အခန်း (၁၈) နတ်ဘုရားဖြစ်ရန် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း နီးကပ်သွားခြင်း

[ပေါင်းစပ်ခြင်း စတင်ပါပြီ]

ငါ့ခေါင်းကြီးက ယားလိုက်တာ ဦးနှောက်တွေ အသစ်ထွက်လာသလိုပဲ... မဟုတ်ပါဘူး ငါ့ကျောပြင်ကြီးက ယားနေတာပဲ။

ဤအရာက လင်းဖန် ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသည့် ခံစားချက် ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ၏ ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် လင်းဖန်မှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ချလိုက်ရတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် ပြင်ပမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ကျောပြင်ပေါ်တွင် အမြောက်အမြား လာရောက် စုစည်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ခုနက ထန်ဆန်း ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူစဉ်က အခြေအနေနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စနစ်က တိုက်ရိုက် လုပ်ဆောင်ပေးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီမှာပင် စနစ်၏ အကြောင်းကြားသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ပေါင်းစပ်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည် အနှစ်တစ်သောင်း အရည်အသွေးသို့ မြှင့်တင်ပေးပြီးပါပြီ]

"လန်းတယ်ကွာ"

လင်းဖန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စိတ်ရွှင်လန်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူသည် ပေါင်းစပ်မှု ဖြစ်စဉ်အတွင်း လှုပ်ခတ်သွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကြောင့် အဆင့် ၉၂ သို့ ချိုးဖျက် ရောက်ရှိသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ပြင်ပဝိညာဉ်အရိုးနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ နှစ်ဆထက်မက မြင့်တက်သွားကြောင်း လင်းဖန် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"သိပ်ကောင်းတာပဲ နတ်ဘုရားဖြစ်ဖို့ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း နီးကပ်သွားပြီ" လင်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေတော့သည်။

"စနစ်... မင်းက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲပဲ" ဤတစ်ကြိမ် ပေါင်းစပ်မှုက ပြီးပြည့်စုံလှသည်။ လင်းဖန်သည် ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်း ဝိညာဉ်အရိုးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ မည်သည့် မသက်မသာဖြစ်မှုမျှ မရှိဘဲ မွေးရာပါ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို စိတ်ကြိုက် လွယ်ကူစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဝါးမြိုခြင်း... ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်းက အခြားလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ထိုးစိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ဝါးမြိုကာ မိမိရဲ့ ကုန်ခမ်းသွားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနိုင်တယ်" လင်းဖန်က ဝိညာဉ်အရိုး၏ စွမ်းရည်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤအရာက လင်းဖန်ကို အကန့်အသတ်မရှိ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိအောင် လုပ်ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်း ပြင်ပဝိညာဉ်အရိုးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ အရည်အချင်း အားလုံးက နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ မြင့်တက်သွားကြောင်း လင်းဖန် ကောင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဆိုသည်မှာ မနည်းလှပေ ဤအရာက အပိုဆောင်း ရရှိသော စွမ်းအား ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤအစွမ်းမှာ ဝိညာဉ်အရိုး၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုအပေါ် မူတည်၍ လိုက်ပါ မြင့်တက်သွားဦးမည် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်းမှာ အနှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်း အရည်အသွေးမျှသာ ရှိသေးသည်ကို သတိပြုရမည်။

အဆိပ်နှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ ၎င်းက ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်းတွင် တွဲပါလာသော မျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူ၏ မွေးရာပါ ပါရမီ ဖြစ်သည်။

ဤပြင်ပဝိညာဉ်အရိုးကို ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်းဟု ခေါ်ရခြင်းမှာ မျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူ၏ ခြေထောက် ရှစ်ချောင်းစလုံးက လှံရှည်များကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့..." လင်းဖန်သည် ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်နေသော သူ၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ သံသယစိတ်ဖြင့် တွေးလိုက်မိသည် "ငါ့ပုံစံက အခု ပီပီသုန်းနဲ့ စုံတွဲပုံစံ ဖြစ်နေတာလား။ နှစ်ယောက်စလုံးက ပင့်ကူတွေ ဖြစ်နေတာကိုး"

ထို့နောက် လင်းဖန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည် "ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တာက ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ရလိုက်တာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တစ်ဆင့် မြင့်တက်စေရုံတင်မကဘူး ဝိညာဉ်အရိုးကို ထုတ်သုံးလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ တကယ့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ခရိုင်စန်ကွမ်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရင်တောင် ရှုံးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ထန်ဟောက်နှင့် တွေ့ဆုံရမည့် ကိစ္စတွင်မူ လင်းဖန်၌ မိမိကိုယ်ကိုယ် သိစိတ် ရှိသည်။ ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်း တစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်သေးဘဲ သူ အသစ်ရထားသော ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်းမှာ ထုချေ ဖျက်ဆီးခံရနိုင်ခြေပင် ရှိသည်။

