​အခန်း (၂၉)အပြင်ထွက်ခွင့်ရရန် ဝိညာဉ်သားရဲတို့၏ ပြိုင်ဆိုင်မှု

​"အကူအညီ လိုချင်တယ်ဟုတ်လား..." လုံရှင်းထျန်း သည် နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းဟယ် ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ဘယ်မှာ အကူအညီ ရှာပေးရမှာလဲ... သူကိုယ်တိုင် အပြင်မထွက်ဘဲနှင့် သူ ထိန်းချုပ်ထားသည့် ဘွဲ့နှင်းခံသုန့်လော် အနည်းငယ်အကြောင်း ပြောရလျှင်လည်း သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်း အင်အားစုများကို စောင့်ရှောက်ရန် ရှိနေသည်။

သူက သူတို့ကို အလကား လွှတ်ပေးထားလို့မှ မရတာ။

ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သုန့်လော် တိုက်ကြီးသည် လုံးဝ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ရွှီချင်းဟယ်သည် ဘွဲ့နှင်းခံသုန့်လော်အဆင့် မရောက်သေးသည့်အပြင် သူ အပြင်ထွက်ရန် အားကိုးစရာ လူနည်းလွန်းသဖြင့် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားရန် အချိန်မရောက်သေးပေ။

​"ဆရာ.. ဒီတပည့်က လူတိုင်းကို တစ်ယောက်တည်း သင်ပေးလို့ မရဘူးလေ"

"ပြီးတော့ ဆရာက 'လုံကျန်းအကယ်ဒမီ' ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး.. တပည့်တော်က ဒု-ကျောင်းအုပ်ကြီးပဲ ရှိသေးတယ်။

ဆရာ.. ဆရာက လောကကြီးကို လည်ပတ်ဖို့ ဂုဏ်သတင်းရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်ဖို့ လိုအပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..." ရွှီချင်းဟယ် ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြောသည်။

​"ငါက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဟုတ်လား..." လုံရှင်းထျန်း အံ့ဩသွားသည်။

သူ့တပည့်လေးက ဒီလောက်အထိ ရိုသေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ့ကို ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်စေသည်အထိ စီစဉ်ပေးထားသည်တဲ့။ သို့သော်...

"ငါ့မှာ မင်းကို ပေးစရာ အကူအညီ ဘယ်သူရှိလို့လဲ..." သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "တိရစ္ဆာန်တွေတော့ အများကြီးပဲ..ဘာလို့ တံခါးစောင့်ဖို့ အနည်းငယ်လောက် ပြန်ခေါ်မသွားတာလဲ..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူကိုယ်တိုင် 'လုံကျန်းအကယ်ဒမီ' သို့ သွားရောက်ပြီး ကျောင်းအုပ်လုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ တပည့် တိုက်ကြီး၏ အင်အားအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်မလာခင်အထိပေါ့။

​စကားအစကို ကြားရသောအခါ ရွှီချင်းဟယ် နည်းနည်း နောင်တရသွားသည်။

သူ့ဆရာက နှစ်ပေါင်းတစ်သန်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ အပြင်ထုတ်ပေးပါ့မလားပေါ့... သို့သော် တံခါးစောင့်ဖို့ ခေါ်သွားဆိုသော စကားအဆုံးတွင် သူ့စိတ်ထဲ ပျော်ရွှင်မှုများ ဝင်လာသည်။

ဆရာက တကယ်ပဲ ခွင့်ပြုလိုက်ပြီ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး" ရွှီချင်းဟယ် အမြန် ဦးညွှတ်သည်။ "တပည့် အကယ်ဒမီကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လူအနည်းငယ် လိုအပ်နေတာ တကယ်ပဲ"

"..."

သာမန် တိရစ္ဆာန်တွေကို အကယ်ဒမီကို စောင့်ခိုင်းမလို့လား... လုံရှင်းထျန်း၏ ပါးစပ် တစ်ချက်တွန့်သွားသည်။

"တပည့်လေး.. မင်းရဲ့ အကယ်ဒမီက ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေလို့လဲ..."

