နေဝင် တောအုပ်..
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်မှစ၍ တူကူပို သည် စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။
တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးတော့မည့်သကဲ့သို့ ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေပြီး ဒီလိုခံစားချက်မျိုးမှာ သူ၏ သားမသေမီက ခံစားခဲ့ရဖူးသော ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏သား သေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ဒီလို ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်ခြင်းကို သူ တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ် လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏သားက သူ့ကို လာခေါ်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်မှားနေသည်။
"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"
တူကူပို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေစဉ်မှာပင် အဆိပ်အကာအကွယ်ကို ဝန်းရံထားသော ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ ထိတ်လန့်နေဟန် ပေါ်လာပြီး ပြန့်ကျဲကာ ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။
ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် တူကူပို ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဗုန်း…
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကမ္ဘာမြေ တုန်ခါသွားသည်။ အဆိပ်အကာအကွယ်မှာ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုကြောင့် နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားပြီး မှောင်မိုက်သော နေရာကို ထိုးဖောက်ကာ သူရှိရာသို့ အရှိန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။
"စောက်ကျိုးနည်း......"
တူကူပို မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဓားအလင်းတန်းကို ခုခံရန် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား ကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
ဗုန်း…
အဆိပ်မြူများမှာ ကွဲကြေသွားပြီး မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူ၏ 'ကျောက်စိမ်း ဖော့စဖောရက် မြွေ' သံချပ်ကာမှာ ဖန်ကွဲစများကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားပြီး သွေးများမှာလည်း ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အကြေးခွံများပေါ်တွင် အနီရောင် ကြိုးမျှင်များကဲ့သို့ ယှက်သန်းနေသည်။
တူကူပို ရင်ဘတ်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်း လာရာအရပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မြူများထဲတွင် အရှိန်အဝါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ ပေါ်လာသည်။
"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."
တစ်ဖက်လူများမှာ အရေအတွက် များပြားပြီး အရှိန်အဝါ အလွန်ပြင်းထန်နေသဖြင့် တူကူပို ဒေါသထွက်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။
"တူကူပို.. မတွေ့တာ ကြာပြီနော်"
'ကျူဟွား သုန့်လော်' သည် ပြုံးလျက် မြူများကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအစစ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"မင်း.. မင်းတို့တွေပါလား......"
တူကူပို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော သူများထဲတွင် သူသိသော ဘွဲ့နှင်းခံသုန့်လော် ငါးဦး ရှိနေသည်။ သူတို့မှာ 'ရတနာခုနှစ်ပါးဂိုဏ်း' မှ သုံးဦးနှင့် 'ဝိညာဉ်နန်းတော်'မှ သုံးဦးတို့ ဖြစ်သည်။
စောက်ကျိုးနည်း…
တူကူပို စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူ သူတို့ကို ဘာများ ပြစ်မှားမိလို့ တစ်ပြိုင်တည်း ရောက်လာရတာလဲ။
"အားလုံးပဲ.. ငါတို့ကြားမှာ ရန်ငြိုးရန်စ မရှိပါဘူး။..ဘာလို့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရတာလဲ..."
သူ စိတ်ထဲတွင် အားနည်းနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ"
'ဓား သုန့်လော်' သည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲပြန်သွင်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
"ဒါက ငါ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုပါ.. ဒီအဆိပ်မြူတွေထဲကို ဘယ်လို ဝင်ရမလဲ မသိလို့ အတင်း ဝင်လာရတာပါ…မင်း ဒီထဲမှာ ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"
"..."
စောက်ကျိုးနည်း..
တူကူပို စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲသည်။ သူတို့၏ သဘောထားမှာ သူ၏ အသက်ကို လိုချင်ဟန် မတူသဖြင့် သတ္တိမွေးကာ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ အတူတူ ရောက်လာကြပြီဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိမှာပေါ့ ဒီအဘိုးအိုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြပါလား"
ငါ့ကို နောက်နေတာလား…ဘွဲ့နှင်းခံသုန့်လော် ငါးဦး.. ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက ပုံမှန်ထက် ပိုပြင်းထန်နေတယ်။ အထူးသဖြင့် ဓား သုန့်လော်.. အဲဒီနေရာမှာ ရပ်နေတာတင်ကို သူ့ကို ဖိအားပေးနေသလိုပဲ။ ဒီလူက အဆင့် ၉၇ အထိ ရောက်သွားတာများလား...
သူ စဉ်းစားလေ ပို၍ သေချာလေပင်။ တူကူပို အသက်ရှူနှုန်းမှာ အလိုလို မြန်ဆန်လာသည်။
"ဟားဟားဟား"
'အရိုး သုန့်လော်' ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။
"တူကူပိုရေ.. မင်းက ဘွဲ့နှင်းခံသုန့်လော် တစ်ယောက်ပဲ.. ဒီလောက် တင်းမာနေစရာ မလိုပါဘူး။..ငါတို့ မင်းအသက်ကို လိုချင်ရင် မင်း အခုထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ဦးမလား..."
