အခန်း (၃၂)  လင်လင်၏ နတ်မင်းကူညီမှု  ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီးက မမလေးကို လာခေါ်ပါလိမ့်မယ်

"မိန်းကလေး ရဲ့"

ရဲ့လင်လင် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။

ဘီဘီတုန်းက ထိုင်ခုံကြီးပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို လက်တင်ခုံပေါ် တင်ထားကာ ခေါင်းကို ဘေးသို့ အနည်းငယ် စောင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းတန့်တောင်ကနေ ဝိညာဉ်မြို့တော်အထိ ခရီးက တော်တော်ဝေးတာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်း အခုလို အဖော်မပါဘဲ ခရီးသွားရတာ မဘေးကင်းဘူး"

ရဲ့လင်လင် တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။ ဘီဘီတုန်းက စကားကို ဆက်ပြောသည်။

"ဝိညာဉ်နန်းတော်မှာပဲ ခေတ္တတည်းခိုလိုက်ပါလား"

ထိုစကားသည် အတိုင်းအထက်အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲလှသည့်အပြင် အတင်းအကျပ် အမိန့်ပေးနေခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ အမြင့်ဆုံး ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး နန်းဆောင်တွင် ထိုင်ခဲ့သူတစ်ဦးသာလျှင် ပြသနိုင်သည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်သည်။ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပေးထားသော်လည်း ထိုထွက်ပေါက်က လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းဆီသို့သာ ဦးတည်နေသည်။

ရဲ့လင်လင်၏ ပထမဆုံး စိတ်ကူးက ငြင်းပယ်ရန် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုက်ရွှရကျောင်းတော်မှ လာသူဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီး၏ အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစကားများက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားပြီး ပြန်လည်မျိုသိပ်လိုက်ရသည်။ မထွက်ခွာမီက ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီး ပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်း ရှိသည်။

သူမ မှတ်မိနေသော စကားမှာ "မင်း အဲဒီကို ရောက်ရင် ဟူလီနာခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက သူမစိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်မြို့တော်သို့ သတင်းစကားပါးရန် လူတစ်ဦးသွားရှာဖို့သာ တွေးနေခဲ့သဖြင့် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သေသေချာချာ မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ ယခု ပြန်တွေးကြည့်တော့မှ တစ်စုံတစ်ဦး၏ အလိုကျ ဆောင်ရွက်ရမည်ဆိုခြင်းမှာ သူမကို ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုရန် ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီးသည် စကားနည်းသူ ဖြစ်သော်လည်း သူပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းက အဓိပ္ပာယ်အပြည့် ရှိလှသည်။

ရဲ့လင်လင်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အောက်သို့ ခြောက်ဆယ်ဒီဂရီခန့် ဦးညွှတ်ကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အမြင့်ဆုံး ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး အရှင်မကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့"

ဘီဘီတုန်းက  အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီး တံခါးဘက်သို့ လှည့်၍ ခေါ်လိုက်ရာ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး တံခါးဖွင့်ဝင်လာသည်။

"သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေးရဲ့ နန်းဆောင်က အရှေ့ဘက်အဆောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး မိန်းကလေးရဲကို အဲဒီမှာ တည်းခိုခွင့်ပေးလိုက်"

‘အရှေ့ဘက်အဆောင်’ ဟူလီနာ၏ အိပ်ဆောင်သည် အမြင့်ဆုံး ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး နန်းဆောင်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်း အနောက်မြောက်ဘက်တွင် ရှိပြီး အရှေ့ဘက်အဆောင်နှင့် ဆယ်လှမ်းခန့်သာ ဝေးသည်။

ဟူလီနာ ခေါင်းမော့ကာ ဘီဘီတုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဘီဘီတုန်းက သူမကို ပြန်မကြည့်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မကာ တစ်ငုံသောက်ရင်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟူလီနာ နားလည်လိုက်သည်။ ဆရာက ရဲ့လင်လင်ကို သူမ၏ ဘေးခန်းတွင် ထားရှိခြင်းမှာ သာမန်ရွေးချယ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ တမင်သက်သက် စီစဉ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီး၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။ သူမကို ဟူလီနာနှင့်အတူ ထားရှိခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်နန်းတော်နှင့် ထိုက်ရွှရကျောင်းတော်အကြား ပေါင်းကူးတံတားတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာသည် သူမအတွက် လမ်းခင်းပေးနေခြင်းပင်။

ဟူလီနာ၏ လည်ချောင်းလေး လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ဘာမှမပြောမိချေ။ အင်္ကျီလက်ထဲရှိ ထင်းရှူးရွက်လေးက လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် အေးမြနေဆဲဖြစ်သည်။

...