သို့သော် စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထန်ဆန်းခေတ်က ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီစတင်ချိန်တွင် ရွာတစ်ရွာ၌သာ ရှိခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်တောင် ဇိမ်ကျနေမှာလဲ...

​"ကောင်းပြီ.. ကောင်းပြီ" တပည့်တစ်ယောက် စီးပွားရေး စတင်ဖို့ မလွယ်ကူပေ။ သူသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ တိရစ္ဆာန်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောသည်။

"မင်းကြိုက်တဲ့သူကို ရွေးပြီး ခေါ်သွားတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီခြံထဲမှာ အများဆုံး ရှိတာက တိရစ္ဆာန်တွေပဲ"

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်း သူသည် တိရစ္ဆာန် ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် အပင်သောင်းပေါင်းများစွာကို ဆုအဖြစ် လက်ခံရရှိထားသဖြင့် ကြည့်ရတာတောင် ရိုးနေပြီဖြစ်သည်။

​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး" ရွှီချင်းဟယ် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခွေးကြီးနှင့် အခြားတိရစ္ဆာန်များဘက် လှည့်ကြည့်သည်။

"ဝုတ်…ဝုတ် (ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး)" ခွေးကြီးသည် အပြင်ထွက်ခွင့် ရတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။ သို့သော် ခွေးကြီး ဟောင်လိုက်သည်နှင့် လုံရှင်းထျန်းက ချက်ချင်း ပြောသည်။

"ဝမ်ချိုင်ကို မခေါ်သွားနဲ့.. သူက အိမ်စောင့်ရဦးမယ်"

"..." ခွေးကြီးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဟားဟားဟား" ခြံဝင်းထဲက တိရစ္ဆာန်များမှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကြသည်။

​"ဝမ်ချိုင်.. ဆရာကြီးက မင်းကို အပြင်မထွက်ရဘူးလို့ ကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးထားတာ..ဆရာကြီးကိုပဲ ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်လိုက်တော့"

"မှန်တယ်.. ငါတို့ အပြင်က ပြန်လာရင် မင်းအတွက် ခွေးမကြီးတစ်ကောင် သေချာပေါက် ခေါ်လာခဲ့မယ်"

"..." ခွေးကြီး ငိုညည်းသံပြုကာ လုံရှင်းထျန်း၏ ခြေထောက်နားသို့ ပြေးသွားပြီး ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေသည်။

"အပြင်ထွက်ဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့.. အိမ်စောင့်တာက အရေးကြီးတယ်" လုံရှင်းထျန်း ခွေးကြီးကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ဒါကို မြင်သောအခါ တိရစ္ဆာန်များမှာ ပို၍ပင် ရယ်မောကြသည်။

ခွေးကြီးက အော်ဟောင်သည်။ "မင်းတို့ ဘာသိလို့လဲ... ဆရာကြီးက ငါ့ကို တန်ဖိုးထားလို့ မခွဲနိုင်တာ မင်းတို့လို လူတွေကျတော့ ဆရာကြီးက သူ့ဘေးမှာ ရှိနေဖို့တောင် တန်ဖိုးမထားဘူး"

​"အို.. အို.. အို" နွားကြီးက "ဒါဆို ဆရာကြီးက မင်းကို ထွက်ခွင့်ပေးရင် မင်းသွားမှာလား..."

