အခန်း (၄၀)  ရွှယ်ချင်းဟဲ နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

"သခင်လေး... သခင်လေးမှာ ဒုတိယသိုင်းဝိညာဉ်ရှိနေတာလား"
"စမ်းရေတွင်းအောက်မှာ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ရှိနေလို့လား ပြီးတော့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို ဘယ်ကရတာလဲ"
"သခင်လေး... သခင်လေးရဲ့ ဒုတိယသိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းစွမ်းရည်က ဘာလဲဟင်"
ရှောင်ဝူသည် လင်းချီဘေးတွင် ပတ်ချာလည်ကာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု မေးမြန်းနေတော့သည်။
သူမသည် လင်းချီနှင့် သိလာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း လင်းချီတွင် ဒုတိယသိုင်းဝိညာဉ် ရှိနေသည်ကို ယခုထက်ထိ မသိခဲ့ပေ။
"တော်ပြီ... သွားတော့။ ငါ ကျင့်ကြံဖို့လိုတယ်။"
လင်းချီက သူမကို ထွက်သွားရန် တိုက်ရိုက်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဝူသည် လင်းချီကို ရန်ငြိုးဖွဲ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်လျှင် သေချာပေါက် အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားမိပေလိမ့်မည်။
ဒီလူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ လူကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြအောင် လုပ်ပြီးမှ ဘာရှင်းပြချက်မှ မပေးဘဲ နေရတယ်လို့
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှောင်ဝူမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ အပြင်သို့ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရလေသည်။
လင်းချီကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ ကံကောင်းခြင်းခန္ဓာကိုယ်သိုင်းဝိညာဉ်သည် ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်း အောက်ခြေတွင် ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို အလိုအလျောက် စုစည်းမိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်စဉ်အတွင်း လင်းချီ စမ်းရေတွင်းထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပြီးနောက် သူသည် ကံကောင်းခြင်းခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ရေခဲနှင့် မီးဓာတ်များက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ပေးနေစဉ်မှာပင် ကြွင်းကျန်နေသော နဂါးဝိညာဉ်အပိုင်းအစ နှစ်ခုမှာလည်း လင်းချီ၏ဘေးသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းခြင်းခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုနဂါးဝိညာဉ် နှစ်ခုကို တက်ကြွစွာ လက်ခံရယူကာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး ထူးခြားသော ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။
ကံကောင်းခြင်းခန္ဓာကိုယ်၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းရည်မှာ နဂါးဝိညာဉ် အကာအကွယ်ဟု ခေါ်သည်။
၎င်းမှာ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရန် နဂါးနှစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သော တက်ကြွစွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ၎င်းမှာ အလိုအလျောက် စွမ်းရည်လည်း ဖြစ်သည်။ လင်းချီသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နဂါးနှစ်ကောင်မှာ သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
ကာကွယ်ပေးသော နဂါးဝိညာဉ်၏ အင်အားမှာ ပုံသေမဟုတ်ပေ။ ဤဝိညာဉ်ကွင်းကို တိကျသော နှစ်သက်တမ်းဖြင့် ခွဲခြား၍မရဘဲ လင်းချီ ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုသန်မာလာမည်ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းခြင်းခန္ဓာကိုယ်၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လင်းချီသည် ငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာထံမှ ရရှိထားသော ရင်ဘတ်အရိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဓားချီများသည် ပျံထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်အရိုးထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်အရိုးမှာ တဖြည်းဖြည်း အရောင်မှိန်လာပြီး အရောင်အဝါများ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
ဓားချီများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ဝိညာဉ်အရိုးမှာ ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးအပိုင်းအစလေးများအဖြစ် ကြေမွသွားတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းချီ၏ ဓားချီမှာ အနည်းငယ် ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။
ဓားချီမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး လင်းချီသည် နက်ရှိုင်းသော တရားထိုင်ခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရင့်ကျက်လာသော ဓားချီများကို သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လည်ပတ်မှုထဲတွင် ပြန်လည်ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။
သေချာသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သန့်စင်သည့် ထိရောက်မှုမှာလည်း အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိရသော်လည်း လင်းချီ ဝါးအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ တုကူးပေါ်  က နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
"ကျွန်တော် သခင်လေး ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်ကို သွားပြီး ထမ်းဆောင်တော့ပါ့မယ်။"
"မင်း အဆိပ်တုံ့ပြန်မှုပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားပြီလား"
တုကူးပေါ်၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြကြည်ညိုမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။
"ဆရာကြီး သင်ကြားပေးတဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းလွန်းလို့ ကျွန်တော် လုံးဝကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားပါပြီ။"
အရင်က ဆရာကြီးမုန့်၏ စွမ်းရည်အပေါ် တုကူးပေါ် သံသယအနည်းငယ် ရှိခဲ့လျှင်ပင် ယခုအခါ၌မူ သူ လုံးဝ အညံ့ခံသွားပြီဖြစ်သည်။
နာမည်ခံတပည့် မဆိုထားနှင့် မြေး... တော်ပြီ ထားလိုက်တော့။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် နာမည်ခံတပည့် အဖြစ်အပေါ် ကန့်ကွက်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်း မှ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူရရှိလိုက်သော အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဆုံးရှုံးသွားသည်မှာ ဘာမျှ မဟုတ်တော့ပေ။
"သွားတော့။"
"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါဦး။"
"လမ်းခရီးမှာ ဘေးကင်းပါစေ ဂျူနီယာညီ။"
တောင်ထိပ်သို့ ပျံတက်ရန် ပြင်နေသော တုကူးပေါ်သည် ထိုခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခြေချော်သွားပြီး ခေါင်းနှင့် စိုက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်နှင့် ရောက်သွားပြီးနောက် တုကူးပေါ်သည် ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
သေချာပါတယ် ဒီလောက် ငယ်တဲ့ကလေးဆီကနေ ဂျူနီယာညီ လို့ အခေါ်ခံရတာက တကယ့်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းသေးတယ်။
တုကူးပေါ် ထွက်ခွာသွားခြင်းမှာ လင်းချီအတွက် ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိပေ။
သို့မဟုတ် လူတိုင်းအတွက် ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိဟု ဆိုရမည် သူ ရှိနေသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဘာမှ မထူးခြားပေ။
ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်း တွင် ဆယ်ရက်ကျော် ကျင့်ကြံပြီးနောက် လင်းချီသည် ကြီးထွားလာသော ဓားချီကို မိမိအလိုရှိသလို ထိန်းချုပ်နိုင်လာသည်။
သူသည် ဓားချီထဲရှိ ငါးပါးသောဓာတ် စွမ်းအားတစ်ခုခုကို လွတ်လပ်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ၎င်းတို့ကို မိမိ၏ တောင်နှင့်မြစ်ဓား သိုင်းဝိညာဉ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်နိုင်သည်။
"ရှောင်ဝူ"။
တိတ်ဆိတ်စွာ တရားထိုင်ပြီးနောက် လင်းချီသည် စိတ်မအေးမသန့်ဖြစ်လာပြီး တစ်ခုခုကို ပိုမိုတောင့်တလာသည်။
"သခင်လေး ရောက်လာပြီလား။ အခု ဘာအမိန့်ရှိလို့လဲဟင်"
"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။"
"ဘယ်ကိုလဲ" ရှောင်ဝူက မေးလိုက်သည်။
"ပြန်မပြောနဲ့။ အစေခံမလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ သခင်ခိုင်းတာကို လုပ်ဖို့ပဲ လိုတယ်။"
