အခန်း (၁၄) တာဝန် စတင်ခြင်း

လင်းဖန်သည် ရှောင်ဝူကို ယခုချက်ချင်းပင် သတ်ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းနှင့် ဝိညာဉ်အရိုးကို စုပ်ယူချင်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ဟောက်သည် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်ကာ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သူ သိသည်။

အကယ်၍ သူသည် ယခု ရှောင်ဝူကို သတ်လိုက်လျှင်ပင် သူမထံမှ ကျလာမည့် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူရန် အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထန်ဟောက်က သေချာပေါက် ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ကွင်းကို သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း စုပ်ယူခြင်း မပြုပါက ကမ္ဘာမြေကြီးထဲသို့ သဘာဝအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထန်ဟောက်သည် သူ ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူနေသည်ကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလိမ့်မည်ဟု လင်းဖန် မယုံကြည်ပေ။ အချိန်ကျလာလျှင် ထန်ဟောက်သည် လင်းဖန်ကို သေချာပေါက် နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးပေလိမ့်မည်။

ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုကို စုပ်ယူရာတွင် အကြောက်ရဆုံးအရာမှာ အနှောင့်အယှက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးခြင်းခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးအခြေအနေတွင် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာရပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် လျော့ကျသွားတတ်ကာ အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင်မူ အသက်ပျောက်ပြီး ဝိညာဉ်ပါ ချုပ်ငြိမ်းသွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းဖန်သည် ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ဝူကို သတ်ခြင်းက မထိုက်တန်ဟု ခံစားရသည်။

ရှောင်ဝူ၏ အကြောင်းကို ဝိညာဉ်နန်းတော်ထံ သတင်းပေးပြီး ထန်ဟောက် ရှီလိုင်ခဲကျောင်းတော်တွင် ရှိနေသည်ဟု ပြောရန်ကလည်း အဆင်မပြေပြန်ပေ။ ဝိညာဉ်နန်းတော်က ဘွဲ့ခံဒိုလော့ မည်မျှလောက် စေလွှတ်မည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း ၎င်းက စစ်ပွဲကို အချိန်မတိုင်မီ စောစီးစွာ ဖြစ်ပွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူက ဝိညာဉ်နန်းတော်သို့ သတင်းပေးလိုက်၍ ဘွဲ့ခံဒိုလော့များစွာ ရောက်ရှိလာပါက ရှောင်ဝူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းနှင့် ဝိညာဉ်အရိုးကို သူ ရချင်မှ ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချန်သောက်လျူ ရောက်လာဖို့ နေနေသာသာ ပီပီသုန်းကတော့ သေချာပေါက် ရှေ့တန်းကနေ ဦးဆောင်လာပေလိမ့်မည်။ ပီပီသုန်းသည် သူမ၏ ဒုတိယဝိညာဉ်အတွက် ဝိညာဉ်ကွင်းအချို့ လိုအပ်နေသေးသည်ကို လင်းဖန် သိထားရာ သူမက ရှောင်ဝူကို သူ့လက်ထဲသို့ မည်သို့ ပေးအပ်ပါ့မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူသာ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခဲ့လျှင် ထန်ဟောက်နှင့် အတူတူ ပျက်စီးသွားရုံတင်မကဘဲ အခြားတစ်ယောက်က ကြားကနေ အကျိုးအမြတ် ခုတ်သွားပေလိမ့်မည်။

၎င်းက သူ့အတွက် ဘာအကျိုးကျေးဇူးမှ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်မလာဘဲ လင်းဖန် မျှော်လင့်စောင့်စားနေသော ကိစ္စ ရောက်ရှိလာသည်။

အော်စကာသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်လျက် နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့သည်။

"အော်စကာ... မင်း ထပ်ပြီး အိပ်ရာက နောက်ကျနေပြန်ပြီလား။ မင်း ပတ်ပြေးရတဲ့ အပတ်ရေတွေ မဝသေးဘူးလား" အော်စကာ တစ်ဖြဲဖြဲဖြင့် ပြေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖလန်းဒါးက မကျေမနပ် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော့်မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိပါတယ်ဗျာ။ မနေ့ညက မအိပ်ခင်မှာ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားလို့ တစ်ညလုံး တရားထိုင်လိုက်တာ အခုတင်ပဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၃၀ ကို ချိုးဖျက်နိုင်သွားလို့ပါ" အော်စကာက ဝမ်းသာအားရ ရှင်းပြလေသည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ် မဆိုးဘူးပဲ။ မုပိုင်ပြီးရင် မင်းက ဝိညာဉ်အကြီးအကဲအဆင့်ကို ဒုတိယမြောက် ချိုးဖျက်နိုင်တဲ့သူပဲ" ဖလန်းဒါးသည် အော်စကာအတွက် အမှန်တကယ် ဝမ်းသာသွားပြီး အလွန်ပင် ပီတိဖြစ်ရသည်။

