[အခန်း - ၁] ထန်ဆန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်း
မိုးရွာ၍ မြူတွေဆိုင်းနေသည့် အောက်ခြေမမြင်ရသော ချောက်ကမ်းပါးယံ တစ်ခု၏ တောင်စောင်းတစ်ဝက်လောက်တွင် ကျောက်တောင်တက် ဝါသနာရှင် လူငယ်တစ်ဦးသည် ကြိုးတစ်ချောင်း၏ အဆုံးတွင် တွဲလွဲခိုလျက် ရှိသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ကျောက်ဆောင် အက်ကြောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ချော်လဲနေသည့် ကျောက်မျက်နှာပြင်နှင့် ကပ်နေသည်။
ဒီကျောက်တောင်တက် ဝါသနာရှင်၏ အမည်မှာ တန်ရှန်း ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၆ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ကာ သန်မာပြီး ကျစ်လစ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကာ ကျောက်တောင်တက်ခြင်းကို ဝါသနာပါသည်။ သူသည် အန္တရာယ်များသော တောင်ထိပ်များစွာကို အနိုင်ယူပြီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရာသီဥတုက အစပိုင်းတွင် သာယာနေသော်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိုးတိမ်မည်းများ တက်လာကာ အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ စုဝေးလာပြီး ကောင်းကင်ကြီးသည် ညနေစောင်းကဲ့သို့ မှောင်မိုက်သွားသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မိုးစက်ကြီးများ ကျလာပြီး တစ်ရှိန်ထိုး ရွာချတော့သည်။ မိုးရေများနှင့်အတူ တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းက တန်ရှန်းကို မညှာမတာ ရိုက်ခတ်နေသည်။
ကျောက်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မိုးရေများက ရေစီးကြောင်းများဖြစ်လာကာ ကျောက်အက်ကြောင်းများအတိုင်း စီးဆင်းကျလာသဖြင့် တန်ရှန်းမှာ မျက်လုံးပင် ကောင်းကောင်းမဖွင့်နိုင်တော့ပေ။
တန်ရှန်းတစ်ယောက် လေတိုက်ရာအတိုင်း လွင့်ပျံလွှဲခါနေရပြီး လုံခြုံရေးကြိုးက ကျောက်တုံးအစွန်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်မိနေသည်။
"ဖြတ်!"
တန်ရှန်း တုံ့ပြန်ချိန်တောင် မရလိုက်ဘဲ ကြိုးပြတ်သွားလေပြီ!
"ဟာ.. မဟုတ်ဘူး!!!"
စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တန်ရှန်း နောက်ဆုံးအော်ဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကိုယ်ကြီး အောက်ဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ကျဆင်းသွားသည်။ နားထဲတွင် လေတိုးသံများ ဆူညံနေသည်။ အောက်ဘက်တွင် အဆုံးအစမဲ့သော အမှောင်ထုကြီးကဲ့သို့ အောက်ခြေမမြင်ရသည့် ချောက်ကမ်းပါးက သူ့ကို တစ်စစီ မျိုချပစ်ရန် စောင့်ကြိုနေသည်။
တန်ရှန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည် - ပြီးသွားပြီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် ပြီးသွားပြီပဲ။
တန်ရှန်းတစ်ကိုယ်လုံး အပိုင်းပိုင်းကြေမွကာ အသားတွေ၊ သွေးတွေ လွင့်စင်ကုန်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျနေသည့် ခံစားချက်က ပြောင်းလဲသွားသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့် ရိုက်ခတ်မှုလည်း မရှိ၊ ခံစားရခက်သော နာကျင်မှုလည်း မရှိပေ။ တန်ရှန်းတစ်ယောက် အဆုံးအစမဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပို၍ ပို၍ နက်ရှိုင်းရာသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။
ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှုပ်ထွေးမည်းမှောင်နေပြီး ကောင်းကင်လည်း မရှိ၊ မြေပြင်လည်း မရှိပေ။ တန်ရှန်းတစ်ယောက် ထူထဲသော မှင်အိုင်ကြီးထဲ ပစ်ချခံလိုက်ရသလို လုံးဝ အပေါ်အောက် ခွဲခြားမရတော့ပေ။
"ငါ... ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ငါ ချောက်ထဲက ပြုတ်ကျသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"
ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း မသိရဘဲ တန်ရှန်း အကျပ်အတည်းကြားမှ မျက်လုံးများကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်သည်။
အမြင်အာရုံထဲတွင် အလင်းရောင် တန်းတစ်စ ပေါ်လာပြီး ထိုအလင်းဝန်းထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
