အခန်း (၂၃) ရှီလိုင်ခဲကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာခြင်း
"ဝိညာဉ်သခင်ကြီးအဆင့်... တစ်နှစ်အတွင်းမှာ အဆင့် ၃၅ ကို ရောက်ရမယ်ဟုတ်လား" ကျူကျူချင်း မှင်တက်သွားပြီး မျက်နှာတွင် ခက်ခဲသွားဟန် ပေါ်လာကာ ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် လျော့နည်းနေပုံရသည်။
တစ်နှစ်အတွင်း လေးဆင့် မြင့်တက်ရန် ဆိုသည်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲသော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။
"ဘာလဲ... ခက်ခဲလို့လား။ တကယ်လို့ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း လက်ရလျှော့နိုင်ပါတယ်" လင်းဖန်က သူမကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းပေ။
လင်းဖန်သည် သဘာဝကျကျပင် ပေါက်ကရ လျှောက်ပြောနေခြင်း မဟုတ်သလို ကျူကျူချင်းကို တမင်သက်သက် အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသာ လုံလောက်အောင် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက တစ်နှစ်အတွင်း လေးဆင့် မြင့်တက်ရန်မှာ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က လင်းဖန်သည် ဝိညာဉ်သခင်ကြီးအဆင့်မှ ဝိညာဉ်ပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် သုံးနှစ် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး တစ်နှစ်လျှင် ပျမ်းမျှ သုံးဆင့်ကျော် မြင့်တက်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က လင်းဖန်၏ ပါရမီမှာ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ခြောက်သာ ရှိခဲ့ပြီး ကျူကျူချင်း၏ ပါရမီကတော့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ခုနစ် ရှိသည်။
လင်းဖန် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ကျူကျူချင်းသည် ယုံကြည်မှု လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ နှုတ်ခမ်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကိုက်လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်နယ်နေမိသည်။
"မင်း ဒါလေးကိုတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် မိသားစုကို မင်းကိုယ်မင်း သက်သေပြဖို့၊ မင်းရဲ့ အစ်မကို အနိုင်ယူဖို့နဲ့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို မင်းဘာသာ စီမံဖို့ ဆိုတာတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောနိုင်တော့မှာလဲ" ကျူကျူချင်း ချက်ချင်း ပြန်မဖြေနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်က အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ မင်း ခက်ခဲတယ်လို့ ခံစားရရင် အခုပဲ ထွက်သွားနိုင်ပါတယ်။ အနာဂတ်မှာတော့ မိသားစုရဲ့ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရပြီး အသုံးမကျတဲ့လူ ဖြစ်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကလေးမွေးတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ ဖြစ်သွားမလား" လင်းဖန်က သူမ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာစေရန် စကားနာထိုးသည့် နည်းလမ်းကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။
"ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အရှင်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ကျွန်မ သေချာပေါက် ပြည့်မီအောင် လုပ်ပါ့မယ်" လင်းဖန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျူကျူချင်းသည် အိမ်တွင် သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အနှိမ်ခံဘဝကို ပြန်လည် သတိရသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် လေသံမှာ ပြတ်သားသွားခဲ့သည်။
"ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လုံးကို စားလိုက်ပါ။ တစ်နှစ်အကြာ ကျောင်းတော်မြို့တော်မှာ ငါ မင်းကို ပြန်တွေ့တဲ့အချိန်ကျလို့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့် ၃၅ ကို မရောက်သေးဘူးဆိုရင်တော့ မင်းကို တပည့်အဖြစ် ငါ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စုပ်ယူနိုင်ဖို့အတွက် တစ်လုံးချင်းစီ စားပါ။ သုံးလုံးစလုံး စားပြီးရင် အဆင့် ၃၀ ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်" လင်းဖန်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လုံးများကို ကျူကျူချင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း "စိတ်ချပါ၊ ဘာဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်" ကျူကျူချင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လုံးများကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး "အရှင် ထွက်သွားတော့မလို့လားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါ ဒီမှာ နေရတာ တော်တော်လေး ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့ပါပြီ။ အခုတော့ ကိစ္စအချို့ကို သွားရောက် ဖြေရှင်းဖို့ ကျောင်းတော်မြို့တော်ကို သွားရမယ်" လင်းဖန်က ဖုံးကွယ်ထားရန် မရည်ရွယ်ပေ။
"ဒါဆိုရင် တစ်နှစ်အကြာမှာ ကျွန်မတို့ ကျောင်းတော်မြို့တော်မှာ တကယ်ပဲ ပြန်ဆုံနိုင်မှာလားဟင်" ကျူကျူချင်းက မသေချာသလို မေးလိုက်သည်။
"သေချာပေါက်ပေါ့။ ဒီနေရာက နောက်ဆုံးတော့ ကျောင်းတော်တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့အတွက် မသင့်တော်ဘူး။ အကယ်လို့ ယွီရှောင်ကန်းက မင်းတို့ကို ခေါ်ပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆရာ အထူးပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပါဝင် ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်ဆိုရင် သူဟာ အင်ပါယာမှာ တရားဝင် မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆရာ ကျောင်းတော်တစ်ခုကို ရှာရလိမ့်မယ်။ ကျောင်းတော်မြို့တော်ကို သွားပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆရာ ကျောင်းတော်တစ်ခု ရှာဖို့က သူတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုပဲ"
"နောက်တစ်နှစ်လောက်ဆိုရင် သူတို့ ဒီနေရာကနေ သေချာပေါက် ထွက်ခွာသွားကြလိမ့်မယ်။ ငါ ထွက်သွားပြီးရင် မင်းအနေနဲ့ မနက် မြေကွက်လပ်မှာ ငါပြောခဲ့တဲ့ လေ့ကျင့်ရေး အကြောင်းအရာတွေအတိုင်းပဲ ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ပါ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၃၅ ကို ရောက်ဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး"
"ကဲ... သွားနိုင်ပါပြီ။ ငါ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ရဦးမယ်" လင်းဖန်က ပြန်ရန် ပြောလိုက်သည်။
"နှုတ်ဆက်ပါတယ် အရှင်" ကျူကျူချင်းက လင်းဖန်ကို ဦးညွှတ် အလေးပြုပြီးနောက် သူ့ကို ဆက်လက် မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ သစ်သားအိမ်လေးထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လင်းဖန်သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် မွန်းလွဲစာ မစားမီမှာပင် ရှီလိုင်ခဲကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
သို့သော် သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှပင် မလှမ်းရသေးမီ ထန်ဟောက်က လင်းဖန်၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
"လင်းဖန်... မင်း ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို သတင်းသွားပေးဖို့ ပြင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ထန်ဟောက်က တိုက်ရိုက် ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ထန်ဟောက်... မင်းရဲ့ အင်အားက ကြီးမားတယ်ဆိုပေမဲ့ မင်း ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရတာ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းပါတယ်။ မင်းက ကောင်းကင်တူဂိုဏ်းကို သိသိသာသာ ပြန်သွားလို့ရရဲ့သားနဲ့ ထန်ဆန်းကို ခေါ်ပြီး အပြင်မှာ လျှောက်သွားနေတယ်၊ မှောင်ရိပ်ထဲက ကြွက်တစ်ကောင်လို ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေပြီး နေ့တိုင်း မင်းရဲ့ စိတ်ကို တင်းကျပ်ထားရတယ်။"