ရှောင်ဝူ “....”(ဒေါသထွက်သွားသည်)
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး။"
လင်းချီသည် ဆရာကြီးမုန့်ကို သွားပြောပြီးနောက် ရှောင်ဝူနှင့်အတူ ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်း မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
ဆရာကြီးမုန့်မှာ မကြာသေးမီက ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်း ရှိ ဆေးပင်ထူးများကို အစွဲအလမ်းကြီးစွာ နေ့ညမပြတ် လေ့လာနေခဲ့သည်။
လင်းချီက သူ့နောက် လိုက်မလာရန် ပြောခဲ့သည်။ လင်းချင်က အမှောင်ထဲမှ ကာကွယ်ပေးနေသဖြင့် ဆရာကြီးမုန့် လိုက်သည်ဖြစ်စေ မလိုက်သည်ဖြစ်စေ ဘာမှ မထူးခြားပေ။
ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်း မှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှောင်ဝူ၏ မေးခွန်းမှာ နောက်ဆုံးတော့ အဖြေရသွားခဲ့သည်။
သူတို့၏ ဦးတည်ရာမှာ ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့ ပင် ဖြစ်သည်။
"ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့လား ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့က ကောင်းကင်တုန့်လော့ အင်ပါယာရဲ့ မြို့တော်ဆိုတော့ သေချာပေါက် အရမ်း စည်ကားမှာပဲ။"
"မင်းကတော့ အသိဉာဏ် နည်းလိုက်တာ။ ငါ့ရဲ့ အစေခံမလေးအနေနဲ့ ဒီလောက်လေးနဲ့ အံ့သြမနေနဲ့။"
လင်းချီ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှောင်ဝူသည် တိတ်တဆိတ် လက်သီးဆုပ်လိုက်မိသည်။
နင်လည်း ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူးဆိုတာ ငါမသိဘူးလို့ မမှတ်နဲ့။
ငါတို့ ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့ကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ
"ဝိညာဉ်တိုက်ကွင်းကို သွားပြီး လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့မလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။"
"ဘယ်သူလဲ သခင်လေး သခင်လေးက ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့မှာ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ သိနေလို့လား"
လင်းချီမှာ ထိုနေရာတွင် မည်သူနှင့်မျှ မသိပေ။ သို့သော် ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့တွင် စနစ်၏ အချိတ်အဆက်များကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်မည့် တစ်စုံတစ်ဦး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
သို့သော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် သွားရောက်မှုတွင် ထိုသူနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်မလားဆိုသည်ကို လင်းချီ အလွန်အမင်း မျှော်လင့်မထားပေ။
ဒီလောက်ကြာအောင် ကျင့်ကြံလာခဲ့သော်လည်း ထိုက်တန်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို မတွေ့ရသေးပေ။
လက်ထဲမှာ ထက်မြက်တဲ့ဓားရှိပြီး ရင်ထဲမှာ ဓားချီရှိနေမှတော့ တောင်နှင့်မြစ်ဓားလမ်းစဉ်ဖြစ်စေ ဓားချီအပေါ် နားလည်မှုဖြစ်စေ တစ်ဦးတည်း သီးခြားခွဲထွက်နေပြီး အထီးကျန်စွာ အလုပ်လုပ်နေ၍ မရနိုင်ပေ။
တစ်ပြည်လုံးအနှံ့ မိမိ၏ စွမ်းရည်များကို စမ်းသပ်ခြင်းမှာ စွမ်းရည်များ ရင့်ကျက်လာစေရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
နေဝင်တောအုပ်သည် ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့နှင့် မဝေးလှပေ။ သူတို့သည် နံနက်စောစောတွင် ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး နေလွဲပိုင်းတွင် ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။
"လင်းချီ... ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့မှာ တခြား စီရင်ချက်တုန့်လော့တွေ မရှိဘူးမလား"
ရှောင်ဝူသည် လူသားအသွင်ပြောင်းထားသော ဝိညာဉ်သားရဲဖြစ်ကြောင်း ဆရာကြီးမုန့်နှင့် လင်းချင်တို့က တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိခဲ့ကြသည်။
တုကူးပေါ်၏ အမြင်အာရုံမှာ ထိုမျှမကောင်းသော်လည်း အကြိမ်အနည်းငယ် ပိုကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ သိသွားခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူမနှင့် လင်းချီ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသဖြင့် ရှောင်ဝူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်နေသည်။
