အခန်း (၆)  နော့တင်းအကယ်ဒမီ

"ရှောင်ဆန်း မင်းလည်း ပိုက်ဆံတွေ့တာလား" ရွာလူကြီး ဂျက်က မေးလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းသည် လမ်းလျှောက်နေစဉ် တစ်ချိန်လုံး ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှာဖွေနေခဲ့ရာ သူ၏ လုံ့လဝီရိယကြောင့် ပိုက်ဆံတွေ့ခဲ့သည်ဟု ဂျက်က ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထန်ဆန်း၏ ခေါင်းမှာ လမ်းလျှောက်လွန်းသဖြင့် ဇက်ကြောတက်သည့် ရောဂါပင် ရတော့မည့် အခြေအနေရှိသည်။

လင်းချီကမူ သာမန်ကာလျှံကာပင်။ ထန်ဆန်းသည် လမ်းဘေးရှိ ပေါင်းပင်များကြားမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းနေတော့သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ပိုးတောင်မာတစ်ကောင်ပါ"

ထန်ဆန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ ရွှေရောင်ကျောကုန်းရှိသော ပိုးတောင်မာကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရွှေဒင်္ဂါးနဲ့ ဒီလောက်တောင် တူနေရတာလဲ အကောင်စုတ်လေး"

ထိုအချိန်တွင် လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။

လမ်းလယ်ရှိ ဖုန်မှုန့်အချို့မှာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါသွားရာ အောက်မှ ရွှေရောင်အရာလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လင်းချီမှာလည်း ထိုနေရာအနားသို့ အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လင်းချီသည် အပိုခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရဘဲ ခါးကိုကိုင်းကာ ထိုရွှေဒင်္ဂါးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ရွာလူကြီး ဂျက်: "....."

ထန်ဆန်း: "....."

"လူ့ဘဝမှာ လမ်းမကြီးပေါ်ကပဲ သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ လမ်းဘေးတွေပဲ လျှောက်ကြည့်နေရင် အများကြီး လက်လွတ်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်"

လင်းချီသည် ရွှေဒင်္ဂါးပေါ်မှ ဖုန်များကို မှုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထန်ဆန်းသည် သွားများကို ကြိတ်ထားမိရာ ဒေါသကြောင့် တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည့် အတိုင်းပင်။

ဒါဟာ ရန်စတာပဲ သေချာပေါက် ရန်စနေတာ။ ဒီရွှေဒင်္ဂါးက ငါ့ဟာ ဖြစ်သင့်တာ။ ငါက လမ်းဘေးဝဲယာကို အာရုံစိုက်နေတာမို့ လမ်းအလယ်မှာ ရွှေဒင်္ဂါး ရှိနေရတာလဲ

ထန်ဆန်းသည် သူ၏ တန်ဖိုးထားမှုများ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပုံရပြီး ရှေ့သို့ ခပ်သွက်သွက် လှမ်းသွားတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် လမ်းဝဲယာရော အလယ်ပါ မျက်လုံးဒေါက်ထောက်ကြည့်နေပြီး လင်းချီကို ပိုက်ဆံကောက်ခွင့် လုံးဝမပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ထန်ဆန်းနှင့် ရွာလူကြီး ဂျက်သာမက သူတို့နောက်မှ ခပ်လှမ်းလှမ်းက လိုက်ပါလာသော ထန်ဟောင်ပင်လျှင် လင်းချီ၏ ကံကောင်းမှုကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်နေမိသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ထန်ဟောင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သဘာဝရန်သူတစ်ဦး၏ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါ အဲဒီညက အစွမ်းထက်တဲ့လူပဲ"

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု သူ မကြာခဏ ခံစားရသော်လည်း သေသေချာချာ အာရုံခံကြည့်သည့်အခါ ဘာမှရှာမတွေ့ပေ။

ထိုညက သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သည့် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှလွဲ၍ ဤကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာနိုင်သည့်သူ အခြားမရှိနိုင်ဟု ထန်ဟောင် တွေးလိုက်သည်။

ထန်ဟောင်သည်လည်း ခေါင်းငုံ့ပြီး လျှောက်နေသော ထန်ဆန်းကဲ့သို့ပင် မျက်နှာပျက်နေတော့သည်။

သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် သားအဖများ ဖြစ်ကြပေသည်။တစ်ဝက်မျှမကသော နေ့တစ်နေ့ ကုန်လွန်ပြီးနောက် လင်းချီနှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦးမှာ နော့တင်းအကယ်ဒမီ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ခရီးစထွက်စဉ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထန်ဆန်းသည် ဤကမ္ဘာကြီးအပေါ် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားရှာဖွေပါစေ ကြေးဒင်္ဂါး တစ်ပြားပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

လင်းချီမှာမူ အေးအေးဆေးဆေးပင်။ သို့သော် ထောင့်စွန်းတစ်ခုခုတွင် ပုန်းကွယ်နေသင့်သော ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးများမှာ သူ့ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာသယောင်ပင်။

