အခန်း (၃၉) ကောင်းကင်ဒေါဝ်မြို့တော်၌ သားအမိနှစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း
ဤဝိညာဉ်အရိုးကို မိမိလက်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားလည်း အသုံးမဝင်သလို၊ ယခုအချိန်တွင် အခြားလိုအပ်ချက်များ ရှိနေသဖြင့် ထုတ်ယူကာ လိုအပ်သည်များနှင့် လဲလှယ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေသည်။
ထို့အပြင် ဝိညာဉ်အရိုးဟူသည် ရှားပါးလှသည်ဆိုသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်မရှိလောက်အောင် သာမန်မျှသာဖြစ်သော နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်အရိုးတစ်ခုကိုမူ မိသားစုအမွေအနှစ်အဖြစ် သိမ်းဆည်းထားရန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။ မျိုးဆက်အလိုက် လက်ဆင့်ကမ်းရမည့် အမွေအနှစ်အဖြစ် ထားရှိမည်ဆိုလျှင်ပင်၊ ချန်ရန်ရွှယ်၏ နတ်မိမယ်ဝိညာဉ်အရိုးဝတ်စုံမျိုးကို မဆိုထားနှင့်၊ အနည်းဆုံးတော့ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းက မျိုးဆက်အဆင့်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည့် နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိ အဆင့်မျိုးတော့ ဖြစ်သင့်ပေသည်။
"မင်းက ရောင်းချင်တယ်ဆိုတော့ ငါပဲ ဝယ်လိုက်မယ်လေ။ ငါ့ကို ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမလဲ" ချန်ရန်ရွှယ်သည် လင်းဖန်၏ လက်ထဲက ဝိညာဉ်အရိုးကို စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။
ချန်ရန်ရွှယ်အနေဖြင့် ဤအရာကို မိမိကိုယ်တိုင် အသုံးပြုရန် ဝယ်ယူခြင်း မဟုတ်သည်တော့ သေချာသည်။ သို့သော် နောင်တစ်ချိန်တွင် လူယုံများ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ဝယ်ယူရန်အတွက် သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။ အဆုံးစွန်ပြောရလျှင် ဝိညာဉ်အရိုးဟူသည် ဈေးကွက်ထဲတွင် အလွန်ရခဲလှရာ၊ ဈေးကြီးလွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ ဝယ်ယူရန် ရှားပါးလွန်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်အရိုးတစ်ခုသည် ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်သန်းခန့် တန်ကြေးရှိသည်။ သို့သော် ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်သန်းနှင့် နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်အရိုးနှစ်ခုအနက် လူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို သိမ်းသွင်းသည့်နေရာတွင်မူ ဝိညာဉ်အရိုးဟူသည့် အသံကို ကြားရုံမျှဖြင့် လူတို့၏ နှလုံးသားကို ပို၍ လှုပ်ခတ်စေနိုင်စွမ်း ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။
"မင်း ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မင်းဘာသာမင်း ဈေးဖြတ်လိုက်လေ" လင်းဖန်သည်လည်း ချန်ရန်ရွှယ် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဝယ်ယူလိုသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
ချန်ရန်ရွှယ်၏ ယခုလက်ရှိ အဆင့်အတန်းအရဆိုလျှင် ဤဝိညာဉ်အရိုးများကို အသုံးပြုပြီး အင်ပါယာအတွင်း သူမကို မထောက်ခံကြသေးသည့် နယ်စားပဒေသရာဇ်များကို သိမ်းသွင်းရန် အကြွင်းမဲ့ အသုံးချနိုင်ပေသည်။
"မင်းပဲ ဈေးပြောပါ" လင်းဖန်က ဆိုလိုက်သည်။
ချန်ရန်ရွှယ်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်တုန်းက လေလံရုံတစ်ခုမှာ အနည်းငယ် ပျက်စီးနေတဲ့ နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်အရိုးတစ်ခုကို လေလံတင်ဖူးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ဒင်္ဂါးပြား နှစ်သန်းနီးပါးနဲ့ ရောင်းထွက်သွားတာ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အရိုးက ဘာမှမပျက်စီးဘဲ ပြည့်စုံနေတဲ့အပြင် တစ်ခါမှလည်း အသုံးမပြုရသေးဘူးဆိုတော့ သုံးသန်းဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ"
