အခန်း (၂၇) နတ်ဘုရားဆရာသခင်က ဒါကို ကစားစရာလေးလို့ ခေါ်တာလား

ကျွန်မ ချက်ချင်း ဝိဉာဉ် ဖြစ်သွားပြီ

ရဲ့လင်လင် လက်လှမ်းပြီး ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေး လက်ဖမိုးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် နူးညံ့နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ လက်ချောင်းများဆီသို့ တဖြည်းညှင်းစီးဆင်းလာခဲ့သည်။

၎င်းက အလွန်အမင်း ပူလောင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဆောင်းရာသီတွင် ရင်ဘတ်ထဲ၌ ရေနွေးအိတ်လေးတစ်လုံး ထည့်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းက ကြည်လင်နေပြီး ဖျော့တော့သော အလင်းတန်းလေးများက အတွင်းဘက်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ အထပ်ထပ်အခါခါ လည်ပတ်စီးဆင်းနေကြသည်။ အနားသတ်ဘေးရှိ သေးငယ်လှသော လိုင်းကြောင်းလေးများမှာလည်း အနီးကပ်ကြည့်မှသာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသည်။

လှလိုက်တာ။

ရဲ့လင်လင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးကို ရှေ့လှန်နောက်လှန်ဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် သေသေချာချာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေမိသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ၎င်းကို ရင်ဘတ်အတွင်းထဲသို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အသာအယာ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး နှလုံးသားနှင့် အနီးဆုံးနေရာတွင် အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ အဝတ်အစားပိတ်စက ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်နေသဖြင့် ရင်ဘတ်အတွင်းဘက်ရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေး ရှိနေသော နေရာက အနည်းငယ် ဖောင်းကြွနေခဲ့သည်။

နွေးထွေးလှသည်။

ဒါက နတ်ဘုရားဆရာသခင်က သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပေးအပ်ဖူးသော အရာ ဖြစ်သည်။

အသက် တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်ကတည်းက ယခုအချိန်အထိ ငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်း သူမ တာအိုအမှတ်အသားများကို အကြိမ်ရေ တစ်ထောင့်ရှစ်ရာကျော် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးခဲ့ဖူးပြီး ဝိညာဉ်စမ်းရေပုံးပေါင်း ရာချီ၍ လဲလှယ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားဆရာသခင်က သူမကို စကားသုံးလုံးထက် ပို၍ တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးချေ။

ယနေ့တွင်မူ သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်ရုံတင်မကဘဲ လက်ဆောင်တစ်ခုပါ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ချိုမြိန်သော ခံစားချက်တစ်ခုက ရင်ဘတ်မှတစ်ဆင့် လည်ပတ်လာခဲ့သည်။

ရဲ့လင်လင် ကိုးဆယ်ဒီဂရီအထိ ခါးကို ညွှတ်ကုန်းလျက် နဖူးနှင့် ဒူး တိုက်လုနီးပါးအထိ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားဆရာသခင်ကြီး... ကျွန်မ နှုတ်ဆက်ပါတယ် အရှင် သက်သောင့်သက်သာ နားနေပါဦး"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ အသံများက တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း တံခါးဝဆီသို့ အနောက်ပြန် ခြေလှမ်းများဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည် မိမိ၏ ဖိနပ်သံက ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် အသံအနည်းငယ်မျှ ထွက်ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျောက်တံခါးကြီးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခါတွင်လည်း သူမ ထပ်မံ၍ ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ခြေဖွဖွနင်းလျက် အပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

သူမ၏ အနောက်တွင် ကျောက်တံခါးကြီးက တဖြည်းညှင်း ပြန်လည်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ဂျိမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးအက်ကြောင်းလေး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရဲ့လင်လင် တံခါးပြင်ပတွင် ရပ်တန့်နေရင်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိကာ အဝတ်အစားပေါ်မှတစ်ဆင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးကို စမ်းသပ်နေမိသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများက မြန်ဆန်နေခဲ့ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာလည်း မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပူလောင်နေခဲ့ရသည်။

သူမ တောင်ပေါ်လေကို အားရပါးရ နှစ်ချက်မျှ ရှူသွင်းလိုက်သည်။

၎င်းက အေးစက်နေပြီး ထင်းရှူးပင်များ၏ ရနံ့ကို ဆောင်ကျဉ်းပေးထားသည်။

သူမ မျက်နှာကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရင်း နဖူးပေါ်တွင် ကပ်နေသော ချွေးစိုဆံနွယ်လေးများကို သပ်တင်လိုက်ကာ စကတ်စကို မလျက် တာအိုကျောင်းတော်တံခါးဝဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ တိမ်းမှောက်သွားသော သစ်သားရေပုံးကြီးက လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ရေများက မြေပြင်အနှံ့ စီးဆင်းနေခဲ့သည်။