လင်းဖန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ထန်ဟောက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး သူ၏ စိမ်းပြာရောင်ဓား ဝိညာဉ်အရည်အသွေး မြင့်တက်လာရမည် ဖြစ်ပြီး အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူထားနိုင်မှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ထန်ဟောက်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်လျှင် သူ၏ ခံနိုင်ရည်စွမ်းအားက အသာစီးရရန် မလွယ်ကူပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထန်ဟောက်၏ ကိုးမြောက်မြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းက နွယ်ပြာဧကရီ၏ ဝိညာဉ်ကွင်း ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းရည် နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုက သေချာပေါက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ကုသပေးနိုင်သော စွမ်းရည် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အား... ဘာလို့ ငါ့ကျောက ဒီလောက်တောင် နာနေရတာလဲ" ထိုအချိန်တွင် ထန်ဆန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ကျောကို မျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူက မတော်တဆ တိုက်ခိုက်သွားတာများလား" ထန်ဆန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော ပုံစံဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် ချက်ချင်းပင် ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ထန်ဆန်းကို နောက်ကနေ လှမ်းတွဲပေးရင်း ပြောလိုက်သည် "ထန်ဆန်း... ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အမှားတွေပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက မုန့်ယီရန်နဲ့ မြွေအဘွားအိုတို့ကို ရင်ဆိုင်နေရတာကြောင့် မျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူရဲ့ အရွယ်အစားကို သေသေချာချာ မမြင်လိုက်မိဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒီကောင်က အနှစ်နှစ်ထောင်ကျော် သက်တမ်း ရှိနေတာ"

"အဲဒါကြောင့် မင်းက အနှစ်နှစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူမိပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတာ။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းလို့ ကံကောင်းလို့ပဲ မင်း အသက်ရှင်သွားတာ။ မဟုတ်ရင် ငါ ဆရာကျောက်တို့နဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်လို မျက်နှာပြရမှန်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အခု မင်း ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ထန်ဆန်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "အရှင် ဓားရိပ်... ဒါက အရှင်ရဲ့ အမှား မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူနေတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ဒီအခြေအနေကို သိလိုက်ရတာ။ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ကွင်းရဲ့ သက်တမ်းက ပိုပြီး မြင့်လေ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်က ပိုပြီး အားကောင်းလေပဲ မဟုတ်လား။ ဒါကို ကံဆိုးခြင်းထဲက ကံကောင်းခြင်းလို့ပဲ သတ်မှတ်ရမှာပါ။"

"ဒါတင်မကသေးဘူး အရှင်သာ ဝင်မကူညီပေးခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ လက်ထဲကနေ ဒီမျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူနိုင်ဖို့ မလွယ်ကူပါဘူး"

"အရှင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လင်းဖန် စိတ်ထဲတွင် ရယ်လိုက်မိသည် - သူက ငါ့ကို ပြန်ပြီး ကျေးဇူးတင်နေရသေးတယ်ပေါ့။

"မင်း အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်ပဲ ရပါပြီ။ ငါတို့က အတန်းဖော်တွေပဲလေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီကြတာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အဲဒီနဂါးမြင်းမိုရ်နဲ့ မြွေအဘွားအိုတို့က အသက်ကြီးပြီး ကလေးကို အနိုင်ကျင့်ချင်နေတာ" လင်းဖန်က တရားသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ရှာတွေ့တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲက သူတို့ပိုင်တယ် တခြားလူက မယူရဘူးလို့ ပြောရဲသေးတယ်။ ဒါက ဘာယုတ္တိရှိလို့လဲ"

ထန်ဆန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည် "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ကြိမ် အရှင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လင်းဖန်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည် "ကဲ... အားနာစရာ စကားတွေ ပြောမနေနဲ့တော့။ မင်း ဒီမှာ နေခဲ့တာ တစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ ကျောက်ဝူကျီတို့ ဘာဖြစ်နေလဲ မသိဘူး။ ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်။ ရှောင်ဝူကတော့ အသက်တိုမယ့် ပုံစံမျိုး မရှိပါဘူး"

"ဒါ့အပြင် ရှောင်ဝူက သဘာဝအတိုင်း ဖျတ်လတ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ။ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးက ဒီလောက် ကြီးတာဆိုတော့ သူမ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတာ ကြာလောက်ပြီ။ ရှောင်ဝူတစ်ယောက် ကျောက်ဝူကျီတို့ဆီ ပြန်ရောက်နေပြီတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ရှောင်ဝူ..." ရှောင်ဝူ၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထန်ဆန်း၏ စိတ်အခြေအနေက အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှောင်ဝူကို တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီး ဖမ်းခေါ်သွားသည့် မြင်ကွင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သွားကြစမ်းစို့။ အခုက ညနက်နေပြီ။ ရှောင်ဝူတစ်ယောက် ဆရာကျောက်တို့ဆီ ပြန်မရောက်သေးဘူး ဆိုရင်တောင် အခုအချိန်မှာ သွားရှာဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ညဘက် တောအုပ်က နေ့ဘက်ထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်"