ပထမဆုံးနေ့တွင် ရဲ့လင်လင် အခန်းထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လာချိန်၌ သူမတွင် အဝတ်ထုတ်လေးတစ်ထုတ်သာ ပါရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် လဲလှယ်ရန် အဝတ်အစား နှစ်စုံ၊ သစ်သားဘီးတစ်ခုနှင့် ဆံပင်ချည်ကြိုးတစ်ချောင်းသာ ရှိသည်။ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဟူလီနာက တံခါးဝတွင် မတ်တတ်ရပ်ရင်း ရဲ့လင်လင်က အဝတ်ထုတ်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်ကာ ဘေးဘီကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤအခန်းသည် သေးငယ်သော်လည်း ထိုက်ရွှရကျောင်းတော်၏ ကျောက်နန်းဆောင်ထက် အများကြီး ပိုမိုလင်းထိန်ကာ လှပသည်။ ရောင်စုံမှန်ပြတင်းပေါက်များ၊ စန္ဒကူးနံ့သာ စားပွဲခုံ၊ ကုတင်ပေါ်တွင် အသစ်စက်စက် ကတ္တီပါစောင်နှင့် ထောင့်စွန်းရှိ ကြေးအိုးထဲမှ စိတ်ကို ကြည်လင်စေသော အမွှေးနံ့သာနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရဲ့လင်လင်က ကုတင်အနားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကတ္တီပါစောင်ကို လက်ဖြင့် ဖိကာ နှစ်ချက်ခန့် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ် အိနေတာပဲ"

ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို သူမက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူလီနာက တံခါးပေါင်ကို မှီရပ်ထားပြီး သူမ၏ မြေခွေးအမြီးခြောက်ချောင်းမှာ နောက်ဘက်တွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခါနေသည်။

"ထိုက်ရွှရကျောင်းတော်မှာတုန်းက ဘယ်လိုနေရာမှာ အိပ်တာလဲ"

"ကျောက်ဖျာပေါ်မှာ"

ဟူလီနာ၏ မြေခွေးအမြီးများ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။

"အပေါ်ကနေ ကောက်ရိုးဖျာလေး ခင်းထားတာပေါ့" ရဲ့လင်လင်က ဆက်ပြောသည်။ "မမာပါဘူး"

ဟူလီနာ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောမိချေ။ ကျောက်ဖျာပေါ်တွင် ကောက်ရိုးဖျာ ခင်းအိပ်ရသည်တဲ့လား။ ငါကတော့ ဒီကျောက်တောင်ကြီးကို ငါးနှစ်ပတ်လုံး စောင့်ရှောက်ရင်း ကျောက်ဖျာပေါ်မှာပဲ ငါးနှစ်လုံးလုံး အိပ်ခဲ့ရတာ။

နောက်ရက်တွင် ဟူလီနာက အစေခံကို လွှတ်၍ ရဲ့လင်လင်အတွက် အဝတ်အစားသစ် သုံးစုံကို ပို့ပေးခဲ့သည်။ ရဲ့လင်လင်က လုံးဝ လက်မခံဘဲ ငြင်းဆန်နေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဟူလီနာကိုယ်တိုင် သူမ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်ပေးလိုက်ရသည်။

"ဒါက အဝတ်အစားတွေပါ"

"ဒါပေမဲ့..."

"ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီးက မင်းကို ငါ့အမိန့်ကို နာခံဖို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား အဝတ်အစားလဲလိုက်ပါ ဒါက အမိန့်ပဲ"

ရဲ့လင်လင် ပါးစပ်ဟသွားသော်လည်း ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အလိုက်သင့်ပင် လဲလှယ်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် လက်မောင်းဝ ကျဉ်းမြောင်းသော အပြာနုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ငွေဖြူရောင် ပိုးဖဲကြိုးကို ဆင်မြန်းထားသည်။ ထိုအထည်သားမှာ သူမ ယခင်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အဝတ်အစားများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။ ရဲ့လင်လင်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း လက်ကို ဘယ်နားထားရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် ဗိုက်ရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ထားလျက် အလွန်ပင် တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

ဟူလီနာက သူမကို တစ်ပတ်ပတ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး လှတာပဲ"

ရဲ့လင်လင်၏ နားရွက်လေးများ ခဏမျှ နီမြန်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

တတိယမြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အသက်အရွယ်ချင်းလည်း သိပ်မကွာခြားလှပေ။ ရဲ့လင်လင်က တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ဖြစ်ပြီး ဟူလီနာက တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ် ဖြစ်သည်။ မိတ်ဆွေတစ်ဦးက ကျောက်တောင်ကြီးကို ငါးနှစ်ပတ်လုံး စောင့်ရှောက်ခဲ့ရသည့် အစေခံမိန်းကလေး ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ သူမ၏ ဘဝတစ်ဝက်နီးပါးကို အမြင့်ဆုံး ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး နန်းဆောင်တွင်သာ ပိတ်လှောင်ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် သက်တူရွယ်တူ သူငယ်ချင်းမရှိကြဘဲ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရသည်ကို အကျင့်ဖြစ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အတူတူ ဆုံတွေ့ခွင့်ရသည့်အခါတွင်မူ စကားစမြည် ပြောဆို၍ မဆုံးနိုင်တော့ပေ။

သူတို့သည် နေ့ဘက်တွင် အတူတူ စားသောက်ကြပြီး နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲတွင် အတူတူ နေပူဆာလှုံကြကာ ပညာရပ်များကို အတူတူ လေ့ကျင့်ကြသည်။ သူတို့ လေ့ကျင့်သော ပညာရပ်ချင်းမှာ လုံးဝ မတူညီကြချေ။ တစ်ဦးက ကိုးချက်မြောက် နှလုံးသား ပန်းပင်၏ ကုသခြင်း ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေပြီး အခြားတစ်ဦးကမူ ကိုးမြီးရပ် မြေခွေးနတ်ဘုရားမ၏ ညှို့ဓာတ်တိုက်ခိုက်ရေး ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ခြံတည်းတွင် အတူတူ ရှိနေရသည်ကို သဘောကျကြပြီး တစ်ဦးလျှင် ထောင့်တစ်ထောင့်စီ နေရာယူကာ လေ့ကျင့်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။ စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရန် မေ့လျော့သွားကြသည်အထိ ဖြစ်သည်။

ရောဂါဝေဒနာမှ ပြန်လည်သက်သာလာစပြုပြီဖြစ်သော ရှဲ့ယွဲ့သည် တစ်ခါက နောက်ဖေးခြံဝင်းကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် မိန်းကလေးနှစ်ဦး ကျောက်စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ကာ တတွတ်တွတ် စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် သစ်သီးဝလံများနှင့် မုန့်ပဲသရေစာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကိုးချက်မြောက် နှလုံးသား ပန်းပင်၏ ပွင့်ဖတ်လေးများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေကာ တစ်ခြံလုံးကို ပြည့်နှက်စေသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ရပ်ကြည့်နေပြီးနောက် ပြုံးလျက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ့နှမလေးတွင် နတ်မင်း၏ လက်နက်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်း အခုတ်မခံရမည့် သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက် ရရှိသွားခြင်းမှာ တကယ်ပင် ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ညနေခင်းအချိန်များသည် ဟူလီနာ အမျှော်လင့်ဆုံး အချိန် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရဲ့လင်လင်က ထိုက်ရွှရကျောင်းတော်အကြောင်းကို ပြောပြနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အိပ်ဆောင်ပြတင်းပေါက်ကို တစ်ဝက်ခန့် ဖွင့်လှစ်ထားပြီး လရောင်များ စိမ့်ဝင်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်နေကြသည်။ ဟူလီနာက ခြေတင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ မြေခွေးအမြီးကို ဒူးပေါ်တင်ထားပြီး မေးစေ့ကို လက်ဖမိုးပေါ် တင်ထားသည်။ ရဲ့လင်လင်ကမူ ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ ထိုင်ခုံကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေထောက်ကို ရှေ့နောက် လွှဲယမ်းရင်း လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြနေသည်။