အော်စကာသည် ဖလန်းဒါး၏ တိုက်ရိုက်တပည့် မဟုတ်သော်လည်း တပည့်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မာဟုန်ကျွင်းနှင့် အော်စကာတို့သည် ဖလန်းဒါး ငယ်ငယ်ကတည်းက စောစောစီးစီး ခေါ်ယူမွေးမြူခဲ့သော ကလေးများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်တည်း။

သူတို့ သုံးဦးကြားတွင် သံယောဇဉ် အလွန်နက်ရှိုင်းလှသည်။

"အော်စကာလေး... ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ" ဒိုင်မုပိုင် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် အော်စကာ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အော်စကာလေး... မင်းက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုမြန်တာပဲ။ မင်းက ငါ့ထက် သုံးနှစ် ပိုကြီးတာ မဆန်းပါဘူး" မာဟုန်ကျွင်းကလည်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဝက်ပုစုတ်... မင်း စကားကောင်းကောင်းမပြောတတ်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း" အော်စကာက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ကဲ... ဒါဆိုရင်လည်း မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ကျောက်ဝူကျီက မင်းတို့ကို ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီးဆီ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ အော်စကာ သူ့ရဲ့ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရဖို့အတွက် အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ ကူညီပေးကြပါ။ ဒါက မင်းတို့ အားလုံးအတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ပြီးတော့ ဒီနေ့ သင်ခန်းစာအတွက်ကတော့... ဟီးဟီး မင်းတို့ အားလုံး အော်စကာ လုပ်ထားတဲ့ ဝက်အူချောင်းကို အနည်းဆုံး တစ်ခုစီ စားရမယ်။ ဒါကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ခန်းလို့ ခေါ်တယ်" ဖလန်းဒါးက မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေး သုံးယောက်စလုံးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "ဒါက ဘာလေ့ကျင့်ခန်းလဲရှင်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ထန်ဆန်းနှင့် အခြားသူများသည် ကျောင်းတံခါးဝ၌ စောစောစီးစီး လူစုမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းဖန် လျှောက်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဝူကျီက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည် "ဓားရိပ်လူကြီးမင်း... ရှင်လည်း လိုက်မလို့လား"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အထောက်အထားက ရှီလိုင်ခဲကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှတော့ အဖွဲ့လိုက် လှုပ်ရှားမှုမှာ ဘယ်လိုလုပ် ကျန်ခဲ့လို့ ဖြစ်ပါ့မလဲ" လင်းဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... အစ်ကိုကြီးဖန်က ကျွန်တော်တို့ကို တကယ် ဂရုစိုက်တာပဲ။ အစ်ကိုကြီးဖန် ရှိနေမှတော့ ကျွန်တော်တို့ ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီးထဲမှာ စိတ်ကြိုက် လျှောက်သွားလို့ရပြီ" မာဟုန်ကျွင်းက တစ်ဖြဲဖြဲဖြင့် ဝင်ပြောသည်။

"မင်းတို့တွေ အများကြီး တွေးနေပြီ။ ငါက လမ်းကြုံလို့ လိုက်ခဲ့ရုံသက်သက်ပဲ ငါ လက်ဖျားနဲ့တောင် တို့မှာ မဟုတ်ဘူး" ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းဖန်သည် စိမ်းပြာရောင်အရိပ်ဓားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ပေါ်သို့ တက်ကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည် "ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်"

စိမ်းလန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ကြယ်ပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ သူသည် ကောင်းကင်ယံထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျောက်ဝူကျီနှင့် အခြားသူများက အားကျစွာဖြင့် ငေးကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