"ပြောစမ်းပါဦး... ဘာလို့ ဒီလို ဒုက္ခခံနေရတာလဲ" လင်းဖန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟွန်း... ငါ့ကိစ္စတွေကို သူများ လမ်းညွှန်ပေးဖို့ မလိုဘူး။ မင်းက ငါ့အကြောင်းကို အရမ်း သိနေတဲ့ ပုံစံမျိုး လာမလုပ်နဲ့။ ငါ မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးမယ်၊ မင်း ရှီလိုင်ခဲကျောင်းတော်က ထွက်သွားပြီးရင် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ တခြားလူတွေကို သတင်းသွားပေးတာမျိုး မဟုတ်သရွေ့ ငါ မင်းကို အကျပ်မကိုင်ချင်ဘူး" ထန်ဟောက်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် လင်းဖန်ကို ခြိမ်းခြောက်သည့် သဘောဖြင့် သူ၏ ကောင်းကင်ဝှက်တူကိုပင် ထုတ်ပြလိုက်သည်။
"ထန်ဟောက်... မင်းကတော့ တကယ်ပဲ" လင်းဖန်က ထန်ဟောက်၏ ဘေးသို့ လှမ်းသွားပြီး သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည် "ငွေပြာဧကရီ... ငါ သူမကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ ကောင်းကင်တူဂိုဏ်းကိုလည်း ငါ ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ငွေပြာဧကရီကလွဲလို့ မင်း ဘာမှမသိတာပဲ"
"အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ ငါတို့ ကျောင်းတော်မြို့တော်မှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"
စကားပြောပြီးသည်နှင့် လင်းဖန်သည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
"အာရင်က သူ့ကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်ဟုတ်လား... ဘယ်တုန်းကလဲ... ငါ ဘာလို့ မသိရတာလဲ" ထန်ဟောက်တစ်ယောက် နေရာမှာတင် မှင်တက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် လင်းဖန်က သူ၏ အိမ်သို့ ဘယ်အချိန်က ရောက်သွားခဲ့သည်ကိုလည်း ထန်ဟောက် မသိချေ။
ထို့နောက်တွင် ထန်ဟောက်သည် ယွီရှောင်ကန်းကို ရှာဖွေပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
"အရှင် ကောင်းကင်ဝှက်... အရှင် ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားဘူး" ယွီရှောင်ကန်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်ဟောက်က တစ်နေရာရာသို့ သွားပြီဟု အမြဲ ထင်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး အမိန့်ပြားကိုပင် သူ့ထံ ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသည်။
"ဒီနှစ်တွေအတွင်း ထန်းလေးကို သွန်သင်ဆုံးမပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ" ထန်ဟောက်၏ လေသံက နူးညံ့သွားသည်။
"အရှင်ကလည်း အားနာစရာကြီးဗျာ။ မေးပါ" ယွီရှောင်ကန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"မင်း လင်းဖန်ကို သိနေတဲ့ ပုံပဲ။ သူက ဘယ်သူလဲ" ထန်ဟောက်က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။
"လင်းဖန်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူး။ ကျွန်တော် သိတာကတော့ ဒီလူက အလွန်အမင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အရာအားလုံးကို သိနေသလိုမျိုး မြော်မြင်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိတယ်။ သူ အရင်က ဝိညာဉ်မြို့တော်မှာ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးပြီး အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့ခဲ့တာပါ"
"ဒါပေမဲ့ အရှင် ကောင်းကင်ဝှက်အနေနဲ့ အများကြီး စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ သူက ဝိညာဉ်နန်းတော်က လူမဟုတ်သလို တခြား ဘယ်ဂိုဏ်း၊ ဘယ်မိသားစုကမှလည်း မဟုတ်ပါဘူး"
"အရှင်က လင်းဖန်နဲ့ တွေ့ခဲ့လို့လား"
ယွီရှောင်ကန်းက တွေးတောကာ ပြန်ဖြေပြီးမှ ထန်ဟောက်ကို အမှတ်မထင် မေးလိုက်သည်။
"သူ ကျောင်းတော်ကနေ အခုတင် ထွက်သွားပြီ၊ ကျောင်းတော်မြို့တော်ကို သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူက ငါတို့ကို ကျောင်းတော်မြို့တော်မှာ ပြန်ဆုံကြမယ်လို့ ပြောသွားတယ်" ထန်ဟောက်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ... သူ ထွက်သွားပြီဟုတ်လား"
ယွီရှောင်ကန်း အံ့သြသွားမိသည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ လင်းဖန်သည် ဤနေရာကို တစ်ခုခု ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ လက်ဗလာဖြင့် ထွက်သွားခြင်းက သူ့စရိုက် မဟုတ်ပေ။
"သူက ထန်းလေးနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"
