အခန်း (၁၅) တစ်ဆက်တည်း တစ်ဆယ့်ငါးဆင့် တက်လှမ်းခြင်း

နတ်‌ဆရာအကြောင်း ပြောရုံမျှဖြင့် ရှက်သွေးဖြန်းသွားသော သန့်စင်သောမိန်းကလေး

ခုနစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဝိညာဉ်မြို့တော်တွင် သန့်စင်သောမိန်းကလေး၏ သီးသန့်ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း

ထူထဲလှသော ကျောက်တံခါးကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး နံရံများပေါ်ရှိ မြေခွေးရုပ်ပုံလွှာများထံမှ မှေးမှိန်သော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းမှု အစီအရင်သည် သုံးရက်နှင့် သုံးညတိုင်တိုင် မရပ်မနား ဆက်တိုက်လည်ပတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟူလီနာသည် ကော်ဇောအဝိုင်းလေးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ လက်ချောင်းလေးများကို အသာအယာ ယှက်ထားသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ချောမွေ့ညင်သာစွာ စီးဆင်းနေသည်။

သူမ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသော ပုံစံက လွန်ခဲ့သော တစ်လခွဲခန့်ကမှ အဆင့် ၆၉ တွင်သာ ရှိသေးသော လူတစ်ယောက်တွင် မရှိသင့်သော အသွင်မျိုးပင်။

မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ကိုးမြီးမြေခွေးအမှတ်အသားက ခပ်မှိန်မှိန် တစ်ချက်ချင်း လင်းလက်နေပြီး လင်းလက်သွားသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် နွေး‌ေထွးသော ခံစားချက်တစ်ခုက ချီသွေးကြောများမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ စီးဆင်းသွားသည်။

ဟုတ်ရန်ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့၏ စွမ်းအားက အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပြင်းထန်မနေတော့ဘဲ နူးညံ့သော စမ်းရေစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝိညာဉ်မော်ကွန်းတိုင်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒန်တျန်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ကံဇာတာထိန်းချုပ်ဖိုခနောက်၏ စွမ်းအားနှင့် ဟုတ်ရန်ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့တို့က တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ယှက်နွှယ်နေကြသည်။ တစ်ခုက တက်လိုက် တစ်ခုက ကျလိုက် တစ်ခုက လူစုခွဲလိုက် တစ်ခုက ပြန်စုလိုက်နှင့် ဟုတ်ရန်ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့က သန့်စင်ခြင်း ကျိုချက်ခြင်းနှင့် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးပြီး ကံဇာတာထိန်းချုပ်ဖိုခနောက်ကမူ ဖိနှိပ်ခြင်း တည်ငြိမ်စေခြင်းနှင့် ခိုင်မာစေခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးသည်။

စွမ်းအားတစ်ခုက အပေါ်သို့ ပင့်တင်ပေးနေပြီး အခြားစွမ်းအားတစ်ခုက အောက်သို့ ဖိနှိပ်ပေးနေကာ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော စွမ်းအားနှစ်ခုသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သဘာဝကျကျ အချိုးညီမျှမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆွဲဆန့်ထိန်းကျောင်းကာ အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေကြတော့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်က သုံးဆထက်မက မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ယခင်က သွေးလေလှည့်ပတ်မှု တစ်ပတ်ပြည့်ရန် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာပင် အချိန်မပြည့်မီ တစ်ပတ်ပြည့်သွားပြီး လှည့်ပတ်မှုတစ်ခုချင်းစီက ဆောင်ကြဉ်းပေးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်မှုကလည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုသိသာထင်ရှားလှသည်။ ဤအရာက ပြင်ပစွမ်းအားကြောင့် ရုတ်တရက် တက်လာသည့် အပေါ်ယံတိုးတက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ခိုင်မာပြီး တည်ငြိမ်လှသော တိုးတက်မှုမျိုးပင်။ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာထဲတွင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော နတ်မိမယ်မြေခွေးလေးက ငြိမ်သက်စွာ ခွေအိပ်နေသည်။