"ထိုက်ရွှရကျောင်းတော်ရဲ့ နောက်ဘက်မှာ ဝိညာဉ်ကြိုးကြာငှက်တောင်ကြား ရှိတယ်လေ။ အဲဒီက ကြိုးကြာငှက်တွေက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာ။ နေ့တိုင်း လင်လင် ရေစင်သွားဖျန်းတဲ့အခါတိုင်း ဖြူစင်တဲ့ ကြိုးကြာငှက်ကြီးတစ်ကောင်က ကျွန်မသွားတဲ့နောက်ကို အမြဲတမ်း လိုက်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ ရပ်ရင် သူလည်း ရပ်တယ်။ ကျွန်မ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ရင် သူက သူ့ခေါင်းကို ရှေ့တိုးပေးပြီး သူ့ကို ပွတ်သပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတတ်တာမျိုး"

ဟူလီနာ၏ မြေခွေးအမြီးလေး လှုပ်ခါသွားပြီး

"ကြိုးကြာငှက်က... ဘယ်လိုမျိုးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"တစ်ကိုယ်လုံးက ဖြူစင်နေပြီး အတောင်ပံဖြန့်လိုက်ရင် နှစ်လံလောက်  ရှိတာ။ သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ အနီရောင်အစက်လေး ရှိပြီး သူ ပျံတက်သွားတဲ့အခါ အတောင်ပံတွေ ဖြန့်ကားလိုက်ရင် စွမ်းအင်တွေက လွင့်ပျံနေတာ ကြည့်လို့ တော်တော်ကောင်းတယ်"

ရဲ့လင်လင်က အတောင်ပံပုံသဏ္ဌာန်ကို လက်နှစ်ဖက် ဖြန့်ကား၍ သရုပ်ပြလိုက်ရာ ဘေးနားရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုပင် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ပြီးတော့ အဓိကတောင်ထိပ်မှာဆိုရင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တိမ်မြူတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာ။ သာမန်တိမ်တွေ မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ တိမ်မြူတွေ ဖြစ်လို့ ခြေချလိုက်ရင် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ နူးညံ့အိစက်နေတာပဲ။ မနက်ခင်း နေမင်းကြီး စတင်ထွက်ပြူလာချိန်မှာ တစ်တောင်လုံးက ရွှေရောင်အလင်းတွေ သန်းနေပြီး တိမ်ပင်လယ်ကြီးက လှိုင်းတံပိုးတွေလို လှုပ်ရှားနေတာ..."

ရဲ့လင်လင်၏ လက်များ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"မမလေး..."

ဟူလီနာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မေးစေ့က လက်ဖမိုးပေါ်တွင် တင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ဝန်းများက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေသည်။ သို့သော် ရဲ့လင်လင်က ထိုမြေခွေးမျက်ဝန်းများထဲမှ အလင်းရောင်သည် ပုံမှန်နှင့် မတူဘဲ ပြောင်းလဲနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ထက်မြက်ခြင်း သို့မဟုတ် သတိကြီးစွာ ထားရှိခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ တောက်ပပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လွန်းလှသည်။

"အဲဒီနေရာက... တကယ်ကို လှပမှာပဲနော်"