သူမ ငုံ့၍ ရေပုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဂျိုင်းကြားတွင် ညှပ်လျက် စိုစွတ်နေသော ကျောက်ပြားလှေကားထစ်များအတိုင်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"ဟွန်း ဟွန်း"

သီချင်းသံလေး ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည် သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ သီချင်းသံစဉ်က ပိုမို၍ လွဲချော်နေခဲ့သည်။

တာအိုကျောင်းတော်၏ အဓိကတံခါးကြီးတွင် အရောင်အသွေး ပျက်ပြယ်နေသော သစ်သားတံခါးချပ်ကြီး နှစ်ချပ်ရှိပြီး ၎င်းတို့က တပိုင်းတစ ပိတ်ထားသည်။

ရဲ့လင်လင် ဘေးဘက်မှတစ်ဆင့် တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး ခြေဖျားက တံခါးခုံပြင်ပရှိ ပထမဆုံးသော ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် အချိန်တွင်မူ

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

၎င်းက ပုံခိုင်းနှိုင်းပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ သူမ၏ ရင်ဘတ်အရေပြားနှင့် ကပ်နေသော အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးက မည်သည့်နိမိတ်မျှ မပြဘဲ တောက်ပလှသော ခရမ်းရွှေရောင် အလင်းတန်းများကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလင်းတန်းများက အဝတ်အစားများ၏ အက်ကြောင်းများ အင်္ကျီကော်လာများနှင့် လက်မောင်းအနားသတ်များမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ခရမ်းရွှေရောင် အလင်းတန်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရပြီး အလင်းရောင်က အလွန်စူးရှလှသဖြင့် ရဲ့လင်လင် မသိစိတ်အလိုအလျောက် မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားလိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေး ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။

ကွဲအက်သံတစ်ခုကို သူမ အထင်အရှား ကြားလိုက်ရသည် — ၎င်းက ပြတ်သားလှသော အက်ကွဲသံမျိုး ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းအစအနများက အရေပြားထဲသို့ စူးဝင်သွားခြင်း မရှိသကဲ့သို့ အောက်သို့ မြေခကျသွားခြင်းမျိုးလည်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပိုင်းအစများ ကွဲအက်သွားသည့် ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူမ၏ ဦးနှောက်ကို ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားစေနိုင်လောက်သည့် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက ထိုအပိုင်းအစများထဲမှနေ၍ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စွမ်းအင်များက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးတိုင်း ဝိညာဉ်သွေးကြောတိုင်းနှင့် အကြောအဆစ်တိုင်းဆီသို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်သွားခဲ့ကြသည်။

"အား--"

ရဲ့လင်လင် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး ဂျိုင်းကြားတွင် ညှပ်ထားသော သစ်သားပုံးက မြေပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျသွားကာ ကျောက်ပြားလှေကားထစ်များအတိုင်း အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ သူမ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို အားပြုလျက် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ရပြီး လက်ချောင်းများက ကျောက်တုံးအက်ကြောင်းများကြားသို့ နစ်ဝင်နေခဲ့သည်။

အလွန်အမင်း ပူလောင်လှသည်။

သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ချော်ရည်ပူများထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး အရေပြား လက်မတိုင်းက မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကစဉ်းကလျား ဖြစ်သွားခဲ့သည်  မူလက အဆင့် ၃၂ မျှသာ ရှိပြီး သွေးကြောများအတွင်း ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ထိုတဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာသည့် စွမ်းအားကြီးကြောင့် ဆွဲခေါ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

အဆင့် ၃၅

အဆင့် ၄၀

အဆင့် ၅၀

သူမ၏ ကိုးပါးနှလုံးသား ပန်းပင် ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှနေ၍ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖျော့တော့သော ပန်းရောင်အလင်းတန်းများက ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး တစ်ခု နှစ်ခု သုံးခု ဝိညာဉ်၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက သူမ၏ အနောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ ပွင့်ချပ်များက တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ပွင့်လန်းလာခဲ့ကြသည်။

အဆင့် ၆၀

အဆင့် ၇၀

ရဲ့လင်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အပေါ်သို့ ကော့တက်သွားခဲ့ပြီး ကျောပြင်က လေးတစ်စင်းကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွားကာ နဖူးပေါ်ရှိ အကြောများမှာလည်း ထောင်တက်လာခဲ့သည်။ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းစလုံး ကျောက်တုံးအက်ကြောင်းများကြားထဲသို့ နစ်ဝင်နေခဲ့ပြီး လက်သည်းများ ကွဲအက်ကာ သွေးစများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရေများနှင့် ရောနှောစီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ဆက်လက်တိုးတက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၈၀ - စပိရစ်ဝိဉာဉ် နယ်ပယ်ကိုတော့ ရပ်တန့်ခြင်းပင်မရှိဘဲ ချက်ချင်း ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ရှစ်ဆယ့်ငါး

