အခန်း (၁) ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းနှစ်စင်း

"အဲ့ဒါကြီးက ဘာကြီးလဲ... နေမင်းကြီးပါလား၊ ကောင်းကင်မှာ နေနှစ်စင်းရှိနေတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ဝိညာဉ်မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ခြောက်ခြားတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကြီးကြောင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

အပူချိန်များမြင့်တက်လာပြီး ရေငွေ့များ အရှိန်ပြင်းစွာ ခန်းခြောက်သွားရာ၊သည်းခံနိုင်စရာမရှိသော ခြောက်သွေ့မှုနှင့် ပူပြင်းသောအငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ လူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများခြောက်ကပ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှထွက်လာသော ချွေးစက်များသည်ပင် ချက်ချင်းဆိုသလို ခန်းခြောက်ပျောက်ကွယ်သွားရလေသည်။မြေပြင်ကြီးသည်ပင် ပြင်းထန်စွာပူလောင်လာသဖြင့် ခြေချရန်ပင် ခက်ခဲလာခဲ့ရသည်။

"ရုန်းရင်းဆန်ခတ် မလုပ်ကြပါနဲ့..."

ဝိညာဉ်မြို့တော်မှ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ဆူပူလှုပ်ရှားနေသည့်လူအုပ်ကြီးကို ထိန်းသိမ်းရန် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ရေဓာတ်နှင့် ရေခဲဓာတ်ရှိသော ဝိညာဉ်သခင်အချို့က လေထုကို အေးဒဏ်ပေးရန် ကြိုးစားကြည့်ကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာဖြစ်ကာ ခြောက်ခြားစရာအပူလှိုင်းကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ရသည်။

ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ပင်မရဲတိုက်ကြီးအတွင်း၌ ခရမ်းရွှေရောင်မင်္ဂလာဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ခရမ်းရွှေရောင်သရဖူကို ‌ဆောင်းထားသည့် အလှဘုရင်မကြီးတစ်ပါးသည် နန်းတော်၏ အရိပ်အာဝါသအောက်တွင် ရပ်တန့်ကာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏လှံတံကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ပြင်းထန်လှသော အပူလှိုင်းများသည် သူမခန္ဓာကိုယ်ကိုထိမှန်သောအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလင်းအတားအဆီးအလွှာတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားပြီး အပူဒဏ်ကြောင့် အဝတ်အစားများ ချွေးစိုရွှဲနေသည့်တိုင် သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဘီဘီတုံသည် ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းနှစ်စင်းကို မင်းမူစိုးမိုးနေသည်ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အမှောင်ပင့်ကူဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သူမအတွက် ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အလင်းနှင့် အပူဒဏ်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

‘ဒါက ဘာလဲ... နတ်ဘုရားရဲ့ အံ့ဖွယ်နိမိတ်များလား...’

‘ရာရှာဆာ... ရာရှာဆာ... ထွက်လာပြီး ဒါကို ကြည့်စမ်းပါဦး...’

ဘီဘီတုံသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ရာရှာဆာနတ်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်စိတ်တော်ကို စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် လုံးဝတုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပေ။ ထိုအခြင်းအရာက သူမကို ဒေါသထွက်စေသည်။ ယုတ်မာကောက်ကျစ်သည့် အတွေးများကို သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ ထည့်ပေးရုံမှလွဲ၍ ဒီနတ်ဘုရားစိတ်က ဘာတစ်ခုမှ အသုံးမကျပေ။

ဝုန်း...

ထိုစဉ်သန့်ရှင်းသော တောင်ပေါ်မှ စူးရှသော အလင်းရောင်တစ်စင်းထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ နေမင်းထံသို့ ပြန်တက်သွားခဲ့သည်။

"ဩော်... ဟိုအဘိုးကြီးတောင် ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘူးပေါ့..." ဘီဘီတုံက တောင်ပေါ်ဘက်သို့ တစ်ချက်မျှ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးနန်းဆောင်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဒုတိယမြောက် နေမင်းကြီးထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ချန်သောက်လျူသည် တရားထိုင်ရာမှ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် အကြီးအကဲနန်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ နေနှစ်စင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ငြိမ်သက်နေသော သူ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလေထန်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ကောင်းကင်တမန်နတ်ဘုရား၏ နတ်အရာရှိချုပ်ဖြစ်သလို အဆင့် ၉၉ ရှိသော အထွတ်အထိပ်ဒိုလော့တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ထိုနေမင်းကြီး၏ အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခုရှိနေသည်ကို တိကျစွာ ခံစားမိနေသည်။ အထူးသဖြင့် ထို "နေမင်း" ထံမှ မိမိ၏ မူလစွမ်းအားနှင့် တူညီသော စွမ်းအားတစ်ရပ်ကို ခံစားနေရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

‘ဒါ... ကောင်းကင်တမန်နတ်ဘုရားရဲ့ အံ့ဖွယ်နိမိတ်များလား...’

