အခန်း ၂၀ ငါပြောမှာကို ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူး

အကိုကြီးတိုက်ကတောင် ဒီလိုပြောလာမှတော့ သူ၏ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးအနေဖြင့် ငါ သေချာပေါက် တားဆီး၍မရပေ သို့မဟုတ်ပါက ငါတို့ ညီအစ်ကို ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားနိုင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဤသို့တွေးလိုက်မိပြီးနောက် မာဟုန်ကျွင်းသည် သူ၏ ဖမ်းဆုပ်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်ရုံသာမက တိုက်မုပိုင်ကို အရှေ့သို့ ညင်သာစွာ တွန်းပေးလိုက်တော့သည်။

"အကိုကြီးတိုက်... သွားသာသွားပါ ငါ မင်းရဲ့နောက်ကွယ်ကနေ ပံ့ပိုးပေးထားမယ်။" မာဟုန်ကျွင်းက ဆိုသည်။

"အဲဒါ မလိုပါဘူး။ မင်း သွားပြီး ငါ့အတွက် နံနက်စာ သာ သွားယူခဲ့ပါ" တိုက်မုပိုင်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားခဲ့သည်။

"အကယ်၍ အေးသွားရင်ကော။ မင်း ကိစ္စပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ငါ ယူလာပေးပါ့မယ်။" မာဟုန်ကျွင်းက အလွန်ပင် စာနာထောက်ထားတတ်လှသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အေးမသွားပါဘူး။" တိုက်မုပိုင်သည် ကွမ်းယုက ဟွာရှုံ၏ ဦးခေါင်းကို မဖြတ်မီ အရက်ကို နွေးအောင် ထားခဲ့သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။" မာဟုန်ကျွင်းသည် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ သို့သော်လည်း တုန့်လော့ကုန်းမြေတိုက်ကြီးပေါ်တွင် ကွမ်းယု၏ ပုံပြင်မရှိသည်မှာ နှမြောစရာပင် ဖြစ်သည်။

မာဟုန်ကျွင်းက ထမင်းပန်းကန်များကို ယူရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး တိုက်မုပိုင်သည် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရှောင်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားခဲ့သည်။

တိုက်မုပိုင်သည် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားတစ်ခု သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ အလျင်အမြန်ပင် လှည့်ပြန်ခဲ့ကာ မာဟုန်ကျွင်း၏ လက်ထဲမှ ထမင်းပန်းကန်ကို လုယူ၍ အဝေးဆုံးရှိ စားပွဲတစ်လုံးသို့ သွားကာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ နံနက်စာကိုသာ စတင်စားသောက်နေခဲ့တော့သည်။

"လူအနှစ်ယောက်ပဲ။" ယန်ရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပြီးခဲ့သည့် အချိန်က ကြွားဝါပြောဆိုနေခဲ့သည့် စကားလုံးတိုင်းကို သူ အတိုင်းသား ကြားနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အကိုကြီးတိုက်... မင်း ကြောက်သွားပြီမလား။" မာဟုန်ကျွင်းက ကွက်တိပင် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"လခွီးပဲ... ငါက ဗိုက်ဆာလို့ အရင်စားတာပါကွာ။" တိုက်မုပိုင်က မာဟုန်ကျွင်း၏ ခေါင်းကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ငါတို့ ခဏနေရင် ထပ်သွားကြဦးမလား။ ယန်ရှောင်ကို အလဲထိုးပြီး ကျူးချင်းကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ဖို့လေ။" မာဟုန်ကျွင်းက တိုက်မုပိုင် ပြီးခဲ့သည့် အချိန်က ပြောခဲ့သော စကားများကို ထပ်မံရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ကို အေးအေးဆေးဆေး စားခွင့်မပေးနိုင်ဘူးလား။" တိုက်မုပိုင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... အကိုကြီးတိုက်။" မာဟုန်ကျွင်းသည် ချက်ချင်းပင် နာခံလိုက်ပြီး သူ၏ အာရုံကို ရှေ့မှောက်ရှိ နံနက်စာထံသို့သာ ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

တိုက်မုပိုင်သည် ပိုမို၍ စိတ်ပျက်အားလျော့လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် —

"မြစ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ် မြစ်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်... လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ဘယ်တော့မှ လျှော့မတွက်နဲ့။"

"ဖူး..."