"ဒါ..."
အဆိပ် သုန့်လော် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ဒီကို ရောက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းတော့ ရှိရမှာပေါ့။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါတို့ ဒီရတနာမြေကို လာတာပါ"
'ပီပီတုန်း' ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး 'ရေခဲနှင့် မီး စွမ်းအားစု ရေတွင်း'ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နတ်ဆေးမြူများက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထိတွေ့သွားပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပိတ်ဆို့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဘာ......"
တူကူပို၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒီနေရာက သူ၏ အသက်ရှူပေါက်ဖြစ်ပြီး ယခုထိ အသက်ရှင်နေခြင်းမှာ ဒီနေရာရှိ ဆေးမြက်များကြောင့် ဖြစ်သည်။
"အားလုံးပဲ.. ဒီနေရာက..."
တူကူပို ထပ်မပြောခင်မှာပင် လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ပီပီတုန်း သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောသည်။
"မင်းက ဒီနေရာက ဆေးမြက်တွေကို မှီခိုပြီး အသက်ဆက်နေမှန်း ငါတို့ သိပါတယ်..ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ရတနာဆိုတာ ရနိုင်သူပိုင်တာပဲ..မင်းကို မသတ်တာတောင် မင်းကို အများကြီး မျက်နှာသာ ပေးထားတာနော်"
ဖူး…
တူကူပို သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။ ဘယ်လို စကားမျိုးလဲ...
မင်းက ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ရမှာလား... မင်းက ငါ့ရဲ့ ဆေးမြက်ခြံကို လုယူမလို့ဆိုရင် ငါ့ကိုပဲ သတ်လိုက်ပါတော့လား..
"အားလုံးပဲ.. ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာရမှာလား......"
သူ ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။
"ဟဲ ဟဲ..."
'တစ္ဆေ သုန့်လော်' ၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ နောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ "အဲဒီသခင်သာ မင်းအကြောင်း မပြောခဲ့ရင် မင်း အခုထိ သေနေလောက်ပြီ"
"မင်းတို့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ......"
တူကူပို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ် အဆိပ် သုန့်လော်"
နင်ဖုန်းဇီ ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး မျက်မှန်ကို ပြင်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"ဒီနေရာအကြောင်း ငါတို့ ဘယ်လို သိလဲဆိုတာ မင်း သိချင်နေတာ မဟုတ်လား... တစ်နည်းအားဖြင့် ဒီလို နတ်ဘုရားမြေကို မင်းလက်ထဲမှာ အလကား ဖြစ်သွားဖို့ ငါတို့ ခွင့်ပြုလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."
"..."
"မင်းတို့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ......"
တူကူပို၏ အမူအရာမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် ဒီနေရာက တန်ဖိုးရှိမှန်း သိသော်လည်း ဆေးမြက်အများစုကိုပင် မခွဲခြားတတ်ပေ။ သို့သော် ဘွဲ့နှင်းခံသုန့်လော် ငါးဦးနှင့် အင်အားစုကြီး နှစ်ခုကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဖုန်းဇီ.. တကယ်ပဲ မင်းကို အဆင့်တက်စေနိုင်တဲ့ 'နတ်ဆေးမြက်' ရှိတယ်"
ဓား သုန့်လော် လက်ချောင်းများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ခမ်းနားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ 'ချီလော့ တူးလစ်ပန်း' ကို ရစ်ပတ်သွားပြီး နင်ဖုန်းဇီထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးသူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေပြီး ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောတော့သည်။
"အစစ်ပဲ.. တကယ်ပဲ ရှိတယ်"
ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ သုံးဦး၏ အမူအရာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားသည်။ နင်ဖုန်းဇီသာ 'ရတနာကိုးပါးမျှော်စင်' အဆင့်သို့ တက်သွားလျှင် ဝိညာဉ်နန်းတော်က သူတို့ကို အနာဂတ်တွင် ဖိနှိပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
"ဟမ်..."
ဓား သုန့်လော်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ အေးစက်သော အကြည့်များမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျူဟွားသုန့်လော်နှင့် တစ္ဆေ သုန့်လော်တို့က ပီပီတုန်း၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
"လေးစားအပ်သော ဓား သုန့်လော်.. ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မတူကြပါဘူး.. အကြမ်းဖက်စရာ မလိုပါဘူး"
ဓား သုန့်လော်မှာ 'နတ်ဘုရား အမွေ'ကို ရရှိထားပြီး လက်ရှိတွင် သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူမှာ ပီပီတုန်းသာ ရှိသဖြင့် သူမကို တိုက်၍ မရပေ။
"ဟဲဟဲ"
ဓား သုန့်လော် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင် အစွမ်းထက်သော 'အမြင့်ဆုံး ယဇ်ပုရောဟိတ်' ရှိနေသေးသဖြင့် သူတို့နှင့် ရန်မဖြစ်လိုပေ။
"ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မတူဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ..."