အမှားအယွင်းမခံနိုင်သဖြင့် ချန်သောက်လျူသည် နေမင်းဆီသို့ လျှင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

နေမင်းနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လေလေ ချန်သောက်လျူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုပိုမိုကြီးမားလာလေလေပင်ဖြစ်သည်။ ထိုနေမင်း၏ ဗဟိုချက်မ၌ ရှိသော စွမ်းအားသည် သူ၏ ခန့်မှန်းတွက်ချက်မှုအားလုံးထက် ကျော်လွန်နေသည်။

စူးရှလှသော အပူဒဏ်ကြောင့် ချန်သောက်လျူ၏ မျက်စိထဲတွင် မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးကုန်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကာအကွယ်သည်ပင် လောင်ကျွမ်းလုမတတ် ဖြစ်လာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းလာခဲ့သည်။

"ဒါက ဘာအရာကြီးလဲ..." ချန်သောက်လျူသည် ရင်ထဲတုန်လှုပ်သွား၏။ စူးရှလွန်းသော အလင်းရောင်ကြောင့် လက်ဖြင့် မျက်လုံးကို ကာထားရင်း ထိုအလင်းရောင်များစုစည်းရာ ဗဟိုချက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဘာရှိနေသည်ကို မြင်အောင်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နေမင်းပေါ်မှ အစက်အပြောက်များပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ နောက်ခဏအကြာ၌ အလင်းရောင်များအကြားမှ နက်မှောင်သော မျက်လုံးကြီးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုမျက်လုံး၏ ဗဟိုတွင် နေမင်းကြီးလောင်ကျွမ်းနေပြီး ချန်သောက်လျူကို အေးစက်စက်စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ စိုက်ကြည့်မှုကဲ့သို့သော ထိုအကြည့်တွင် ခံစားချက်လုံးဝမပါရှိပေ။ ချန်သောက်လျူမှာ အသက်ရှုရန်ပင် ခက်ခဲသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ရပ်တန့်သွားပြီး အဝတ်အစားများတွင် မီးတောက်များကူးစက်လာခဲ့သည်။ ချန်သောက်လျူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

လောကအရာအားလုံးကို ခွေးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားသည့် ထိုအကြည့်သည် ချန်သောက်လျူကို ကျော်လွန်၍ မြေကမ္ဘာထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ မိမိပိုင်ဆိုင်သော နတ်ဘုရားနယ်မြေကို စစ်ဆေးနေသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း၌ပင် ထိုအေးစက်စက်အကြည့်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဇာတ်ရှုပ်သွားသော အမူအရာဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် ချန်သောက်လျူကို တစ်ချက်မျှကြည့်လိုက်ပြီး ထိုနေမင်းကြီးထံမှ အကန့်အသတ်မရှိသော အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သဖြင့် ချန်သောက်လျူမှာ မျက်လုံးကို လုံးဝဖွင့်မရတော့ပေ။

ချန်သောက်လျူသည် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါတွင် ထိုနေမင်းကြီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

‘ဒါက... နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား…’ ချန်သောက်လျူ၏ အသံမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ ခဏတာပေါက်ကွဲထွက်သွားသောစွမ်းအားသည် ဘွဲ့ခံဒိုလော့အဆင့်ကို လုံးဝကျော်လွန်နေပြီး သူ့ကို အလွယ်တကူသတ်ဖြတ်နိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုးဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ နေနှစ်စင်း ခဏတာထွက်ပေါ်လာသည့်ဖြစ်ရပ်သည် ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို ဗဟိုပြု၍ မိုင်တစ်ရာအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်က ထိုဖြစ်ရပ်ကို ကောင်းကင်တမန်နတ်ဘုရားမှ လောကကြီးကို ကောင်းချီးပေးခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဝါဒဖြန့်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချက်သည် လုံးဝယုံကြည်စရာမကောင်းပေ။