အတိအကျပြောရလျှင် ရှေးခေတ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နုနယ်သော မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းနှင့် မျက်ခုံးများတွင် အေးစက်တင်းမာသော အကြည့်များက ကိန်းအောင်းနေသည်။ လူငယ်လေးက လက်ပိုက်လျက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေကာ သူ၏ အကြည့်တို့က တန်ရှန်းဆီသို့ အေးစက်စွာ စူးစိုက်နေသည်။
တန်ရှန်း ခဏတာ ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားပြီး မသိစိတ်အရ - "မင်းက..." ဟု ထွက်ပြောလိုက်သည်။
စကားပင် မဆုံးသေးမီ လူငယ်လေးက ရုတ်တရက် လက်ကိုမြှောက်ကာ ယမ်းလိုက်သဖြင့် မမြင်နိုင်သော လေပြင်းတစ်စက်က သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
"ဘယ်လို သတ္တဝါဆိုးက ငါ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို လုယူရဲတာလဲ။ သေချင်နေတာပဲ!"
စကားဆုံးသည်နှင့် လက်ဝါးတစ်ချက်က တန်ရှန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
တန်ရှန်း တုံ့ပြန်ချိန် မရလိုက်ပေ။ သူ၏ အသိစိတ်တစ်ခုလုံးကို လေးလံသော တူကြီးဖြင့် ပုတ်ခတ်လိုက်သလို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ထိုနေရာမှာတင် ပြိုလဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ။ ငါ့ကို ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ!" တန်ရှန်း ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အံ့သြဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟောက်လိုက်သည်။
လူငယ်လေးက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်လို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကာ လက်ဝါးများ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ခြေထောက်များက လျင်မြန်ပြင်းထန်ကာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည်။ တိုက်ခတ်မှုတိုင်းက တန်ရှန်း၏ အသိစိတ်ပေါ်သို့ တိကျစွာ ကျရောက်လာပြီး တန်ရှန်းကို ယိုင်နဲ့သွားစေကာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။
"ထပ်ရိုက်ဦးမလား။ ဒီကောင်လေး၊ မင်း ထပ်ရိုက်ရင် ငါ ရဲခေါ်လိုက်မယ်နော်!" တန်ရှန်း အသံကုန် အော်ဟောက်လိုက်သည် - "အား... ဆက်မရိုက်နဲ့တော့... အား...!"
လူငယ်လေး၏ မျက်နှာထားက တည်ကြည်နေဆဲဖြစ်ပြီး တိုက်ခတ်မှုများက ပို၍ပင် ရက်စက်လာသည်။ သူက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "မင်း ဘယ်ဂိုဏ်း၊ ဘယ်ကျောင်းကလာလာ၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို လုယူဖို့ ရဲဝံ့တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းက သေလမ်းကို ကိုယ်တိုင်ရှာနေတာပဲ!"
တန်ရှန်း ခုခံချိန် မရှိလိုက်ပေ။ တိုက်ခတ်မှုများက မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ရောက်လာသည်။ တန်ရှန်းအနေဖြင့် အသိစိတ်အရ ရှောင်တိမ်း ထွက်ပြေးရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက မှန်းဆရခက်ပြီး တိုက်ခတ်မှုများက ရက်စက်လွန်းလှကာ သူသည် ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်နေသည်။ တန်ရှန်းတစ်ယောက် တစ်ဖက်လူ၏ အဝတ်စကိုပင် မထိနိုင်ပေ။
အသက်ရှူကြပ်လောက်သော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် တန်ရှန်း တစ်ကိုယ်လုံး သေလုမျောပါး ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ မီးတောက်ငယ်လေး လေတိုက်ခံရသလို ဖျော့တော့လာကာ အချိန်မရွေး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
တန်ရှန်းရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အထီးကျန်မှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည် - "ငါက ချောက်ထဲက ပြုတ်ကျပြီး သေတာမဟုတ်ဘဲ ဘယ်နေရာမှန်းလည်း မသိတဲ့ နေရာမှာ အထုရိုက်ခံရပြီး သေရတော့မှာလား။ ဘုရားသခင်က ငါ့ရဲ့အလောင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိမ်ဒဏ်ခတ်ချင်နေတာလား။ ငါ့မှာ အပြစ်မရှိပါဘူး!!"