ရှစ်ဆယ့်ရှစ်

ကိုးဆယ်

ဝုန်း----

ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခု ရဲ့လင်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး သူမကို ဗဟိုပြု၍ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ တာအိုကျောင်းတော်၏ တံခါးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး နံရံနှင့် ဝုန်းခနဲ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားခဲ့ကာ တံခါးချပ်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်း နှစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်ပြားလမ်းပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲလေးများမှာလည်း လွင့်စင်သွားခဲ့ကြပြီး ဘေးဘက်ရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများနှင့် တဖြောက်ဖြောက် မြည်ဟည်းကာ ရိုက်မိသွားခဲ့ကြသည်။

အဆင့် ၉၀  က အမှုန့်ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မည်သည့်ပိတ်ဆို့မှု မည်သည့်ရပ်တန့်မှုမျှ မရှိပေ။

၎င်းက တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်ပြီး ချိုးဖျက်ကာ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်

ကွဲအက်သွားသော ကျောက်စိမ်းအပိုင်းအစများက ရွှေရောင် အလင်းတန်းများအောက်တွင် အရည်ပျော်သွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

၎င်းက တစ်ကိုယ်လုံး ရဲရဲနီနေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု။

အရောင်က အလွန်ရင့်လွန်းလှသဖြင့် နက်မှောင်သော အရောင်သို့ လုနေခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်တိုင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသည့် လေးလံထူထဲသော ဖိအားများကို ဆောင်ကျဉ်းပေးထားသည်။

ဝိညာဉ်ကွင်းက သူမကို ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိပေ။

ရဲ့လင်လင် တုံ့ပြန်ရန်ပင် စောင့်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းက လွင့်မျောလာခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ တိုးဝင်သွားကာ ကိုးခုမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းနေရာတွင် အခြေချသွားခဲ့သည်။ ကိုးပါးနှလုံးသား ပန်းပင် ဝိညာဉ်၏ မူလစွမ်းအားနှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် ကွက်တိကျလှသည်။ ၎င်းက သူမအတွက် သီးသန့် ဖန်တီးပေးထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တဖြည်းညှင်း လွင့်ပြယ်သွားခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်ဆုံးအလွှာမှနေ၍ တစ်စစ ပျောက်ကွယ်သွားရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ရဲ့လင်လင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို အားပြုထားဆဲ အနေအထားအတိုင်း ရှိနေပြီး လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းလုံး ကျောက်တုံးအက်ကြောင်းများကြားတွင် နစ်ဝင်နေကာ ဆံနွယ်အချို့က ရှုပ်ပွနေခဲ့ပြီး နဖူးပေါ်ရှိ ချွေးစက်များက ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ကျနေခဲ့သည်။

သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့ရသည်။

၎င်းက နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်သကဲ့သို့ အေးစက်မှုကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်လျှံသွားစေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သော ထိုစွမ်းအားကြီးကြောင့် ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်အကြွင်းအကျန်များက သွေးကြောများအတွင်း စိမ့်ဝင်နေဆဲဖြစ်ကာ အရိုးထဲအထိ စပ်ဖျင်းဖျင်း ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၉၀

တိုက်တယ်ဝိဉာဉ်။

ရဲ့လင်လင် ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက်နေရင်း ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။

သူမ ထပ်မံ၍ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြန်ရာ လည်ချောင်းထဲမှ အသံတစ်ချက်သာ အနိုင်နိုင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တိုက်တယ်ဝိဉာဉ်။

အဆင့် ၃၂ ရှိသော ဝိညာဉ်သခင်မလေးဘဝမှနေ၍ တိုက်တယ်ဝိဉာဉ်အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကစားစရာလေးတစ်ခု။

နတ်ဘုရားဆရာသခင် ပြောခဲ့သည့် စကားလုံးအတိုင်းပင်  ‘ဒါက မင်းအတွက် အသုံးမဝင်တဲ့ ကစားစရာလေးတစ်ခုပဲ'

ကစားစရာလေးတစ်ခုက သူမ၏ အဆင့်ကို ၃၂ မှနေ၍ ၉၀ အထိ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးက ‘ကြီးမားခြင်း မရှိဘဲ လက်ချောင်းဆစ် နှစ်ဆစ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်း' ခဲ့သည်။