"ကောင်းပြီလေ" လင်းဖန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည် "ငါတို့ သိကျွမ်းခဲ့တာလည်း ခြောက်လရှိပြီဆိုတော့ မင်းကို သုံးသန်းနဲ့ပဲ ရောင်းပါ့မယ်"
စကားဆုံးသည်နှင့် လင်းဖန်သည် ဝိညာဉ်အရိုးကို ကမ်းပေးလိုက်တော့သည်။
"ပွင့်လင်းလှချည်လား" ချန်ရန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် ဝိညာဉ်အရိုးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ အိမ်ဖိုး တစ်သန်းကို နှုတ်လိုက်ရင်တောင် ကျန်တဲ့ နှစ်သန်းက ပမာဏ အရမ်းများလွန်းတယ်။ ငါ ဒါကို အမြဲတမ်း ကိုယ်နဲ့မကွာ သယ်မထားနိုင်တော့ ပိုက်ဆံ သွားယူဖို့အတွက် စံအိမ်ကို အရင်ပြန်ရလိမ့်မယ်"
လင်းဖန်က "ရပါတယ်၊ ပြဿနာမရှိဘူး။ မင်း ပိုက်ဆံ သွားယူရင်းနဲ့ အိမ်ရဲ့ စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း ရှင်းခဲ့လိုက်ပေါ့။ ငါကတော့ ဒီအနီးအနားမှာ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂတချို့ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်"
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုလည်း အဆင်ပြေတာပဲ"
ဒေါဝ်ဥယျာဉ် စံအိမ်ရာဝန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် လမ်းထောင့်တစ်ခု၌ သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။
လင်းဖန်ကမူ ကုတင်အကြီးစားတစ်လုံး၊ ဆိုဖာနှင့် အခြား လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူရန်အတွက် ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမကြီးဆီသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ချန်ရန်ရွှယ်သည် စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး မူလက ဘဏ္ဍာတိုက်သို့ တန်းစီသွားကာ ပိုက်ဆံထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဝင်းခြံကို ဖြတ်သန်းစဉ်မှာပင် လှံရှည်ဒိုလော့၏ လှမ်းခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
"အရှင်မင်းသား... ပြန်ရောက်လာပြီပဲ" ချန်ရန်ရွှယ် ဝင်းခြံထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင် လှံရှည်ဒိုလော့က ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဦးလေးလှံ... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသော လှံရှည်ဒိုလော့၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ချန်ရန်ရွှယ် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။
"မကြာသေးခင်ကမှ သရဲဒိုလော့ ရောက်လာပြီး ကျောင်းတော်အဓိပတိက ကောင်းကင်ဒေါဝ် ဝိညာဉ်နန်းဆောင်ခွဲမှာ ရောက်နေတယ်လို့ ပြောသွားတယ်။ အကယ်၍ မင်းသား ပြန်ရောက်လာရင် အဲဒီကို လာခဲ့ဖို့ မှာသွားတယ်" လှံရှည်ဒိုလော့က တိုးတိုးလေး ပြောပြရှာသည်။
"သူမက ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာရတာလဲ" ချန်ရန်ရွှယ် မှင်တက်သွားမိသည်။
"ဒီအစေခံလည်း မသိပါဘူး" လှံရှည်ဒိုလော့က ခေါင်းယမ်းပြသည်။
ချန်ရန်ရွှယ်က စိတ်ထဲမှ သံသယဖြင့် စဉ်းစားလိုက်မိသည် 'သူမ လင်းဖန်အတွက်ကြောင့် ရောက်လာတာများလား'
"သွားကြစို့၊ သူမကို သွားတွေ့ရအောင်" ချန်ရန်ရွှယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဒေါဝ် ဝိညာဉ်နန်းဆောင်ခွဲသည် ကောင်းကင်ဒေါဝ်မြို့တော်ရှိ ဝိညာဉ်ကျောင်းတော်၏ ရုံးခွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော နန်းဆောင်ခွဲကြီး နှစ်ခုသာ ရှိပြီး၊ တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ဒေါဝ်၌ ရှိကာ ကျန်တစ်ခုမှာ ကြယ်တာရာအင်ပါယာတွင် ရှိသည်။
