အခန်း (၃၅)  ပဉ္စမမြောက် လက်ထပ်လက်ဆောင်မွန် [ဘေးဒုက္ခရှောင်ဝတ်ရုံ]

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်ဝန်းများကို မှိတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ဘာသာ အလိုအလျောက် မှိတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလင်းရောင်က လွန်စွာ စူးရှလွန်းလှသဖြင့် မျက်ဝန်းအိမ်က မသိစိတ်အလျောက် ကျုံ့ဝင်သွားကာ မျက်ခွံများ သူ့အလိုလို ပိတ်ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်နန်းတော် ရင်ပြင်၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသော ဝိညာဉ်ဆရာသခင်များသည် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဒူးထောက်ကျကုန်ကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဝတ်ရုံတော်မှ စီးဆင်းလာသော မင်္ဂလာအရှိန်အဝါ စွမ်းအားများကို သူတို့၏ ဒူးများက မခံနိုင်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုစွမ်းအားသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝမပါရှိသော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် လေးလံလှသဖြင့် သူတို့၏ ပခုံးများနှင့် ကျောရိုးများကို ဖိနှိပ်ထားကာ အရိုးများပင် နာကျင်လာရသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သက္ကတဘာသာဖြင့် ရွတ်ဖတ်သံ စတင်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လူသားတို့၏ ခံစားချက် လုံးဝကင်းစင်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော၊ ရှေးဟောင်းဆန်လှသော အသံသည် ကောင်းကင်ယံ၏ ဗဟိုတည့်တည့်မှ ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

"ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီးရဲ့ ပဉ္စမမြောက် လက်ထပ်လက်ဆောင်မွန်  ဘေးဒုက္ခရှောင်ဝတ်ရုံ"

"ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်ပါတယ်"

နောက်ဆုံးစကားလုံးအချို့၏ ပဲ့တင်ထပ်သံမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရစ်ဝဲလျက် ကြာမြင့်စွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ "မင်္ဂလာပွဲ" ဟူသော စကားလုံးက ဟူလီနာ၏ နားထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားသဖြင့် သူမ၏ နားရွက်ဖျားများမှာ ခရမ်းရောင်သန်းရာမှ ရုတ်ချည်းပင် ရဲရဲနီသွားတော့သည်။

သက္ကတဘာသာဖြင့် ရွတ်ဖတ်သံက ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။

လူတိုင်း အသက်ရှူအောင့်ကာ စောင့်ကြည့်နေကြသည့် တိုတောင်းလှသော အခိုက်အတန့်တွင် ဒုတိယမြောက် ဖော်ပြချက်စကားလုံးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဤရတနာသည် ခြေသုံးချောင်း ရွှေဖားပြုပ်ကြီးထံမှ ရရှိထားသော ရှေးဟောင်း မင်္ဂလာသားရဲ၏ ဝတ်ရုံတော် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းခြင်းများကို သယ်ဆောင်လာပေးနိုင်ပြီး မိမိ၏ ကံတရားကို မြင့်မားစေကာ ဘေးအန္တရာယ် အပေါင်းမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်"

ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူအချို့မှာမူ တုန်ရင်လာကြသည်။ ၎င်းမှာ ချမ်းအေးခြင်းကြောင့် မဟုတ်သလို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုစကားလုံးများက သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ တစ်လုံးချင်းစီ ရိုက်နှိပ်သွားပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ ထွက်ပေါ်လာတိုင်း သူတို့၏ သိနားလည်မှုကလည်း ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားရသည်။

ကံကောင်းခြင်းများကို စုစည်းပေးတယ်၊ ကံတရားကို မြင့်မားစေတယ်၊ ပြီးတော့ ဘေးအန္တရာယ် အပေါင်းကနေ ကာကွယ်ပေးတယ် တဲ့။ အရာအားလုံးကိုပေါ့။

ဘယ်လိုလူစားမျိုးမို့လို့ လက်ထပ်လက်ဆောင်မွန်ထဲမှာ "ဘေးအန္တရာယ်အပေါင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးမျိုးကို သုံးရဲရတာလဲ။

ရွတ်ဖတ်သံက ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဝတ်ဆင်ထားမယ်ဆိုရင် လောကမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာအမှောင်ထုအားလုံးကို မောင်းထုတ်နိုင်ပြီး စိတ်အာရုံကို တည်ငြိမ်စေကာ တရားနှလုံးသား ပျက်စီးခြင်းကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်"