"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ ဆရာကြီးမုန့်က မင်းကို ဝိညာဉ်သားရဲမှန်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ပေးထားတယ်မလား" "အသက်ရှူထိန်းဆေးလုံး"လေ။
ဆရာကြီးမုန့်သည်လည်း လူသားအသွင်ပြောင်းထားသော ဝိညာဉ်သားရဲဖြစ်သည့် ရှောင်ဝူအနေဖြင့် သူမ၏ မူလအထောက်အထားကို အမြဲတမ်း လူသိရှင်ကြား ပြသနေခြင်းမှာ မကောင်းဟု ယူဆသဖြင့် သူမ၏ အထောက်အထားအစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော ဆေးလုံးတစ်မျိုးကို အချိန်ပေးကာ သုတေသနပြု ဖော်စပ်ပေးခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ကနဦးအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း စီရင်ချက်တုန့်လော့များပင် ရှောင်ဝူ၏ ဝိညာဉ်သားရဲအသွင်ပြောင်းမှုကို တစ်နှစ်အတွင်း မသိနိုင်ရန် လုံလောက်လှပါသည်။
"ကျွန်မက နည်းနည်း စိုးရိမ်မိလို့ပါ။ ကျွန်မအတွက်တော့ အရေးမကြီးပေမဲ့ သခင်လေးကို ဒုက္ခပေးမိမှာ စိုးလို့။"
လင်းချီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး စည်ကားလှသော ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့ထဲသို့ မရပ်မနား ဝင်ရောက်သွားသည်။
အံ့သြစရာကောင်းလှသော ဆရာကြီးမုန့်ကိုယ်တိုင် လက်စွမ်းပြထားမှတော့ ဘာပူစရာ ရှိဦးမှာလဲ
မြို့ထဲသို့ ဝင်ပြီး မကြာမီမှာပင် လင်းချီသည် ကံကောင်းခြင်းခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားကို အံ့သြမိသကဲ့သို့ ရှောင်ဝူ၏ နိမိတ်မကောင်းသော စကားများကြောင့်လည်း ဆွံ့အသွားရသည်။
စည်ကားလှသော လမ်းမပေါ်တွင် အဝေးမှ သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးနှင့် သူ၏နောက်မှ ခြံရံလာသော ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးကို လင်းချီ တွေ့လိုက်ရသည်။
ကောင်းကင်တုန့်လော့မြို့သို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ချန်ရန်ရွှယ်ဟန်ဆောင်ထားသော ရွှယ်ချင်းဟဲ နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်တောင် "တိုက်ဆိုင်" လိုက်သလဲ
လင်းချီသည် ရွှယ်ချင်းဟဲကို မသိပေ။
သို့သော် သူ၏နောက်မှ ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း တခြားသော စီရင်ချက်တုန့်လော့ အဆင့်အစွမ်းထက်သူများကို လှည့်စားနိုင်သော်လည်း ကံကောင်းခြင်းခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသော လင်းချီကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။
"ညီလေးနဲ့ ညီမလေး မင်းတို့ မိသားစုနဲ့ လူစုကွဲသွားတာလား"
သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာသော ရွှယ်ချင်းဟဲသည်လည်း လင်းချီနှင့် ရှောင်ဝူကို သတိထားမိသွားသည်။
သူ၏ သူတော်ကောင်းပီသမှုနှင့် ပြည်သူအပေါ် ကြင်နာမှုကြောင့် လူသိများသော ရွှယ်ချင်းဟဲသည် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ရန် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦးက အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်
"ဒါ ငါတို့ ကောင်းကင်တုန့်လော့ အင်ပါယာရဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားလေ။" "အရှင်မင်းသားရဲ့ရှေ့မှာ မင်းတို့ကလေးနှစ်ယောက် ဘာလို့ သေချာ ဂါရဝမပြုကြတာလဲ"
လင်းချီမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။
ဧကရာဇ်မင်း၏ ခြေရင်းတွင် နေထိုင်ကြသော ပြည်သူများမှာ အသိအမြင် ကြွယ်ဝကြပြီး ရွှယ်ချင်းဟဲကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မှတ်မိနိုင်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။
သို့မဟုတ် ဤလူသည် ရွှယ်ချင်းဟဲ ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားသော ဝန်းရံပေးမည့်အဖွဲ့ထဲမှ နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကြာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ထောက်ခံအားပေးသူများထဲမှ တစ်ဦးလား
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤလူသည် လင်းချီကို ကူညီပေးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။
သူက ရွှယ်ချင်းဟဲ၏ အထောက်အထားကို ဖွင့်ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စနစ်၏ အသိပေးချက်မှာ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။