အမြီးခြောက်ချောင်းက ဘေးဘက်တွင် ပေါ့ပါးစွာ တွဲလောင်းကျနေပြီး အမြီးဖျားလေးများက တစ်ချက်ချက် အသာအယာ တုန်ခါသွားသည့်အခါ ရွှေရောင် အလင်းမျှင်လေးများက အမွှေးအမျှင်များပေါ်မှ လျှောကျကာ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ကြည်လင်သော ဝိညာဉ်ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားကြသည်။ မြေခွေးမလေး၏ အရည်အသွေးတစ်ခုလုံးက လွန်ခဲ့သော အလွန်အမင်း ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသော သန့်စင်မြင့်မြတ်သည့် အရည်အသွေးမျိုးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ဟူလီနာ မိမိ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးပေါ်မှ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ဖြူဖွေးသည့် မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီးတောက်၏ အရောင်က မူလက ခရမ်းနီရောင်မှ သန့်စင်သော အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အပူချိန်က အလွန်အမင်း မြင့်မားလှသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းမှု အစီအရင်ပုံစံပင် အပူရှိန်ကြောင့် အရောင် အနည်းငယ် လွင့်ပြယ်သွားရသည်။ သူမက လက်ချောင်းလေးကို အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။

ဖြူဖွေးသော မြေခွေးမီးတောက်က တရွှတ်ရွှတ်မြည်ကာ ပစ်ထွက်သွားပြီး သုံးလံခန့် ဝေးသော ကျောက်နံရံကို သွားရောက်ထိမှန်တော့သည်။ ပန်းကန်လုံးခန့်ရှိသော အချိုင့်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး အနားသတ်များက မည်းတူးသွားကာ နံရံပေါ်ရှိ မြေခွေးရုပ်ပုံလွှာ အစိတ်အပိုင်းအချို့လည်း လောင်ကျွမ်းပြာကျသွားခဲ့သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုက သူမ အဆင့် ၆၉ တုန်းက အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးခဲ့ရသော တတိယမြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ထက် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ ဒါက လက်ကို အသာအယာ တောက်လိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတာ။

အဆင့် ၈၄ ရှိသော ဝိညာဉ်အို ဆိုသည့် ဂဏန်းက ဝိညာဉ်နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ဘီဘီတုန်းနှင့် ထိပ်သီးသက်ကြီးဝါရီ အနည်းငယ်သာ သေချာပေါက် ကျော်လွန်နိုင်သည့် အဆင့်မျိုး ဖြစ်သည်။ဆက်လက်၍ ဤအရာက ဆက်ပြီး တိုးတက်နေတုန်းပဲ ပထမဆုံး သုံးရက်တုန်းကလို အရှိန်အဟုန်မျိုး မဟုတ်တော့ပေမဲ့ နေ့တိုင်း မိမိရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ မှန်မှန် တိုးတက်နေတာကို ခံစားနေရသည်။

ကျိန်း...

ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း၏ ကျောက်တံခါးက အပြင်ဘက်မှ အသာအယာ ပွင့်လာသည်။မြေခွေးအမြီး ခြောက်ချောင်းလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထောင်သွားပြီး နားရွက်လေးများက တံခါးဝဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ရှဲ့ယွဲ့က လက်ထဲတွင် အစားအသောက်သေတ္တာကို ကိုင်ကာ ခြေလှမ်းများကို အလွန်ပေါ့ပါးစွာ နင်းပြီး ဘေးစောင်း တိုးဝင်လာခဲ့သည် သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းထဲရှိ ပိုမိုထက်မြက်လာသော စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှေ့မှောက်တွင်မူ ဤလှည့်ကွက်လေးက ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်

"နိုးပြီလား"

သူက အသံကို တိုးတိုးလေး လုပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မအိပ်ပါဘူး"

ရှဲ့ယွဲ့က ထိုင်ခုံဝိုင်းလေးကို ပတ်သွားပြီး သန့်ရှင်းသော နေရာတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ အစားအသောက်သေတ္တာကို သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ချလိုက်ပြီး အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကံကော်မုန့်၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့က ပျံ့လွင့်လာသည်။

"တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး"

ဟူလီနာ လက်လှမ်းပြီး မုန့်တစ်ဖတ်ကို ယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ နူးညံ့ချိုမြိန်ပြီး အီမနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရှဲ့ယွဲ့ ချက်ချင်း စကားမပြောသေးပေ။

သူက နံရံကို မှီကာ ရင်ဘတ်ပေါ် လက်ပိုက်ထားရင်း သူ့ရဲ့ ညီမဖြစ်သူကို အပေါ်အောက် အထပ်ထပ်အခါခါ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဟူလီနာ သူ့ရဲ့ အကြည့်အောက်တွင် အလွန်အမင်း နေရခက်လာသည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ"

"မင်းကို ကြည့်နေတာ"

ရှဲ့ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"နာနာ... ငါ မင်းကို တစ်ခု ပြောရမယ် မင်းရဲ့ အခု အခြေအနေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်ကနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားသွားပြီ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကွာခြားတာတင် မဟုတ်ဘူး ဒါက ပိုပြီးတော့ "

