အခန်း (၂၈) လက်ထပ်ပွဲ ပျက်ပယ်ရင်တောင် စေ့စပ်လက်ဆောင်တွေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မယူဘူး

"ဝိညာဉ်နန်းတော်မြို့တော်ကို သွားပါ"

စကားလုံး လေးလုံးက ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရဲ့လင်လင် ခါးညွှတ်ထားဆဲအနေအထားဖြင့် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခဏမျှ ဆိုင်းပွားသွားခဲ့ရသည်။

ဝိညာဉ်နန်းတော်မြို့တော်။

၎င်းက တစ်ပြည်လုံးတွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ အခြေစိုက်စခန်းကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပုံမှန်ဝိညာဉ်သခင် ပေါင်းနှစ်သောင်းကျော် ရှိနေသည့်အပြင် တိုက်တယ်ဝိဉာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများက စောင့်ကြပ်နေကြပြီး အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဘီဘီတုန်းကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ကွပ်ကဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကဆိုလျှင် အဆင့် ၃၂ မျှသာရှိသော ဝိညာဉ်သခင်မလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုမြို့တော်သို့ သွားရောက်ခြင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသည်နှင့် အမျှပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုတွင်မူ အခြေအနေများက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

အဆင့် ၉၀

 တိုက်တယ်ဝိဉာဉ်။

ထိုအဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးက သူမ၏ ဘဝကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ပြောင်းလဲပေးခဲ့ချေပြီ။

"ဟူလီနာလို့ခေါ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရှာပါ"

နတ်ဘုရားဆရာသခင် ရှန်ရိချန်၏ အသံက ကျောက်ခန်းမအတွင်းမှနေ၍ တာအိုအမှတ်အသားများ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ကျောက်တံခါးချပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရဲ့လင်လင်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမကို ပြောလိုက်ပါ

နတ်ဘုရားဆရာသခင် ရှန်ရိချန် စကားကို ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုရပ်တန့်မှုက အလွန်တိုတောင်းလှပြီး အသက်တစ်ဝက်ခန့် ရှူသွင်းလိုက်သည့် ကာလမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရဲ့လင်လင်အနေဖြင့် အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ထိုအသက်တစ်ဝက်ခန့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် လွန်စွာနက်နဲလှသော နတ်ဘုရားဆရာသခင်က စကားလုံးများကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်နေခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီစေ့စပ်လက်ဆောင် တစ်ဆယ့်ရှစ်မျိုးက ကမ္ဘာမြေရဲ့ အကောင်းဆုံး အဖိုးတန်ရတနာတွေဖြစ်ပြီး သူမ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အရာတွေပါလို့။"

ရဲ့လင်လင် စကားလုံးတစ်လုံးမျှ မကျန်ရစ်စေရန် သေသေချာချာ အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေမိသည်။

နောက်နောင် သူမအနေနဲ့ ငါ့ကို လက်မထပ်ချင်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ

ရဲ့လင်လင် အသက်ရှူပင် မဝတော့ချေ။

"ငါ နတ်ဘုရားဆရာသခင် ရှန်ရိချန်ဟာ ဒီစေ့စပ်လက်ဆောင်တွေထဲက တစ်ပြားတစ်ချပ်ကိုမျှ ဘယ်တော့မှ ပြန်မယူဘူးလို့"

တောင်ပေါ်လေက တာအိုကျောင်းတော်တံခါး၏ အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး ရဲ့လင်လင်၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံနွယ်လေးများကို ဝှေ့ယမ်းသွားခဲ့သည်။

သူမ ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်တန့်နေမိသည်။

ပြန်မယူဘူးတဲ့။

ထိုစေ့စပ်လက်ဆောင် တစ်ဆယ့်ရှစ်မျိုးစလုံးက တစ်ပြည်လုံးရှိ လူများအားလုံး သေလုမတတ် လုယူချင်ကြမည့် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။

ဟွန့်ယွမ် ဝိညာဉ်ပုလဲက သွေးရည်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ကံကြမ္မာထိန်းချုပ် ဖိနှိပ်ခြင်း အိုးစည်ကြီးက ကံဇာတာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း ဓားမြှောင်က နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည် ၎င်းတို့၏ အနောက်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ရတနာ တစ်ဆယ့်ငါးမျိုးမှာလည်း တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဒါတွေကို အကုန်လုံး ပေးပစ်လိုက်တာလား။

