"ဆရာ.. တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလို့လား..."
လုံရှင်းထျန်း နှင့် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည့် ရွှီချင်းဟယ် သည် ဆရာဖြစ်သူ၏ အမူအရာ အပြောင်းအလဲကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသည်။
သူ၏ ဆရာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။ သို့မဟုတ် သူသည် အရာအားလုံးကို သိရှိထားပြီးမှ တစ်ခုခုကို ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပုံရသည်။
"..."
လုံရှင်းထျန်း နဖူးကို ပွတ်လိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်အကျွံ သိရှိထားခြင်းသည် ကောင်းသော အရာမဟုတ်ပေ။
ယခုအခါတွင် သူသည် တစ်ချက်ကို အတည်ပြုနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝါးတောခြံဝင်းသည် ကမ္ဘာကြီး၏ အလယ်နယ်မြေတွင် တည်ရှိနေပြီး ထန်ဆန်းခေတ်.. ဟော့ယွီဟောက်ခေတ်နှင့် ထန်ဝူလင်ခေတ် စသည့် သုန့်လော် တိုက်ကြီး၏ ခေတ်အမျိုးမျိုးကို ဆက်သွယ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။
"ချင်းဟယ်.. မင်း ခေါ်လာတဲ့ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကို မင်း သိလား..."
လုံရှင်းထျန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဆရာ.. သူမက ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီက မဟုတ်ဘူးလား..." ရွှီချင်းဟယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
” မဟုတ်ဘူး"
လုံရှင်းထျန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နင်ရုံရုံ နှင့် ဟူလီနာ တို့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်.. မင်းတို့ သိထားတဲ့ သုန့်လော် တိုက်ကြီးအကြောင်းကို ပြောပြစမ်း"
"..."
မိန်းကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် နှုတ်ခမ်းစူ၍ သူတို့သိထားသော သုန့်လော် တိုက်ကြီးအကြောင်းကို ပြောပြသည်။
"လက်ရှိမှာ သုန့်လော် တိုက်ကြီးက အင်ပါယာကြီး နှစ်ခု.. ဝိညာဉ်နန်းတော် .. ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုနဲ့ အခြားသော အင်အားစုတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာလေ"
ထိုစကားအဆုံးတွင် ကျန်းနန်နန်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်။
"ဝိညာဉ်နန်းတော် ဟုတ်လား... ဝိညာဉ်နန်းတော်က ပျက်သုဉ်းသွားတာ ကြာလှပြီ.. ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေဦးမှာလဲ"
သူမ၏ စကားကြောင့် ဟူလီနာ ဒေါသထွက်သွားသည်။
"မင်းက ဝိညာဉ်နန်းတော် ပျက်စီးသွားပြီလို့ ကျိန်ဆဲရဲတယ်ပေါ့ သေချင်နေတာလား"
ကျန်းနန်နန်ကလည်း မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေး၍ ပြန်ပြောသည်။ "မင်းက ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေပေါ့"
"ဟေ့"
နင်ရုံရုံလည်း ဒေါသထွက်သွားသည်။
ဟူလီနာနှင့် အဆင်မပြေလှသော်လည်း သူမတို့သည် အတူတူ နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သည့်အတွက် သူမက ဟူလီနာဘက်မှ ရပ်တည်လိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်သူလဲ... ဝိညာဉ်နန်းတော်က အကောင်းကြီး ရှိနေတာကို ဘာလို့ ပျက်စီးသွားပြီလို့ ပြောရတာလဲ..."
သူမသည် 'ရတနာခုနှစ်ပါးဂိုဏ်း' ရဲ့တံဆိပ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။
"ရတနာကိုးပါးဂိုဏ်း..." ကျန်းနန်နန် အံ့ဩသွားသည်။ "မင်းက အဲဒီဂိုဏ်းက ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်နန်းတော်က လူတွေနဲ့ ဘာလို့ ပေါင်းနေတာလဲ..."
"..."