သူက ခေါင်းကုပ်လိုက်ပြီး အသုံးအနှုန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ကာ

"ဖိအားပေးနိုင်စွမ်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာစွမ်းအားမှ ထုတ်မသုံးထားဘဲ ဒီတိုင်း ထိုင်နေတာတောင် မင်းနဲ့ သုံးလံအကွာမှာ ရှိနေတဲ့ ငါက မင်းရဲ့ ဖိအားကို ခံစားနေရပြီး အသက်ရှူကျပ်ချင်သလို ဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီခံစားချက်က အဘိုးကြီး (ဂန္ဓမာအို) ငါ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ အချိန်တုန်းက ခံစားချက်မျိုးနဲ့ တော်တော်လေး တူတယ်"

ဟူလီနာ ကံကော်မုန့်ကို ကိုက်နေရင်း ပြန်မဖြေပေ။ ရှဲ့ယွဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ စောင်းလိုက်သည်။

"ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် မကြာခင်မှာ အကိုဖြစ်တဲ့ ငါက မင်းရဲ့ ဖိနပ်ကို သယ်ပေးဖို့တောင် အရည်အချင်း ပြည့်မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အစ်ကို... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ အပတ်ကတင် မင်းက ငါ့နောက် အဆင့်တစ်ဆယ် စာလောက် ပြတ်နေခဲ့တာ အခုတော့ မင်းက အဆင့် ရှစ်ဆယ့်လေး ဖြစ်နေပြီ၊ ငါကတော့ အဆင့် ခုနစ်ဆယ့်နှစ် ဝန်းကျင်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ် နောက်ပိုင်း လအနည်းငယ် ကြာရင်တော့ "

သူက အသံကို ဆွဲလိုက်ပြီး သူမကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့စကားထဲတွင် မနာလိုဝန်တိုမှု လုံးဝမပါရှိဘဲ စစ်မှန်သော အံ့ဩချီးကျူးမှုနှင့် ပြောပြရခက်သော ခါးသီးမှု အနည်းငယ်သာ ပါဝင်နေသည်။ သူ့ညီမလေးက ပိုပြီး သန်မာလာခဲ့ပြီ။ သူ ဘယ်လိုမှ လိုက်မမီနိုင်လောက်အောင်ကို သန်မာလာခဲ့တာ။

ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ ပုလဲတံခါးစစ်ပွဲက နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဝိညာဉ်နန်းတော်မှာ ထိပ်သီးတိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ယောက် ပိုတိုးလာတာက အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများစေသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီစွမ်းအားတွေက တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ဆီကနေ လုံးလုံးလျားလျား ရလာတာ ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းအရာက သူ့စိတ်ထဲတွင် မည်သည့် စစ်သတင်းထက်မဆို ပိုပြီး လေးလံသောအရာအဖြစ် ဖိစီးနေခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်..."

ရှဲ့ယွဲ့၏ လေသံက ရုတ်တရက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်သွားသည် သူ ဤလေသံဖြင့် စကားပြောသည့် အခါတိုင်း ဆယ်ခါတွင် ကိုးခါခန့်က နောက်ထွက်လာမည့် စကားအတွက် ထောင်ချောက်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီအပြောင်းအလဲတွေ အားလုံးက ဘယ်သူ့ကြောင့် ဖြစ်လာတာလဲ ဟုတ်ရန်ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ ကံဇာတာထိန်းချုပ်ဖိုခနောက် သိုင်းဝိညာဉ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲတာတွေရောပဲ"

ဟူလီနာ မုန့်ဝါးနေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။

သူမကို လာစမ်းနေတာပဲ။ညဒါကို ငါလည်း သေချာပေါက် သိတာပေါ့။

"...အဲဒီ နတ်‌ဆရာကြောင့်"

သူမ ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ အကြည့်များက သိသိသာသသာသော်လည်းကောင်း မသိမသာ သော်လည်းကောင်း အခြားတစ်နေရာသို့ လွင့်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

လက်ထဲက ကျန်နေသေးတဲ့ ကံကော်မုန့်တစ်ဝက်ကိုလည်း လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆုပ်ချေနေမိသဖြင့် မုန့်က အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ရှဲ့ယွဲ့ သူမ၏ သေးငယ်လှသော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အကဲခတ်နေမိသည်။

ကံကော်မုန့်ကို ဆုပ်ချေနေရင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ဘဲ ရှိနေချိန်မှာပဲ သူမ၏ ညာဘက်နားရွက်ဖျားလေးက ပန်းရောင်သန်းလာခဲ့သည်။ ဒီလက္ခဏာ သုံးခုလုံး ထပ်တူကျသွားတဲ့ အခါမှာတော့ အဖြေက ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ။