ဟူလီနာ၏ လေသံသည် အလွန်ပင် ညင်သာလွန်းလှသဖြင့် နောက်ဆုံးစကားလုံးမှာ ညလေညင်းထဲတွင် ပျော်ဝင်ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ သူမသည် ရဲ့လင်လင်ကို မေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မိမိတစ်ခါမျှ ခြေမချဖူးသေးသော ထိုတိမ်ပင်လယ်ကြီး၊ စွမ်းအင်များကြားတွင် အတောင်ပံဖြန့်ကာ ပျံသန်းနေမည့် ကြိုးကြာငှက်ဖြူကြီးနှင့် နှစ်တစ်ရာပတ်လုံး ပိတ်ထားခဲ့သည့် ကျောက်ခန်းမဆောင်အတွင်း ဝတ်စုံဖြူဖြင့် ထိုင်နေမည့်သူတစ်ဦးကို စိတ်ကူးပုံဖော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဲ့လင်လင်က သူမ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လရောင်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်နေပြီး ဟူလီနာ၏ ကြည်လင်နေသော မြေခွေးနားရွက်လေးများကို ဖြတ်သန်းလင်းထိန်စေရာ အတွင်းရှိ သွေးကြောမျှင်လေးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။ နားရွက်ဖျားလေးများမှာ ပန်းရောင်သန်းနေသည်။

ရဲ့လင်လင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တောက်ပပြီး အေးချမ်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ရင်ထဲရှိ အနည်းငယ်သော ခါးသက်မှုများမှာ ဘီဘီတုန်း၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင်ကတည်းက လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုမူ သန့်စင်သော ဝမ်းမြောက်မှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီး ရွေးချယ်ခဲ့သောသူသည် "ထိုက်ရွှရကျောင်းတော်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားရုံမျှဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးကို ပြသနိုင်သည်ဆိုလျှင် ထိုမျှနှင့်တင် လုံလောက်လှပါပြီ။

"တကယ်ကို လှတာပေါ့"

ရဲ့လင်လင်က ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဟူလီနာနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စေရန် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ဆရာသခင်ကြီး မမလေးကို လာခေါ်တဲ့အခါကျရင် မမလေး ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရမှာပါ"

ဟူလီနာ၏ မြေခွေးနားရွက်လေးများ လှုပ်ခါသွားသည်။ ရဲ့လင်လင်၏ အပြုံးများ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး

"အဲဒီကျရင် ကျွန်မ မမလေးကို ထိုက်ရွှရကျောင်းတော်ရဲ့ နေရာအနှံ့အပြားကို လိုက်ပြမယ်လေ ဝိညာဉ်ကြိုးကြာငှက်တောင်ကြား၊ တရားကျင့်ဆောင်၊ ခေါင်းလောင်းမျှော်စင်နဲ့ နောက်တောင်ကုန်းပေါ်က ထင်းရှူးပင်ကြီးဆီအထိပေါ့..."

၎င်းမှာ တရားကျင့်ကြံသည့် အခန်းဝတွင် ပေါက်နေသော ထင်းရှူးပင်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူမ ကောက်ယူလာခဲ့သော ထင်းရှူးရွက်ခြောက်လေးမှာ ယခုမူ ဟူလီနာ၏ လက်ကောက်ဝတ်အတွင်းဘက်ရှိ ရင်တွင်းဖြတ်ဓား၏ အမှတ်အသားဘေးတွင် ကပ်လျက် ရှိနေသည်။

ဟူလီနာက ဘာမှ ပြန်မပြောမိချေ။ သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက်ငေးကြည့်နေသည်။ ဝိညာဉ်မြို့တော်၏ ညကောင်းကင်ယံသည် ထျန်းတန့်တောင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားခြင်းမရှိဘဲ ကြယ်ပွင့်များမှာ ကျဲပါးလှကာ မြို့ပြ၏ အလင်းရောင်များအောက်တွင် ကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုအချိန်တွင် ကြယ်ပွင့်များကို ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မြောက်ဘက်အရပ်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျန်းတန့်တောင်သည် မြောက်ဘက်အရပ်တွင် ရှိသည်။ သူ့ကို မွေးဖွားပေးခဲ့သော ထိုနေရာသည် လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ လှုပ်ခါနေမည့် တိမ်ပင်လယ်ကြီး ဖုံးလွှမ်းလျက်၊ ကြိုးကြာငှက်များ အတောင်ပံဖြန့်ကာ ပျံသန်းလျက်၊ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် အစဉ်အမြဲ ဝန်းရံလျက် ရှိနေပေလိမ့်မည်။