"လူကြီးမင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျောင်းအုပ်က ငါ့ကို အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ဖို့ ပြောထားပေမဲ့ မလိုအပ်ဘဲနဲ့ ငါလည်း လက်ဖျားနဲ့ တို့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မင်းတို့အားလုံးအတွက် စမ်းသပ်မှုပဲ။ မင်းတို့တွေ သေသေချာချာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သရွေ့ အနှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲကို သတ်ရတာ အလွန်လွယ်ကူလိမ့်မယ်"

"ကဲ... ကောင်လေးတို့ ငါ့ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်က နေမဝင်ခင်မှာ တောအုပ်ရဲ့ အစွန်အဖျားကို ရောက်ရမယ်"

"ပြေးကြစမ်း... ရှီလိုင်ခဲ ဘီလူးတို့"

ဒိုင်မုပိုင်နှင့် အခြားသူများ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကြသည်။

ရှီလိုင်ခဲကျောင်းတော်သည် ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီးနှင့် အတော်လေး နီးကပ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း နေမဝင်ခင် အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိရန်မှာမူ အနည်းငယ် လွန်ကဲလှသည်။

သူတို့သည် အရှိန်ကုန် တင်ပြီး ပြေးကြရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ဘာတွေ အော်ဟစ်နေကြတာလဲ။ ငါက မင်းတို့ကို အပန်းဖြေခရီး ထွက်ခိုင်းတာ မှမဟုတ်တာ။ ပြေးကြစမ်း" ကျောက်ဝူကျီက နှာခေါင်းမှုတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူတို့ကို နှင်တံဖြင့် လိုက်ရိုက်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေရင်း လင်းဖန်သည် ထန်ဟောက်ကို လမ်းကြောင်းလွှဲအောင် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို တွေးတောနေမိသည်။

ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီးသည် ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်နှင့် မတူဘဲ မတော်တဆမှု အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။ ထန်ဆန်းသည် ယခုကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသော နေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သွားရောက်ခြင်း ဖြစ်ရာ ထန်ဟောက် နောက်ကနေ လိုက်မလာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

အကယ်၍ လင်းဖန်သည် ထန်ဆန်းထံမှ ပင့်ကူခြေထောက်ရှစ်ချောင်း ဝိညာဉ်အရိုးကို လုယူချင်ပါက ထန်ဟောက်က သေချာပေါက် မြင်တွေ့သွားပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆိုရင် ငါက ထန်ဟောက်ကို ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်း ပေးလိုက်ရုံပဲပေါ့" လင်းဖန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူသည် ရှောင်ဝူကို အသုံးပြု၍ ထန်ဟောက်ကို လှည့်စားကာ ခေါ်ထုတ်သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။

လင်းဖန်သည် တောအုပ်အစွန်အဖျားရှိ ဟိုတယ်အသေးလေးတစ်ခုသို့ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာပြီး အခန်းများ ကြိုတင်ငှားရမ်းထားလိုက်သည်။

ညနေစောင်းတွင် ထန်ဆန်းအပါအဝင် လူခုနစ်ယောက်စလုံး ဟိုတယ်သို့ မောဟိုက်ပန်းနွမ်းစွာဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးဖန်... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို မစောင့်တာလဲဗျာ။ ကျွန်တော်ဖြင့် သိပ်ပန်းတာပဲ" မာဟုန်ကျွင်းက လင်းဖန်ထံသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းတို့အတွက် အခန်းတွေ ကြိုငှားပြီး အစားအစာတွေ ကြိုမှာပေးထားဖို့ စောစောလာခဲ့တာလေ။ တစ်နေ့လုံး ပြေးလာရတာဆိုတော့ ထိုင်ပြီး စားကြဦး ဒီည နားပြီး မနက်ဖြန်မနက် စောစော တောအုပ်ထဲ ဝင်ကြမယ်"

"ဆိုင်ရှင်... အစားအစာတွေ ချပေးလို့ရပြီ" လင်းဖန်က ကောင်တာဘက်သို့ ချက်ချင်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အခုပဲ လာပါပြီ ခင်ဗျာ"

"အစ်ကိုကြီးဖန်က တကယ်ကို ဂရုစိုက်တတ်တာပဲ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်" အစားအစာများ ချပေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ မာဟုန်ကျွင်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်း"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်း"