သူက အသာအယာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေဦး "

မမေးပါနဲ့

"မင်းက "

"အစ်ကို "

"အဲဒီ နတ်‌ဆရာ ရှန်ရိချန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး "

"အစ်ကို ရှဲ့ယွဲ့"

ဟူလီနာ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် သုံးစက္ကန့်ခန့် စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

ရှဲ့ယွဲ့ မြင်လိုက်ရသည်က သူ့ညီမလေး၏ မြေခွေးနားရွက်နှစ်ဖက်က ဆံပင်များကြားမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပန်းနုရောင်မှသည် ရဲရဲနီသော အရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ နားရွက်ဖျားလေးများကပင် အလင်းပေါက်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ပါးပြင်မှသည် မေးစေ့အထိ လည်ပတ်အောက်ခြေအထိပါ ပန်းရောင်အလွှာတစ်ခု ဖြန်းပက်သွားသကဲ့သို့ နီမြန်းနေခဲ့ပြီ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီစိုက်ကြည့်မှုထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ ရှက်ရွံ့မှုတွေ လုံးဝမပါဝင်နေဘူး။ မိမိရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခွာခံလိုက်ရတဲ့ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ အနေရခက်မှုတွေပဲ ရှိနေတာ ရှဲ့ယွဲ့ နောက်ထွက်လာမည့် စကားလုံးများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်ရသည်။

မေးနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး အဖြေက သူ့ညီမလေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အထင်းသား ပေါ်နေပြီပဲ။ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းထဲတွင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဟူလီနာ ခေါင်းကို အသာလွှဲလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ လက်ထဲက ကြေမွနေတဲ့ ကံကော်မုန့်တစ်ဝက်ကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထည့်လိုက်သည် ဒါက သူမရဲ့ ပူထူနေတဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ သက်သက်ပဲ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ယွဲ့ ထပ်ပြီး မမေးတော့ပေ

သူ ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီပေါ်က ဖုန်မှုန့်များကို ခါချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ဖွပစ်လိုက်သည် သူမ၏ ပူထူနေသော မြေခွေးနားရွက်လေးများကိုတော့ သေချာပေါက် ရှောင်ကွင်းလိုက်ရသည်။

"ဒါကို စိတ်ထဲမှာပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ"

သူ ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ ငါ ကြိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ် အဲဒီနတ်ဆရာ လို့ အမည်ရတဲ့ကောင် တကယ် ရောက်လာတဲ့ အခါကျရင် ငါက ပထမဆုံး တားမယ့်လူပဲ။ သူက ငါ့ညီမလေးနဲ့ ထိုက်တန်သလား မထိုက်တန်ဘူးလားဆိုတာ ငါ့ကို အရင် ကျော်ဖြတ်ရလိမ့်မယ်"

ဟူလီနာ ခေါင်းငုံ့ထားရင်း ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သူမ၏ နားရွက်လေးများကတော့ အသာအယာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ရှဲ့ယွဲ့လှည့်ထွက်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ခြေသံများက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာသွားပြီးနောက် အခန်းတံခါးအစီအရင် ပြန်လည်ပွင့်လာသည့် အခါမှာတော့ ဘာအသံမှ မကြားရတော့ပေ။

ဟူလီနာ ဘေးဘက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းလှသော ပြတင်းပေါက်လေးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်က သေးငယ်လှပြီး တစ်ထွာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းကာ မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်က အသာအယာ စောင်းဝင်နေပြီး သူမ၏ လက်ဖမိုးပေါ်သို့ နွေးထွေးစွာ ကျရောက်နေသည်။သူမက ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် လက်မောင်းကို တင်ကာ လက်မောင်းပေါ် မေးစေ့တင်ရင်း ခေါင်းကို အသာစောင်းကာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေမိသည်။

ကောင်းကင်ကြီးက အလွန်ပြာလွင်နေပြီး ဖြူဖွေးသော တိမ်တိုက်အနည်းငယ်က ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောနေကာ နေရာပြောင်းလဲရန် အချိန်အတော်ကြာအောင် ယူနေရသည်။သူမ တိမ်တိုက်များကို ငေးကြည့်ရင်း ငေးငိုင်နေမိသည်။

မိမိကိုယ်မိမိ မထိန်းနိုင်ဘဲ အဲဒီဆန်းကြယ်တဲ့ နတ်‌ဆရာက ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ရှိမလဲဆိုတာကို စတင်ပုံဖော်ကြည့်မိရာ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားခဲ့တော့သည်။

"အို......."