်တမ်း လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေနဲ့ ဟောက်ထျန်းကိုးချက်ဓားသိုင်းတို့ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသည်။
ဒါပေမဲ့ ထန်ဆန်းထက် သူ့မှာ ပိုရှိနေတဲ့ အရာတစ်ခုကတော့ ဒိုလော့တိုက်ကြီးရဲ့ အနာဂတ်အခြေအနေကို ကြိုသိထားခြင်းနဲ့ အခွင့်အရေးကောင်းတွေ အများကြီးကို သိရှိထားခြင်းပဲ။
ထန်ဆန်းက သူ့ဆီ လာရဲတယ်ဆိုရင် သူ့ကို သေတွင်းထဲ ပို့ပေးမယ့် နည်းလမ်းလည်း ရှိသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့တော့ လိုသည်။
လုံလောက်တဲ့ အင်အားရှိလာတဲ့အခါ ကိုယ့်ဆီ ကျူကျော်လာတဲ့ ရန်သူကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြီးသတ်နိုင်ရမယ်။
ဒိုလော့တိုက်ကြီးက တခြားဝတ္ထုဇာတ်လိုက်တွေလို ဟိုလူ့ကိုကြောက် ဒီလူ့ကိုကြောက်နဲ့ ဘဝကို ဖိနှိပ်ခံနေရသလို နေထိုင်ဖို့ သူ့မှာ အစီအစဉ်မရှိပါ။
အခု ဒိုလော့တိုက်ကြီးဆီ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာပြီဆိုမှတော့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်ရမှာပဲ။ ကိုယ်ပျော်ရွှင်စေမယ့်အရာကို လုပ်ရမယ်။
“ဆရာဆုယွင်းထောင်း ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ခန်းမထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”
ဖန်းဖန်ရဲ့ အဖြေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဆုယွင်းထောင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ဖန်းဖန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ကလေး မင်းက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ”
အရင်က ဖန်းဖန်ကို အထင်သေးပြီး လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြတဲ့ ကလေးတွေဟာ အခုတော့ မနာလိုအားကျတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ သူ့ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ဖန်းဖန်နဲ့ ဆုယွင်းထောင်းတို့ဟာ အဲဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာလာပြီး နော့ဒင်းမြို့ကို ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ဆုယွင်းထောင်းက ဖန်းဖန်ကို မာရှုနိုဆီ ခေါ်သွားပြီးနောက် ခိုစာပို့စနစ်ကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဉ်ခန်းမဆီ သတင်းပို့လိုက်သည်။
မူလက သတင်းကို ခိုနဲ့ အရင်ဆုံး ထျန်းဒိုဝိညာဉ်ခန်းမကို ပို့ရမှာဖြစ်ပြီး ထျန်းဒိုဝိညာဉ်ခန်းမကမှတစ်ဆင့် ဌာနချုပ်ဆီ ပြန်လည်ပေးပို့ရမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေမှာတော့ သတင်းကို ဌာနချုပ်ဆီ တိုက်ရိုက်ပေးပို့နိုင်တယ်လို့ သတ်မှတ်ထားသည်။
ဆုယွင်းထောင်းက စာအိတ်ပေါ်မှာ ‘သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်သော ပါရမီရှင်’ ဆိုတဲ့ စာသားကို အနီရောင်နဲ့ ရေးသားထားခဲ့သည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီစာဟာ အထူးခွင့်ပြုချက်နဲ့ ပုပ်ရဟန်းမင်းနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဝိညာဉ်ခန်းမဟာ အင်ပါယာကြီးနှစ်ခုအတွင်းက ရွာတွေကို တာဝန်ခံတွေ စေလွှတ်ပြီး ကလေးတွေရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်တွေကို အခမဲ့နိုးထပေးလေ့ရှိသည်။ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က ပါရမီရှင်တွေကို ရှာဖွေဖို့ပဲ။
ဒီအချက်က ဘီဘီတုံဟာ ပါရမီရှင်တွေကို ဘယ်လောက်တောင် အလေးထားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
ဝိညာဉ်ခန်းမကြီးရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အလှတရားပြည့်စုံသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးရဲ့ ပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
သူမရဲ့လက်ထဲမှာ ခရမ်းရောင်ကျောက်မျက်တွေ စီခြယ်ထားတဲ့ ရာဇလှံတံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
သူမဟာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပေမဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ ဖိအားတစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ အဲဒီအရှိန်အဝါကြောင့် ရှေ့တန်းကနေ အားကုန်ပြေးဝင်လာတဲ့ သန့်ရှင်းသော သူရဲကောင်းတစ်ယောက်တောင် ခေါင်းမမော့ရဲဘဲ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ဦးညွှတ်နေရသည်။
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး နော့ဒင်းမြို့ ဝိညာဉ်ခန်းမခွဲက သတင်းပို့ခိုတစ်ကောင် ပို့လိုက်ပါတယ် စာအိတ်ပေါ်မှာ ‘သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်’ လို့ ရေးထားပါတယ်”