လင်းချီသည် ပြုံးကာ ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။ မွေးရာပါ ပါရမီရှင်တစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထန်ဆန်း၏ ကြိုးစားမှုမှာ လိုအပ်ချက်များစွာ ရှိနေသေးသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ နော့တင်းအကယ်ဒမီ အပြင်မှာ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ ဒီနေရာက မင်းတို့လို တောသားတွေ လာရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး"

နော့တင်းအကယ်ဒမီ၏ တံခါးစောင့်သည် ခေါင်းကို မော့ကာ လမ်းလျှောက်လာပြီး သူ၏ သေးငယ်သော အာဏာကို ပြသရန် ကြိုးစားနေသည်။

ထန်ဆန်းသည် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ အဆင့်မရှိသူတစ်ဦးက သူ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ဝံ့သည်ကို မြင်သောအခါ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်ရှင်ပဲ။ နော့တင်းအကယ်ဒမီမှာ ပညာသင်ဖို့ လာတာ။ မင်း ငါ့ကို တားမလို့လား"

"မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်စွမ်းအား" တံခါးစောင့်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရသည်။

"မင်းက ဝိညာဉ်တော်ကျေးရွာကလား"

ထန်ဆန်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

"ဒါဆို မင်းက လင်းချီ သခင်လေး ဖြစ်ရမယ်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်က ဆူးယွင်ထောင် လူကြီးက ဝိညာဉ်တော်ကျေးရွာက မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်ရှင် ပါရမီရှင်လေး နော့တင်းအကယ်ဒမီကို လာလိမ့်မယ်လို့ မှာထားတယ်"

ကလစ်

ထန်ဆန်း၏ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

"ညီလေး ဒီကလေးက လင်းချီပဲ"

ရွာလူကြီး ဂျက်သည် စောစောက ရိုင်းစိုင်းခဲ့သော တံခါးစောင့်မှာ ယခုကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးပျူငှာသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားသည်။ တံခါးစောင့်၏ အစောပိုင်း မောက်မာမှုမှ ယခုကဲ့သို့ ဖော်ရွေသွားခြင်းမှာ လင်းချီကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက မျက်စိမမြင် နားမလည် ဖြစ်သွားပါတယ်။ သခင်လေး လင်းချီ ဖြစ်နေတာကိုး။ သခင်လေးက အမှန်တကယ်ပဲ ပါရမီထူးတဲ့သူပါ။ သခင်လေးလို ပါရမီရှင်မျိုးမှသာ မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာပါ"

လင်းချီက လက်ကာပြလိုက်ပြီး "နောက်ဆိုရင် လူတွေကို ပိုပြီး ဖော်ဖော်ရွေရွေ ဆက်ဆံသင့်တယ် နားလည်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤလူမှာ ထန်ဆန်းအပေါ် အဓိက ဦးတည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပါက လင်းချီသည် သူ့ကို ဤမျှ လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော်မျိုး ကျွန်တော်မျိုး သိပါပြီ သခင်လေး။ နောက်နောင် သခင်လေးရဲ့ ဆုံးမမှုကို သေချာပေါက် မှတ်သားထားပါ့မယ်" တံခါးစောင့်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

လင်းချီအပေါ် သူ၏ ရိုသေကြောက်ရွံ့မှုမှာ ဆူးယွင်ထောင်၏ မှာကြားချက်ကြောင့်သာမက လင်းချီ၏ ကိုယ်ပိုင် ပါရမီကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။

မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်သည့် ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ဦးမှာ သူ မော့ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ထန်ဆန်းမှာတော့ နောက်တစ်ကြိမ် အံကြိတ်နေပြန်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဆူးယွင်ထောင်က လင်းချီ အကြောင်းကိုပဲ ပြောသွားတာလား အဲဒီ မျက်ကန်း အရူး။

အဖိုးဂျက်က စေတနာဖြင့် "ရှောင်ဆန်းကလည်း မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်ရှင်ပဲ။ ဝိညာဉ်ကတော့ ငွေပြာမြက်ပေါ့။ ဆူးယွင်ထောင်က အဲဒါကို မပြောသွားဘူးလား" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။ တံခါးစောင့်က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ခေါင်းခါပြသည်။

"ဆူးယွင်ထောင် လူကြီးက သခင်လေး လင်းချီ အကြောင်းပဲ ပြောသွားတာပါ။ တခြားလူအကြောင်း မပြောပါဘူး"

"အာ ဒါကတော့"

ရွာလူကြီး ဂျက်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ သူက စေတနာနှင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထန်ဆန်းကို ပို၍ စိတ်ထိခိုက်အောင် လုပ်မိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဆူးယွင်ထောင် လူကြီး မေ့သွားတာ ဖြစ်မှာပါ ရှောင်ဆန်း ဝမ်းမနည်းပါနဲ့"