ဤနေရာအထိမူ ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူအများစုက ခံနိုင်ရည် ရှိနေကြသေးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သော ရင်တွင်းဖြတ် ဓားမြှောင်တွင်လည်း စိတ်နှလုံးကို ကာကွယ်ပေးပြီး မိစ္ဆာများကို မောင်းထုတ်နိုင်သော အာနိသင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ နောက်ဆုံးစာကြောင်း ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

"နတ်ဘုရားပြစ်ဒဏ် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကိုတောင်မှ သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ကြံ့ကြံ့ခံပေးနိုင်တယ်"

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝိညာဉ်မြို့တော်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ မည်သည့် အသက်ရှူသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာသလို၊ အဝတ်အစားချင်း ပွတ်တိုက်သံမျှပင် မရှိတော့ဘဲ လေထုကြီးတစ်ခုလုံးပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

နတ်ဘုရားပြစ်ဒဏ်။ မိုးကြိုးမုန်တိုင်း။ ထိုအရာကို သုံးပုံတစ်ပုံလောက် တောင့်ခံပေးနိုင်တယ် တဲ့။

ဂန္ဓာရီဝိညာဉ်ဧကရာဇ် ယွဲ့ကွမ်းသည် ရင်ပြင်၏ ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေရင်းမှ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အားနည်းသွားကာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဒူးတစ်ဖက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ဂမ္ဘီရဝိညာဉ်ဧကရာဇ်မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး လေဖြတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။ သူက ဒူးထောက်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျောက်တုံးကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ တစ်ခုချင်းစီ တုန်ခါနေသည်။

"နတ်ဘုရားပြစ်ဒဏ်..."

ဂမ္ဘီရဝိညာဉ်ဧကရာဇ်သည် ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို အတင်းအကျပ် ညှစ်ထုတ်ပြောလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးအသံမှာ တိမ်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အသက်နှစ်ရာနီးပါးအထိ ရှင်သန်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ၊ လူတို့ဖန်တီးသော ကပ်ဆိုးများနှင့် ဘွဲ့အမည်ရ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်များအကြား ကမ္ဘာပျက်မတတ် တိုက်ပွဲများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားပြစ်ဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သော အရာမျိုးကိုမူ သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးသည် လူ့လောကတွင် မတည်ရှိသင့်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရင်ပြင်၏ ပြင်ပတွင်မူ ဝိညာဉ်မြို့တော်၏ ပြည်သူများသည် လမ်းဆုံလမ်းခွများတွင် တိုးဝှေ့နေကြပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ လည်ပင်းတော့ကာ မော့ကြည့်နေကြသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ မေးရိုးပြုတ်သွားသဖြင့် ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်၍ မရတော့ချေ။ သူ၏ ဘေးရှိ ဆိုင်အကူက နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်ခန့် အတင်းနှိပ်ပေးမှသာ မေးရိုးက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ပန်းပဲဖိုမှ တပည့်ငယ်တစ်ဦးမှာမူ မီးမငြိမ်းရသေးသော သံတုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်းမှ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ပမာ ဆွံ့အလျက် ရပ်နေမိသည်။ သံတုံးက သူ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားပြီး ဒုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သို့သော် သူက ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

မြို့တောင်ဘက်ရှိ ပုံပြင်ပြောဆရာမှာမူ သူ၏ ကလောင်တံကို ကိုက်ဖြတ်မိသွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီး၏ လက်ထပ်လက်ဆောင်မွန်များ မှတ်တမ်း ကို စုဆောင်းရေးသားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး လေးပိုင်းအတွက် စကားလုံးများကို သူ အချောသတ်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခု ပဉ္စမမြောက် အပိုင်းကိုမူ သူ မည်သို့ ရေးသားရမည်နည်း။ "နတ်ဘုရားပြစ်ဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သည်" ဟူသော အဆိုပြုချက်ကို မည်သူက ယုံကြည်မည်နည်း။ သို့သော် ကောင်းကင်ယံမှ ဟိန်းထွက်လာသော တရားစွမ်းအား ရွတ်ဖတ်သံကိုယ်တိုင်က ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မယုံကြည်ဘဲကော မည်သို့ နေရဲမည်နည်း။

ဝတ်ရုံတော်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်ပျံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရွှေဖားပြုပ်ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်ရှိ မင်္ဂလာအရှိန်အဝါများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ရင်ပြင်၏ အထက်တွင် ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စုစည်းလာကြသည်။