"တကယ်လား..." ခွေးကြီး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"ထွက်သွားစမ်း" တိရစ္ဆာန်များက ခွေးကြီးကို မျက်စောင်းထိုးကာ ရွှီချင်းဟယ်ဘက် လှည့်ကြည့်ကြသည်။

"အစ်ကိုငယ်.. ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ပြီး ကြီးပြင်းလာတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကို မမေ့နဲ့နော်" နွားကြီးက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောသည်။

"..." ရွှီချင်းဟယ်သည် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော တိရစ္ဆာန် တစ်ရာကျော်ကို ကြည့်ပြီး ခဏတာ ဘယ်သူ့ကို ရွေးရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

"လေးစားအပ်ပါသော စီနီယာတို့.. ကျွန်တော် တိုက်နိုင်တဲ့သူ.. ဗဟုသုတ များတဲ့သူနဲ့ ဝိညာဉ်အကြောင်း နားလည်တဲ့သူကို လိုချင်ပါတယ်..."

​နွားကြီးက ချက်ချင်း ကြွက်သားများကို ဖောင်းထုတ်ပြပြီး ကြေညာသည်။ "ဒီနေရာက သွားရင် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်လိမ့်မယ်"

"ထွက်သွားစမ်း.. တခြားသူတွေက မလုပ်နိုင်သလိုပဲ..." တိရစ္ဆာန်အုပ်စုမှာ ကြွက်သားများကို ဖောင်းထုတ်ပြကြသည်။

"ကျွန်တော်က ဆရာကြီးဘေးမှာ အမြဲရှိနေပြီး လေ့လာလေ့ရှိတယ်။ ညီအစ်ကိုတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗဟုသုတက အများဆုံးပဲ"

ဘေးမှ အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသည့် မျောက်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မျောက်မှာ လက်နောက်ပစ်ကာ လမ်းလျှောက်လာပြီး ယဉ်ကျေးသော ပညာရှိတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

"မဟာပညာရှိ..." ရွှီချင်းဟယ် ခေါင်းကုတ်သည်။ "မင်း ဆရာကြီးဘေးမှာ လေ့လာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗဟုသုတက လုံလောက်ပါပြီ" မျောက်သည် မျက်လုံးများကို လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အရောင်လက်ကာ ပြောသည်။

 "ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပါ.. ကျောင်းသားတွေကို သေချာပေါက် သင်ပေးပါ့မယ်..ဆရာကြီးအတွက် ဂုဏ်မငယ်စေရဘူး"

​"အဆင်ပြေတယ်" ရွှီချင်းဟယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ထောင်ပြသည်။

"ကျွန်တော် အခုချိန်မှာ သုံးယောက်ပဲ လိုသေးတယ်..မဟာပညာရှိ စီနီယာ တစ်နေရာ ရသွားပြီ.. နောက်ထပ် နှစ်နေရာပဲ ကျန်တော့တယ်..အားလုံးပဲ ဆွေးနွေးကြပါဦး"

"ဟုတ်ပါတယ်.. စိတ်မပူကြပါနဲ့..ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်း ကျယ်ပြန့်လာရင် အားလုံး အပြင်ထွက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရပါလိမ့်မယ် ထို့အပြင် ကျန်းနန်နန်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မငယ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်..သူမကလည်း 'လုံကျန်းအကယ်ဒမီ' ကို တည်ထောင်မှာဆိုတော့ အပြင်ထွက်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"

သတိပေးချက်ကြောင့် တိရစ္ဆာန်များ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ မှန်တယ် ဆရာကြီးက ကမ္ဘာတစ်ခုတည်းအတွက်ပဲ စီစဉ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။

​"ကောင်းပြီ.. ကျွန်တော့် ဗဟုသုတတွေက သန်မာပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အပြင်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားရမှာပဲ" ကြွက်ကြီးတစ်ကောင်က မြည်တွန်တီးကာ မီးဖိုချောင်ထဲ ပြေးဝင်သွားသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်.. ကျွန်တော် အပြင်သွားချင်တယ်" ဆိတ်အိုကြီးက တိရစ္ဆာန်အုပ်စုကို တွန်းဖယ်ကာ လာသည်။

"ကျွန်တော့် ဗဟုသုတက မစုံပေမဲ့ ဆေးဝါးကျွမ်းကျင်တဲ့ လမ်းစဉ်မှာ အထူးပြုတယ်..ကျောင်းသားတွေ ကျင့်ကြံဖို့ ဆေးဝါးတွေ လိုအပ်တယ် မဟုတ်လား..."