သူတို့က မည်သူ့ကို လှည့်စားချင်နေကြသနည်း။ ထိုအချိန်က ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ လူများသည်ပင် အကြောက်လန့်ဆုံးဖြစ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့အားလုံး ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်မဟုတ်ပါလော။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေမင်းကြီးသည် ဝိညာဉ်မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်မြို့တော်သည်လည်း အထိခိုက်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သူမျှရေရေရာရာရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ ရေနွေးကြမ်းသောက်ရင်း အပျင်းပြေ စကားဝိုင်းဖွဲ့စရာ အကြောင်းအရာတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

‘ငါ နှစ်ပေါင်းသောင်းနဲ့ချီပြီး အိပ်ပျော်နေခဲ့တာပါလား...’

ကောင်းကင်တမန်ရင်ပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်နှင့်အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ခေါင်းတွင် ရွှေရောင်ငှက်ပုံသရဖူကို တပ်ဆင်ထားသည့် တောက်ပသောလူငယ်တစ်ဦးသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူ၏ မှတ်ဥာဏ်များကို ပြန်လည်စုစည်းနေခဲ့သည်။

သူ့တွင် နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များစီးကျနေပြီး သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများအတွင်း မီးတောက်များ မငြိမ်းတမ်း လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ အလင်းလှိုင်းများ ကူးလူးလှုပ်ရှားနေကြသည်။

ထိုရင်ပြင်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိန်းမလှလေးများက ဂျင်ယန်းကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုလူငယ်က သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းမလှလေးများသည် ရှက်သွေးဖြန်းကာ သစ်ပင်များဘက်သို့ ပုန်းကွယ်သွားကြသည်။

သူသည် မူလက ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦဖြစ်သည်။ ထိုကမ္ဘာတွင် နိုးထလာသည့်အခါ သူသည် ထိုကမ္ဘာ၏ နေမင်းကြီးအတွင်း၌ ပေါက်ဖွားလာသော ရွှေရောင်ကျီးကန်းတစ်ကောင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ အမှားအယွင်းမရှိခဲ့ပါက သူသည် မွေးဖွားလာသည်နှင့် နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုရူးသွပ်နေသော နဂါးကြီးကြောင့် နတ်ဘုရားနယ်မြေစစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့နိယာမများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရာမှ သူပါ ထိခိုက်မှုရှိခဲ့ပြီး သန္ဓေတည်သည့်ဖြစ်စဉ်မှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

သူ မွေးဖွားရာနေရာ၌ သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားနှင့် လူသားစွမ်းအားတို့ ပေါင်းစည်းနေခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားနယ်မြေစစ်ပွဲ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပေါင်းစည်းမှုရပ်တန့်သွားခဲ့ရပြီး နတ်ဘုရားများစွာ သေဆုံးသွားရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော နာကြည်းချက်များ၏ ညစ်နွမ်းမှုကို ခံလိုက်ရကာ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ရာဂနှင့် လောဘဆန္ဒများကို ကိုယ်စားပြုသည့် တိရစ္ဆာန်ဆန်သော သဘာဝဆိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားစွမ်းအား၊ လူသားစွမ်းအားနှင့် တိရစ္ဆာန်ဆန်သော သဘာဝတို့သည် သုံးပွင့်ဆိုင် အားပြိုင်နေကြပြီး သူ့ကို ရူးသွပ်မတတ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာသွားမှန်း မသိရဘဲ ဟင်းလင်းပြင်လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုကြောင့် သူသည် ဒိုလော့ကြယ်ပေါ်သို့ အကြောင်းမလှဘဲ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ နေမင်း၏ နတ်ဘုရားအကာအကွယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ တိရစ္ဆာန်ဆန်သော စိတ်က အနိုင်ရသွားခဲ့သည်။

တိရစ္ဆာန်ဆန်သော စိတ်ဓာတ်လွှမ်းမိုးနေစဉ်ကာလက သူ၏ မှတ်ဥာဏ်များသည် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်သားရဲအုပ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရသည့် မိန်းမတစ်ယောက်များလား...။