နန်းဆောင်ခွဲ၏ ဂိုဏ်းအုပ် ဆားလားစ်သည် ယခုအချိန်တွင် ဘေးနန်းဆောင်ခန်းမ၏ အောက်ခြေ၌ ရိုသေခန့်ညားစွာ ဒူးထောက်နေပြီး၊ သူ ဒူးထောက်အရိုအသေပေးနေရသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
"ဆားလားစ်... မင်း သွားလို့ရပြီ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီဘေးနန်းဆောင်ထဲ ဝင်ခွင့်မပြုနဲ့၊ ပြီးတော့ ငါ ရောက်နေတဲ့အကြောင်းကိုလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောမိစေနဲ့" ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးသည် ထည်ဝါခန့်ညားစွာ ထိုင်နေရင်း ခြေထောက်ချိတ်ကာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။
"အမိန့်အတိုင်းပါ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး" ဂိုဏ်းအုပ် ဆားလားစ်က ရိုသေစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် ဘေးနန်းဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ဂန္ဓမာဒိုလောဒိုလော့က အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည် "ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဘာဖြစ်လို့ လင်းဖန်ကို တန်းပြီး သွားမရှာရတာလဲ"
ဂန္ဓမာဒိုလောဒိုလော့အနေဖြင့် ကျောင်းတော်အဓိပတိ၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့သည့် နေရာတွင်၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ စိတ်ခံစားချက် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိသည်ကို မမြင်လိုက်ရချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချန်ရန်ရွှယ်သည် သူမ ကိုယ်တိုင် ဆယ်လဖွားခဲ့ရသည့် သမီးအရင်း ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။
ကျောင်းတော်အဓိပတိက ရှင်းပြသည် "ငါ ဒီကို ရောက်နေမှတော့ သူမကို တွေ့သင့်တာပေါ့။ ဒါ့အပြင် လင်းဖန်က လပြည့်ဝန်းဂေဟာမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား။ အကယ်၍ သူက ငါတို့နဲ့ လိုက်ဖို့ ငြင်းဆန်ရင် လပြည့်ဝန်းဂေဟာမှာ လက်ပါးစေလုပ်ရတာက သိပ်ပြီး အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး"
သူမသည် ကောင်းကင်ဒေါဝ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ချန်ရန်ရွှယ်ကို မတွေ့ဆုံဘဲ နေစရာ အကြောင်းမရှိချေ၊ အထူးသဖြင့် ချန်ရန်ရွှယ်သည် လင်းဖန်နှင့် အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း သိထား၍ပင်။
သူမသည် လင်းဖန်အပေါ် ချန်ရန်ရွှယ်၏ သဘောထား မည်သို့ရှိသည်ကို သိမြင်လိုသည်။
ထို့အပြင် လပြည့်ဝန်းဂေဟာဟူသည် ကောင်းကင်ဒေါဝ်အင်ပါယာ၏ တော်ဝင်နန်းတွင်း အခမ်းအနားသင်တန်းကျောင်း ဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ ကျောင်းတော်အဓိပတိနှင့် အခြားသူများက ထိုနေရာတွင် အင်အားသုံးမည်ဆိုပါက လူအများရှေ့တွင် တော်ဝင်မိသားစု၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်မနေပေဘူးလား။
အကယ်၍ ချန်ရန်ရွှယ်ကို အသုံးချပြီး လင်းဖန်ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်ခိုင်းနိုင်မည်ဆိုပါက လပြည့်ဝန်းဂေဟာတွင် တိုက်ရိုက် အင်အားသုံးခြင်းထက် ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ ကျောင်းတော်အဓိပတိသည် ပင်မထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ နားနေပြီး ဘာစကားမျှ ဆက်မဆိုတော့ချေ။
ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သော် ဂန္ဓမာဒိုလောဒိုလော့သည်လည်း သူမကို ဆက်၍ မနှောင့်ယှက်ဝံ့တော့ဘဲ တံခါးဝတွင်သာ ဆက်လက် စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။
