အခန်း ၁ မသေမျိုး ကြက်နက် အာကျီ
“လူကြီးမင်း..... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ ဒီရထားပေါ်ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေ ယူဆောင်ခွင့်မပြုပါဘူး။ ယူလာချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သီးခြားစာရင်းသွင်းပြီး ပို့ဆောင်ပေးရပါမယ်။”
ဝိညာဉ်လမ်းညွှန်ရထား၏ ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ရထားဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏အကြည့်ကတော့ ကောင်လေး၏ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝဝတုတ်တုတ် ကြက်ကြီးတစ်ကောင်ဆီမှ မခွာနိုင်သေးပေ။
ကောင်လေးတွင် မီးခိုးရောင်ဆံပင်နှင့် အနက်ရောင်မျက်ဝန်းများ ရှိသည်။ သူ၏ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က မြင့်မြတ်သည့်အရှိန်အဝါတစ်မျိုးကို သဘာဝအတိုင်း ထုတ်ဖော်နေပြီး သာမန်မိသားစုတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသူ မဟုတ်ကြောင်း အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။
သို့သော် အပြစ်ဆိုစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံနေသည့် ထိုပုံရိပ်ကို သူ၏ခေါင်းပေါ်က ကြက်ဝတုတ်တုတ်ကြီးက လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
ထိုကြက်ကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်က ဘောလုံးတစ်လုံးနှင့်ပင် တူနေသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း အနက်ရောင်အမွေးနှစ်ချောင်း ပေါက်နေ၏။
ထူးဆန်းသည်မှာ ၎င်းက လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းပင်။ ကြက်နှုတ်သီးသေးသေးလေးပေါ်တွင်လည်း ဝိုင်းစက်သောဘောင်ပါသည့် နေကာမျက်မှန်တစ်လက်ကို တပ်ထားသေးသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ လှည့်ကွက်ပေါင်းစုံသုံးတတ်သည့် စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
“ဘာပြောတယ်။ မင်းတို့လို အောက်တန်းစားလူသားတွေကများ ငါ့ကို ကြက်လို့ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့။ ငါက ကြက်မဟုတ်ဘူးကွ။ ငါ့ကို ‘မသေမျိုးကြိုးကြာနက်’ လို့ လေးလေးစားစား ခေါ်စမ်း”
ကောင်လေးတစ်ယောက် ဘာမှမတုံ့ပြန်ရသေးခင် ခေါင်းပေါ်က ကြက်ကြီးကပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အမလေး”
ရထားဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပလက်ဖောင်းပေါ် ရပ်ထားသည့် ဝိညာဉ်လမ်းညွှန်ရထားနှင့် ကျောချင်းကပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။
“ကြက်… ကြက်က… စကားပြောတတ်တယ်ဟ”
“တော်ပြီ... တော်ပြီ... အာကျီ ရပ်တော့”
အခြေအနေ မဟန်မှန်းသိလိုက်သည်နှင့် ကောင်လေးက ခေါင်းပေါ်မှ ကြက်ဝကြီးကို အလျင်အမြန် ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏နှုတ်သီးကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားရင်း ရထားဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးဘက်သို့ အားနာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်။ သူက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သိုင်းဝိညာဉ်် အာကျီပါ။ သူ့ကြောင့် လန့်သွားရတာ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဝိညာဉ်… သိုင်းဝိညာဉ်် ဟုတ်လား”
ရထားဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးကတော့ ထိုရှင်းပြချက်ကို ယုံကြည်နိုင်ပုံ မပေါ်သေးပေ။
ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့် ကောင်လေးမှာလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
သူ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။
ခန္ဓာကိုယ်အပြင်သို့ သီးခြားထွက်လာနိုင်သည့် သိုင်းဝိညာဉ််တွေက လောလောဆယ် ရှားပါးလွန်းနေသေးတာကိုး။
“အာကျီ... ခဏလောက်တော့ ဒုက္ခခံပြီး ပြန်ဝင်နေလိုက်ဦးနော်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အာကျီ၏ ကန့်ကွက်သံကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ၎င်းကို အလင်းတန်းတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မိမိခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်သိမ်းသွင်းလိုက်သည်။
