အခန်း (၁၆) တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီး ပေါ်လာခြင်း

ထန်ဟောက် ပြောလိုက်သော စကားများက နားဝင်မချိုလှသော်လည်း မိမိ၏ လက်ရှိအင်အားနှင့်ဆိုလျှင် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို သတ်ရန် မလုံလောက်သေးကြောင်း လင်းဖန် ဝန်ခံရပေမည်။

သူ၏ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ဖြစ်သည့် သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားအတွက် သက်တမ်း ကိုးသောင်းကျော်ရှိသော အစွမ်းထက် ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းကို မရမချင်းတော့ ဤသားရဲကို ယှဉ်နိုင်ရန် ခက်ခဲသည်။

တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးသည် အနှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းမျှသာ ရှိသေးလျှင်ပင် သာမန် အနှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပေရာ "တောအုပ်၏ ဘုရင်" ဟူသော ဘွဲ့အမည်က အလကားရလာခြင်း မဟုတ်ပေ။

"ထန်ဟောက်... မင်း ဒီတိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို နောင်ကျရင် ထန်ဆန်းအတွက် ချန်ထားပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"ရှောင်ဝူကိုလည်း လိုချင်တယ် အခု တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကိုလည်း လိုချင်နေတယ်... မင်းကတော့ နည်းနည်း လောဘကြီးလွန်းနေပြီ" ဟု လင်းဖန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဓားရိပ်... မင်း အတွေးလွန်နေပြီ။ ငါလည်း ငါ့ရှေ့က တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို မနိုင်ဘူး" ဟု ထန်ဟောက်က နှိမ့်ချစွာ ပြောသည်။

"အော်... ဟုတ်လား" လင်းဖန်၏ လေသံက ပြောင်းလဲသွားပြီး "တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးက မင်းသားရှိတဲ့ဘက်ကို ဦးတည်သွားနေပြီ။ မင်းက ဝင်မကူညီဖို့ စိတ်ကူးထားတာလား"

ထန်ဟောက်၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးက ဘေးကနေ ဖြတ်သွားရုံသက်သက်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ စကားပြောနေသည့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ၎င်းက ထန်ဆန်းတို့အဖွဲ့ရှိရာသို့ တရှိန်ထိုး ဦးတည်သွားနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားမိပေ။

ထို့ပြင် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီး၏ ပန်းတိုင်က အလွန် ရှင်းလင်းလှသည်။ လမ်းတွင် ပိတ်ဆို့နေသော ကျောက်တုံးကြီးများကို ရိုက်ခွဲကာ သစ်ပင်များကို အမြစ်မှ နုတ်ပစ်ရင်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေခဲ့သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးက ထန်ဆန်းတို့ဆီကို ဦးတည်သွားရတာလဲ။ ကျောက်ဝူကျီတစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ အဲဒီတိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို ဘယ်လိုမှ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အခု ငါက ဝင်ပါပြီး တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးနဲ့ လုံးပန်းနေတုန်းမှာ ဓားရိပ်က ဒီမငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ရှောင်ဝူကို ဖမ်းခေါ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒါက ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီး ဖြစ်နေတော့ လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာဖို့က သိပ်ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

လင်းဖန်သည် ထန်ဟောက်၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်စွာ ဒွန်တွဲနေကြောင်း သိလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး... တကယ့်ကို မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်ရင် ငါ ဝင်မပါတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဓားရိပ်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို အကျမခံနိုင်ဘူး" ဟု ထန်ဟောက်က တွေးကာ ထန်ဆန်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ရင်း လင်းဖန်ကိုလည်း စောင့်ကြည့် သတိထားနေခဲ့သည်။

"ဟွန်း" လင်းဖန်က လက်ပိုက်လျက် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အခြေအနေကို အကဲခတ်နေကြစဉ်မှာပင် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးသည် ရှောင်ဝူကို တွေ့ရှိသွားပြီး မီတာ ရာချီ အဝေးမှနေ၍ သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ဝုန်းကနဲ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းနှင့် အခြားသူများသည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့် ချောက်ချားသွားကြတော့သည်။