သရဲဒိုလော့ကမူ ချန်ရန်ရွှယ် ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို ဝိညာဉ်နန်းဆောင်ခွဲ၏ ပင်မတံခါးကြီးဝ၌ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး၊ သူမ ရောက်လာလျှင် ကျောင်းတော်အဓိပတိ ရှိရာ ဘေးနန်းဆောင်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။
ကောင်းကင်ဒေါဝ် ဝိညာဉ်နန်းဆောင်ခွဲသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်တွင်မူ ချန်ရန်ရွှယ်သည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းကပင် ဖြစ်သည်မသိ၊ သူမ၏ ဟန်ဆောင်ရုပ်သွင်ကို ဖယ်ခွာပြီး ပင်ကိုယ်ရုပ်သွင်အမှန်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူမ၏ နောက်ကွယ် ဝဲယာနှစ်ဖက်တွင်လည်း လှံရှည်ဒိုလော့နှင့် ဆူးငါးဒိုလော့တို့သည် ကောင်းကင်ဒေါဝ်အင်ပါယာ တော်ဝင်အစောင့်တပ်သား ဝတ်စုံများကို လဲလှယ်ထားကြပြီး ဝတ်ရုံရှည်ကြီးများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
တံခါးဝတွင် အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော သရဲဒိုလော့သည် ချန်ရန်ရွှယ်နှင့် အခြားနှစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လျှင် ချက်ချင်းပင် တံခါးဝ၌ ပေါ်လာပြီး ကြိုဆိုလိုက်တော့သည်။
မူလက ရှိနေသော နန်းဆောင်ခွဲ၏ အစောင့်တပ်သားများကိုမူ သရဲဒိုလော့က စောစောစီးစီးပင် မောင်းထုတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်ပြောရလျှင် ချန်ရန်ရွှယ်၏ တည်ရှိမှုသည် ဝိညာဉ်ကျောင်းတော် ဌာနချုပ်တွင်ပင် အလွန် လျှို့ဝှက်လှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေ၍ပင်။ နန်းဆောင်ခွဲ၏ ဂိုဏ်းအုပ်ဖြစ်သော ဆားလားစ်ပင်လျှင် သိရှိခွင့် မရှိရာ၊ နန်းဆောင်ခွဲ၏ သာမန်အစောင့်တပ်သားတစ်ဦးအဖို့မူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။
"သခင်မလေး... ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက စောင့်နေတာ ကြာပါပြီ" သရဲဒိုလော့က အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် ညွတ်တွဲကာ ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် သူသည် ဖြံကောင်ဒိုလော့နှင့် လှံရှည်ဒိုလော့တို့ကိုမူ နှုတ်ဆက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။
"လမ်းပြပါ" ချန်ရန်ရွှယ်က တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။
သရဲဒိုလော့ကမူ ဤသို့သော အမူအရာကို နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ သူတို့ သုံးဦးကို နန်းဆောင်ခွဲအတွင်းသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ဘေးနန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေသော ဂန္ဓမာဒိုလောဒိုလော့က တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ လေးဦး ဝင်သွားပြီးနောက် တံခါးကို ပြန်လည် ပိတ်လိုက်တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ ချန်ရန်ရွှယ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျောင်းတော်အဓိပတိသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ခဏမျှ မိန်းမောတွေဝေသွားခဲ့ရသည်။
ချက်ချင်းပင် လှံရှည်ဒိုလော့နှင့် ဖြံကောင်ဒိုလော့တို့၏ နှုတ်ဆက်သံကြောင့် ကျောင်းတော်အဓိပတိ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ညီညာဖျတ်လတ်စွာဖြင့် "ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်" ဟု ရိုသေစွာ ဆိုကြသည်။
ကျောင်းတော်အဓိပတိက သူတို့နှစ်ဦးကို ထရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ချန်ရန်ရွှယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် "မင်း ရောက်လာပြီပဲ"