သူမက သူ့ကို လက်ထပ်သည်ဖြစ်စေ မလက်ထပ်သည်ဖြစ်စေ သူကတော့ ဘာမှ ပြန်မယူတော့ဘူးတဲ့။

ရဲ့လင်လင်၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ခဏမျှ ဗလာဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ အသက် တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်ကတည်းက ဤတောင်ပေါ်တွင် စောင့်ရှောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်တာ ကာလပတ်လုံး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တာအိုအမှတ်အသားများကို သုတ်သင်ပေးရခြင်း စမ်းရေများ လဲလှယ်ပေးရခြင်းနှင့် ကျောက်ခန်းမဆောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရခြင်းများကို နေ့စဉ်ရက်ဆက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။

နတ်ဘုရားဆရာသခင်က နှစ်ပေါင်းရာချီတိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခြင်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသော ဝေဝါးလှသည့် တာအိုလှိုင်းအချို့ကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ နတ်ဘုရားဆရာသခင်က လောကီရေးရာများနှင့် ကင်းဝေးလှသော နတ်သမားတော်ကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လောကီအပူအပင်များ လောကီအလိုဆန္ဒများနှင့် ကင်းဝေးလွန်းလှသဖြင့် သူ၏ တာအိုစိတ်ဓာတ်က အလွန်ပင် စင်ကြယ်လှသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာ တစ်ဆယ့်ရှစ်မျိုးကို မည်သည့်အပြန်အလှန် တောင်းဆိုမှုမျှမရှိဘဲ ပေးအပ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးမိမည်နည်း။

ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသော ခံစားချက်တစ်ခု သူမ၏ လည်ချောင်းဝတွင် ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။

၎င်းက ချဉ်ဆတ်ဆတ် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း မတရားခံရသဖြင့် ဝမ်းနည်းသည့် ခံစားချက်မျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

၎င်းက "နတ်ဘုရားဆရာသခင်ကလည်း အသွေးနဲ့အသားနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပါလား" ဟု ရုတ်တရက် သိရှိသွားရသည့် တုန်လှုပ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ရဲ့လင်လင် အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း ခဏမျှ ဆိုင်းပွားနေမိသည်။

"နတ်ဘုရားဆရာသခင်ကြီး..."

သူမ၏ အသံက အလွန်တိုးလွန်းလှသဖြင့် လည်ချောင်းဝနားတွင်တင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ရှိနေသည်။

"အဲဒီ မိန်းကလေး ဟူလီနာက... အရှင်ဘုရားရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ ဇနီးလောင်းလားရှင်"

ဤမေးခွန်းကို မေးမြန်းလိုက်သည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။

ဒါက အလွန်ပင် ရိုင်းပျလွန်းလှသည်။

အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိသခင်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စများကို စွက်ဖက်မေးမြန်းရန် မည်သည့်အခွင့်အရေး ရှိပါသနည်း။

သို့သော် စကားလုံးများက နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း၍ မရတော့ပေ။

ကျောက်ခန်းမအတွင်း၌ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့

ညင်သာသော ရယ်မောသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းက အလွန်တိုးလျပြီး တိုတောင်းလှကာ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရဲ့လင်လင်ကတော့ အထင်အရှား ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုရယ်မောသံထဲတွင်... နူးညံ့မှုအချို့ ကပ်ပါနေခဲ့သည်။

၎င်းက သူမအပေါ်တွင် ပြသသည့် နူးညံ့မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ထိုနာမည်ကို မြွက်ဟလိုက်သည့် အချိန်တွင် သူ၏ အရိုးထဲမှနေ၍ မသိစိတ်အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာသည့် နူးညံ့မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

"အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့"

စကားလုံး လေးလုံး။

သူက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရဲ့လင်လင်၏ နားက အလွန်စူးရှလှသဖြင့် "အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့" ဟူသော စကားလုံး၏ အဆုံးသတ်တွင် အသံကို အနည်းငယ် ဆွဲငင်သွားခဲ့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအသံဆွဲငင်မှုလေးထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်များစွာ ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။

ရဲ့လင်လင် ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။

ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

၎င်းက ပြင်းထန်ခြင်း မရှိဘဲ အစားအစာတစ်ခုခု သီးသွားသကဲ့သို့ ခဏတာ ပိတ်ဆို့မှုမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလှုပ်ရှားမှုက ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်ခဲ့ပေ  နတ်ဘုရားဆရာသခင်အတွက် ဝမ်းသာပေးရမှာလား။ သို့မဟုတ်...