ယွီရှောင်ကန်းကတော့ ဒီလိုပါပဲ၊ တစ်ခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှန်ဆုံးလို့ အထင်ကြီးလွန်းသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ တကယ်ပဲ မြော်မြင်နိုင်စွမ်းဆိုတာ ရှိလို့လား" ထန်ဟောက်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေသည့်အလား ယွီရှောင်ကန်းကို မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း မယုံချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက အလွန် ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ အနှစ်လေးဆယ်အတွင်း မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ခြောက်ကနေ ဘွဲ့ခံဒိုလော့အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာလေ။ တခြားလူတွေအတွက်ဆိုရင် ဘွဲ့ခံဒိုလော့ နေနေသာသာ ဝိညာဉ်သူရဲကောင်းအဆင့်ကို ရောက်ဖို့တောင် အနည်းငယ် ခက်ခဲတာ" ယွီရှောင်ကန်းလည်း အဖြေရှာမရသဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။
တကယ်တော့ လင်းဖန်တွင် မည်သည့် မြော်မြင်နိုင်စွမ်းမှ မရှိပေ။ မူရင်းဇာတ်ကြောင်းကို ကြိုတင်သိနေသည့် အားသာချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။
ဤအားသာချက်ကို အသုံးချ၍ လင်းဖန်သည် အင်အားစု အမျိုးမျိုးကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး အင်အားစုတစ်ခုစီထံမှ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို ရယူရန်အတွက် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို မြော်မြင်နိုင်သော ပရောဖက်တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စနစ် မရောက်ရှိလာမီက လင်းဖန်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဘွဲ့ခံဒိုလော့တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး လွတ်လပ်အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
သို့သော် စနစ် ရှိလာပြီးနောက်တွင် ဤရည်မှန်းချက်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာရန်၊ နတ်ဘုရားလောကသို့ ဝင်ရောက်ရန်နှင့် ထာဝရအသက်ကို ရရှိရန် သဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ကျောင်းတော်မြို့တော် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်တော်ဝင်မြို့တော်ဟု လူသိများသော ဤမြို့သည် ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ ကြီးမားသော မြို့ကြီး သုံးမြို့အနက် တစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ကြီးမြတ်သော အင်ပါယာနှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်အင်ပါယာ၏ နန်းတော် တည်ရှိရာနေရာ ဖြစ်သည်။
၎င်းက သောတိုမြို့ထက် နှစ်ဆကျော် ပိုမိုကြီးမားပြီး ပိုမိုစည်ကား စုတ်ပြက်နေကာ ဝိညာဉ်ဆရာများမှာ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ များပြားလှပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆရာ ကျောင်းတော်ပေါင်း အကြီးအသေး တစ်ရာခန့်အထိ ရှိသည်။
ခရီးနှင်ခဲ့သည်မှာ အချိန်ခပ်ကြာကြာ ရှိပြီးနောက် လင်းဖန်သည် ကျောင်းတော်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ ကြီးမားသော တောအုပ်ကြီးနှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် နေဝင်ဆည်းဆာ တောအုပ်မှာ ကျောင်းတော်မြို့တော်၏ အရှေ့ဘက် မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လင်းဖန်သည် ကျောင်းတော်မြို့တော်တွင် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူပြီး ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် တစ်ညတာ ကောင်းကောင်း အနားယူကာ နောက်တစ်နေ့တွင် နေဝင်ဆည်းဆာ တောအုပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"ရေခဲနှင့်မီး ရေအိုင်... ငါ ရောက်လာပြီ"
"ဒူကုပိုင်... မင်း အလိုက်သိတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"
သိပ်သည်းဆူဖြိုးလှသော တောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း လင်းဖန်သည် အတွင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်လေတော့သည်။