တန်ရှန်း၏ အသိစိတ် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် အေးစက်စက် စက်ယန္တရားဆန်သော အသံတစ်ခုက တန်ရှန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည် -
【အိမ်ရှင် ဖျက်ဆီးခံရတော့မည့်အရေးကို စနစ်က စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့ပါပြီ။ စနစ်က တစ်ကြိမ် ကူညီပေးနိုင်သော်လည်း အိမ်ရှင်အနေဖြင့် အသက်ရှင်သန်ရေး ကတိကဝတ်ကို ဖွင့်လှစ်ရပါမည်။ အကယ်၍ ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပါက...】
အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှာ ဘယ်သူက တခြားဟာတွေကို ဂရုစိုက်နိုင်တော့မှာလဲ။
တန်ရှန်း နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာကို ဆက်မကြားချင်တော့ပေ။ သူ၏ ကျန်ရှိနေသော အစွမ်းအကုန်ဖြင့် ဦးနှောက်ထဲတွင် အော်ဟောက်လိုက်သည် - စတင်လိုက်၊ စတင်လိုက်၊ အခုချက်ချင်း စတင်လိုက်တော့! ဒီကောင်လေးရဲ့ ရိုက်နှက်တာကို ခံရပြီး သေတော့မယ့်ပုံကို မမြင်ဘူးလား!
【ကတိကဝတ် စတင်နေပါပြီ...】
【ကတိကဝတ် တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ။】
【အိမ်ရှင် ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်ဆိုင်ရန် စနစ်က ကူညီစပြုနေပါပြီ...】
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျယ်ပြောပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြီးတစ်ခုက တန်ရှန်း၏ အသိစိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တန်ရှန်း သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ၊ သို့မဟုတ် တိတိကျကျဆိုရလျှင် သူ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
တန်ရှန်း မသိစိတ်အရ လက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ ထိုလက်က လူငယ်လေး၏ လည်ပင်းကို သံညှပ်တစ်ခုလို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အရှိန်က မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်ပြီး စွမ်းအားက အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။ လူငယ်လေး တုံ့ပြန်ချိန်တောင် မရလိုက်ဘဲ အသေအချာ ဖမ်းချုပ်ခံလိုက်ရသည်။
"ဒါ... ဒါ ဘာလဲ?!" လူငယ်လေး၏ မျက်နှာထား ကြီးစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ ပေါ်လာသည်။
စကားပင် မဆုံးသေးမီ လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး အသေအချာ ရုန်းကန်လာသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တန်ရှန်း၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် နာကြည်းမှုနှင့် ဒေါသတို့ အပြည့်ရှိနေသည်။ မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုချင်သကဲ့သို့ သူ့နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အဆုံးတွင် ထိုစွမ်းအား၏ ဖိနှိပ်မှုကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။
ခဏအကြာတွင် လူငယ်လေး လုံးဝ ပျက်စီးတော့မည့်ဆဲဆဲ၌ သူ၏ ပုံရိပ်က မီးခိုးငွေ့လို ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားက ဆွဲထုတ်သွားသကဲ့သို့ မသိနိုင်သော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကြီး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တန်ရှန်း အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြိုလဲကျသွားကာ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေရသည်။ သူ၏ အသိစိတ်မှာ ဆက်လက်ရှင်သန်နေသေးသော်လည်း အလွန်အမင်း အားနည်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
【ဂုဏ်ယူပါတယ် အိမ်ရှင်၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို အောင်မြင်စွာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ပါပြီ!】
【အိမ်ရှင် ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်ဆိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် စနစ်က စွမ်းအင်အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခဲ့ပြီး ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်ပါသည်!】
【စနစ်က အိမ်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အသက်ရှင်သန်ရေး ကတိကဝတ် အမှတ်အသား သုံးခုကို ချန်ထားခဲ့ပါသည်】
【အိမ်ရှင်အနေဖြင့် အသက်ရှင်သန်ရေး ကတိကဝတ်တွင် သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်သုံးခုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရပါမည်။ တာဝန်တစ်ခု ပြီးမြောက်တိုင်း အမှတ်အသားတစ်ခု အလိုအလျောက် ဖယ်ရှားသွားမည် ဖြစ်သည်】
