အခန်း (၁၆) အေးစက်လှသော အဓိပတိကပင် သတို့သမီးအား လက်ထပ်ရန် တိုက်တွန်းလာခြင်း

စိတ်ထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ပေါ်လာသော ပုံရိပ်လေးက ပုံသဏ္ဌာန်ပင် မပေါ်သေးမီ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း၏ တံခါးကို အပြင်ဘက်မှ လာခေါက်သည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

ဟု ပုံမှန်အကွာအဝေး ထိန်းချုပ်ထားသော အားဖြင့် သုံးချက် တိတိ ခေါက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါက ရှဲ့ယွဲ့ မဟုတ်ပေ သူက ဘယ်တော့မှ ဤကဲ့သို့ စည်းချက်ကျကျ တံခါးခေါက်တတ်သူ မဟုတ်ပါ။ ဟူလီနာသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှ မိမိ၏လက်မောင်းကို ဖယ်လိုက်ပြီး မြေခွေးအမြီးကို နောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းကာ ပန်းရောင်သန်းနေသော နားရွက်လေးများကိုလည်း ဆံပင်များကြားထဲသို့ အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်ထည့်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

ဝင်လာသောသူမှာ ဝိဉာဉ်နန်းတော်မှ ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူမက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သန့်စင်သောမိန်းကလေး နာနာ အဓိပတိအရှင်မက အလှည့်ကျကျောင်းဆောင်ရဲ့ အတွင်းခန်းမဆီ ကြွလှမ်းပေးဖို့ ဖိတ်ကြားလိုက်ပါတယ်"

ဟူလီနာ၏ လက်ချောင်းလေးများ အသာအယာ တုံ့ပြန်သွားသည်

အတွင်းခန်းမ

ထိုနေရာက ဆွေးနွေးပွဲခန်းမလည်း မဟုတ်သလို ဝိဉာဉ်နန်းတော်၏ အဓိကခန်းမကြီးလည်း မဟုတ်ဘဲ ဘီဘီတုန်းအနေဖြင့် အလွန်အမင်း လျှို့ဝှက်လှသော ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည့် အခါမျိုးတွင်မှသာ အသုံးပြုသည့် နေရာဖြစ်သည်။

ထိုအခန်းက အသံလုံလွန်းလှသဖြင့် သာမန်သက်ကြီးဝါရီများပင် ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိကြပေ။ ဆရာက သူမကို ဤအချိန်တွင် သီးသန့်စကားပြောရန် ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သိပါပြီ"

ဟူလီနာ ထပ်ပြီး ဘာမှမမေးတော့ပေ။ သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝတ်စုံကော်လံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ အစေခံမလေး၏ နောက်မှလိုက်၍ လမ်းမြှောက်သုံးဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လျှို့ဝှက်တံခါးနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဝိဉာဉ်နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်အခန်း၏ တံခါးကို အနည်းငယ် ဟထားသဖြင့် အထဲမှ မှိန်ပျပျ ဝါကျင်ကျင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

တံခါးအကွဲကြောင်းကြားမှ စိတ်ငြိမ်အမွှေးတိုင်၏ ခပ်မှိန်မှိန် အနံ့လေးက ပျံ့လွင့်လာပြီး ၎င်း၏ နောက်ဆက်တွဲအနံ့က အနည်းငယ် ခါးသက်သက်နိုင်လှသည်။

ဟူလီနာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည်။ အခန်းက သေးငယ်ပြီး နံရံပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်ခုံများ၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ထွန်းညှိထားသဖြင့် အလင်းရောင်က မှိန်ပျပျနှင့် နူးညံ့နေသည်။

ဘီဘီတုန်းက အဓိကထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ညာလက်ကို လက်မှီပေါ်တွင် တင်ထားသည် ထိုလက်ပေါ်က ပတ်တီးကို ဖယ်ရှားထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း လက်ချောင်းများကြားတွင် ခပ်မှိန်မှိန် အနက်ရောင်လိုင်းများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ထိုအရာများက စွမ်းအင်မီးလောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အမှတ်အသားများ ဖြစ်သည်။

သူမက အဓိပတိသရဖူကို ဆောင်းမထားဘဲ ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမက ပုံမှန်ထက် ပိုမိုပေါ့ပါးနေပုံရပြီး ထွက်ပေါ်နေသော ဖိအားကလည်း နည်းပါးနေကာ "အဓိပတိ" တစ်ယောက်ထက် "ဆရာ" တစ်ယောက်နှင့် ပိုတူနေသည်။

ဟူလီနာ လျှို့ဝှက်အခန်း၏ ဗဟိုတည့်တည့်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။

"ဆရာ"

ဘီဘီတုန်း ချက်ချင်း စကားမပြောသေးပေ။ သူမက ဟူလီနာကို အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် စိတ်ငြိမ်အမွှေးတိုင်မှ မီးခိုးငွေ့များက ဖြည်းညှင်းစွာ အပေါ်သို့ လွင့်တက်နေပြီး လိမ်ယှက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

"ထိုင်ပါ"

ဟူလီနာ ဘယ်ဘက်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျောကို မတ်မတ်ဆန့်ထားသည်။နောက်ထပ် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဘီဘီတုန်း၏ အကြည့်က သူမ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ မြေခွေးအမှတ်အသားပေါ်သို့ ဝဲပျံသွားပြီးနောက် မျက်နှာဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"နာနာ..."