"ကျွန်တော် ဝမ်းမနည်းပါဘူး" ထန်ဆန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် တောင့်တင်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

လင်းချီကြောင့် ငါ မနာလိုဖြစ်နေတယ်လို့ သူတို့ ထင်အောင် မင်းက လုပ်နေတာပဲ။ ထိုအချိန်တွင် အသက် ၄၀ ကျော် ၅၀ အရွယ် ခပ်နွမ်းနွမ်း အမျိုးသားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာသည်။

"မင်းတို့က နော့တင်းအကယ်ဒမီက ကျောင်းသားသစ်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ အထဲကို ခေါ်သွားပေးမယ်"

ယွီရှောင်ကန်းက ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း လင်းချီကမူ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ တောက်လောင်နေသော စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤစိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ထန်ဆန်းအတွက်သာမက လင်းချီအတွက်ပါ ပါဝင်သည်။

ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ ဤလူမှာ ယွီရှောင်ကန်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဆရာကြီး ပြန်လာပြီလား" တံခါးစောင့်က ယွီရှောင်ကန်းကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယွီရှောင်ကန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထန်ဆန်းနှင့် လင်းချီကို ဆက်ကြည့်နေသည်။မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်စွမ်းအား နှစ်ဦး ပြီးတော့ သူ မမှားဘူးဆိုရင် တစ်ယောက်က အမြွှာဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်ပဲ။

ဒါဟာ နတ်ဘုရားက သူ့ထံ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်ပဲ။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်သာ ရှိရင် သူ၏ ဝိညာဉ်သီအိုရီကို သေချာပေါက် သက်သေပြနိုင်လိမ့်မည်။တစ်ယောက်က အရည်အသွေးမြင့် သိုင်းဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အမြွှာသိုင်းဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်က အစောပိုင်းကာလတွေမှာ ခွန်အားပြနိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မြင့်မားနိုင်သလို အမြွှာသိုင်းဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်မှာလည်း တောက်ပသော အနာဂတ် ရှိသည်။

ယွီရှောင်ကန်းသည် အောင်မြင်မှုများ ရရှိကာ လူတိုင်းက သူ့ကို "ဆရာကြီး" ဟု ရိုးရိုးသားသား ခေါ်ဆိုနေကြသည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်နေမိသည်။ထန်ဆန်းက ယွီရှောင်ကန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်းနာမည်က လင်းချီ ဟုတ်တယ်မလား ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ"

လင်းချီက ပြောလိုက်သည်  "ကျွန်တော် အဖိုးဂျက်ကို ပြောစရာ ရှိသေးလို့ပါ"

ယွီရှောင်ကန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤကလေးက ကိုယ်ပိုင် အယူအဆ ပြင်းထန်သူလား ဒါမှမဟုတ် ပုန်ကန်လိုစိတ် ရှိသူလား။

ဒါပေမဲ့ ရပါတယ် ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငါ့တပည့်ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သီအိုရီ ဗဟုသုတတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ ငါ့ဆီမှာ တပည့်ခံဖို့ တောင်းဆိုလာအောင် လုပ်ရတာက အလွန်လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပါ။

"ရှောင်ချီ ကျောင်းမှာ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်နော်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်က မင်းကို အလေးထားတယ်။ အကယ်၍ အနိုင်ကျင့်ခံရရင် ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို သွားလို့ရတယ်" ဟု ရွာလူကြီး ဂျက်က မှာကြားလိုက်သည်။လင်းချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရွှေဒင်္ဂါးအချို့ကို ရွာလူကြီး ဂျက်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဖိုးဂျက် ဒီဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးတွေကို ယူထားပါ။ နော့တင်းမြို့မှာ ရွာအတွက် လိုအပ်တာတွေ ဝယ်ပြီး ပြန်သွားလို့ရတာပေါ့"

"ငါ မယူနိုင်ပါဘူး"

လင်းချီက ပိုက်ဆံ ထပ်ပေးသောအခါ ရွာလူကြီး ဂျက်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

သူသည် ရွာလူကြီး ဖြစ်သော်လည်း လင်းချီကို ပေးစရာ ပိုက်ဆံမရှိသည့်အပြင် လင်းချီဆီက ပိုက်ဆံကို မည်သို့ ယူနိုင်ပါမည်နည်း။

"ယူထားလိုက်ပါ အဖိုး။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကျန်ပါသေးတယ် ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး လိုအပ်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး"လင်းချီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရွာလူကြီး ဂျက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်က အခြေအနေများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လင်းချီသည် ပိုက်ဆံ လုံးဝ မရှားသူ ဖြစ်သည်။ ဤကလေး၏ ကံကောင်းမှုမှာ ကောင်းကင်ကိုပင် ဆန့်ကျင်နေသယောင် ရှိပြီး နတ်ဘုရားက သူ့ကို အစာခွံ့ပေးနေသလိုပင် ခံစားရတော့သည်။