【အကယ်၍ တာဝန် မပြီးမြောက်ခဲ့ပါက အမှတ်အသားက ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး အိမ်ရှင်နှင့်အတူ ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်သည်!】
【ကံကောင်းပါစေ အိမ်ရှင်!】
စနစ်အသံမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရင်က မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ တန်ရှန်း၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ဖျော့တော့နေသော ရွှေရောင်အမှတ်အသား သုံးခုသာ လွင့်မျောလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်။
ဒိုလော့တိုက်ကြီး၊ ဖတ်စနိုပြည်နယ်၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်ရွာရှိ ပန်းဘဲဖိုလေးအတွင်းတွင် အသက် သုံးနှစ်ခန့် ရှိမည့် ပိန်ပါးသော ကလေးငယ် တစ်ဦးသည် မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်နေကာ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းများကို သေချာစွာ ထည့်ပေးနေသည်။
မီးရောင်က ကလေးငယ်၏ နုနယ်သော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသဖြင့် သူ့မျက်နှာလေးမှာ ပန်းရောင်သမ်းနေသည်။
ကလေးငယ်မှာ ချောမောပြီး ရှင်းလင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိကာ အဖြူအမည်း ကွဲပြားထင်ရှားသော မျက်ဝန်းတောက်တောက်လေးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူ့အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် တည်ငြိမ်မှုနှင့် ဘာမျှမတတ်နိုင်တော့သည့် သဘောမျိုးက မျက်ဝန်းထဲတွင် အမြဲ ကိန်းအောင်းနေသည်။
မကြာမီမှာပင် အိုးထဲမှ ပြုတ်ရည်များ ဆူပွက်လာကာ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်လာသည်။
ကလေးငယ်က ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ဆန်ပြုတ်ရည်ကို ခပ်ယူလိုက်ပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော သစ်သားစားပွဲပေါ်သို့ သေချာစွာ တင်လိုက်ကာ အထဲခန်းဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည် - "ဖေဖေ၊ ထမင်းရပြီ!"
သို့သော် အထဲခန်းမှ လေးလံသော ဟောက်သံများသာ ထွက်လာပြီး မည်သူကမျှ ပြန်မဖြေပေ။
ကလေးငယ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်၊ ယင်းကို အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်နေသလိုပင် ရှေ့တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးဘောင်ကို မှီလျက် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ငယ်ငယ်လေးက တံခါးဘောင်ကို မှီနေပြီး သူ၏ အကြည့်တို့က ရွာဦးလမ်းကို ကျော်လွန်ကာ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်တန်းများဆီသို့ ငေးကြည့်နေသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သူ့အသက်အရွယ်နှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်သော အားငယ်မှုများနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဒီကလေးငယ်က တန်ရှန်း ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ် ပို၍ တိတိကျကျဆိုရလျှင် ယခုအခါ သူ့ကို ထန်ဆန်းဟု ခေါ်သင့်ပေသည်။
မှန်ပါသည်။ သုံးနှစ်ကြာမှသာ တန်ရှန်းတစ်ယောက် ထိုအသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော ရှေးခေတ်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ထန်ဂိုဏ်းမှ လာခဲ့သော ထန်ဆန်း ဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်ခဲ့ရသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ဒီကိုယ်ခန္ဓာအတွက် အသေအကြေ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ အဆုံးတွင် တန်ရှန်းသည် ထိုဆန်းကြယ်သည့် စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို အောင်မြင်စွာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး ထန်ဂိုဏ်းမှ ထန်ဆန်းကို မောင်းထုတ်ကာ ဒိုလော့တိုက်ကြီး၏ "ဇာတ်လိုက်" ထန်ဆန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထန်ဂိုဏ်းမှ ထန်ဆန်းလည်း မသေဆုံးမီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားတစ်ခု၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ထိုစွမ်းအားက သူ့အတွက် ပြန်လည် မွေးဖွားရာ ကိုယ်ခန္ဓာအသစ် တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ပေမည်။