"ပြောပါ ဆရာ"

"ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပါ"

ဘီဘီတုန်းက ထိုင်ခုံကို မှီလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံက တည်ငြိမ်လွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမှ ခန့်မှန်း၍မရပေ။

"မင်း အခု အဲဒီ နတ်‌ဆရာ ရှန်ရိချန်အပေါ် ဘယ်လို သဘောထားမျိုး ရှိလဲ"

ဤမေးခွန်း ကျလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဟူလီနာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့ရသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ မသိလိုက်ဘဲ လက်ချောင်းလေးများက အဝတ်အစားထောင့်စွန်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပိတ်စစွန်းလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှစ်ပတ်ခန့် လိမ်လိုက် ပြီးမှ ပြန်လွှတ်လိုက် ထို့နောက် ပြန်လည်လိမ်ယှက်လိုက်နှင့် ရှိနေသည်။

လုံခြုံစွာ ပိတ်ထားသော အခန်းထဲတွင် စိတ်ငြိမ်အမွှေးတိုင် တဖြည်းဖြည်း လောင်ကျွမ်းနေသည့် ခပ်တိုးတိုး အသံလေးသာ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်မက..."

သူမ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများက ဆက်ထွက်မလာတော့ပေ။ ဒါကို ဘယ်လို ပြောရမှာလဲ။

တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးတဲ့ လူတစ်ယောက်အပေါ် ခံစားချက်တွေ ရှိနေပြီလို့ ပြောရမှာလား။ ဒါက အချိုသတ်စကားလေး အနည်းငယ်နဲ့တင် အလွယ်တကူ လှည့်စားခံရပြီး စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရတဲ့ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ မိန်းမမိုက်တွေနဲ့ ဘာကွာမှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူးလို့ ပြောရင်လည်း ဒါက မမှန်ပြန်ဘူး။ ညတိုင်း မျက်လုံးမပိတ်ခင် မိမိရဲ့ နောက်ဆုံးအတွေးက ဘာလဲဆိုတာကို သူမကိုယ်တိုင် အသိဆုံး ဖြစ်သည်။

ဟူလီနာ့အဝတ်အစားများမှာ လိမ်ယှက်ဆုပ်ခြေလွန်းသဖြင့် အရေးအကြောင်းများပင် ထထင်နေခဲ့ပြ

"သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မမသိဘူး"

သူမ၏ အသံက အလွန်တိုးလှသဖြင့် စိတ်ငြိမ်အမွှေးတိုင်၏ မီးခိုးငွေ့များထဲတွင် နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"သူ့ပုံစံက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မသိဘူး၊ သူ့စိတ်နေစိတ်ထားက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မသိဘူး၊ ပြီးတော့... သူ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲဆိုတာလည်း မသိပါဘူး"

သူမ ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ သူပို့ပေးလိုက်တဲ့ အရာတွေက... ကျွန်မကို တကယ်ပဲ အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်"

သူမ၏ လက်ချောင်းများက အဝတ်အစားအနားသတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်တင်းကျပ်သွားပြန်သည်။

"ဟုတ်ရန်ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ကြောင့် သမီးရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးမျိုးဆက်ပါ နိုးထလာခဲ့တယ်၊ ကံဇာတာထိန်းချုပ်ဖိုခနောက်ကလည်း သမီးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာစေခဲ့တယ် ဆရာ ဒဏ်ရာရခဲ့တုန်းကလည်း အဲဒီပုတီးစေ့က ဆရာ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး "

သူမ ဤနေရာတွင် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ဘီဘီတုန်း၏ ညာလက်ကို အမြန်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ ခေါင်းပြန်ငုံ့လိုက်သည်။

"သူတို့က သမီးကို ကာကွယ်ပေးနေရုံ သက်သက်ပါပဲ"

နောက်ဆုံး စကားလုံးအနည်းငယ် နှုတ်ခမ်းဖျားမှ လျှောကျသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဟုလီနာ့နားရွက်လေးများက ပြန်လည်ပူထူလာပြန်သဖြင့် သူမ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်ကာ စကား ဆက်မပြောတော့ပေ။