"တောအုပ်ရဲ့ ဘုရင် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီး ပါလား"

"တောက်... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးဆိုရင် အနှစ်တစ်သောင်း အဆင့်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ။ ဒီကလေးတွေ အန္တရာယ်ရှိတယ်။ မဖြစ်ဘူး... ငါက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆရာတစ်ယောက် အနေနဲ့ သူတို့အတွက် တာဝန်ယူရမယ်" ဟု ကျောက်ဝူကျီက တွေးလိုက်သည်။

သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မတူဘဲ ရှောင်ဝူ၏ မျက်နှာတွင်မူ မတတ်သာသည့် အမူအရာမျိုး ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါ ကြိုတင် ရိပ်မိခဲ့သင့်တာ။ ငါ ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီးထဲကို ခြေမချဖြစ်တာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာပြီပဲ။ အာမုန်းရဲ့ ကလေးကလား စရိုက်နဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိတာနဲ့ ငါနဲ့ ကစားဖို့ ချက်ချင်း ပြေးလာမှာ သေချာတာပေါ့"

ရှောင်ဝူမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေရသော်လည်း ဤအချိန်တွင် လှမ်း၍ သတိပေး စကားပြောရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အခြေအနေက မသင့်တော်သည့်အပြင် ရှောင်ဝူသည် လူသားအသွင် ပြောင်းလဲကာ အစမှ ပြန်လည် ကျင့်ကြံနေရသဖြင့် သူမ၏ ကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးနှင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ စကားပြောရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"လေးစားအပ်တဲ့ တောအုပ်ရဲ့ ဘုရင်ကြီး ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားရဲ့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ အခုပဲ ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်" ဟု ကျောက်ဝူကျီက တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လူစုကို ကြည့်ကာ ရှောင်ဝူကိုလည်း ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤလူများသည် သူမနှင့် မည်သို့ ပတ်သက်သည်ကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဝူကျီက အနည်းငယ် လှည့်၍ ဒိုင်မုပိုင်ကို ပြောလိုက်သည် "မုပိုင်... သူတို့ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့။ နောက်လှည့်မကြည့်နဲ့။ ငါ ၎င်းကို တားထားမယ်"

ဒိုင်မုပိုင်က ချက်ချင်းပင် "ထန်ဆန်း... မင်း သူတို့ကို ခေါ်ပြီး သွားတော့။ ငါ ဆရာကျောက်ကို ကူညီဖို့ ကျန်ခဲ့မယ်။ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်... လောကပါလကျားဖြူ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း" ဟု ဆိုကာ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

နင်ရုန်ရုန်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည် "ငါလည်း မသွားဘူး။ ရတနာခုနစ်ပါး မျှော်စင် ဝိညာဉ် ထွက်ပေါ်စေ"

ထို့ကြောင့် ကျန်ရှိနေသူများသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မသွားဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီး တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးသည် ရန်စခံရသည်ဟု ထင်မှတ်သွားပုံရပြီး ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ချက် ပြုလိုက်ရာ ဖုန်မှုန့်များက လူစုဆီသို့ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ။ အနှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲလို့ ထင်ပြီး ဝိညာဉ်တွေကို ထုတ်ပြီး ရန်စရဲကြတယ်ပေါ့။ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှိရဲ့သားနဲ့ မပြေးကြဘူး... တကယ့်ကို အူကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့ ကောင်တွေပဲ" ထန်ဟောက်က ဤသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲကနေ ဆဲရေးလိုက်မိသည်။

ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကြောင့် ဝိညာဉ်စိန့်အဆင့်ရှိပြီး မနည်း တောင့်ခံထားနိုင်သော ကျောက်ဝူကျီမှအပ ကျန်ရှိနေသူများအားလုံး ဘေးဘီဝဲယာသို့ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးသည် ကြီးမားလှသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို အမြစ်မှ ဆွဲနုတ်ကာ ကျောက်ဝူကျီထံသို့ လွှင့်ထုလိုက်သည်။

ကျောက်ဝူကျီမှာ ရှောင်ကွင်းရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။ ထိုအချိန်မှာပင် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးက ရှောင်ဝူကို လှမ်းဖမ်းကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"မဖြစ်ဘူး... ရှောင်ဝူ" အဝေးတစ်နေရာတွင် ထန်ဆန်းသည် သူ၏ ခရမ်းရောင်နတ်ဆိုးမျက်လုံးကို အမြဲ ဖွင့်ထားသဖြင့် ဖုန်မှုန့်များ ကြားထဲမှပင် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပြီး ရှောင်ဝူ အဖမ်းခံလိုက်ရကြောင်းကို ပထမဆုံး သိရှိသွားသူ ဖြစ်သည်။

"အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။ ထန်ဟောက်... ငါ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးနောက်ကို လိုက်ဖမ်းမယ် မင်းကတော့ မင်းရဲ့ သားကို သွားပြီး ကာကွယ်ပေးလိုက်တော့" ဟု လင်းဖန်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထန်ဟောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဓားရိပ်က အခြေအနေ ရှုပ်ထွေးနေတုန်းမှာ ရှောင်ဝူကို သတ်ဖို့ အခွင့်ကောင်းချောင်းနေတာပဲ။ သူက တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို မနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရှိန်နဲ့ဆိုရင် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးရဲ့ လက်ထဲကနေ ရှောင်ဝူကို လုယူဖို့က မခက်ခဲဘူး" လင်းဖန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ဟောက်က ချက်ချင်းပင် တားဆီးလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး... ဓားရိပ်ဒိုလော ရှောင်ဝူနောက်ကို လိုက်ဖို့ ငါ့ကိုပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ။ မင်းက ဒီမှာပဲ နေပြီး သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ" ထန်ဆန်းရှိရာဘက်တွင် ဘာပြဿနာမျှ ရှိမည်မဟုတ်ဟု ထန်ဟောက်က တွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် ထန်ဟောက်သည် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီး နောက်သို့ တိုက်ရိုက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။

လင်းဖန်သည် ထန်ဟောက် လိုက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိသည် "သူ တကယ်ပဲ ငါ့ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်လာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထန်ဟောက်... ငါ့ရဲ့ တကယ့် ပန်းတိုင်က မင်းရဲ့ သားပဲ"

အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲဆိုသည်မှာ ရှားပါးလှသော်လည်း ရှားပါးရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်း ဝိညာဉ်အရိုးမှာမူ တစ်သက်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ကြုံနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်ပြီး ယခု လွဲချော်သွားပါက နောက်ထပ် ရနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲကိုမူ အချိန်မရွေး သတ်၍ ရနိုင်ရာ မည်သည့်အရာက ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း လင်းဖန် ကောင်းစွာ နားလည်သည်။

"ဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေကို နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလိုက်ပါဦးမယ်"

ချက်ချင်းပင် လင်းဖန်သည် သူ၏ အာရုံကို ထန်ဆန်းထံသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းသည် နာကျင်မှုကို မမှုဘဲ အော်စကာ၏ လက်ထဲမှ မှိုဝက်အူချောင်းကို လှမ်းယူကာ ချက်ချင်း စားလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ကျောပြင်တွင် ဒါတုရာမြွေ၏ အတောင်ပံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်လံ ရှာဖွေတော့သည်။

"ထန်ဆန်း... အန္တရာယ်များတယ် လိုက်မသွားနဲ့" ဟု ကျောက်ဝူကျီက အလောတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"အော်စကာ... ငါတို့လည်း လိုက်ကြမယ်" ဒိုင်မုပိုင်က အော်စကာထံမှ မှိုဝက်အူချောင်းတစ်ခု တောင်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" အော်စကာက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

