အခန်း (၂၇)   လမင်းဆောင် 

​နေဝင်ရိုးစွန်းတောအုပ်မှ ကောင်းကင်ဒေါဝ်မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် ဟိုတယ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းရှာကာ ရေမိုးချိုးပြီး အဝတ်အစားသစ်လဲလိုက်သည်။ 

​အပြာနုရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ဆင်မြန်းကာ ဟိုတယ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ 

​လမင်းဆောင်သည် နန်းတော်နှင့် ကပ်လျက်တွင် ရှိကြောင်း လင်းဖန် သိထားသည်။ 

​အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လမင်းဆောင်သည် နန်းတော်၏ တော်ဝင်လူမှုရေးအလွှာဆိုင်ရာ အမူအကျင့်သင်တန်းကျောင်း ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဒေါဝ်အင်ပါယာမှ မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ အမူအကျင့်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုများကို လာရောက်သင်ယူကြသည့် နေရာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ 

​"စနစ်... ငါ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးသဘောထားက တကယ်ပဲ ပြဿနာရှိနေလို့လား။ ငါ ဆောင်းဦးရေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်ရှုခြင်း ဆီးနှင်းရေစက် ဆိုတဲ့ မသေဆေးပင်ကိုတောင် စားသုံးထားတာလေ" 

​လမင်းဆောင်၏ ဗိသုကာလက်ရာများကို ကြည့်ရင်း လင်းဖန် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ 

​သိသာထင်ရှားသည်မှာ လင်းဖန်အနေဖြင့် စနစ်ထံမှ မည်သည့်အဖြေမှ ရရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ 

​ထိုအဆောက်အအုံမှာ ငါးထပ်အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဒေါဝ်မြို့တော်တွင်ပင် တော်တော်လေး မြင့်မားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ 

​ထိုအဆောက်အအုံကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ ကျော့ရှင်းပြီး သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

​တစ်ခုလုံး၏ ဗိသုကာလက်ရာပုံစံမှာ အနည်းငယ် ရှေးဆန်ပြီး ရိုးရှင်းကာ ဆိုင်းဘုတ်တွင်လည်း 'လမင်းဆောင်' ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် စာလုံးများသာ ရှိသည်။ 

​လင်းဖန်သည် မိမိ၏ ကော်လံကို ပြင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မတ်မတ်ထားကာ လမင်းဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ 

​လမင်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ကျောင်းသားများ မရှိကြတော့ချေ။ 

​သို့သော်လည်း အဝင်ဝတွင် အစောင့်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ 

​သို့သော် လင်းဖန်၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ပြီး သာမန်အစောင့်များက သူ့ကို တားဆီးခြင်းမပြုကြချေ။ 

​လင်းဖန် ပထမထပ် ဧည့်ခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ စစ်မှန်သော အစောင့်များနှင့် တိုးတော့သည်။ 

​"ရပ်စမ်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ။ လမင်းဆောင်မှာ မင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး" ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အစောင့်လေးဦးနှင့်အတူ ပြောဆိုလိုက်သည်။ 

​လင်းဖန်၏ အင်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူတို့အားလုံးထံမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တုန်ခါမှုများကို အာရုံခံနိုင်ရာ အပြင်က သာမန်အစောင့်များကဲ့သို့ မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ 

​"မင်းက လမင်းဆောင်ရဲ့ မန်နေဂျာ ဖြစ်ရမယ်။ သခင်မယွဲ့ကို သွားပြောပေးပါ 'လမင်းမှာ အုံ့မှိုင်းတဲ့ရက်နဲ့ သာယာတဲ့ရက် ရှိသလိုပဲ၊ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်' လို့" လင်းဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ 

​"စိတ်မကောင်းပါဘူး... အခုက သခင်မယွဲ့ အိပ်စက်အနားယူနေတဲ့ အချိန်မို့လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက် မပေးခိုင်းဘူး" ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာ၏ မျက်နှာတွင် ထောင်လွှားသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး "ပြန်ပါတော့" ဟု နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ 

​မျက်စိရှေ့ရှိ လူကို ကြည့်ပြီး မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်လျက်နှင့် မိမိအပေါ် ထောင်လွှားကာ အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင် ပြသနေသဖြင့် လင်းဖန် စိတ်ထဲတွင် 'မျက်နှာကြီးရာ ဟင်းဖတ်ပါ' ဟူသော စကားလုံးတစ်ခုသာ ပေါ်လာတော့သည်။ 

​"အော်... တကယ်လို့ ငါက မပြန်ဘူးဆိုရင်ကော" လင်းဖန်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး ပို၍ပင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ 

​"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို ထွက်သွားဖို့ ငါကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ရလိမ့်မယ်" ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာက 'ဖိတ်ခေါ်' ဆိုသည့် စကားလုံးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဖိပြောလိုက်သည်။ 

​"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုပုံစံမျိုးနဲ့ ထွက်သွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်မလဲဆိုတာ ငါ သေသေချာချာ မြင်ချင်မိသားပဲ" 

​ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာက လက်ကို မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်က အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူလေးဦးကို ပြောလိုက်သည် "သူ့ကို လမင်းဆောင်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်စမ်း" 

​အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အစောင့်နှစ်ဦးက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်များကို ပြိုင်တူမြှောက်ကာ လင်းဖန်ကို ဘယ်ညာ ညှပ်၍ ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားသည်။ 

​လင်းဖန်က နေရာတွင်ပင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားရာ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အစောင့်များ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဘယ်ဘက်တစ်ယောက်၊ ညာဘက်တစ်ယောက် လွင့်ထွက်သွားကြတော့သည်။ 

​"မန်နေဂျာ... သူက ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့အင်အားက အတော်လေး မြင့်တယ်" အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အစောင့်က ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။ 

​"လမင်းဆောင်မှာ လာပြီး ပြဿနာရှာရဲတာ မဆန်းပါဘူး၊ မင်းက ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက်ကိုး။ ဒါပေမဲ့ မင်း နေရာမှားလာပြီ။ လမင်းဆောင်မှာတော့ ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါစေဦး၊ လိမ္မာရမှာပဲ" ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ အကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းမှုရှိသော ခြောက်ကွင်းမြောက် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်အဆင့် ဖြစ်နေသည်။ 

​"ငါက ပြဿနာရှာနေတာ ဟုတ်လား။ မင်းတို့ကသာ လူကို မျက်နှာလိုက်လွန်းနေတာ" လင်းဖန်က ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကြည့်ပြီး အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ 

​ဧည့်ခန်းမ၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ အရှေ့ကောင်တာတွင် လူငယ်အမျိုးသမီးအချို့ ရပ်နေကြသည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးက မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်သားလှေကားထံသို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။ 

​"ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ သရဲနွယ်ပင် ချည်နှောင်ခြင်း" ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာက စိတ်မရှည်သလိုမျိုး သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ တောက်ပသော ခရမ်းရောင် နွယ်ပင်တစ်ပင်က သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ လျှံထွက်လာသည်။ 

​ချက်ချင်းပင် ထိုနွယ်ပင်က လင်းဖန်ကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။ 

​"ဟက်" လင်းဖန်က မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြချေ။ သူက လက်ကို မြှောက်ပြီး သရဲဘုရင်နွယ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည် "ငါက နက်ပြာရောင်ငွေနွယ်ပင် ပတ်ယှက်ခြင်းကိုတောင် မကြောက်တာ၊ မင်းရဲ့ သရဲဘုရင်နွယ်ပင်ကို ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ" 

​ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်းဖန်သည် ရေခဲနှင့်မီးတို့ဖြင့် သွေးကြောသစ်လွင်အောင် ကျင့်ကြံထားသော စစ်မှန်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ ထိုနွယ်ပင်ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ 

​"ဘာ" မိမိ၏ နွယ်ပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နွယ်ပင်ကို ဆွဲထားသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာသည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဒယိမ်းဒယိုင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး ကျန်အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အစောင့်နှစ်ဦးက တွဲပေးလိုက်ရသည်။ 

​"ငါလည်း မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးနိုင်ပါတယ်။ အခုပဲ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားပြီး ထန်ယွဲ့ဟွာကို အောက်ဆင်းလာဖို့ သွားခေါ်စမ်း၊ ဒါဆို မင်းရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ငါ အပြစ်မယူတော့ဘူး" လင်းဖန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ 

​"သတ္တိရှိလှချေလား။ လမင်းဆောင်မှာ ပြဿနာလာရှာပြီး သခင်မယွဲ့ရဲ့ နာမည်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့။ သရဲဘုရင်နွယ်ပင် ထိုးဖောက်အစီအစဉ်" ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာ ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားပြီး အမည်းရောင် အနှစ်သောင်းချီ ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ 

​လင်းဖန်သည် သရဲဘုရင်နွယ်ပင်များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ နွယ်ပင်များပေါ်ရှိ သိပ်သည်းလှသော ဆူးများနှင့် အလွန်ထက်မြက်လှသော နွယ်ပင်ထိပ်ဖျားများက သူ့ထံသို့ ပြိုင်တူ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ 

​"ငါ့ရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်အောက်မှာ မင်းက ဝိညာဉ်သူတော်စင် ဖြစ်နေပါစေဦး၊ ရှောင်တိမ်းဖို့ နောက်ကျသွားပြီ" လင်းဖန် ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုသည်ကို မြင်သောအခါ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာက အနိုင်ရသွားပြီဟု တွေးကာ ကျေနပ်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ 

​"ထန်ယွဲ့ဟွာကို တွေ့ဖို့ ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး" လင်းဖန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခေါင်းခါလိုက်သည် "ဒီနောက်လိုက်တွေကို အရင် ရိုက်နှိပ်လိုက်မှပဲ ထန်ယွဲ့ဟွာနဲ့ တွေ့ပြီး ကောင်းကောင်း စကားပြောလို့ ရတော့မယ် ထင်တယ်" 