သူမ ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် ထိုအရာများကို တွေးတောရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။

နတ်ဘုရားဆရာသခင်က အသက်မည်မျှ ရှိနေခဲ့ပြီနည်း။

သူ၏ အတွေ့အကြုံ အမြင်နှင့် အဆင့်အတန်းများက သူမအနေဖြင့် ဘဝသက်တမ်းတစ်ခုလုံး ကြိုးစားလျှင်ပင် မမီနိုင်သောအရာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူ ဘယ်သူ့ကို သဘောကျသည်ဖြစ်စေ ၎င်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ရဲ့လင်လင်အနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘာကောင်မို့လို့ ဝင်ရောက်တွေးတောနေရပါသနည်း။ တောင်ပေါ်တွင် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ဆံပင်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရင်း အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ရသည့် အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်၍ စကားပြောဆိုနိုင်ခြင်းကပင် ဘွားအေကြီး၏ ကျေးဇူးတရားများကြောင့် ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားဆရာသခင်က သူမကို ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးတစ်ခု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးအပ်ရုံမျှဖြင့် တိုက်တယ်ဝိဉာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

သူမအနေဖြင့် ကျေးဇူးတရားများကို ပြန်လည်မဆပ်ရသေးမီမှာတင် မိမိ၏ အဆင့်အတန်းထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အရာများကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ဘာကို ပိုပြီး တောင်းဆိုချင်နေသေးသနည်း။

ရဲ့လင်လင် ထိုသေးငယ်လှသော ချဉ်ဆတ်ဆတ် ခံစားချက်ကို မျိုချလိုက်ပြီး အကုန်လုံးကို စင်ကြယ်အောင် ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။

"လင်လင် မှတ်သားထားလိုက်ပါပြီ"

သူမ ခါးကို ပိုမို၍ ညွှတ်ကုန်းလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ အရှင် လင်လင်အနေနဲ့ အရှင်ဘုရားရဲ့ စကားတွေကို မိန်းကလေး ဟူလီနာဆီ စကားလုံးတစ်လုံးမျှ မကျန်စေဘဲ အပြည့်အစုံ ပြောကြားပေးပါ့မယ်"

သူမ ခဏမျှ တန့်သွားခဲ့ပြန်သည်။

သူမ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်မိပြန်သည်

"နတ်ဘုရားဆရာသခင်ကြီး... အဲဒီ မိန်းကလေး ဟူလီနာက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဟင်"

ဤအကြိမ်တွင်မူ ကျောက်ခန်းမအတွင်းမှ မည်သည့်ရယ်မောသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာတော့ပေ။

နတ်ဘုရားဆရာသခင် ရှန်ရိချန်၏ ပြန်လည်ဖြေကြားမှုက အသက်နှစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည့် ကာလမျှ နှောင့်နှေးသွားခဲ့သည်။

"မင်း ရောက်သွားရင် သိရလိမ့်မယ်"

ဤစကားလုံး အနည်းငယ်က ဆွေးနွေးမှုကို လုံးဝ ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းက စိမ်းကားလွန်းလှခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

ရဲ့လင်လင် ထိုစကားလုံးများထဲမှနေ၍ ပိုမိုနက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်  နတ်ဘုရားဆရာသခင်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမိန်းကလေးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသေးချေ။

တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးဘူးတာလား။

စေ့စပ်လက်ဆောင် တစ်ဆယ့်ရှစ်မျိုးကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ထူးခြားလှသော နတ်ဘုရားဖြစ်စဉ် သုံးခု ထွက်ပေါ်ခဲ့ကာ ဟောက်ထျန်းဝိဉာဉ်၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်စေခဲ့သည်အထိ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း နတ်ဘုရားဆရာသခင်နှင့် ထိုမိန်းကလေး ဟူလီနာတို့က တစ်ခါမျှပင် မဆုံတွေ့ဖူးသေးချေ။

ရဲ့လင်လင်၏ အတွေးများက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေခဲ့သော်လည်း ပိုမို၍သာ ဝေဝါးလာခဲ့ရသည်။

မည်ကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးမို့လို့ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသေးသော ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေအထိ လုပ်ဆောင်စေနိုင်ရပါသနည်း။ မဟုတ်သေးပါဘူး  မည်ကဲ့သို့သော ယောကျာ်းမျိုးမို့လို့ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသေးသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ရပါသနည်း။

ထိုမေးခွန်းနှစ်ခုက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လည်ပတ်နေခဲ့ပြီး ပိုမို၍ ရှုပ်ထွေးလာခဲ့ရသည်။

ထားလိုက်ပါတော့။ ရောက်သွားရင် သိရမှာပဲ။

ရဲ့လင်လင် ကျောပြင်ကို ပြန်လည်မတ်လိုက်သည်။

သူမ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လျက် နဖူးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချကာ ပြင်းထန်စွာ ဦးချလိုက်သည်။

"လင်လင် အခုပဲ ထွက်ခွာပါတော့မယ်"

နတ်ဘုရားဆရာသခင် ရှန်ရိချန်ကတော့ ဆက်လက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ကျောက်ခန်းမဆောင်ကြီးက နှစ်ပေါင်းရာချီတိုင်တိုင် တည်ရှိခဲ့သော လေးလံထူထဲသည့် တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရဲ့လင်လင် တာအိုကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ။