ထိုမြူခိုးများ ပျံ့နှံ့သွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် လူတိုင်း၏ နာကျင်မှု ဝေဒနာများမှာ အနည်းငယ်စီ လျော့ပါးသွားကြသည်။ ဂန္ဓာရီဝိညာဉ်ဧကရာဇ် ယွဲ့ကွမ်း၏ ဒဏ်ရာဟောင်းများမှာ မနာကျင်တော့သလို ဂမ္ဘီရဝိညာဉ်ဧကရာဇ်၏ ခါးနာဝေဒနာမှာလည်း သက်သာသွားခဲ့ပြီး မြို့အစွန်အဖျားတွင် ညဆိုင်းဆင်းပြီးခါစ သမ်းဝေနေသော ကင်းလှည့်ရဲသားများပင်လျှင် စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားကြသည်။

ကံကောင်းခြင်းများကို စုစည်းပေးခြင်း။ ၎င်းသည် မြေပြင်သို့ မကျရောက်သေးဘဲ ကောင်းကင်တွင် လွင့်ပျံနေရုံမျှဖြင့်တင် အာနိသင် ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘေးဒုက္ခရှောင်ဝတ်ရုံသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ခဏမျှ ဝဲပျံနေပြီးနောက်တွင်မူ စတင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။ ရွှေရောင်ဝတ်ရုံတော်သည် ဖြည်းည်းစွာ စောင်းငဲ့သွားပြီး ရင်ပြင်၏ အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ တည်ငြိမ်လှသော လေထုထဲတွင် ဝတ်ရုံတော်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်မျောလာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရွှေရောင်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဟူလီနာသည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေရင်းမှ မော့ကြည့်နေမိသည်။ ဝတ်ရုံတော်က သူမ၏ ထံသို့ ပျံသန်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင် လက်ထပ် လက်ဆောင်မွန်များ ကဲ့သို့ပင် သူမအနေဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ရန် မလိုသလို လှမ်းယူရန်လည်း မလိုချေ မည်သည့် အခမ်းအနားမျိုးမျှလည်း မလိုအပ်ပေ ၎င်းက သူ့အလိုလို ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘေးဒုက္ခရှောင်ဝတ်ရုံသည် သူမနှင့် လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ရွှေဖားပြုပ်၏ အမှတ်အသားက သူမကို မျက်နှာမူထားပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲမှ ကြေးဒင်္ဂါးပြားပေါ်တွင် မင်္ဂလာရှိသော စွမ်းအင်လှိုင်းတံပိုးများက လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ဝတ်ရုံတော်က လှုပ်ရှားလာတော့သည်။ သူမ၏ ပခုံးများမှ စတင်ကာ ရွှေရောင်အထည်သားသည် ပခုံးလိုင်းများအတိုင်း ကပ်ငြိသွားပြီး လက်မောင်းများတစ်လျှောက် လျှောဆင်းလျက် ခါးပြင်ကို ပတ်သိုင်းသွားကာ ဝတ်ရုံအနားသတ်မှာမူ ခြေဖနောင့်အထိ ကျရောက်သွားသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ မည်သည့် ပြင်ပပတ်သက်မှုမျှ မရှိဘဲ ဝတ်ရုံတော်က သူ့အလိုလို ဝတ်ဆင်ပေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သခင်ကို အသိအမှတ်ပြုသည့် ဖြစ်စဉ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အထည်သား လက်မခန့်ချင်းစီက သူမ၏ အရေပြားနှင့် ထိမိသွားသည့် အခိုက်အတန့်တိုင်းတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်က ထိတွေ့မှုမျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာသည်။ ၎င်းသည် ဟုတ်ယွမ် ဝိညာဉ်ပုလဲ၏ ပူလောင်သော အပူရှိန်မျိုး မဟုတ်သလို၊ ရင်တွင်းဖြတ် ဓားမြှောင်၏ အေးစက်လှသော အအေးဓာတ်မျိုးလည်း မဟုတ်ချေ။ ကြယ်တာရာမြစ်ပြမြေပုံ၏ စူးရှပြတ်သားသော ကြည်လင်မှုမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ နွေးထွေးခြင်း ဖြစ်သည်။ စင်ကြယ်လှပြီး မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှမရှိသော နွေးထွေးမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ထိုနွေးထွေးမှုက ပခုံးများမှသည် လက်ချောင်းထိပ်များအထိ၊ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းမှသည် ခြေဖဝါးများအထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စုစည်းလျက် နှလုံးသားတွင် အခြေချသွားတော့သည်။