ကျောက်ဝူကျီကလည်း အားနာမနေဘဲ ဝင်စားသည်။

အခြားသူများသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထိုင်ကာ စားသောက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း အစားအစာအချို့ စားပြီးရုံတင် ရှိသေး ကိစ္စသေးသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆန်းဟွေးကျောင်းတော်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒိုင်မုပိုင်က ဖလန်းဒါး၏ နာမည်ကြီးစကားပုံကိုပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သေးသည် "ပြဿနာမရှာတတ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာဟာ ဝိညာဉ်ဆရာကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး"

"မင်းတို့ရဲ့ ဆရာကို ထွက်လာခိုင်းစမ်း။ ကလေးအနည်းငယ်ကို လွှတ်ပြီး ဒီလိုလုပ်တာ ဘာသဘောလဲ" လိပ်အိုကြီးသည် ထန်ဆန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပုံမှန်ဆိုရင် မင်းတို့ကို သေသေချာချာ လေ့ကျင့်ဖို့ ပြောထားတာပဲ။ အခု ကြည့်စမ်း... လိပ်တစ်ကောင်ကိုတောင် မနိုင်ကြဘူး။ အထဲကို ဝင်ကြစမ်း" အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဝူကျီက ထန်ဆန်းနှင့် အခြားသူများကို ဆက်ပြီး မတိုက်ခိုက်စေရန် တားဆီးဖို့ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကျောက်" ဒိုင်မုပိုင်က ဦးဆောင်ကာ ဟိုတယ်ခန်းမထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

"မင်းက သူတို့ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းရဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ဘယ်လို သွန်သင်ဆုံးမထားတာလဲ။ လူကြီးမိဘကို ရိုသေရမှန်းတောင် မသိကြဘူး" လိပ်အိုကြီးက ကျောက်ဝူကျီကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဟွန်း" ကျောက်ဝူကျီက လှည့်ကြည့်ကာ "ငါ့ကို မင်းက လာသင်ပေးနေဖို့ လိုလို့လား" ဟု ဆိုသည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်ဝူကျီသည် သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်များကို မသုံးဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာသက်သက် အင်အားဖြင့်သာ ထိုလူကို ထိုးနှက်ကြိတ်နယ်ပစ်လိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တွေကို မထုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်ရတာ ဒီလိုအရသာမျိုးပါလား" ကျောက်ဝူကျီက အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် "နေလို့ကောင်းလိုက်တာ" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ဝူကျီသည် လင်းဖန်၏ အရိုက်ခံခဲ့ရသည့်အပေါ် ရင်ထဲတွင် အစာမကျေဘဲ အောင့်အီးထားခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

မကြာမီ ထိုကိစ္စသေးသေးလေး ပြီးဆုံးသွားပြီး အားလုံး ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးနောက် မိမိတို့၏ အခန်းများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော နေမထွက်ခင်မှာပင် ကျောက်ဝူကျီသည် သူတို့ကို ခေါ်၍ ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

"ထန်ဟောက်... မင်း နောက်ကနေ လိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး" လင်းဖန်သည် ပုန်းကွယ်နေသော ထန်ဟောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကော ရောက်နေတာပဲ ငါက ဘာလို့ မလာဘဲ နေရမှာလဲ" ထန်ဟောက်က ပြန်ပြောသည်။

"ဟွန်း... ဒါဆိုရင်လည်း မင်း သူမကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ထားဦးနော် မဟုတ်ရင် ရှောင်ဝူက... ဟားဟားဟား" ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းဖန်သည် ထန်ဟောက်၏ ဘေးမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထန်ဟောက်နှင့် တွေ့ဆုံပြီး ထိုစကားများကို ပြောကြားခြင်းအားဖြင့် လင်းဖန်သည် ထန်ဟောက်၏ အတွေးများကို သေချာပေါက် နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှောင်ဝူကို အချိန်မရွေး လုပ်ကြံနိုင်သည်ဟု သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ပြောကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုနည်းဖြင့် ထန်ဟောက်၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ချုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ့် နာမည်ကြီး ဇာတ်ကွက် ရောက်လာသည့်အခါ လင်းဖန်သည် ရှောင်ဝူကို အသုံးပြု၍ ထန်ဆန်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသော ထန်ဟောက်ကို လမ်းကြောင်းလွှဲကာ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အခြားသူများကမူ အော်စကာ၏ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက် ဝိုင်းဝန်းရှာဖွေပေးနေကြပြီး လင်းဖန်ကမူ နတ်ဘုရားအဆင့် အသုံးတော်ခံ ဖြစ်သော တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီး ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။