"မနက်ဖြန်မနက်ကျမှပဲ အစီအစဉ် ဆွဲကြတာပေါ့" လင်းဖန်က ထန်ဆန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ထန်ဆန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ အခြား ပိုကောင်းသော နည်းလမ်း မရှိတော့ချေ။ ညက အလွန် မှောင်မည်းနေသဖြင့် မြင်ကွင်းများကို သေချာ မမြင်ရပေ။

ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းမျှသာ လျှောက်ရသေးမီ လင်းဖန်၏ နားက လှုပ်ခတ်သွားပြီး ထန်ဆန်းကို ဆွဲကာ ရပ်လိုက်သည်။

"အရှင်... ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ" ထန်ဆန်း အံ့သြသွားသည်။

"ကျောက်ဝူကျီတို့ ငါတို့ကို လိုက်ရှာနေကြပုံပဲ။ ရှောင်ဝူရဲ့ အသံလည်း ပါနေသလိုပဲ" လင်းဖန်က ဆိုသည်။

"တကယ်လား... ဘယ်ဘက်မှာလဲဟင်" ထန်ဆန်းက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

"အပြင်ဘက် နယ်မြေဘက်ကပေါ့။ သွားကြစို့" လင်းဖန်က ထန်ဆန်းကို ခေါ်ကာ ထိုဘက်သို့ အမြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ထန်ဆန်းသည်လည်း အခြားလူများ၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ရှောင်ဝူ၏ အသံကို ခွဲခြား သိရှိသွားခဲ့သည်။ ထန်ဆန်းသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အရှိန်မြှင့်တင်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝူ... ဆရာကျောက် ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ရှိနေတယ်"

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ကျောက်ဝူကျီနှင့် အခြားသူများ ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးက အော်စကာ၏ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ဖြစ်သော မှိုဝက်အူချောင်းကို စားထားသည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေကြသည်။

ရှောင်ဝူသည် ထန်ဆန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည် "အစ်ကိုကြီးထန်း... သမီး ပြန်လာလို့ အစ်ကိုကြီးကို မတွေ့ရတော့ သမီး တကယ်ကို လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ထိတ်လန့်သွားတာပဲ"

"ရှောင်ဝူ... မင်း ဘာမှမဖြစ်တာ တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်" ထန်ဆန်းက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... အစ်ကိုကြီးထန်း ဒဏ်ရာရထားတာလား" ရှောင်ဝူက ထန်ဆန်းကို ဖက်ထားစဉ် သူမ၏ လက်က ထန်ဆန်း၏ ကျောပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို မတော်တဆ ထိမိသွားခဲ့သည်။

"ဒဏ်ရာအသေးအဖွဲပါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ထန်ဆန်းက သူ၏ ကျောပြင် ဒဏ်ရာမှာ မျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အမြဲ ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

လှိမ့်ထွက်စဉ် ကျောက်တုံးများနှင့် တိုက်မိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ထန်ဆန်း... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ မင်း ဘယ်လို ဝိညာဉ်သားရဲနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလဲ" ကျောက်ဝူကျီက ထန်ဆန်း၏ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကျောက်... အားလုံးပဲ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ရှောင်ဝူနောက်ကို လိုက်ဖမ်းနေတုန်းမှာ အနှစ်နှစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ မျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူ ဝိညာဉ်သားရဲနဲ့ တွေ့ပြီး အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာပါ"

"အဲဒီနောက်မှာ မုန့်ယီရန်နဲ့ မြွေအဘွားအိုတို့နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီမျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူက သူတို့ကြောင့် ဒဏ်ရာရထားတာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ သတ်လိုက်တာပါ"

"ကံကောင်းတာက အရှင် ဓားရိပ် အချိန်မီ ရောက်လာပြီး သူတို့ကို မောင်းထုတ်ပေးခဲ့လို့ ကျွန်တော် ဒီမျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့တာ။ စုပ်ယူပြီးတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ အဲဒီကောင်က အနှစ်နှစ်ထောင် သက်တမ်း ရှိမှန်း သိလိုက်ရတာပါ"

ထန်ဆန်းသည် ရှောင်ဝူ ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားပြီး လူတိုင်းကို အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက အနှစ်နှစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို အောင်အောင်မြင်မြင် စုပ်ယူနိုင်ခဲ့တာပေါ့။ ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်က အလွန် အန္တရာယ်များခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတော်မှာ ဝိညာဉ်သခင်ကြီး သုံးယောက်တောင် တိုးလာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။ ဖလန်းဒါးသာ သိရင် ဝမ်းသာလွန်းလို့ သေသွားနိုင်တယ်" ကျောက်ဝူကျီက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် တစ်ဟားဟား အော်ရယ်လိုက်သည်။

"သုံးယောက် ဟုတ်လား" ထန်ဆန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အစ်ကိုကြီးထန်း... သမီးလည်း ဝိညာဉ်သခင်ကြီးအဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်သွားပြီ ပြီးတော့ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သတ်သွားတဲ့ အနှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူခဲ့တာ" ဟု ရှောင်ဝူက သတိပေးလိုက်သည်။

လင်းဖန်ကမူ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထန်ဆန်း၏ ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်း ဝိညာဉ်အရိုးကို မိမိ လုယူထားကြောင်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။