"ရတနာကိုးပါးဂိုဏ်း ဆိုတာ ဘာလဲ... ငါ့အဖေ အခုထိ အသက်ရှင်သေးတယ်.. ရတနာခုနှစ်ပါး ဂိုဏ်းက ရတနာခုနှစ်ပါး ဂိုဏ်းပဲ" နင်ရုံရုံက မျက်လုံးလှန်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရွှီချင်းဟယ်က ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
"လုံလောက်ပြီ"
လုံရှင်းထျန်း ထရပ်လိုက်ပြီး ရေကန်စပ်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူ၏ လေးနက်သော အမူအရာကြောင့် လူတိုင်း စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
"မင်းတို့ သိထားရမယ့် အကြောင်းအရာတွေ ရှိပေမဲ့ ငါ အကုန်ပြောပြလို့ မရဘူး... တကယ့်ကို ခေါင်းကိုက်စရာပဲ"
သူက ငြိမ်သက်စွာ ပြောလိုက်သည် - "မင်းတို့အားလုံး သတိထားမိမှာပါ..မင်းတို့ရဲ့ သိထားတာတွေက ကျန်းနန်နန်နဲ့ မတူဘူးဆိုတာ"
ရွှီချင်းဟယ် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည် -
"သူတို့ပြောတာတွေမှာ ဝိရောဓိ ဖြစ်နေတယ်။ ရုန်ရုန်တို့ပြောတာက လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်.. ဒါပေမဲ့ ကျန်းနန်နန်ရဲ့ အသိထဲမှာ ဝိညာဉ်နန်းတော်က ပျက်စီးသွားပြီ..ဒါဆို သူမက အနာဂတ်က ဖြစ်နိုင်မလား..."
"..."
လုံရှင်းထျန်းက သူ၏ ခေါင်းကို တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။
"ငါပြောတာကို နားလည်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး"
သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ မျက်လုံးများကို မှေး၍ ပြောလိုက်သည်။
"ကျန်းနန်နန်.. သူမက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ အကြာ သုန့်လော် တိုက်ကြီးကနေ လာတာပါ..အဲဒီခေတ်မှာ ဝိညာဉ်နန်းတော်က တကယ်ပဲ ပျက်စီးသွားခဲ့တာ"
"ဟူး"
ဤစကားသံသည် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
အာရိုပင်လျှင် မျက်လုံးပြူးသွားရသည်။ နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ဟူသော အချိန်ကာလသည် ဝိညာဉ်သားရဲများအတွက်ပင် အလွန်ကြာမြင့်လှသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ က လာတာ ဟုတ်လား..."
ရွှီချင်းဟယ်သည် အမှန်တကယ် အံ့ဩသွားသည်။ သူသည် အသိဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။
"ဆရာ.. ဒါ တကယ်ပဲလား..."
လုံရှင်းထျန်းက သူ၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါက နောက်ပြောင်နေပုံ ပေါက်နေလား..."
"ဒါပေမဲ့ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ကျန်းနန်နန် ခေါင်းကို ကိုင်ထားရင်း အံ့ဩနေသည်။
"မဟုတ်ဘူး" လုံရှင်းထျန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မင်းတို့က အတိတ်ကို ပြန်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်ကို ရောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး..ငါ့ရဲ့ ခြံဝင်းက ဒီအခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေတာပဲ"
ဘာ... လူတိုင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။
"မင်းတို့ကို ရှင်းပြရရင် ငါ့ရဲ့ ခြံဝင်းက ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားတာလို့ နားလည်ထားနိုင်တယ်"
ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားတာ...
လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်သွားကြသည်။ မည်သို့သော စွမ်းအားမျိုးက ဤသို့ ဖြစ်စေနိုင်သနည်း။
"ဆရာ.. ဆရာက နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ အကြာက လူတွေကိုပါ သိနေတာလား" ရွှီချင်းဟယ် အံ့အားသင့်လျက် ရှိသည်။
"ဟဲဟဲ" လုံရှင်းထျန်းက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဆရာ ပြောပြီးသားလေ..လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ကိုလည်း သိတယ်.. နောက်လာမယ့် နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ကိုလည်း သိတယ်"
"မဖြစ်နိုင်တာ" နင်ရုံရုံက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။
"ဖတ်" နင်ရုံရုံ၏ ခေါင်းကို တစ်ချက်ပုတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ.. မင်းတို့ နောက်ကျရင် နားလည်လာလိမ့်မယ်"
လုံရှင်းထျန်းသည် ထိုင်ခုံတွင် ပြန်လှဲလိုက်ပြီး ကျန်းနန်နန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ မှားမပြောဘူးဆိုရင် မင်းအမေက ဖျားနာနေပြီး သူ့ကို ကယ်ဖို့ 'လိပ်နက် နတ်ဘုရား ဆေးလုံး' လိုအပ်နေတာ မဟုတ်လား..."
ကျန်းနန်နန်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
"ဆရာကြီး.. ကျွန်မအမေက အသက်အန္တရာယ် ရှိနေပါတယ်..ဆရာကြီးမှာ စွမ်းအားတွေ ရှိတာမို့ ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဘာမဆို ပေးဆပ်ဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ"
လုံရှင်းထျန်းသည် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အချက်အလက်များ လည်ပတ်သွားတော့သည်။