သူမ မူလက ဒူးထောက်ဦးချခဲ့သဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော ကျောက်ပြားများပေါ်သို့ နင်းမိသည့် အခါတွင်တော့ ဒူးခေါင်းများက အနည်းငယ် နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ စကတ်စ၏ တဝက်ခန့်မှာ စိုစွတ်နေပြီး ဖိနပ်များပေါ်တွင် ကျောက်ခဲလေးများ ပေကျံနေကာ နဖူးပေါ်ရှိ နီမြန်းနေသော အမှတ်အသားကလည်း စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်တစ်ခုလုံးက လူအများ ပြောဆိုလေ့ရှိကြသည့် "တိုက်တယ်ဝိဉာဉ်" အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ သွင်ပြင်နှင့် အလွန်ပင် ကွာဝေးလှသည်။

သို့သော် သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။

ထိုက်ရွှရကျောင်းတော်၏ အဓိကတံခါးကြီးက သူမ၏ အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရဲ့လင်လင် အနောက်သို့ ပြန်လည်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကျောက်တုံးဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခန်းမဆောင် သုံးခု ခေါင်းလောင်းမျှော်စင်တစ်ခုနှင့် အပြာရောင် ကျောက်ပြားလမ်းလေး တစ်ခု။ ကျောင်းတော်နံရံများက အရောင်အသွေး ပျက်ပြယ်နေပြီး အမိုးအကာများကြားရှိ မှော်တက်နေသော နေရာများမှာလည်း နံနက်ခင်း မြူနှင်းများကြောင့် စိုစွတ်နေခဲ့သည်။

ဤနေရာကို မျိုးဆက်သုံးဆက်တိုင်တိုင် စောင့်ရှောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်နောင်တွင်လည်း ဆက်လက်၍ စောင့်ရှောက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူမ၌ ပိုမိုအရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် ရှိနေခဲ့ပြီ။

ရဲ့လင်လင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး တောင်အောက်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ထျန်းသန့်တောင်တန်းပေါ်တွင် တိမ်ပင်လယ်များက လှိုင်းထန်နေခဲ့ပြီး အမြင့်ဆုံး တောင်ထိပ်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် မတ်စောက်လှသော ကုန်းကစွန်းများက မီးခိုးဖြူရောင် မြူနှင်းများကြားတွင် ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။ တောင်ခြေတွင်မူ မိုင်ပေါင်းရာချီ ရှည်လျားစွာ သွယ်တန်းနေသော တောင်ကုန်းများနှင့် လွင်ပြင်ကြီးများ ရှိနေကြသည်။

ဝိညာဉ်နန်းတော်မြို့တော်က တောင်ဘက်တွင် ရှိသည်။

ထျန်းတန့်တောင်တန်းမှနေ၍ ဝိညာဉ်နန်းတော်မြို့တော်သို့ ကုန်းလမ်းခရီးဖြင့် သွားရောက်မည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး လဝက်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် သူမက အဆင့် ၉၀ ရှိသော တိုက်တယ်ဝိဉာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ သူမ၏ ကိုးပါးနှလုံးသား ပန်းပင် ဝိညာဉ်သွေးကြောများက ဝိညာဉ်ကွင်းအသစ်အောက်တွင် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကုသခြင်းဆိုင်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

သုံးရက် အလွန်ဆုံး သုံးရက်မျှသာ ကြာမြင့်လိမ့်မည်။

ရဲ့လင်လင် ကျောက်ဆောင်များ၏ အနားသတ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ရင်း ထင်းရှူးပင်ရနံ့ ဆောင်ကြဉ်းပေးထားသော အေးစက်လှသော လေထုကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ခြေဖျားလေးဖြင့် မြေပြင်ကို အသာအယာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကုန်းကစွန်းအောက်သို့ တဟုန်ထိုး ဆင်းသက်သွားခဲ့တော့သည်။

လေပြင်းများက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို တိုက်ခတ်သွားခဲ့သဖြင့် စကတ်အနားသတ်များက မြူနှင်းများကြားတွင် လှိုင်းထန်သွားခဲ့သည်။ ကွဲအက်သွားသော အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေး ချန်ထားခဲ့သည့် နွေးထွေးမှုက အင်္ကျီကော်လာအတွင်းဘက် ရင်ဘတ်နှင့် ကပ်နေသော နေရာတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။

ရဲ့လင်လင် လေထုထဲတွင် ထင်းရှူးတောအုပ်၏ အပေါ်စီးမှနေ၍ ဖြတ်ကျော်လျက် တောင်ဘက်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့တော့သည်။