ယန်ရှောင်သည် မအောင့်နိုင်ဘဲ သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ ပေါက်စီကို ထွေးထုတ်လိုက်ရပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးသွားခဲ့သည်။ သူသည် တိုက်မုပိုင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည် "မင်း အေးအေးဆေးဆေး မစားနိုင်ဘူးလား။"

မင်းက ငါ့ကို ရယ်လို့ သေအောင်လုပ်ပြီးမှ မင်းရဲ့ ကျူးချင်းကို ပြန်လည်လုယူဖို့ စီစဉ်နေတာလား။

တိုက်မုပိုင်သည် ထိုနေရာတွင် အိုးတိုးအမ်းတမ်းဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပြီး ပြန်လည်ချေပလိုသော်လည်း မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်နေမည်ဆိုပါကလည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျဆင်းစေပေလိမ့်မည်။

"အကိုကြီးတိုက်... ဒါကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး။ မဟာဆရာကြီးရဲ့ နံနက်စာက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပါတယ်။" မာဟုန်ကျွင်းက ဆိုသည်။

တိုက်မုပိုင်သည် အလျင်အမြန် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည် "အင်း... တကယ်ပဲ ကောင်းသားပဲ။"

သူသည် ယခုအချိန်မှစ၍ ဝတုတ်ကြီးကို သူ၏ သွေးရင်းညီအစ်ကိုထက်ပင် ပိုမိုနီးကပ်သော ညီအစ်ကိုအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ရိုးရိုးရေဖြင့် ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥများကို စားရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည် ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း နည်းလမ်းများဖြင့် မည်သို့လျှင် ချက်ပြုတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

လူတိုင်း နံနက်စာ သုံးဆောင်ပြီးနောက် ရှရက်ခ်ကျောင်းတော်၏ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

လူစုမှာ အတန်းလိုက် စီတန်းရပ်လိုက်ကြပြီး မဟာဆရာကြီး၏ ခန့်ညားလှသော အကြည့်များမှာ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီအပေါ် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရှောင်၏ထံ၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ယန်ရှောင်... မင်း မနေ့က ဒီမှာမရှိတဲ့အတွက် ငါ သူတို့ ခုနစ်ယောက်ကို အသက်အရွယ်အလိုက် အဆင့်သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ၎င်းတို့မှာ တိုက်မုပိုင်က နံပါတ်တစ် အော်စကာက နံပါတ်နှစ် ထန်းဆန်းက နံပါတ်သုံး မာဟုန်ကျွင်းက နံပါတ်လေး ရှောင်ဝူက နံပါတ်ငါး နင်းရုန်ရုန်က နံပါတ်ခြောက်နဲ့ ကျူးကျူးချင်းက နံပါတ်ခုနစ် ဖြစ်တယ်။ မင်းက ဒီနေ့မှ ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ မင်းက နံပါတ်ရှစ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိဘူးမလား" ယွီရှောင်ကန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိပါဘူး။" ယန်ရှောင်သည် သိသိသာသာပင် ကျူးကျူးချင်း၏ ဘယ်ဘက်အခြမ်းမှ သူမ၏ ညာဘက်အခြမ်းသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ရဲ့ သင်တန်းကို စတင်ကြစို့။"

ယွီရှောင်ကန်းက ဆိုသည် "ငါ ဇောက်ဝူကျိ ဆီက ကြားရတာတော့ မင်းက သင်တန်းသားအားလုံးထဲမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အမြင့်မားဆုံးပဲ။ ဒါကြောင့် နောင်လာမယ့် သင်တန်းတွေအတွက် မင်းရဲ့ တာဝန်ကတော့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ခမ်းသွားတဲ့အထိ သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်အဖြစ် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အလှည့်ကျ တိုက်ခိုက်ပေးရမှာ ဖြစ်တယ်။ အကယ်၍ မင်း လဲပြိုသွားခဲ့ရင် တိုက်မုပိုင်က မင်းရဲ့ တာဝန်ကို လွှဲပြောင်းယူလိမ့်မယ်။ ဘာမေးခွန်းရှိသေးလဲ"

"ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာကတော့... ကျွန်တော် လဲပြိုမှာ မဟုတ်ဘူး။" ယန်ရှောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အလွန်အမင်း မောက်မာမနေနဲ့... မဟုတ်ရင် မင်း တစ်နေ့နေ့မှာ သေချာပေါက် လဲပြိုသွားလိမ့်မယ်။" ယွီရှောင်ကန်းသည် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မောက်မာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ယုံကြည်မှုရှိရုံသက်သက်ပါ။"

"ကောင်းပြီ... သင်တန်းကို အခုပဲ စတင်မယ်။ မင်းတို့ရဲ့ နံပါတ်စဉ်အလိုက် အရှေ့ကိုထွက်လာပြီး ယန်ရှောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ကြ" ယွီရှောင်ကန်းက ဆိုသည်။

"ပထမဆုံး တစ်ယောက်က တိုက်မုပိုင်။"

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တိုက်မုပိုင်သည် အနည်းငယ် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာခဲ့သည်။ ဤအရာမှာ သင်တန်းသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ယန်ရှောင်ကလည်း အင်အားအလွန်အမင်း အသုံးပြုမည်မဟုတ်သော်လည်း သူသည် ဆိုတိုမြို့၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး၏ အဝင်ဝတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပဋိပက္ခက သူ၏ ကျောရိုးကို အေးစိမ့်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ကွက်တည်းဖြင့် ချက်ချင်း အသတ်ခံခဲ့ရပြီး သုံးစက္ကန့်မျှပင် မခံခဲ့ပေ။