ကြက်ဝတုတ်တုတ်ကြီးက အလင်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကောင်လေး၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှသာ ရထားဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက သူ၏စကားကို ယုံကြည်သွားတော့သည်။
“ဒီတော့ တကယ်ပဲ ရှင့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ််ပေါ့…”
“ဟုတ်တာပေါ့။ အစ်မလည်း စဉ်းစားကြည့်လေ။ ဒီလောကကြီးက ဒီလောက်ကျယ်ဝန်းတာ... ဘယ်လိုသိုင်းဝိညာဉ််မျိုး မရှိဘဲနေမလဲ။ အာကျီလိုမျိုး ရှိနေတာလည်း ပုံမှန်ပါပဲ မဟုတ်လား။”
ကောင်လေးက ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ အပြုံးချိုချိုလေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟားဟား... ဟုတ်ပါရဲ့။”
သူ၏အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရထားဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသမျှ မကျေနပ်မှုများပင် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထို့နောက် သူမက ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ မောင်လေးက တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားတာလား။ မိဘတွေကရော ဘယ်မှာလဲ”
ကောင်လေးက မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သူတို့က နောက်ဆုံးဘူတာမှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေကြပါတယ်။”
“ဪ… ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ။ ရထားပေါ် တက်လို့ရပြီနော်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ််ကြောင့် တခြားခရီးသည်တွေ မလန့်သွားအောင်တော့ သတိထားဦး။”
ရထားထွက်ခွာရန် အချိန်နီးကပ်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် ရထားဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးကလည်း ထပ်မမေးတော့ဘဲ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ကောင်လေးလည်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ရထားပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ကာ နောက်သို့လှည့်မေးလိုက်ပြန်သည်။
“အစ်မ... ကျွန်တော့်လက်မှတ်လေး ပြန်ပေးလို့ရမလားဟင်”
“အို... မေ့တော့မလို့။ ဒီမှာ မောင်လေး... လက်မှတ်ကို သေချာသိမ်းထားနော်။”
ရထားဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးကလည်း အလျင်အမြန် လက်မှတ်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
ကောင်လေး ရထားပေါ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် သူမကတော့ ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် ကျန်နေခဲ့သည်။
“အိုင်း… ချစ်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ ကလေးလေး။ ဘုရားရေ... ငါ့မှာလည်း ဒီလိုချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လောက် ရှိလိုက်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ…”
ကောင်လေး၏အပြုံးကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည့် သူမမှာ အချိန်အတော်ကြာမှသာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုကောင်လေးနှင့် ပြန်ဆုံတွေ့ခွင့် ရှိမရှိကိုတော့ သူမ မသိနိုင်ပေ။
သို့သော် လက်မှတ်ပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်ထားသည့် နာမည်ကိုတော့ သူမ၏စိတ်ထဲ၌ စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်သားထားလိုက်မိသည်။
ဖူလီ။
________________________________________
“အာကျီ... အာကျီ… ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ငါ့ကို ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ပေးလိုက်ပြန်ပြီ။”
စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် အာကျီကို ကြည့်ရင်း ဖူလီက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဟမ် ဘာလို့ အပြစ်အားလုံး ငါ့ခေါင်းပေါ်ပဲ ပုံချနေရတာလဲ။ မင်းမှာ အခြေခံလူ့ကျင့်ဝတ်လေးတောင် မရှိတော့ဘူးလား”
ကြက်ကြီးက တောင်ပံတိုတိုလေးများကို မကျေမနပ် ခတ်လှုပ်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
“မင်းကများ ပြောရသေးတယ်။ မင်းသာ အဖေ့ရဲ့ အဖိုးတနမသေမျိုးဆေးပင်တွေကို ခိုးစားပြီး ရတနာသိုက်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းပစ်မထားရင် ငါတို့ ဒီလို ခိုးပြေးဖို့ လိုပါ့မလား”
“ဟာ… ဒီကိစ္စက မင်းအတွက်လည်း ကောင်းတာပဲလို့ ငါပြောပြီးပြီလေ။ ဒီတစ်ခေါက် အမြတ်အများကြီး ရထားတာကြောင့် ငါ့မှာ လိုအပ်တဲ့စွမ်းအင်တွေ အလုံအလောက် စုဆောင်းမိသွားပြီ။ အချိန်တန်ရင် မင်းသိလာလိမ့်မယ်။”
“တကယ်လား”
ဖူလီက မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေးကာ အာကျီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါ အာကျီက ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုမတ်မတ်ပြင်ကာ လေးနက်တည်ကြည်သည့် ပုံစံမျိုး ဖမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်က ဝိုင်းဝိုင်းဖောင်းဖောင်းကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် ကိုယ်ကိုဘယ်လောက်ပဲ မတ်မတ်ရပ်ရပ် အရင်ပုံစံနှင့် ထူးထူးခြားခြား ကွာခြားသွားခြင်း မရှိပေ။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ထပ်ယုံကြည်ပေးလိုက်မယ်။”
ဖူလီမှာလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။
ဒါက သူ့ကိုယ်ပိုင်သိုင်းဝိညာဉ််ပဲ မဟုတ်လား။ လက်ခံမထားချင်လို့လည်း ပြန်အပ်လို့မှ မရတာ။
သို့သော်လည်း ဒီကောင်ကြောင့် သူ ဘယ်နှကြိမ်တောင် အလျှော့ပေးခဲ့ရပြီလဲ။
ဖူလီက စိတ်ထဲတွင်သာ ညည်းညူလိုက်သည်။
အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် သိုင်းဝိညာဉ်် နိုးထလာသည့်ညကို သူ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ပေ။
ထိုနေ့ညက အာကျီသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်သွားပြီး စားဖိုမှူးက ပြင်ဆင်ထားသမျှ ညစာအားလုံးကို တစ်လုတ်မကျန် ရှင်းပစ်ခဲ့သည်။
စားစရာတွေ ခိုးယူခံနေရကြောင်း စားဖိုမှူး သတိထားမိသည့်အချိန်တွင်တော့ သူသည် ဟင်းပွဲများစွာအတွက် နှစ်နာရီတိတိ အချိန်ကုန်ခံချက်ပြုတ်ထားသော်လည်း စားပွဲပေါ်တွင် တင်စရာဟင်းပွဲ မလုံလောက်သေးသည့် အခြေအနေကို ကြုံတွေ့နေရပြီဖြစ်သည်။
ထိုနှစ်မှာပင် အာကျီသည် ဖူလီ၏ဖခင် ဖူမော့ရှင်း၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေစုများကိုပါ ခိုးယူခဲ့သေးသည်။
ခိုးယူထားသည့်ငွေများဖြင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို ဝယ်ယူခဲ့ရာ ပိုဆိုးသည်မှာ ထိုပစ္စည်းအားလုံးနီးပါးက အတုများဖြစ်နေခြင်းပင်။
ထိုကိစ္စကြောင့် ဖူမော့ရှင်း ဒေါသအကြီးအကျယ် ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဖူလီကို ချိတ်ဆွဲကာ ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။ ရိုက်နှက်လွန်းသဖြင့် သားရေခါးပတ်တစ်ချောင်းပင် ကျိုးသွားခဲ့ရသည်။
အသက်ခုနစ်နှစ်အရွယ်တွင်လည်း အာကျီက မိသားစုဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို မွှေနှောက်ဖျက်ဆီးခဲ့ပြန်သည်။ အဖိုးတန်ပန်းပင်များ... ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအားလုံးကို စားပစ်ရုံသာမက ပန်းဥယျာဉ်ကြီးအတွင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုပါ ပြန်စိုက်ထားခဲ့သေးသည်။
အသက်ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင်တော့…
ဖူလီပင် အာကျီ၏ ပြဿနာပေါင်းစုံကို ရေတွက်မရတော့ပေ။
နှစ်တွေကြာလာသည်နှင့်အမျှ အာကျီက အမြဲတမ်း ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုမူနေတတ်ပြီး မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာများကိုလည်း ရုတ်တရက် ထလုပ်တတ်သည်။
အဓိကပြဿနာက ဒီကောင် ဘာအသုံးဝင်သလဲဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင်တောင် သေချာမသိခြင်းပင်။
လွန်ခဲ့သည့်တစ်နှစ်က မိသားစု၏ အဖိုးတန်ဝိညာဉ်အရိုးတစ်ခုကို အာကျီက ဝါးမျိုခဲ့ပြီး ဖူလီအား ကျင့်စဉ်တစ်ခု သင်ပေးခဲ့သည့်အဖြစ်အပျက်မှလွဲ၍ အခြားထူးခြားသည့်အကျိုးကျေးဇူး မရှိသလောက်ပင်။
ယခု ဖူလီ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အဆင့်နှစ်ဆယ်ကျော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်ကွင်းပင် မရှိသေးပေ။
အကြောင်းမှာ သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်လာတိုင်း အာကျီက အလိုအလျောက် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖူလီမှာ သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူဖွဲ့စည်းရန် အခွင့်အရေးပင် မရခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း ထိုထူးခြားသည့်အခြေအနေကြောင့်ပင် ဖခင်နှင့် မိသားစုဝင်များက အာကျီ၏ အိမ်တွင်းသောင်းကျန်းမှုများကို သည်းခံပေးနေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဝိညာဉ်လမ်းညွှန်ရထားသည် ဘူတာရုံမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ဖူလီက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံများက နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် မင်တူးမြို့ကြီးတစ်ခုလုံးပင် မြင်ကွင်းအပြင်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်ကျမှသာ သူ၏ရင်ထဲတွင် ဖိစီးနေသည့်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု လျော့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ဒီဒုက္ခပေးတဲ့နေရာကနေ ထွက်လာနိုင်ပြီ။ အဖေက သူ့ရတနာသိုက်တစ်ခုလုံး အပြောင်ရှင်းခံလိုက်ရမှန်း ဘယ်တော့သိမလဲ မသိဘူး။”
သို့သော်လည်း အခုတော့ သူ ဘာဂရုစိုက်ရဦးမှာလဲ။
ဖူလီက ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေကိုတော့ ကံတရားလက်ထဲသာ အပ်ထားလိုက်ရုံပင်။
“အင်း… ဆယ်ရက်... တစ်ဝက်လတောင် ကြာသွားရင် အဖေ့ဒေါသက အတော်လေး ပြေသွားလောက်ပြီ မဟုတ်လား”
ယခင်တစ်ခေါက်က အာကျီသည် နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သစ်သီးအချို့ကိုသာ စားခဲ့သော်လည်း ဖူလီမှာ အရေခွံတစ်လွှာ ကွာလုနီးပါး အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။
ယခုတစ်ခေါက်မှာတော့ ရတနာသိုက်တစ်ခုလုံး အလွတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကိုပင် သူ တွေးဝံ့ခြင်းမရှိတော့ပေ။
အဖေ သူ့နောက်ကို လိုက်မလာပါစေနဲ့ဟုသာ ဆုတောင်းနေရတော့မည်။
စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ဝက်လောက် အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည့် အာကျီကို ကြည့်ရင်း ဖူလီက ထပ်မံသက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အာကျီရေ... မင်းကြောင့် ငါ့ဘဝတော့ တော်တော်လေး ခက်ခဲနေရပြီ။”
ထို့နောက် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် ရထားလက်မှတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
လက်မှတ်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသည့် ခရီးဆုံးနေရာမှာ
တုန်းဟိုင်မြို့။
ခဏတာအတွင်း ဖူလီ ဘယ်ကိုသွားရမည်မှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။
အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဦးလေးဖြစ်သူ ကျူးမင်ထံသို့ သွားရောက်ခိုလှုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဦးလေးက သူ့မိခင်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူပင် မဟုတ်လား။
သွေးသားတော်စပ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို သစ္စာဖောက်မှာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။
အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသည့် ဦးလေးကို ပြန်လည်တွေ့ဆုံရမည်ဟု တွေးလိုက်သည့်အခါ ဖူလီ၏စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်တစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခေါက်ခရီးကို ဆွေမျိုးတွေထံ အလည်သွားခြင်းဟုသာ သဘောထားလိုက်တော့မည်။