ဟူလီနာသည် ဦးခေါင်းကို ညွှတ်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်ဝတ်ရုံတော်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပါးလွှာလွန်းလှသဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည့်အခါ ၎င်း၏ အလေးချိန်ကိုပင် သူမ မခံစားရချေ။ သူမအနေဖြင့် ဝတ်ရုံကို အမှန်တကယ် ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ရှိမရှိကိုပင် သံသယဝင်ရလောက်အောင် ပေါ့ပါးလွန်းလှသည်။

သို့သော် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ခြေသုံးချောင်း ရွှေဖားပြုပ်ကြီးသည် ဝတ်ရုံရင်ဘတ်အုံ၏ ရှေ့တွင် တည်ရှိနေပြီး ၎င်း၏ ကျောပြင်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားနေကာ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း တည်ငြိမ်မှု ခံစားချက်ကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

တည်ငြိမ်ခြင်း။ ထိုစကားလုံးက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရခြင်းမှာ "တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်" ဟူသော အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။ တည်ငြိမ်ခြင်း ဆိုသည်မှာမူ "ဘာကိုမှ ကြောက်စရာမလိုတော့ခြင်း" ဟူသော အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်ပေသည်။

ဟုတ်ယွမ် ဝိညာဉ်ပုလဲက သူမကို ပိုမိုသန်မာစေခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာထိန်းချုပ် အိုးစည်က ပြိုင်ဘက်များကို အားနည်းစေခဲ့ကာ ရင်တွင်းဖြတ် ဓားမြှောင်က သူမကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ပေးစွမ်းခဲ့ပြီး ကြယ်တာရာမြစ်ပြမြေပုံက သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်ကို နှစ်ဆ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

[လက်ထပ်လက်ဆောင်မွန် လေးပါး]ကဏ္ဍလေးရပ်စလုံးမှာ တိုက်စစ်ဆင်ခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခု ပဉ္စမမြောက် ရတနာ ဖြစ်သော ဘေးဒုက္ခရှောင်ဝတ်ရုံမှာမူ ပထမဆုံးသော စင်ကြယ်လှသည့် ခံစစ်ရတနာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူက သူမကို ကာကွယ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး လက်ဆောင်မွန်လေးခုက သူမကို ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မားတဲ့အဆင့်ကို တွန်းပို့ပေးခဲ့ပါစေဦးတော့၊ ဒီပဉ္စမမြောက် ရတနာကတော့  အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းအနေနဲ့ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင်တောင်မှ ဒီဝတ်ရုံတော်က မင်းကို ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားပြစ်ဒဏ်ကိုတောင် သုံးပုံတစ်ပုံ တောင့်ခံပေးနိုင်တာပဲ။ နောက်ထပ် မခံနိုင်စရာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။

ဟူလီနာ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြေခွေးအမြီးငါးချောင်းမှာ တစ်ချောင်းချင်းစီ ပြေလျော့သွားပြီး သူမ၏ အနောက်တွင် တွဲလောင်းကျလျက် အဖျားပိုင်းများက ဖြည်းည်းစွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် စုစည်းနေခဲ့သော တင်းမာမှုများအားလုံးမှာလည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ညာဘက်လက်က ဝတ်ရုံတော်ပေါ်တွင် ဖိကပ်ထားပြီး လက်ဖမိုးအောက်တွင်မူ ရွှေဖားပြုပ်၏ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားနေသော ကျောပြင် ရှိနေသည်။ ထိတွေ့လိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ နွေးထွေးလှပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါးပါးလေး ရှိနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိမိသွားသည့်အခါ မည်သည့်အရာက အဝတ်အစား ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာက လူသားဖြစ်မှန်းပင် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသည်။

ရဲ့လင်လင်သည် သူမ၏ နောက်ကွယ် နှစ်လှမ်းအကွာတွင် ရပ်နေရင်းမှ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မိမိ၏ အင်္ကျီလက်က တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူဆုပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီးနှင့် သက်ဆိုင်သော အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမိုကောင်းမွန်လှသည်။ ယခုတစ်ခုဆိုလျှင်... ရဲ့လင်လင်သည် ဟူလီနာ၏ ကျောပြင်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဝတ်ရုံ၏ ရွှေရောင်အနားသတ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိရင်းမှ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲတွင် တကျဉ်ကျဉ် ခံစားလာရပြီး မျက်ရည်များ ပြန်လည်ဝဲတက်လာပြန်သည်။ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီးသည် သူမ၏ အသက်ကိုပင် ကာကွယ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ညီမလေး...ရဲ့" ဟူလီနာ ကိုယ်ကို ဘေးသို့ အနည်းငယ် စောင်းငဲ့ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