သူသည် ရေတွင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ "ဒီက နတ်ဆေးမြက်တွေက အဲဒီသခင်အတွက်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာ မဟုတ်ပေမဲ့ ငါတို့အတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြေအနေမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဘေးတွင် ရပ်နေသော အဆိပ် သုန့်လော်မှာ တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... သူတို့တွေက အတူတူ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ရုတ်တရက် တင်းမာတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားတာလဲ... ပြီးတော့ သူတို့ လုနေတဲ့အရာက ငါ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား...
စောက်ကျိုးနည်း
အဆိပ် သုန့်လော် သွားကိုကြိတ်ကာ
"အားလုံးပဲ..."
"ပါးစပ်ပိတ်ထား"အားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း ပြန်အော်ပြောလိုက်သည်။
သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲသွားပြီ သူ တကယ်ပဲ ပြိုလဲသွားပြီ တူကူပို သူ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ထားသည်။ သူ သူတို့ကို မနိုင်သလို ဒေါသထွက်ပေမဲ့လည်း ဘာမှ မပြောရဲပေ။
"ဒီလို နေရာမျိုးက ဘွဲ့နှင်းခံသုန့်လော် ဆယ်ဦးလောက်ကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်လောက်တယ်"
ပီပီတုန်း၏ အသံမှာ လေးနက်နေသည်။ "ခုနစ်ရတနာ ဂိုဏ်းက ဒီအရာကို ဘယ်လို ခွဲဝေသင့်တယ်လို့ ထင်လဲ..."
သူမသာ အကြီးအကဲ ခန်းမနှင့် အဆင်မပြေခဲ့လျှင် ခုနစ်ရတနာ ဂိုဏ်းမှာ ဒီနေ့ ဒီရေတွင်းကို ဝေစုရဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အင်အားစုကို တည်ဆောက်ချင်နေသည်။ ဤရေတွင်းမှာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ ခုနစ်ရတနာ ဂိုဏ်းမှ သုံးဦးက ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။
နင်ဖုန်းဇီ ပြုံးသည်။ "တစ်ဝက်စီ ခွဲကြမယ်ဆိုရင်ကော..."
"မဖြစ်ဘူး" ပီပီတုန်း သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို မြှောက်ကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
"အော်..."
ခုနစ်ရတနာ ဂိုဏ်းမှ သုံးဦး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းရဲ့ အဆိုပြုချက်က ဘာလဲ..."
"..."
ပီပီတုန်း သူမ၏ ရာထူးတံဆိပ်ကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။
"ပထမအချက်.. နတ်ဆေးမြက်တွေရဲ့ အာနိသင်တွေကို ငါတို့ လုံးဝ မသိသေးဘူး.. အထူးသဖြင့် အဲဒီ ရေတွင်းကိုပေါ့.. ဒုတိယအချက်.. ဒီနေရာမှာ နတ်ဆေးမြက်တွေ အများကြီး ပေါက်နိုင်တဲ့အတွက် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေရမယ်.. အဲဒီ လျှို့ဝှက်ချက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ငါတို့ မသိဘူး။ တတိယအချက်.. ငါတို့ အဲဒီသခင်ဆီကနေ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို မေးမြန်းနိုင်တယ်"
သူမ ပြောအပြီးတွင် နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တူကူပိုမှာ ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
စောက်ကျိုးနည်း.. တစ်ခါပြန်ပြီး အဲဒီသခင်ပဲ…
အဲဒီသခင်က ဘယ်သူလဲ... ဘွဲ့နှင်းခံသုန့်လော် ငါးဦးကိုတောင် သူ့စကားနားထောင်အောင် ဘယ်လို လုပ်နိုင်တာလဲ......
စောက်ကျိုးနည်း ဒါ ငါ့နေရာလေ
သို့သော် မည်သူမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြဘဲ ခြောက်ဦးသား ဆွေးနွေးနေကြသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီသခင်က လောကရေးရာတွေကို မပါဝင်ချင်ဘူးလေ.. ငါတို့က သူ့ကို ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမှာလဲ..."
"ဟုတ်တယ်.. ပြီးတော့ အခုထွက်လာပြီးမှ သွားမေးရင် သူ စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."
"မှန်တယ်.. ဓား သုန့်လော် နတ်ဘုရား အမွေ ရသွားပြီ.. ငါတို့လည်း နတ်ဘုရား အမွေ ရဖို့ စောင့်နေတာ"
"ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ..."
"..."
"မင်းတို့က ဆရာကြီးကို ရှာချင်နေတာလား..."
အားလုံး ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် မဆိုင်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူတို့ ဘာမှ မသိလိုက်ရဘူး
သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သိမ်းငှက်ကြီးတစ်ကောင် ခေါင်းစောင်းပြီး သူတို့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
...