‘ငါ ဘာလို့ ထပ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားရတာလဲ...အသက်ကြီးလာတော့ ဦးနှောက်ကလည်း အသုံးမကျတော့ဘူး...’ ဂျင်ယန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ ရုပ်ထုကြီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မင်သက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုရုပ်ထုကို ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်ရုံကို ထုဆစ်ထားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ အမူအရာမှာ သဒ္ဓါတရားထက်သန်လှပြီး ရင်ခွင်ထဲတွင် နတ်ဘုရားငှက်တစ်ကောင်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ ထိုငှက်၏ မွေးညှင်းစုံတိုင်းသည် အသက်ဝင်လှပြီး ထွက်ပေါ်နေသော မျက်လုံးကြီးမှာ နေမင်းကြီးအလား အလွန်ပင်ထူးဆန်းလှသည်။

‘ဒါ သူ မဟုတ်ဘူးလား...’ ဂျင်ယန်း ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

မှတ်ဥာဏ်များစွာသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ အမည်သည်လည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ပထမမျိုးဆက် ကောင်းကင်တမန်နတ်ဘုရား ချန်ယွီယန်မဟုတ်ပါလော...။

သူ မှတ်မိသွားပြီ။ ထိုစဉ်က သူသည် ဒိုလော့ကြယ်ပေါ်သို့ ဝေဝါးစွာ ကျရောက်ခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေမှန်း မသိခဲ့ပေ။ သားရဲအုပ်စုသာမန်မျှသာဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

ထိုသားရဲအုပ်စုသည် သူ၏ စွမ်းအားကို တပ်မက်ကြပြီး သူ၏ မီးတောက်ကို ကြောက်ရွံ့ကြကာ သူ၏ စွမ်းအားကို နာခံကြပြီး သူ၏ ဆန္ဒများကို ကိုးကွယ်ကြသည်။

တစ်နေ့တွင် လူသားတစ်ယောက်က သားရဲတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး တောက်ပသော ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်အထိပင်ဖြစ်သည်။

‘ညီလေး... မင်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဘာလို့ အလင်းတန်းကြီးလင်းနေရတာလဲ...’ ဂျင်ယန်းသည် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအခါမှသာ သူ ကူးပြောင်းလာသော ကမ္ဘာသည် ဒိုလော့ကမ္ဘာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်က လူသားနတ်ဘုရားများသည် စစ်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ စွမ်းအားများကို ချေမှုန်းရန် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ကြိုးစားနေကြရသဖြင့် လူ့ကမ္ဘာကို ဂရုစိုက်ရန် လုံးဝ အချိန်မရှိခဲ့ကြပေ။

ဒိုလော့ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူသားများသည် အသက်ရှင်နေထိုင်ရေးအတွက် အားနည်းသည့်ဘက်မှ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ဝိညာဉ်သားရဲများသည် မြေဧရိယာအများစုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း အဆင့်မြင့် နဂါးကြီးများ သေဆုံးသွားကြသဖြင့် သားရဲအုပ်စုတစ်ခုလုံးသည်လည်း သဲပုံကဲ့သို့ စိစစ်မရဘဲ ကွဲပြားနေခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်၌ပင် တောင်ပံခြောက်ခုကောင်းကင်တမန်မိသားစုသည် ဝိညာဉ်နန်းတော်အဖွဲ့အစည်းကို ထူထောင်ခဲ့ပြီး တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးရှိ ဝိညာဉ်သခင်များကို စုစည်းကာ သားရဲများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် လူဖြစ်ရင် လူလိုနေ၊ သားရဲဖြစ်ရင် သားရဲလိုနေရပေမည်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အသိဉာဏ်ရှိသော သားရဲများ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာကြသည်။ သားရဲများ၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် သူသည် သားရဲအုပ်စုကို ဦးဆောင်၍ လူသားများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲတွင်ပင် တောင်ပံခြောက်ခုကောင်းကင်တမန်မိသားစု၏ သခင်မလေး ချန်ယွီယန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က ချန်ယွီယန်သည် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်အဆင့်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် သူ့ကို လုံးဝမယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူသည် ကောင်းကင်တမန်၏ သန့်ရှင်းသောအလင်းစွမ်းအားသည် သူ၏ တိရစ္ဆာန်ဆန်သော စိတ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံချိန်၌ပင် ချန်ယွီယန်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"အင်း... ငါ့ကို သတ်လိုက်တော့..." မိန်းမလှလေး၏ လက်များကို နွယ်ပင်များဖြင့် ဆွဲချည်ထားပြီး သူမ၏ လှပသောမျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီရဲနေခဲ့သည်။