ရဲ့လင်လင်က မျက်တောင်ကို နှစ်ကြိမ်ခန့် အမြန်ခတ်လိုက်ပြီး ဝဲတက်လာသော မျက်ရည်များကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

သူမက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အားယူကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမက လွန်စွာ ပြုံးလိုက်မိသဖြင့် ပါးရိုးများပင် နာကျင်လာရသည်။

ဘီဘီတုန်းသည် လှေကားထစ် အထက်ပိုင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းဆင်းလာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ကွင်း ကိုးကွင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာအရှိန်အဝါများ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် သူမ၏ ဧကရီဝတ်စုံမှာ လွန်စွာ တည်ကြည်လေးနက်လှသဖြင့် ဟူလီနာ၏ တောက်ပလှသော ဘေးဒုက္ခရှောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပြင်းထန်သော ကွာဟချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူမသည် ဟူလီနာ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား သုံးလှမ်းခန့် ကွာဝေးနေကြသည်။

ဘီဘီတုန်း၏ အကြည့်သည် ဝတ်ရုံ၏ ကော်လာမှသည် အောက်ခြေအနားသတ်အထိ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး ရွှေဖားပြုပ်အမှတ်အသားပေါ်တွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ရွှေဖားပြုပ်၏ ကျောပြင်က ဆက်လက်နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း မင်္ဂလာအရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုစွမ်းအင်များသည် ဘီဘီတုန်း၏ အနား သုံးပေခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ သူ့အလိုလို ပြယ်လွင့်သွားကြသည်။

၎င်းမှာ ပယ်ချခံရခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဘေးဒုက္ခရှောင်ဝတ်ရုံသည် သခင်တစ်ယောက်တည်းကိုသာ အသိအမှတ်ပြုထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ပိုလျှံနေသော မင်္ဂလာအရှိန်အဝါများကို အခြားသူများနှင့် မျှဝေခံစားမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘီဘီတုန်းသည် သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်ပြီးမှ ပြန်လည်ဆုပ်လိုက်ကာ အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းထားခဲ့ရသော နက်မှောင်သည့် အမာရွတ်များက လက်ချောင်းများကြားတွင် တစ်ချက်မျှ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးနီးပါး ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အားထုတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ချန်ရန်ရွှယ်၏ အရိပ်အောက်မှ ရုန်းထွက်ခဲ့ရပြီး တုကုပေါ်၏ အကြံအစည်များကြားမှ တိုက်ခိုက်ထွက်လာခဲ့ကာ ကောင်းကင်အင်ပါယာနှင့် ဝိညာဉ်နန်းတော်အကြား အာဏာလုပွဲများကြားမှတစ်ဆင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းရာထူးအထိ တစ်လှမ်းချင်းစီ တက်လှမ်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူမသည် မိမိ၏ အသက်ကို ရင်းနှီးခဲ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူမသည် နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းရန် တစ်လှမ်းမျှသာ လိုတော့သည်။ ရာက္ခသနတ်ဘုရား၏ အမွေအနှစ်။ သို့သော် ရာက္ခသနတ်ဘုရား၏ အမွေအနှစ်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းအပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့်မားလေလေ၊ စိတ်မိစ္ဆာက ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး ဘေးဒုက္ခများစွာကိုလည်း ရင်ဆိုင်ရလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် နောက်ဆုံးအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိမည့် အခြေအနေမျိုးကိုလည်း တွေးတောဖူးခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ကျရောက်လာပြီး သူမအနေဖြင့် မတောင့်ခံနိုင်ခဲ့လျှင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။ ယခင်ကမူ ထိုမေးခွန်းအတွက် အဖြေမရှိခဲ့ချေ။ ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုအဖြေက သူမ၏ တပည့်ဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီဝတ်ရုံတော်သာ ရှိမယ်ဆိုရင်..." ဘီဘီတုန်း စကားစလိုက်သည်။

ဟူလီနာက သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဘီဘီတုန်းက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လွန်းလှသဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်ဟုပင် မဆိုသာသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက နောက်ထပ် အသက်တစ်ချောင်း ထပ်ရလိုက်သလိုပဲ"