ဘီဘီတုန်းက သူမ၏ စကားကို ကြားဖြတ်မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ ဟူလီနာ စကားပြောပြီးသွားသည့်နောက်တွင် လျှို့ဝှက်အခန်းထဲ၌ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး စိုးမိုးသွားခဲ့သည်။ ဘီဘီတုန်းက ထိုင်ခုံကို မှီထားရင် ညာလက်ချောင်းလေးများဖြင့် လက်မှီပေါ်က ရုပ်ပုံလွှာများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ ကျန်ရှိနေသော အနက်ရောင်အမှတ်အသားများက မှိန်ပျပျ ဖယောင်းတိုင်အလင်းအောက်တွင် အထူးသဖြင့် ထင်ရှားနေသည်။

"ဒီလူရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက"

သူမ နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရာ ထိုအထဲတွင် အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေသည်

"မင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါတောင်မှ သူ့ကို မမီဘူးဆိုတာ ဝန်ခံရလိမ့်မယ်"

ဟူလီနာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဘီဘီတုန်းက သူမကို မကြည့်ဘဲ လျှို့ဝှက်အခန်း၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာက ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဟုတ်ရန်ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့နဲ့ ကံဇာတာထိန်းချုပ်ဖိုခနောက် အဲဒီအရာတွေထဲက တစ်ခုခုဆိုရင်တင် တစ်လောကလုံးက စွမ်းအားစုတွေ အသက်လုပြီး လုယူကြဖို့ လုံလောက်နေပြီ သူက ဒါတွေကို စေ့စပ်လက်ဆောင်အဖြစ် သုံးခဲ့တယ် ဒါက ပထမဆုံး နှစ်ခုပဲ ရှိသေးတာ"

သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒီလူရဲ့ စွမ်းအားကတော့... ဆရာ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေရုံတင်မကဘူး ဒီလောကထဲက လူသားအားလုံးရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေကိုတောင် အဝေးကြီး ကျော်လွန်နေလောက်ပြီ"

ဟူလီနာ့ နှလုံးသားတစ်ချက် ခုန်မှားသွားသည်။ ဆရာက ဘယ်တော့မှ အခြားလူတစ်ယောက်က မိမိထက် သာလွန်သည်ဆိုသည်ကို အလွယ်တကူ ဝန်ခံတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးပါ။ ဘီဘီတုန်း ခေါင်းလှည့်ကာ ဟူလီနာကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က နှစ်ချက်ခန့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး ဟူလီနာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော တည်ကြည်လေးနက်မှုများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

"နာနာ... ငါ မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်"

သေချာနားထောင်ပါ။

ဟူလီနာ မိမိကိုယ်မိမိ မသိလိုက်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထိုင်လိုက်မိသည်။

"တကယ်လို့ အဲဒီ နတ်‌ဆရာ ရှန်ရိချန်က မင်္ဂလာစာလွှာထဲမှာ ရေးထားတဲ့အတိုင်း တကယ်ပဲ ရှေးဟောင်းနတ်‌ဆရာရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်ပြီး အတုမရှိတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ... မင်းအပေါ်မှာလည်း တကယ်ပဲ စစ်မှန်တဲ့ စိတ်နှလုံး ရှိတယ်ဆိုရင်"

ဘီဘီတုန်းက စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ဆိုလိုက်သည်

"သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်တာက မကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်နိုင်ဘူး"

တိတ်ဆိတ်လှသော အခန်းထဲတွင် ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ပေါ်လာသော ဤစကားလုံးများက ဟူလီနာကို ထိုင်ခုံပေါ်တွင်တင် ဆွံ့အ တောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။

သူမ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ နောက်ဘက်တွင် မြေခွေးအမြီး ခြောက်ချောင်းလုံး ရုတ်တရက် ဖြန့်ထွက်သွားပြီး နားရွက်လေးများကလည်း ဆံပင်များကြားမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်ကာ မတ်မတ်ထောင်သွားကြသည်။

ဆရာက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။

သူမ၏ ဆရာ တစ်ဘဝလုံး ကံကြမ္မာကို တိုက်ခိုက်လာပြီး ဘယ်တော့မှ ဦးမညွှတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ "ဘယ်သူ့ကိုမှ အားမကိုးဘူး" ဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ်ကို အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲထားတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးက သူမကို လက်ထပ်ဖို့ တိုက်တွန်းနေတာလား။

ဘီဘီတုန်း သူမ၏ အံ့ဩမှုကို သတိပြုမိသော်လည်း ရှင်းလင်းချက်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေ

ဒီတိုင်းပဲ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဟူလီနာ ဆရာ့၏ အကြည့်ကို ဆုံလိုက်ရသည့်အခါ ထိုအထဲတွင် ရှိနေသောအရာကို ဖတ်လိုက်မိသည် ဒါက လှည့်ကွက်တွေ အသုံးချမှုတွေ မဟုတ်ဘဲ အမိတစ်ယောက်က သမီးဖြစ်သူ၏ တစ်သက်တာ စိတ်ချမ်းသာမှုအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ပေးအပ်လာသည့် အစစ်မှန်ဆုံးသော အကြံဉာဏ်မျိုးပင်။ ရုတ်တရက် ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အဟုန်တစ်ခု တက်မလာဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ

ဟူလီနာ ပြန်လည်ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။ သူမ၏ မြေခွေးနားရွက်လေးများ တွဲလောင်းကျသွားပြီး နားရွက်ဖျားလေးများက ခပ်မှိန်မှိန် ပန်းရောင်သန်းနေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်မ အချိန်အနည်းငယ်လောက် ထပ်လိုချင်ပါသေးတယ်"

သူမ၏ အသံက အလွန်တိုးလှသဖြင့် အသက်ရှူသံထက်ပင် ပိုမိုညင်သာနေသည်။

"ကျွန်မတို့က တစ်ခါမှလည်း မတွေ့ဖူးသေးဘူး သူ့အကြောင်း ဘာမှလည်း မသိသေးဘူး ကျွန်မ ဒီပုံစံနဲ့တော့ မသွားနိုင်ပါဘူး "

သူမ နောက်ထပ် စကားလုံးများကို မျိုချလိုက်ရသည်။

ဘီဘီတုန်း ထပ်ပြီး ဘာမှမမေးတော့ပေ။ သူမ ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ဟုလီနာ့အနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမက သူမကို ခဏမျှ ငုံ့ကြည့်နေမိပြီးနောက် သူမ၏ ဘယ်လက် ဒဏ်ရာမရရှိထားသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဟူလီနာ့ဦးခေါင်းပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ သွတ်သွင်းပွတ်သပ်ပေးနေပြီး ဘေးဘက်သို့

တွဲလောင်းကျနေသော မြေခွေးနားရွက်တစ်စုံကိုတော့ သေသေချာချာ ရှောင်ကွင်းပေးထားသည်။ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်ပေါ့ပါးပြီး ဖြည်းညှင်းလှသည်။

"အလျင်လိုစရာမလိုပါဘူး"

ဘီဘီတုန်း၏ အသံက အလွန်နူးညံ့လွန်းလှသဖြင့် သူမ၏ ပုံမှန်အသံနှင့်ပင် လုံးဝမတူတော့ပေ။

"ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ စဉ်းစားပါ။ မင်း သေသေချာချာ မစဉ်းစားရသေးသရွေ့ ဘယ်သူမှ မင်းကို ဘာဆုံးဖြတ်ချက်မှ ချဖို့ အတင်းအကြပ် မလုပ်နိုင်စေရဘူး"

သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက ဆံပင်အထက်မှ နားထင်ဆီသို့ လျှောကျသွားပြီးနောက် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။

"ဆရာ အပါအဝင်ပေါ့"

ဟူလီနာ ရင်ထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားမိသည်။

သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိပြီး ဘာအသံမှ ထွက်မလာအောင် အတင်းအကြပ် ထိန်းထားရသည်။

စကားစပြောလိုက်သည်နှင့် မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘီဘီတုန်း သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ အဓိကထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားရင်း စာပွဲပေါ်က လျှို့ဝှက်အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"သွားတော့၊ သွားပြီး အနားယူလိုက်ဦး မနက်ဖြန် ကျင့်ကြံစရာတွေ ရှိသေးတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဟူလီနာ ထရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်အခန်း၏ တံခါးဆီသို့ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများက ပေါ့ပါးလျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် ထွက်ပြေးနေသည့်အတိုင်းပင်။ ကျောက်တံခါးကြီးက နောက်ကွယ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားခဲ့ပြီး ထူထဲလှသော ပွတ်တိုက်သံကြီးက လမ်းမြှောက်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဟူလီနာ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေမိပြီး တံခါးအကွဲကြောင်းလေး တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် "ကလစ်" ဆိုသည့် သံပြတ်ကြီးနှင့်အတူ လုံးဝပိတ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ နှာခေါင်းလေး တစ်ခါပြန်ပြီး စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်လာပြန်သည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းကနေ အခုအချိန်အထိ အခြားလူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဘီဘီတုန်းက အဓိပတိတစ်ယောက် ပုပ်ရဟန်းမတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားဖြစ်လုနီးပါး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးရဲ့ ကြားထဲမှာ ဆရာ့ရဲ့ လက်က သူမရဲ့ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း "အလျင်လိုစရာမလိုပါဘူး" လို့ ပြောတတ်တာကိုထို့နောက် "ဆရာ အပါအဝင်ပေါ့" လို့ ပြောတတ်တာကို သူမတစ်ယောက်တည်းသာ သိခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ဟုလီနာ့ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းလှသော ကျေးဇူးတင်ရှိမှုများ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်ကြွလာခဲ့တော့သည်။