သုံးစက္ကန့်အတွင်းက ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ပေါ့။

လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် လုံလောက်သော နေရာလွတ် ချန်လှပ်ထားခဲ့ပြီး ကွင်းပြင်၏ အစွန်းပိုင်းသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

"သေချာ ကြည့်ရှုကြ... သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ပုံစံတွေမှာ ရှိတဲ့ အားသာချက်နဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်ကြစမ်း" မဟာဆရာကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မီတာ ဆယ်မီတာခန့် အကွာအဝေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ကြပြီး ယန်ရှောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် "လာလေ။"

တိုက်မုပိုင်သည် မည်သည့်ညှာတာမှုမျှ မပြဘဲ သားရဲမျက်ဝန်းရှိသော နဂါးကျားဖြူသိုင်းဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပထမဆုံးနှင့် တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းတို့သည် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

"ပထမ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် - ကျားဖြူ အကာအကွယ်အတားအဆီး။ တတိယ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် - ကျားဖြူ ဝရဇိန်အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း။"

တိုက်မုပိုင်၏ ရှည်လျားသော ရွှေရောင်ဆံနွယ်များမှာ ဖြူဖွေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ကြွက်သားများမှာ ချက်ချင်းပင် ဖောင်းကြွလာခဲ့ရာ သူ၏ ကြွက်သားထုထည်ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုမြင့်မားလာစေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းကြားမှ စူးရှလှသော လက်သည်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မြေပြင်ကို ရုတ်တရက် ကန်ကျောက်၍ တွန်းကန်လိုက်ပြီး တိုက်မုပိုင်သည် အရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီတာ ဆယ်မီတာ အကွာအဝေးကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်ရှောင်သည် ဝိညာဉ်ကိုပင် ထုတ်ဖော်ခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။"

တိုက်မုပိုင်သည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်လျှင် ယန်ရှောင်ကို မနိုင်သော်လည်း ဝိညာဉ်မပါဘဲဆိုလျှင်မူ သူ့ကို သေချာပေါက် ချေမှုန်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကျားလက်သည်းများထံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ စူးရှမှုမှာ ငြင်းပယ်၍မရပေ။ တိုက်မုပိုင်သည် ယန်ရှောင်၏ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဟွာတောင်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်တော့မည့် ဧရာမ ဓားကြီးတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

မဟာဆရာကြီးသည် နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော ယန်ရှောင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့မိချေ... သူက အသုံးမဝင်သော လူတစ်ယောက်သက်သက်ပဲလား။ သူက အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ၎င်းကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို မသိရှိဘဲ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံမှာလည်း သုညနီးပါးပင် ဖြစ်နေသည်။

မဟာဆရာကြီးသည် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီက မည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေပါစေဦးတော့... မတိုက်ခိုက်နိုင်သော ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးမှာ ဘာအသုံးကျပါမည်နည်း။ သူက အမှိုက်တစ်စင်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပွဲစဉ်ကို အဆုံးသတ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ယန်ရှောင် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်တော့မှာလား။ မဟုတ်သေးဘူး... ယန်ရှောင်သည် သူ၏ လက်ဝါးကို ရိုးရှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သွယ်လျသော လက်ဝါးမှာ ဖြူဖွေးပြီး အားကောင်းလှကာ အဖိုးတန် ကျောက်စိမ်းတစ်ခု၏ အသွင်အပြင်မျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ နှေးကွေးပုံရသော်လည်း အလွန်တရာ လျင်မြန်လှပေသည်။ သူသည် တိုက်မုပိုင်၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော ကျားလက်သည်းကို လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့သည်။

စူးရှလှသော ကျားလက်သည်းများမှာ ယန်ရှောင်၏ လက်ဝါးကိုပင် အနည်းငယ်မျှ မနာကျင်စေနိုင်ခဲ့ချေ။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

တိုက်မုပိုင်သည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။ ယန်ရှောင်၏ အင်အားက ဒီလောက်အထိ အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီလား။ တိုက်မုပိုင်သည် ဇောက်ဝူကျိနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကမှသာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဇောက်ဝူကျိသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အင်အားသက်သက်ဖြင့်တင် သူ့ကို အလွယ်တကူ အလဲထိုးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဤအခြေအနေမှာ ယန်ရှောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှပေသည်။ ယန်ရှောင်၏ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်က ဆရာဇောက်၏ အဆင့်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလား။

တိုက်မုပိုင်သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဇောက်ဝူကျိက ဝိညာဉ်သူတော်စင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယန်ရှောင်ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ ဝိညာဉ်ဘိုးဘေး တစ်ဦးပဲ ရှိသေးတာ။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ပိုမိုမြင့်မားနေသည့်တိုင်အောင် အလွန်အမင်း ကွာခြားနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

မဟာဆရာကြီး၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာလည်း ထိတ်လန့်မှုများကြောင့် တုန်ရင်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒီကလေးက မွေးရာပါ နတ်ဘုရားအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ရှောင်ဆန်းတောင် သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ မဖြစ်နိုင်တာ... ငါ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ငါပြောမှာကို ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူး။"