​ချက်ချင်းပင် လင်းဖန်သည် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အလွန်ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သရဲဘုရင်ထိုးဖောက်အစီအစဉ် ဆိုသည့်အရာကို ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းခြေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ 

​စတုရန်းမီတာ ရာဂဏန်းရှိသော ဧည့်ခန်းမကြီးအတွင်း လင်းဖန်၏ ကိုးကွင်းမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းများက ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။ 

​လင်းဖန်၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာနှင့် အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အစောင့်လေးဦးတို့မှာ သူ၏ စွမ်းအင်လှိုင်းကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိသိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ 

​လင်းဖန်၏ အထူးဂရုစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာမှာ အတွင်းဒဏ်ရာများ ရရှိသွားပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။ 

​ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရင်း ခေါင်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းဖန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကိုးကွင်းမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း သူက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည် "ဘွဲ့ရ... ဒိုလော့" 

​ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကျောက်ဆောင်ကို သွားတိုက်မိပြီမှန်း သိလိုက်ရသည်။ 

​အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ အနည်းငယ် အေးစက်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် "တော်တော့" 

​လင်းဖန် လှေကားထံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျော့ရှင်းပြီး မြင့်မြတ်လှသော အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ နောက်တွင် လှပသော မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။ 

​ပထမဆုံး ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုအလှပဂေးမှာ အသက် နှစ်ဆယ့်သုံး၊ နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ လောကကြီး၏ အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နေပုံရပြီး အသက် နှစ်ဆယ့်သုံး၊ နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရချေ။ 

​ငွေရောင် တော်ဝင်စတိုင် ဂါဝန်ရှည်မှာ သူမနှင့် အလွန် လိုက်ဖက်လှသည်။ ထိုအလှပဂေးသည် လှေကားထံမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ဆင်းလာပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ကျော့ရှင်းပြီး သဘာဝကျလှသည်။ သူမ၏ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကုတ်နေချိန်တွင်ပင် တည်ငြိမ်မှုကို စိုးစဉ်းမျှ ပျက်ပြားခြင်း မရှိချေ။ 

​ထိုအလှပဂေးကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းများနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ဧည့်ခန်းမကြီးမှာ ယခင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ 

​ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာနှင့် အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အစောင့်လေးဦးတို့မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး ထိုအလှပဂေးကို ရိုသေစွာ ပြောလိုက်ကြသည် "သခင်မယွဲ့... ဒီလူက လမင်းဆောင်မှာ ပြဿနာလာရှာတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး" 

​ထိုအလှပဂေးမှာ သဘာဝကျကျပင် လမင်းဆောင်၏ အရှင်သခင် ထန်ယွဲ့ဟွာ ဖြစ်သည်။ 

​လင်းဖန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထန်ယွဲ့ဟွာ၏ အကြည့်ကလည်း သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ၏ အမူအရာက ပို၍ အေးစက်သွားကာ "သူ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးကြပါ၊ လမင်းဆောင်က လှည့်စားတတ်တဲ့သူတွေနဲ့ လူလိမ်တွေကို ကြိုဆိုလေ့မရှိပါဘူး" 

​ထန်ယွဲ့ဟွာ ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မန်နေဂျာက လင်းဖန်ကို အားကိုးတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည် "အရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး လမင်းဆောင်ကနေ ထွက်ခွာပေးပါ" 

​"ဒီလိုဆိုရင်တော့ နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်" လင်းဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ 

​ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ထန်ယွဲ့ဟွာ အနည်းငယ် မိန်းမောသွားပုံရသည်။ လင်းဖန်က ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားမိသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ 

​သို့သော် ထန်ယွဲ့ဟွာ လှေကားထက်မှ လျှောက်ဆင်းပြီးနောက် ရှုပ်ပွနေသော ဧည့်ခန်းမကို ကြည့်ကာ လင်းဖန်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်း၍ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည် "ဟွန်း... ပြန်လာခဲ့စမ်း။ မင်း ငါ့ရဲ့ လမင်းဆောင်ကို ဒီလောက်အထိ ရှုပ်ပွအောင် လုပ်ထားပြီးတော့ ဒီတိုင်း ထွက်သွားချင်တာလား။ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး။ လမင်းဆောင်ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို မင်း လျော်ကြေးပေးပြီးမှ ထွက်သွားလို့ရမယ်" 

​လင်းဖန်က လှည့်လာပြီး လက်ကို ဖြန့်ကာ ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည် "သခင်မယွဲ့က လမင်းဆောင်ကို ဒီလောက်တောင် မြင့်မြတ်အောင် စီမံထားတာပဲ၊ ငါ့မှာ လျော်ကြေးပေးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိပါဘူး။ ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် မင်းရဲ့ ကျောင်းလခကို ပေးဖို့ ပိုက်ဆံ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" 

​"ဟွန်း... အရင်တုန်းကတော့ ငါ့ကို ယွဲ့ယွဲ့လေးလို့ ခေါ်ပြီးတော့ အခုကျတော့ သခင်မယွဲ့ လို့ ခေါ်တယ်ပေါ့လေ"