လူတိုင်း လိုက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် စိမ်းပြာရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ကျောက်ဝူကျီနှင့် အခြားသူများ၏ ရှေ့တွင် ကျဆင်းလာခဲ့သည် "လျှောက်လုပ်မနေကြနဲ့ အားလုံး ဒီမှာပဲ နေကြ... သွားပြီး အရှုပ်အထွေး မလုပ်ကြနဲ့"

လင်းဖန်သည် သူတို့ ထန်ဆန်းနောက်သို့ လိုက်မသွားစေရန် တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တာ မဟုတ်ပေ အကယ်၍ ဤလူများပါ လိုက်သွားကြလျှင် သူ မည်သို့ စိတ်ကြိုက် လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည်နည်း။

"ဓားရိပ်အရှင် ခင်ဗျာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ရှောင်ဝူကို သွားကယ်ပေးပါဦး သူမကို အနှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးက ဖမ်းသွားလို့ပါ" ဟု ကျောက်ဝူကျီက ချက်ချင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒါ အနှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိတဲ့ ကောင်မဟုတ်ဘူး အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိတဲ့ သားရဲကြီးပဲ။ ငါလည်း ၎င်းကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကြည့်ရသလောက်တော့ ရှောင်ဝူမှာ ကံကြမ္မာကောင်း ရှိနေပြီး ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ထန်ဆန်းကို သွားတားလိုက်မယ်" ဟု လင်းဖန်က သတိပေးလိုက်သည်။

"အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲ ဟုတ်လား" ကျောက်ဝူကျီနှင့် အခြားသူများ အလွန် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"ကဲ... စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ ငါ ထန်ဆန်းနောက်ကို လိုက်သွားမယ် မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာပဲ နားပြီး ငါတို့ ပြန်လာတာကို စောင့်နေကြ" လင်းဖန်သည် ပြောပြီးသည်နှင့် ထန်ဆန်း ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲ... အခု အခြေအနေမှာ ဓားရိပ်ရတံခိုးရှင် အရှင်ကိုပဲ ယုံကြည်လိုက်ကြရအောင်။ ငါတို့အားလုံး သူတို့ ပြန်လာတာကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြမယ်" ဟု ကျောက်ဝူကျီက ဒိုင်မုပိုင်နှင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အခုအချိန်မှာ အရှင်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပါ"

အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒိုင်မုပိုင်နှင့် အခြားသူများမှာ ဆက်လက် လိုက်သွားရန် မဝံ့ရဲကြတော့ချေ။

လင်းဖန်သည် မီတာ တစ်ထောင်ခန့် လိုက်လာပြီးနောက် ထန်ဆန်းနှင့် မျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့နေသည်ကို မတော်တဆ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ အပင်ပန်းခံ စောင့်စားခဲ့ရတာ တန်သွားပြီ" လင်းဖန်သည် အဝေးတစ်နေရာတွင် ဆင်းသက်ကာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထန်ဆန်းသည် သူ၏ နွယ်ပြာမြက်နှင့် လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို အသုံးပြုကာ မျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူကို မဆုတ်မနစ် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထန်ဆန်းသည် သူ၏ အင်အားအားလုံးကို ထုတ်သုံးကာ သူ၏ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ဖြစ်သည့် ကောင်းကင်လှုပ်ခတ်တူကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး မျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူ မူးဝေ သွားသည်အထိ အပြင်းအထန် ထုနှက်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ကျူးကော့နတ်မင်းမြှား လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို ထုတ်ကာ မျက်နှာလူသား မကောင်းဆိုးဝါးပင့်ကူ၏ အားနည်းချက်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ၎င်းကို သေဆုံးသွားစေခဲ့သည်။

"တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကကွက်ဆန်းပဲ" လင်းဖန်၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ် အားရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။