ရဲ့လင်လင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းနေမိပြီး မျက်ရည်များက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။ မျက်ရည်စက်အချို့ ကွဲအက်နေသော ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး လက်ချောင်းများကြားမှ ထွက်ပေါ်နေသော သွေးစများနှင့် ရောနှောသွားခဲ့သည်။

၎င်းက ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။ လုံးဝ မခံစားနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည့် တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အထိ ရှင်သန်လာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာများကို ဆယ်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် လေ့လာခဲ့ရပြီး အဆင့် ၃၂ တွင် သုံးနှစ်တိတိ ပိတ်ဆို့နေခဲ့ရသည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သန်းခေါင်ယံအချိန်အထိ ကြိုးစားခဲ့ရသော်လည်း တိုးတက်မှုနှုန်းက ခရုတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှေးကွေးနေခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် မိမိ၏ ဘဝသက်တမ်းအတွင်း အဆင့် ၅၀ သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဆိုလျှင်ပင် ဘိုးဘေးများ၏ သင်္ချိုင်းဂူမှ မင်္ဂလာမီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးထင်ခဲ့ဖူးသည်။

ရလဒ်ကတော့

ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေး တစ်ခုတည်း

ရဲ့လင်လင် မြေပြင်ပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

တာအိုကျောင်းတော်၏ အဓိကတံခါးကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သဖြင့် တစ်ဖက်သို့ စောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တံခါးအနောက်ဘက်ရှိ အပြာရောင် ကျောက်ပြားလမ်းလေးက နံနက်ခင်း မြူနှင်းများကြားတွင် အထက်သို့ ကွေ့ကောက်သွယ်တန်းနေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်နေခဲ့သည်။

သူမ တိုက်ရိုက်ပင် ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။

ဒူးများက ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားခဲ့ပြီး အသံအကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် ဦးချလိုက်သည့်အခါ နဖူးက မြေပြင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားခဲ့သည်။

ဒုတိယအကြိမ် ဦးချလိုက်သည့်အခါ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် သူမ၏ နဖူးမှ သွေးစများပင် ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တတိယအကြိမ် ဦးချလိုက်ပြန်သည်။

သူမ၏ နဖူးကို အေးစက်နေသော ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကပ်ထားရင်း မျက်ရည်များက နှာခေါင်းဘေးမှတစ်ဆင့် စီးကျနေခဲ့သည်။

ရဲ့လင်လင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး စကားလုံး တစ်လုံးမျှပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ လည်ချောင်းတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပိတ်ဆို့နေခဲ့ရသည်။

သူတို့ တောတောင်အထီးကျန်အရပ်တွင် အခြေချနေထိုင်ရင်း တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ကျောက်တံခါးကြီးကို စောင့်ရှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ယနေ့တွင်မူ ကျေးဇူးတရားအားလုံးကို ဆပ်ရုံတင်မကဘဲ ပြန်လည်ရရှိသည့် ကျေးဇူးတရားများက ပိုမို၍ ကြီးမားလွန်းနေခဲ့ချေပြီ။

"ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး ထပါ"

တာအို၏ ပေါ့ပါးပြီး အပျင်းကြောဆန့်သည့် အသံမျိုးက တာအိုကျောင်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှတစ်ဆင့် လမ်းမကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျောင်းတော်တံခါးဝမှတစ်ဆင့် သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ အသံက အလွန်ကျယ်လွန်းခြင်း မရှိသကဲ့သို့ အလွန်တိုးလွန်းခြင်းလည်း မရှိပေ မြန်ဆန်ခြင်းလည်း မရှိသကဲ့သို့ နှေးကွေးခြင်းလည်း မရှိပေ။

ရဲ့လင်လင် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ရဲနီနေသော ဒဏ်ရာအမှတ်အသားက အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားနေခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားဆရာသခင် ရှန်ရိချန်၏ အသံက ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

"မင်း လုပ်ပေးရမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်"

ရဲ့လင်လင် အလျင်အမြန်ပင် ထရပ်လိုက်မိပြီး သူမ၏ ဒူးခေါင်းများပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်ခဲလေးများ ပေကျံနေခဲ့သည်။ သူမ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရင်း အတွင်းဘက်သို့ ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်း တိုးဝင်လိုက်ကာ ရပ်တန့်လျက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ညွှတ်ကုန်းလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားဆရာသခင်ကြီး... အမိန့်ပေးတော်မူပါ ကျွန်မ ရဲ့လင်လင် အရှင်ဘုရားအတွက်ဆိုရင် အသက်ကိုပါ စွန့်လွှတ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ"