အခန်း ၂၈ တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့

ပြောပြီးသည်နှင့် ယန်ရှောင်သည် သူ၏ ရဲတဲအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ယန်ရှောင် ရဲတဲထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးကျူးချင်းသည် အပြင်ဘက်တွင်သာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုနေ့က နှစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲနှစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ညမှောင်လာခဲ့သည်။ ယန်ရှောင်သည် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်စက်ပြီးနောက် ရဲတဲထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရာ ကျူးကျူးချင်းမှာ မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်လျက် တစ်စုံတစ်ခုကို လေးနက်စွာ တွေးတောနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ရှောင်သည် မီးပုံဘေးသို့ လမ်းလျှောက်လာပြီး ကျူးကျူးချင်းကို ကြည့်ကာ "မင်း ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ငါ စားစရာ တစ်ခုခု သွားရှာပေးမယ် ခဏစောင့်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် တောအုပ်အနက်ပိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျူးကျူးချင်းသည် ယန်ရှောင် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ ဘာတွေ တွေးနေပါလိမ့် ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိသည်။

မကြာမီမှာပင် ယန်ရှောင်သည် မည်သည့်အမျိုးအစားမှန်းမသိရသော ဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲငယ်နှစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ဘေးနားရှိ စမ်းချောင်းတွင် သန့်စင်အောင် ဆေးကြောကာ သစ်ကိုင်းများဖြင့် သီလျက် မီးပုံဘေး၌ စတင်ကင်လိုက်တော့သည်။

ကျူးကျူးချင်းသည် ယန်ရှောင်၏ သွက်လက်ကျွမ်းကျင်လှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း ထိုညက သူ သူမအတွက် ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည့် ကင်ထားသော ယုန်သားလေးကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။

ဒီလူဆိုးက ဒီလိုမျိုးအလုပ်တွေကို တော်တော်လေး လုပ်ဖူးပုံရတယ်

အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားသောအခါ ယန်ရှောင်သည် ကျူးကျူးချင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ထိုနေ့အစောပိုင်းက သူ ပြောခဲ့သောစကားများမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်သွားခဲ့သည်ကို သတိရမိလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... နေ့ခင်းက ငါ့စကားတွေ နည်းနည်း လွန်သွားတယ်။ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ယန်ရှောင်၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျူးကျူးချင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူမက ယန်ရှောင်ကို ကြည့်ကာ "အကယ်၍ ငါသာ သေသွားရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ။" ဟု နောက်ပြောင်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျူးကျူးချင်း၏ နောက်ပြောင်သော တုံ့ပြန်မှုကို ကြားရသောအခါ ယန်ရှောင်က ဒီရေခဲပြင်ဘုရင်မကလည်း နောက်တတ်သေးတာပဲ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ကျူးကျူးချင်း၏ အမူအရာတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့သည်ကို မြင်မှသာ ယန်ရှောင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့တော့သည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းရဲ့ အခြေအနေအကဲဖြတ်မှုကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် နှစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲအချို့ကို ထပ်ပြီး ရှာဖွေကြမယ်။"

ကျူးကျူးချင်းသည် လက်ရှိတွင် သူမ၏ တိုက်စစ်စွမ်းအားနှင့် အရှိန်အဟုန် နှစ်ခုစလုံး၌ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံကို လက်ရှိအဆင့်အတန်း၏ အမြင့်ဆုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိအောင် မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် အနည်းငယ်မျှ လေ့ကျင့်လိုက်ရုံနှင့် သွက်လက်တိုက်စစ်စနစ် ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တစ်ယောက်၏ အထွတ်အထိပ် အင်အားကို ရရှိနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူရော ကျူးကျူးချင်းပါ ထပ်မံ၍ စကားမဆိုကြတော့ဘဲ မီးပုံထဲမှ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မွှေးကြိုင်လှသော အနံ့အသက်များ လွင့်ပျံလာခဲ့ပြီး မီးပုံပေါ်တွင် ကင်ထားသော သားကောင်လေးမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ယန်ရှောင်က တစ်ကောင်ကို ကျူးကျူးချင်းအား ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ကောင်ကို အငမ်းမရ စတင်စားသောက်လိုက်တော့သည်။

ယန်ရှောင်နှင့်မတူဘဲ ကျူးကျူးချင်းမှာမူ အစားကို အလျင်စလို ဝါးမြိုခြင်းမရှိဘဲ သပ်ရပ်ကျနစွာဖြင့် တကိုက်ချင်း မြည်းစမ်းစားသောက်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ စားသောက်မှုအရှိန်မှာ အလွန်အမင်း နှေးကွေးခြင်းမရှိချေ။

မကြာမီမှာပင် ထိုနှစ်ဦးစလုံး အစားအစာများကို စားသောက်ပြီးစီးသွားခဲ့ကြပြီး ကျူးကျူးချင်းသည် ထ၍ သူမ၏ ရဲတဲအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ယန်ရှောင်ကမူ မီးပုံဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ညဘက် ကင်းစောင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုညက မည်သည့်အရာမျှ ထူးခြားစွာ ဖြစ်ပျက်ခြင်းမရှိဘဲ နောက်တစ်နေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျူးကျူးချင်းသည် စောစီးစွာ နိုးထလာခဲ့သည်။

ယန်ရှောင်သည် မီးပုံဘေးတွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် အနားယူနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ စမ်းချောင်းဆီသို့ သွားကာ မျက်နှာသစ် သန့်စင်လိုက်သည်။

သူမ မျက်နှာသစ်ပြီး ပြန်လာချိန်တွင် ယန်ရှောင်မှာ မီးပုံဘေးတွင် မရှိတော့သလို ရဲတဲထဲတွင်လည်း ရှာမတွေ့တော့ချေ။

သူ မနက်စာ သွားပြင်ဆင်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

အချိန်များသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ မသိလိုက်ဘာသာဖြင့်ပင် တစ်လတာ ကာလမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက် နယ်ပယ်တစ်ခုတွင် သွက်လက်လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သက်တမ်း ခုနစ်ထောင်ခန့်ရှိသော ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်နှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။ ဘေးနားရှိ သစ်ပင်ထက်တွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ရပ်တန့်၍ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်  ထိုသူတို့မှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ ယန်ရှောင်နှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

ကျူးကျူးချင်းနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ဝိညာဉ်သားရဲမှာ ရူးသွပ်သောကြံ့တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ကျူးကျူးချင်းသည် သူမ၏ အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးပြုကာ ၎င်းကို ပတ်ပတ်လည် လှည့်ပတ်လျက် ဟာကွက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ငရဲခေါင်းဖြတ်ခြင်း ဖြင့် ရူးသွပ်သောကြံ့ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲပြိုသွားခဲ့ရပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ကျူးကျူးချင်းသည် ယန်ရှောင်၏ ဘေးနားသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရာ သူမ၏ အသက်ရှူသံတိုင်းနှင့်အတူ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက အဆက်မပြတ် လှုပ်ခတ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသာ ဖြတ်သန်းသွားမည်ဆိုပါက ကျူးကျူးချင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၃၇ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။

ဟုတ်ပေသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ တစ်လတာလုံး အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးနောက် ကျူးကျူးချင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၃၅ မှ အဆင့် ၃၇ သို့ မြင့်တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ဆင့်ကဲဆေးလုံးနှင့် လျှို့ဝှက်ရေစင်ဆေးလုံးတို့၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ကျူးကျူးချင်းကိုယ်တိုင်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှာလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်ခဲ့သည်။

ကျူးကျူးချင်း စိတ်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ယန်ရှောင်သည် သူမကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ယာယီစခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ... လွန်ခဲ့သော တစ်လတာအတွင်း ယန်ရှောင်နှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့သည် ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်ရှိ နှစ်ထောင်သက်တမ်း ဝိညာဉ်သားရဲများကို မရပ်မနား တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ကျူးကျူးချင်းသည် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အရှိန် အခြေအနေအကဲဖြတ်မှုနှင့် တိုက်စစ်စွမ်းအားတို့တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ကျူးကျူးချင်း၏ အင်အားမှာ သာမန် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ဘိုးဘေး တစ်ယောက်ထက်ပင် ပိုမို၍ သန်မာနေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဤကာလအတွင်း ယန်ရှောင်သည်လည်း နှစ်သောင်းသက်တမ်းရှိ သားရဲအချို့ကို ရှာဖွေ၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကာ မိမိ၏ အုတ်မြစ်ကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ကျူးကျူးချင်း၏ အဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ယန်ရှောင်သည်လည်း ကတ်လှန်ခွင့် နှစ်ကြိမ် ရရှိခဲ့သည် တစ်ကြိမ်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တစ်ဆင့်မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ကြိမ်မှာမူ ဆေးလုံးတစ်လုံး ရရှိရန် ဖြစ်သည်။

ယန်ရှောင်နှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့၏ အင်အားများ မြင့်တက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအဖြစ် ကျူးကျူးချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရန်အတွက် သက်တမ်း ခုနစ်ထောင်ရှိ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူသား ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးတစ်ယောက်နှင့် ညီမျှသော ခုနစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ရူးသွပ်သောကြံ့ကြီးကို ကျူးကျူးချင်းသည် တစ်နာရီခန့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ယန်ရှောင်နှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့သည် သူတို့၏ တည်းခိုရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထိုနှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြရာ တစ်လတာ ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် ကျူးကျူးချင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့ ငါတို့ မနက်ဖြန် ပြန်ကြမယ်။"

တစ်လတာ ကာလပတ်လုံး နှစ်ယောက်တည်း အတူတကွ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးနောက် ကျူးကျူးချင်းနှင့် ယန်ရှောင်တို့အကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

ကျူးကျူးချင်းသည်လည်း ယန်ရှောင်အပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်လာခဲ့သည်။ ယန်ရှောင်သည် အပြင်ပန်းတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ဂရုမစိုက်တတ်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း တိုက်ပွဲအတွင်း၌မူ အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်ကာ အနှိုင်းမဲ့သော ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အင်အားကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုနှစ်ဦးစလုံး စောစီးစွာထ၍ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း ကျူးကျူးချင်းအပေါ် ထားရှိသော ယန်ရှောင်၏ သဘောထားမှာလည်း ပြောင်းလဲမှုအချို့ ရှိခဲ့သည် သို့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် မည်သည့်အရာလဲဆိုသည်ကို သေချာမသိသဖြင့် ၎င်းကို နှလုံးသားအောက်ခြေ၌သာ မြှုပ်နှံထားလိုက်ရတော့သည်။

ညနေခင်းတွင် ထိုနှစ်ဦးသည် သော်တိုမြို့၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သော်တိုမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ယန်ရှောင်နှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့သည် မဟာဆရာကြီးနှင့် အဖွဲ့သားများ တည်းခိုနေသော ဟိုတယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

ဟိုတယ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူတို့သည် ပြန်လာနေသော ထန်းဆန်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ယန်ရှောင်နှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ထန်ဆန်း၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားခဲ့ပြီး "ရှောင်အစ်ကို... ကျူးချင်း... မင်းတို့ ပြန်လာပြီပဲ။ မဟာဆရာကြီးလည်း ဟိုတယ်မှာ ရှိနေတယ်။ လာ... ငါ ဆရာ့ဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုနှစ်ဦးကို သူ၏ အခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မဟာဆရာကြီးသည် ကုလားထိုင်တစ်ခုတွင် ထိုင်နေပြီး တိုက်မုပိုင်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဘေးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မဟာဆရာကြီးသည် ယန်ရှောင်နှင့် အခြားတစ်ယောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော တိုက်မုပိုင်သည် ယန်ရှောင်ကို ရန်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက် ဖြေလိုက် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများမှာမူ ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိကြချေ။

"ဒီနေ့မှာ အဖွဲ့လိုက် ၇ ယောက်ချင်း တိုက်ပွဲတစ်ခု ရှိနေတယ် ကျူးကျူးချင်းလည်း ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ မင်းတို့ အဲဒီအဖွဲ့နဲ့ သွားရောက်ယှဉ်ပြိုင်လို့ ရပြီ။"

ပြောပြီးနောက် သူသည် ထရပ်ကာ လူတိုင်းကို မဟာဝိညာဉ်ကွင်းပြင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ယနေ့ပြီးဆုံးပါက လေ့ကျင့်ရေး၏ တတိယအဆင့်ကို စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ မဟာဆရာကြီးသည် ထန်းဆန်းနှင့် သူ၏ ၇ ယောက်အဖွဲ့၏ မှတ်ပုံတင်တံဆိပ်များကို ဝန်ထမ်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ကို အဖွဲ့လိုက်တိုက်ပွဲအတွက် မှတ်ပုံတင်ပေးပါ။" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

မဟာဆရာကြီးကို မြင်သောအခါ ဝန်ထမ်းသည် မည်သည့်တွေဝေမှုမျှမရှိဘဲ လူတိုင်း၏ အချက်အလက်များကို အလျင်အမြန် စုစည်းကာ မဟာဆရာကြီးထံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့သည်။

မဟာဆရာကြီးသည် ဝန်ထမ်း၏ တက်ကြွလှသော အမူအရာကို ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီး ပိတ်ဖြူစပေါ်တွင် ပြသထားသော တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ ၏ အခြေခံအချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မဟာဆရာကြီးသည် အတွေးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရာ ယန်ရှောင်သည် မဟာဆရာကြီး၏ ဘေးနားသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကပ်လာခဲ့ပြီး မဟာဆရာကြီး၏ လက်ထဲမှ တိုက်ပွဲအချက်အလက်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သေချာပေါက် တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။ သူ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြပါ" ဟုသာ ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

သူ၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လူစုမှာ စုစုရုံးရုံးဖြင့် စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီး မဟာဆရာကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။