ချန်ရန်ရွှယ်က ကျောင်းတော်အဓိပတိကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုခဲ့သည် "ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး... အရှင်က ကိစ္စအဝဝနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို ကောင်းကင်ဒေါဝ်မြို့တော်အထိ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ကြွလာရတာလဲ။ အမိန့်သစ် တစ်ခုခု ရှိလို့လား"
ချန်ရန်ရွှယ်၏ အေးစက်လှသော လေသံနှင့် သူမကို မတွေ့ချင်မမြင်ချင်ဟန် ရှိနေသည့် မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျောင်းတော်အဓိပတိ၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
"ငါ ကောင်းကင်ဒေါဝ်ကို လာတာက အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုကို ဖြေရှင်းဖို့ရယ်၊ မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ လာကြည့်ဖို့ပါ" သို့သော် ကျောင်းတော်အဓိပတိသည် မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ကို ပိုမိုနားလည်သူဖြစ်ရာ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အားလုံး အဆင်ပြေပြေ စီးဆင်းနေပါတယ်။ နောက်ထပ် ရှစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ဆယ်နှစ်လောက်ဆိုရင် ကောင်းကင်ဒေါဝ်အင်ပါယာရဲ့ အဓိက နယ်စားတွေအားလုံး ကျွန်မကို ထောက်ခံကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မ ထီးနန်းတက်ရမယ့် အချိန်ပဲ" ချန်ရန်ရွှယ်က ဆိုသည်။
"မင်း ဒီလောက်အထိ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီပဲ၊ မင်းအတွက် အတော်လေး ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ" ကျောင်းတော်အဓိပတိက အေးဆေးစွာ ပြောရှာသည်။
သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဆုံးရှုံးမှု ခံစားချက်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။
"မပင်ပန်းပါဘူး၊ နည်းနည်းမှ မပင်ပန်းဘူး" ချန်ရန်ရွှယ်က ပြတ်သားစွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
ချန်ရန်ရွှယ်အနေဖြင့် ကောင်းကင်ဒေါဝ်မြို့တော်သို့ လာရောက်ကာ အင်ပါယာကို သိမ်းပိုက်မည့် အစီအစဉ်ကို လုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ၊ ကျောင်းတော်အဓိပတိထံတွင် မိမိ၏ စိတ်ဆန္ဒကို သက်သေပြလိုခြင်းနှင့် မိမိကို အထင်မသေးသင့်ကြောင်း ပြသလိုခြင်းကြောင့် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပါပြီ... ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင်တော့ မလုပ်ပါနဲ့" ကျောင်းတော်အဓိပတိက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အရှင် ကောင်းကင်ဒေါဝ်မြို့တော်ကို လာရတဲ့ ကိစ္စက ဘာလဲ။ ကျွန်မကို တွေ့တာက လုပ်ငန်းစဉ် အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ဖို့ သက်သက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား" ချန်ရန်ရွှယ်သည် ကျောင်းတော်အဓိပတိ၏ အလုပ်လုပ်ပုံ စတိုင်လ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနေပုံရပြီး သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောင်းတော်အဓိပတိ ကောင်းကင်ဒေါဝ်မြို့တော်သို့ ရောက်လာလျှင်ပင်၊ သူမ ပြောသည့် ဤ "အသေးအဖွဲကိစ္စ" သည် မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်ပါက မိမိကို ဆင့်ခေါ်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ကြောင်း သိနေ၍ပင်။
ကျောင်းတော်အဓိပတိသည်လည်း တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ "မင်း လင်းဖန်နဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"