"အဆင်ပြေတယ်" ရွှီချင်းဟယ် ခဏ စဉ်းစားသည်။ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ရတနာများ လိုအပ်သည်မှာ အမှန်ပင်။

​"ဒါဆို ကျွန်တော်.. ကျွန်တော့်မှာ အားအင်ကြီးမားတယ်" "ထွက်သွားစမ်း.. ဘယ်သူ့မှာ အားမကြီးတာလဲ..." "အစ်ကိုငယ်.. ကျွန်တော့်ကို ရွေးပါ.. ကျွန်တော့်ကို ငှက်သေးသေးလေးလို့ မထင်ပါနဲ့.. ကျွန်တော့်မှာ အားအင်တွေ ရှိတယ်" "..."

"အင်း" တိရစ္ဆာန်များ၏ အော်ဟစ်သံကို နားထောင်ရင်း လုံရှင်းထျန်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ နဖူးကို ပွတ်လိုက်သည်။

"ရပြီ.. ရပြီ ..ရပ်ကြပါဦး" သူ အော်လိုက်ရာ တိရစ္ဆာန်များ ချက်ချင်း တိတ်သွားကြသည်။

"ချင်းဟယ်.. မင်း ဘယ်သူတွေကို ဂိုဏ်းစောင့်ဖို့ ခေါ်သွားမလဲ..."

"ဆရာ.. ကျွန်တော် မဟာပညာရှိနဲ့ ဆိတ်အိုကြီးကို ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားပြီးပြီ.. အခု အားအင်ကြီးမားတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ လိုတော့တယ်" ရွှီချင်းဟယ် ပြန်ဖြေသည်။

အားအင်ကြီးမားတဲ့ တိရစ္ဆာန်... နောက်ခြံဝင်းမှာ ဧရာမ တိရစ္ဆာန် အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း သူတို့မှာ ရှားပါးပြီး ဒီကောင်လေးကို လုံးဝ မခေါ်သွားခိုင်းနိုင်ပေ။

စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်မှာ နွားများ.. မြင်းများနှင့် လားများဆီ ကျရောက်သွားသည်။ နွားအိုကြီး ကို ခေါ်သွားလိုက်..အခု ထွန်စက်တစ်လုံး ရထားပြီဆိုတော့ သူ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူး"

လုံရှင်းထျန်းသည် သူ အသစ်ရထားသော ထွန်စက်ကို ကြည့်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မူး မူး (ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး)" ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နွားကြီးမှာ ရှည်လျားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လေးဘက်လေးလံဖြင့် ကခုန်လိုက်သည်။

​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး" ရွှီချင်းဟယ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသည်။ သူသည် လုံရှင်းထျန်းနှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း တိရစ္ဆာန်သုံးကောင်က သူ့ကို အပြင်ထွက်ရန် တိုက်တွန်းနေသဖြင့် ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့သော် လုံရှင်းထျန်းမှာမူ အကျင့်ပါနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာကြီး ဆရာကြီး" သူ၏ စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိလိုက်သလိုလိုဖြင့် ကြက်တူရွေးက ခေါ်လိုက်သည်။

"မခေါ်နဲ့တော့.. ရေချိုးတာ ကြာလှပြီ"

လုံရှင်းထျန်း ကြက်တူရွေးကို ပွတ်သပ်ကာ နောက်ခြံဝင်းသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ရေပူစမ်း ယင်ယန်ရေကန် ထဲသို့ ဝင်ရောက်စိမ်လိုက်သည်။

​"ဒီခြံဝင်းလေးကို ငါ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ရေပူစမ်းရဲ့ အပူချိန်ကို ချိန်ညှိနိုင်တာ ကံကောင်းတာပဲ.. မဟုတ်ရင် ဘွဲ့နှင်းခံသုန့်လော်တောင် ဒီထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး.. ဟုတ်တယ်မလား..."

သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်လိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ခြံဝင်းရှိ ကြီးမားသော သစ်ပင်များနှင့် ငှက်များကြောင့် အမြင်အာရုံမှာ ပိတ်ဆို့နေသည်။

"အာ..တကယ့် သုန့်လော် တိုက်ကြီးကို အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်ချင်လိုက်တာ"

"ကူး.. ကူ.." ရုတ်တရက် သစ်ပင်ပေါ်မှ ငှက်များ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လုံရှင်းထျန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"ဟမ်..." သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ငါ ကင်မရာ ကိရိယာတစ်ခု ရထားတာ မှတ်မိတယ်.. ဟုတ်တယ်မလား..."

သူသည် စနစ်နေရာကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေပြီး ကင်မရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်နှာပြင်နှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်သည့် ကင်မရာကို ကြည့်ကာ လုံရှင်းထျန်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ငှက်တွေ အများကြီး မွေးထားတာ အလကားတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ" သူ မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။

"ငါသာ ကင်မရာကို ငှက်တွေနဲ့ ချိတ်ပြီး အပြင်လွှတ်လိုက်ရင် သုန့်လော် တိုက်ကြီးရဲ့ တကယ့် အသွင်အပြင်ကို မြင်ရမှာပေါ့"

​"ဟားဟားဟား" "ငါ တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ"

"ဂျင်ဝူ .. ဒါပန်း " လုံရှင်းထျန်း သစ်ပင်ဘက်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တောင်ပံနှစ်မီတာရှိသော သိမ်းငှက်ကြီးနှင့် ကြောင်တစ်ကောင်အရွယ်ရှိ ကျီးကန်းတစ်ကောင်မှာ ခုန်ဆင်းလာကြသည်။

ငှက်နှစ်ကောင်ကို မြင်သည်နှင့် သူသည် သူတို့ကို ဖမ်းဆွဲကာ ကင်မရာများကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။

"ဒီနှစ်ကောင်ကို အရင် စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်" ထိုအချိန်တွင် ဂျင်ဝူနှင့် ဒါပန်းတို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်..ဆရာကြီးက သူတို့ကို အပြင်လွှတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား...

"ဂျင်ဝူ.. ဆရာကြီးက ငါတို့ကို အပြင်လွှတ်တော့မှာ..ဘာများ အစီအစဉ် ရှိနေမလဲ..." သိမ်းငှက်ကြီးက ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်..ကျီးကန်းက ခေါင်းခါသည်။ "မသေချာဘူး.. ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး တစ်ခုခုတော့ စီစဉ်နေမှာပေါ့"

​"ဟားဟားဟား" "အောင်မြင်တယ် တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်တယ်" လုံရှင်းထျန်း ရယ်မောရင်း ငှက်နှစ်ကောင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဂျင်ဝူ.. ခြံဝင်းထဲက ထွက်သွားရင် တောင်ဘက်ကို သွားနော်.. နားလည်လား... ဒါပန်း.. မင်းက အပြင်ရောက်ရင် မြောက်ဘက်ကို သွား မင်းတို့ လည်ပင်းမှာ ပါတဲ့ ဒီအရာကို မြင်လား... ငါ့အသံ မကြားမချင်း ပြန်မလာနဲ့"

"ဝါ.. ကာ" "ချီး.. ချီး" ငှက်နှစ်ကောင်မှာ လူသားကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကြသည်။

"မဆိုးဘူး.. မဆိုးဘူး" လုံရှင်းထျန်း အလွန်ကျေနပ်သည်။ "စနစ်ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေက တကယ်ပဲ အရည်အသွေးမြင့်တယ်… မင်းတို့ အပြင်ရောက်ရင် လူသားမြို့တွေနားကို တစ်ခါတလေ ကပ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပါ.. ဒါပေမဲ့ ခဏခဏတော့ မလုပ်နဲ့"

"သွားကြတော့"